About Me
I’m Kavi Chandra. Over the years, I’ve been fortunate to write 26 books and 45 short stories. Writing has always been my way to connect with people, sharing emotions and experiences. I’m grateful for every reader who enjoys my work.
All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the publisher, except for brief quotations used in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law.
Notifications
Clear all
Topic starter
November 6, 2026 6:13 pm
ஸ்ரீநிவாசா கோவிந்தா
ஸ்ரீவேங்கடேசா கோவிந்தா
பக்த வத்சலா கோவிந்தா
பாகவத ப்ரிய கோவிந்தா
நித்ய நிர்மலா கோவிந்தா
நீலமேகஸ்யாம கோவிந்தா
புராண புருஷா கோவிந்தா
புண்டரீகாக்ஷா கோவிந்தா
கோவிந்தா ஹரி கோவிந்தா
கோகுல நந்தன கோவிந்தா
மெல்லிய ஒலியில் கசிந்து கொண்டிருந்த பாடலோடு சேர்த்து அங்குக் கம்பீரத்தோடு நின்று இருந்த திருவல்லிக்கேணி பார்த்தசாரதியையும் ரசித்துக் கொண்டிருந்தான் ஸ்ரீராம்.
புதன்கிழமையின் அந்தக் காலை நேரத்தில் அதிகக் கூட்டம் இல்லாததால் எந்த அவசரமோ பதட்டமோ இல்லாமல் பார்த்தசாரதியின் முன் பொறுமையாகக் கை கூப்பி நின்று இருந்தவனின் மனதில் அப்படி ஒரு அமைதி.
ஏனோ ஒவ்வொரு முறையும் இந்த பார்த்தசாரதியை காணும் போதெல்லாம் அவனுள் கடவுளை காணும் நிறைவுக்குப் பதில் தன் குடும்பத்து பெரியவரை காணும் ஒரு நிறைவே ஏற்படும். அந்த முறுக்கி விடப்பட்ட மீசையும் அதில் படிந்திருக்கும் வெண்மையும் அவர் நிற்கும் தோற்றமும் எனக் காண்போருக்கு அப்படித் தோன்றுவதில் தவறே இல்லையே..!
அப்படியே அவரைக் கண் குளிர ரசித்துக் கொண்டிருந்தவனின் மனதில் பெரிதாக எந்த வேண்டுதலோ கோரிக்கைகளோ இல்லை. அவரைக் காண்பதே போதுமென்பது போன்ற ஒரு நிறைவே இருந்தது. வெகு நாட்களுக்கு பிறகு அவரை காண்கிறான்.. கிட்டத்தட்ட ஏழு வருடங்கள் கழித்து பார்க்கும் போது விட்டு போன சொந்தத்தை பார்ப்பது போல் தோன்ற அப்படியே இமைக்க மறந்து நின்று விட்டான் ஸ்ரீராம்.
வெகு நேரத்திற்கு பின் இன்று இங்குப் பணி மாற்றலாகி வந்து இருப்பவன் என்பதால் அதைச் சிறப்பாகச் செய்ய வேண்டும் என விழி மூடி தன் வேண்டுதலை அந்த பார்த்தசாரதியின் பாதத்தில் வைத்து விட்டு விழிகளைத் திறக்கவும், சரியாக அதே நேரம் திருமாலுக்கு தீபாராதனை காட்டப்பட்டது. அவனுக்காகவே அந்த ஆராதனை எடுத்தது போல் இருக்க.. ஸ்ரீராமின் மனதில் அப்படி ஒரு நிறைவு.
அதைக் கண்ணார கண்டு விட்டு மன நிறைவோடு வெளியில் வந்தவன் பிரகாரத்தைச் சுற்றி வந்து வேதவல்லி தாயாரை வணங்கி விட்டு அங்கேயே ஓர் ஓரமாக அமர்ந்து கொண்டான் ஸ்ரீராம்.
அதேநேரம் தன் படை பரிவாரங்களோடு கோவிலுக்குள் நுழைந்தாள் ஷ்ராவனி. பட்டுப்பாவாடை தாவணியில் இடை வரை நீண்டிருந்த கூந்தலை மேலே மட்டும் கிளிப் செய்து படர விட்டு மல்லி சரம் இரு தோள்களிலும் ஊஞ்சலாட கையில் அர்ச்சனை தட்டுடன் நடந்தவளை கடந்து செல்பவர்களின் பார்வை அவள் மேல் சில முறை படிந்தே மீண்டது.
அந்த விசேஷம் எதுவுமற்ற சாதரான வார நாளில் வழக்கமாக வரும் வயதானவர்களையும் பெண்களையும் தவிரப் பெரிதாக எந்தக் கூட்டமும் அங்கில்லை. கொடி மரத்திடம் தேங்காய் உடைத்துக் கற்பூரம் ஏற்றி வணங்கி விட்டு அர்ச்சனை சீட்டோடு உள்ளே சென்றவள் தான் வாங்கி இருந்த துளசி மாலையைக் கொடுத்து பூஜையை முடித்துக் கொண்டு வெளியில் வரவும், அதுவரை உடன் வந்த ஷ்ராவனியை அங்கு காணாது திகைத்தனர் தோழிகள்.
“நம்ம கூடத் தானே டி வந்தா..? அதுக்குள்ளே எங்கே போனா..?” என்று ஸ்வேதா கேட்கவும், ‘அந்த பெரிய உண்டியலின் பின்னே ஏதாவது வேண்டி கொண்டு நிற்கிறாளா..?’ என மலர் சென்று தேட.. அங்கும் அவள் இல்லாததை கண்டு அனைவரும் திருதிருக்க.. “இரு வரேன்..” என்றவாறு முன் பக்கம் சென்ற காயத்ரியின் எண்ணத்தைக் கொஞ்சமும் பொய்யாக்காமல் அங்கிருந்த சொர்கவாசலின் மூடப்பட்ட பெரிய கதவின் முன் தரையில் சம்மணமிட்டு அமர்ந்து தன் மடியில் இருந்த பிரசாத பொட்டலங்களைக் கண்கள் மின்ன பிரிக்க முயன்று கொண்டிருந்தாள் ஷ்ராவனி.
“தெரியும்டி நீ இங்கே தான் இருப்பேன்னு..” எனப் பல்லை கடித்த காயத்ரி, அவள் எதிர்பாராத நேரத்தில் சட்டென ஷ்ராவனியின் கையில் இருந்த வடையைப் பறித்துக் கொண்டு ஓடினாள்.
ஆசையோடு வாயின் அருகில் கொண்டு சென்று சாப்பிட இருந்த நேரத்தில் காயூ இப்படிச் செய்யவும் அதில் கடுப்பானவள், “ஹே.. காயூ நில்லு டி.. ஒழுங்கா பார்சலை கொடுத்துடு.. கையில் சிக்கின அடி பின்னிடுவேன்..” எனத் தன் பிரசாதம் வாங்கிச் சாப்பிடும் திட்டம் தடைப்பட்டதில் உண்டான கடுப்போடு தாவணியைத் தூக்கி பிடித்தப்படி விரட்ட.. “முதலில் மற்ற சன்னிதானம் வந்து எங்க கூடச் சாமி கும்பிடு.. அப்பறம் எல்லாருமே சேர்ந்து போய்ச் சாப்பிடலாம்..” என்று திரும்பி பார்க்காமலேயே சொல்லியவாறு ஓடினாள் காயத்ரி.
கோவிலுக்குள் நுழைந்ததிலிருந்து வாசனை காலை கட்டி இழுத்தாலும் அந்தப் பக்கம் போகத் துடித்த கால்களைக் கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு வந்த வேலையை முடித்துக் கொண்டு இங்கு ஓடி வந்து விட்டிருந்த ஷ்ராவனி, சூடான புளியோதரையும் நெய் மணக்கும் சக்கரை பொங்கலையும் மிளகு வடையும் சாப்பிட எண்ணியிருந்த தன் கனவை தடை செய்பவளின் மேல் உண்டான ஆத்திரத்தோடு வேதவல்லி தாயாரின் சன்னிதானத்தின் படிகளை ஏறிக் கொண்டிருந்தவளின் கவனம் முழுவதும் காயூவின் மேலேயே இருந்ததின் பலனாகப் படி இறங்கி கொண்டிருந்த ஸ்ரீராமை கவனிக்கத் தவறினாள் ஷ்ராவனி.
அதில் பலமாக அவன் மேல் மோத.. ஷ்ராவனியின் கையில் இருந்த பாதிப் பிரித்தும் பிரிக்காமலும் இருந்த சக்கரை பொங்கல் மொத்தமும் ஸ்ரீராமின் மேல் விழுந்து சிதறியது.
மேல் படியில் இறங்க கால் வைக்கும் போதே ஓடி வரும் காயத்ரியை கண்டு விட்டிருந்தவன் ஓரமாக நின்றுக் கொள்ள.. அவளின் கவனம் பாதையில் இருந்ததால் எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லாமல் போனது. அதில் மீண்டும் தன் நடையைத் தொடர்ந்தவன், இரண்டு படி இறங்குவதற்குள் அடுத்து வந்தவளின் இத்தகைய மோதலை எதிர்பார்க்கத்தோடு தன் வெள்ளை சட்டையின் மேல் விழுந்த பிரசாதத்தைக் கண்டு உண்டான அதிர்வோடு “தேவுடாஆஆ..” என்றிருந்தான்.
தான் ஒருவன் மேல் மோதி இருக்கிறோம் என்பதை விட.. தன் சக்கரை பொங்கல் வீணாகி போன கடுப்பில் மேலும் ஓட துவங்கியவளின் காதில் ஸ்ரீராமின் இந்த வார்த்தைகள் விழவும், அது அவளுக்கு தவறான அர்த்தத்தில் புரிய.. திரும்பி ‘பளார்’ என ஸ்ரீராமை அறைந்திருந்தாள் ஷ்ராவனி.
தன் சட்டையில் கொட்டியிருந்த பிரசாதத்தைத் தட்டி விட்டு கொண்டிருந்தவன் ஷ்ராவனியின் இந்தச் செயலில் திகைத்து நிமிர.. “ராஸ்கல்.. என்ன சொன்னே..? தைரியம் இருந்தா மறுபடியும் சொல்லு..?” என்றவாறே மீண்டும் அவனை அடிக்க முயன்றவளின் கையைப் பற்றி நிறுத்தியிருந்தான் ஸ்ரீராம்.
தன்னை கேவலமாக திட்டியதோடு கையை வேறு பிடித்திருந்தவனை ஆத்திரத்தோடு முறைத்தவள் “ஹவ் டேர் யூ.. கையை விடு மேன்..” என்றவளை அவளுக்கும் மேல் முறைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தவனின் பிடியில் இருந்த அழுத்தம் வலியை கொடுக்க.. “ச்சீ.. கையை விடு, எவ்வளவு திமிரு இருந்தா கோவிலில் நின்னுட்டு இப்படி ஒரு வார்த்தையைப் பேசி இருப்பே..? இதில் என் கையை வேற பிடிக்கற..!” என்றாள் எரிச்சலும் வெறுப்புமாக.
“நான் என்ன சொன்னேன்..?” என்று பல்லை கடித்துக் கொண்டு ஸ்ரீராம் கேட்கவும், “ஏன் உனக்குத் தெரியாதா..? அதை நான் வேற சொல்லணுமா..?” என ஆத்திரத்தோடு அவள் சொல்லவும், ஷ்ராவனியின் தோழிகள் அவளருகில் வரவும் சரியாக இருந்தது.
“ஷ்ரவு.. என்னடி இதெல்லாம்..? விடு..” என அவளை அங்கிருந்து அழைத்துச் செல்ல அவர்கள் முயல.. “சும்மா இருங்க டி.. இவன்.. இவன் என்ன சொன்னான்னு தெரியுமா..? ராஸ்கல் இவனை எல்லாம் சும்மா விடக் கூடாது.. இப்போவே போலீஸ்ல சொல்லி முட்டிக்கு முட்டி தட்ட சொல்லலை..” என்று தன் கைபேசியை கொடுக்குமாறு ஸ்வேதாவிடம் சைகையில் சொன்னவாறே எகிறியவளை எப்படிச் சமாளிப்பது எனத் தெரியாமல் அவளின் தோழிகள் திணறி கொண்டிருந்தனர்.
ஆனால் அதே நேரம் ஷ்ராவனியின் ஆத்திரத்திற்குக் கொஞ்சமும் குறையாத ஆத்திரத்தோடு கண்கள் சிவக்க இன்னும் அவளின் கையைப் பற்றி இருந்த பிடியை விடாமல், இன்னும் அழுத்தம் கொடுத்து “நான் என்ன சொன்னேன்னு கேட்டேன்..” என்றான் ஸ்ரீராம்.
“ராஸ்கல் என்னைப் பார்த்தா எப்படி இருக்கு உனக்கு..? நீ சொன்னதே தப்புன்னு சொல்லிட்டு இருக்கேன், இதில் நான் வேற அதை மறுபடியும் சொல்லணுமா..?” என்றாள் அவனிடம் சிக்கி இருக்கும் தன் கைகளை விடுவிக்க முயன்றவாறே ஷ்ராவனி.
“அதான் கேட்கறேன்.. அப்படி நான் என்ன சொன்னேன்..?” என்று மீண்டும் கடித்த பற்களுக்கு இடையே கேட்டான் ஸ்ரீராம். அதில் அவன் தாடை இறுகுவதில் இருந்தே அதீத கோபத்தை ஸ்ரீராம் கட்டுபடுத்த முயல்வது தோழிகளுக்கு புரிய.. ஷ்ராவனியை எப்படியாவது அங்கிருந்து இழுத்து செல்ல முயன்றனர்.
ஆனால் அது புரிய வேண்டியவளோ சண்டை கோழியாக சிலிர்த்து கொண்டு அவனிடம் குதித்து கொண்டிருக்க.. அவளின் அத்தனை அலைப்பறையையும் தன் ஒற்றை பிடியில் கட்டுபடுத்தியவாறு அசையாமல் நின்று இருந்தான் ஸ்ரீராம்.
அதற்குள் இவர்களைச் சுற்றி சிறு கூட்டம் கூடி விட்டிருக்க.. “நீ நினைக்கறது போலத் தம்பி தப்பா எதுவும் பேசலைம்மா..” என்றிருந்தார் அங்கு வெகு நேரமாக அமர்ந்திருந்த பெரியவர் ஒருவர்.
அதில் அவரைத் திரும்பி முறைத்தவள், “உங்களுக்கு ஏன் அது தப்பா தெரிய போகுது.. அவன் பெண்களைத் தானே கேவலமா பேசினான்..” என்று அடுத்து அவரிடம் சண்டைக்குத் தயாரானாள் ஷ்ராவனி.
“இல்லை பாப்பா.. நாங்க ரொம்ப நேரமா இங்கே தான் இருக்கேன்.. நீ அவர் மேலே இடிச்சும், அவரோட சட்டையைப் பாழாக்கியும் கூட அவர் உன்னை எதுவுமே சொல்லலை..” என்று அவரோடு அமர்ந்திருந்த மற்றொரு பெரியவரும் சொல்ல.. “எது..? எதுவும் சொல்லலையா..? இதை விடக் கேவலமா வேற என்ன சொல்லணும்..?” என்றவளை “அதான் கேட்கறேன்.. நான் அப்படி என்ன சொன்னேன்..?” என்ற ஸ்ரீராமின் அதே உணர்வற்ற குரல் அவளின் பேச்சை இடையிட்டு இருந்தது.
“இப்போ என்ன நான் என் வாயால சொல்லணும்.. அதானே..! ஓகே சொல்றேன், நல்லா கேட்டுக்கோ, நீ.. நீ என்னை.. என்னை பார்த்து தே.. தே..” என்று அதீத உணர்ச்சிவசத்தில் தடுமாறியவளை “தேவுடா.. தே.. வு.. டா.. கேட்டுச்சா..? தேவுடா.. இட் மீன்ஸ் ஓ மை காட்.. ஜஸ்ட் எமோஷன்ல வர ஒரு வர்ட்.. அவ்வளவு தான்.. புரிஞ்சுதா..?” என அவளை அதற்கு மேல் பேச விடாமல் இடையிட்டு தானே பேசி முடித்து அதே வேகத்தில் ஷ்ராவனியின் பிடித்திருந்த கையை ஒரு வேகத்தோடு உதறி விட்டுச் சென்றிருந்தான் ஸ்ரீராம்.
அவன் சொல்லி சென்ற வார்த்தைகளில் “தே.. வு.. டான்னா.. கடவுளேவா..?” என்று ஒருமுறை தனக்குள்ளேயே சொல்லி பார்த்து கொண்டவள், பார்வையை அருகில் இருந்த பெரியவரின் பக்கம் திருப்ப.. ‘ஆம்’ என்பது போலத் தலையசைத்தனர் பெரிதாக நாமம் போட்டிருந்த அவர்கள் இருவரும்.
“ஓ..” என்ற சிறு தோள் குலுக்கலோடு அதை விட்டவள், “ம்ப்ச்.. என் பொங்கல் எல்லாம் வேஸ்டா போச்சு..” என்று படியில் சிதறி இருந்தவற்றைப் பார்த்தவாறே புலம்பி விட்டு திரும்பி இப்போது அது தான் முக்கியம் என்பது போல காயூவை முறைக்க.. அவளோ ‘இப்போதிருக்கும் இந்த மனநிலையில் இவளிடம் சிக்கினாள் ஒரு வழியாக்கி விடுவாள்..!’ எனப் புரிந்து “ஷ்ரவு நீ வா நாம பிரெஷா மறுபடி பிரசாதம் வாங்கிக்கலாம்.. தீர்ந்துட போகுது.. வா.. வா..” என அவளின் கையைப் பற்றி அதற்கு மேல் யோசிக்க விடாமல் இழுத்துக் கொண்டு செல்ல.. மற்றதை எல்லாம் மறந்து கண்கள் மின்ன அவள் பின்னே சென்றாள் ஷ்ராவனி.
********************
கோவிலில் இருந்து வந்து தன் உடையை மாற்றிக் கொண்டு கல்லூரிக்கு செல்ல தயாராகிக் கொண்டிருந்தாள் ஷ்ராவனி. மெல்ல எதுவோ ஒரு பாடலை முணுமுணுத்தவாறே தலைவாறி கொண்டிருந்தவளையே கன்னத்தில் கை வைத்தப்படி பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர் அவளின் தோழிகள்.
‘சற்று நேரத்தில் அங்கு வைத்து எவ்வளவு அமர்க்களம் செய்து விட்டாள்..!’ என்ற எண்ணமே அவர்களின் மனதில் ஓடி கொண்டிருக்க.. அதற்குக் காரணமானவளோ அதைப் பற்றிய எண்ணமே துளியும் இல்லாமல் தன் போக்கில் ஒவ்வொன்றையும் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
இன்று ஷ்ராவனியின் பிறந்தநாள்.. அதற்குத் தான் காலையிலேயே குளித்துத் தயாராகி நல்ல பிள்ளையாகக் கோவிலுக்குச் சென்றிருந்தாள். சாமி கும்பிடவெல்லாம் இல்லை.. அவளின் தந்தையின் கட்டளையின் படி உடை அணிந்து கோவிலின் முன் நின்று படம் எடுத்து அவருக்கு அனுப்பி வைக்க தான்.. ஆனால் அங்கு இப்படி ஒரு கலவரத்தை இவள் உண்டாக்குவாள் என யாருமே எதிர்பார்க்கவில்லை.
இது மட்டும் முன்பே தெரிந்திருந்தால் ‘நீ ஒரு ஓரமா உட்கார்ந்து புளியோதரையையே சாப்பிடுமா..’ என அவளைத் தொல்லை செய்திருக்கவே மாட்டாள் காயத்ரி. அப்படிச் செய்ததின் பயனாக மற்ற தோழிகளிடம் முறைப்பை பெற்றுக் கொண்டது தான் மிச்சம்.. இந்த நிமிடம் வரை பிறந்தநாள்காரி ஒரு ஐம்பது பைசா சாக்லேட்டை கூடக் கண்ணில் காண்பிக்கவில்லை.
ஆனால் ஷ்ராவனி இந்த நேரத்தில் இப்படித் தான் நடந்து கொள்வாள் என யாராலேயும் கணிக்கவே முடியாது.. அது அவளைப் படைத்த பிரம்மனுக்கே பிரம்ம பிரயத்தனம் தான்..’ என்று எண்ணியவளுக்கு நேற்று இரவு நடந்தது மனதில் ஓடியது.
அந்த அறையே இருளில் மூழ்கி இருக்க.. மெல்ல ஒரு மெழுகுவர்த்தி மட்டும் திடீரென உயிர்பெற்றது. அப்படியே அது அசைந்து வர.. ஆங்காங்கு இருந்து மூன்று உருவங்கள் எழுந்து வந்து இருளில் ஒரு கட்டிலின் அருகில் குழுமியது.
‘ஆரம்பிக்கலாமா..?!’ என்பது போல் ஒரு தலையசைப்போடு நால்வரும் தலை முதல் கால் வரை போர்த்திக் கொண்டு உறங்கி கொண்டிருந்த உருவத்தின் போர்வையைப் பிடித்து இழுக்க.. அந்த மெழுகுவர்த்தியின் மெல்லிய ஒளியில் முகம் மலர்ந்து விசிகிக்க உறங்கி கொண்டிருந்தாள் ஷ்ராவனி.
“ஹாப்பிப் பர்த்டே..” என்று கோரஸாக நால்வரும் குரல் கொடுத்தவாறே அவளை எழுப்ப முயல.. அவளோ இந்த உலக நினைவே இல்லாதது போல் வெட்க புன்னகையோடு இன்னும் உறங்கி கொண்டிருந்தாள்.
அதில் கடுப்பானவர்கள் அவளைப் பிடித்து உலுக்கி எழுப்பவும், “ஹே ஹாண்ட்சம்.. என்னை விட்டு எங்கே போறே..?” என்று கையை காற்றில் துழாவியவாறு உளறிக் கொண்டிருந்தவளை பிடித்து எழுப்பி அமர வைக்க முயல.. அவளோ விழியை கூட திறக்காமல், “ஹே ஹேண்ட்சம் உன் பேர் என்ன..?” எனக் கொஞ்சல் குரலில் கேட்க.. அவள் காதில் “ஊஊஊ..” என கோரசாகக் கத்தினர் நால்வரும். அதில் அடித்துப் பிடித்து எழுந்து அமர்ந்தாள் ஷ்ராவனி.
தன் கனவு கலைந்த எரிச்சலில் சுற்றிலும் அமர்ந்திருந்தவர்களைக் கண்டு கடுப்பானவள், “எங்கே இருந்து தான் எனக்குன்னு வந்து சேருவீங்களோ..! ஊருல இருக்க மொத்த வில்லிங்களும் என் ரூம்ல தான் இருக்காளுங்க.. இப்போதான் என் ஹேண்ட்சம் எனக்கு லவ்வை சொன்னான்.. அப்படியே ஜாலியா அவன் கூடக் கொஞ்ச நேரம் இருக்க விடறீங்களா..? அவன் பேர் கூடத் தெரியலை.. முகத்தைக் கூடப் பார்க்கலை..” என்று அருகில் இருந்த தலையணையை எடுத்து அவர்களை அடிக்கத் துவங்கினாள் ஷ்ராவனி.
“ஏன் டி சொல்ல மாட்டே.. எங்கே பன்னிரண்டு மணிக்கு தூங்கிடுவோமோ இல்லை கேம் விளையாடி டைம் மிஸ் ஆகிடுமோன்னு எல்லாம் யோசிச்சு உனக்குச் சத்தம் கூடக் கேட்க கூடாதுன்னு வைப்ரேட்ல நாங்க அலாரம் வெச்சு எழுந்து வந்தா.. இவ நல்லா குறட்டை விட்டு தூங்கி கனவு கண்டுட்டு நம்மளை வில்லிங்கறா..” என்று மலர் குறைபட்டுக் கொண்டாள்.
“வாங்கடி நாம போய்த் தூங்குவோம்.. அவ நிம்மதியா கனவு காணட்டும்..” என்று ஸ்வேதா எழுந்து கொள்ள முயல.. “அடியேய் மெண்டலுங்களா.. இப்போ அரைத் தூக்கத்தில் கனவு மயக்கத்தில் இப்படிப் பேசறவ நாளைக்கு அப்படியே மாற்றி சரியான நேரத்துக்கு விஷ் கூடச் செய்யலை நீங்க எல்லாம் என்ன பிரெண்ட்னு கேட்டு காதுல ரத்தம் வர அளவுக்கு அடுத்த வருஷ பர்த்டே வரைக்கும் பேசுவா.. இதெல்லாம் நமக்குத் தேவையா..?” என்று ரேஷ்மா எச்சரிக்கவும், மற்ற மூவரும் அங்கேயே திகைப்போடு நிற்க.. அது என்பது போல நால்வரையும் கெத்தாகப் பார்த்துக் கொண்டே கேக் மேல் இருந்த மெழுகுவர்த்தியை ஊதினாள் ஷ்ராவனி.
அதன் பின் ஒருவழியாகக் கொண்டாட்டத்தை முடித்து விட்டு அமர்ந்தவர்களுக்குத் தன் கனவை ஷ்ராவனி விவரிக்க.. வாயை பிளந்து கேட்டுக் கொண்டிருந்தவர்கள், “ஆள் எப்படி இருந்தாரு மச்சி..?” என்றனர்.
“ம்ப்ச்.. எங்கே அந்த இடம் முழுக்க இருட்டா இருந்தது.. பிரபோஸ் செஞ்ச அப்பறம் என் கையைப் பிடிச்சு நடக்கும் போது தான் அந்த ஹான்ட்சம் முகத்துல லேசா வெளிச்சம் விழற நேரமா பார்த்து என்னைச் சரியா நீங்க எழுப்பிட்டீங்க..” என்று குறைபட்டு கொண்டாள் ஷ்ராவனி.
“ஓ.. வாவ்.. உன் இத்தனை வருஷ கனவு நிறைவேற போகுது மச்சி.. மறுபடி படுத்து தூங்கு.. கனவுல வர ஹீரோ யாரு என்னன்னு சரியா தெரிஞ்சுக்கோ.. முக்கியமா பேர் என்னன்னு கேளு..? அப்பறம் ஆள் எங்கே இருந்தாலும் நாம தட்டி தூக்கிடலாம்..” என்று மலர் கூறவும், “எஸ் பேபிஸ்.. காதலிச்சு தான் கல்யாணம் செய்வேன்ற என் லட்சியம் கூடிய சீக்கிரம் நிறைவேற போகுது.. காத்துல கலந்து எங்கேயோ இருந்த மை ஹாண்ட்சம் என்னைத் தேடி என் கனவுல வர துவங்கிட்டான்.. இனி அதை நிஜமாக்குறது தான் நம்ம அடுத்த டார்கெட்.. பை பேபிஸ்.. என் ராஜகுமாரன் எனக்காக கனவில் வெயிட்டிங்..” என்று விட்டு மீண்டும் போர்வைக்குள் அடைக்கலமானாள் ஷ்ராவனி.
“அவனவன் எவ்வளவு பெரிய லட்சியத்தை வெச்சுட்டு வாழ்ந்துட்டு இருக்கான்.. இந்தப் பக்கிக்கு லட்சியத்தைப் பார்த்தீயா..” என்று கேலி செய்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தனர் அவளின் தோழிகள்.
அதை எண்ணி பார்த்து கொண்டிருந்த காயத்ரியை “என்னடி கனவா..?” என்று பிடித்து உலுக்கி கொண்டிருந்தாள் ஷ்ராவனி. “யாருக்கு எனக்கா..?” என முறைப்போடு துவங்கியவள், முழுதாகத் தயாராகித் தன் முன் நின்றிருந்தவளை அதிசயமாகப் பார்த்தவாறு திரும்பி நேரத்தை பார்க்க.. அது அவர்கள் வழக்கமாகக் கிளம்பும் நேரத்திற்கு இன்னும் அரைமணி நேரம் இருக்கு என்றது.
“என்னடி அதிசயமா இருக்கு வழக்கமா நாங்க தான் ரெடி ஆகிட்டு உன்னைக் கிளம்புடின்னு கெஞ்சணும்.. இன்னைக்கு என்ன புதுசா..?” என்றாள் காயத்ரி. “அது.. இன்னைக்கு என் ஹேண்ட்சம் என் கண்ணில் படலாம் இல்லையா..! அதான்.. சரி, சரி.. சீக்கிரம் வாங்க நேரமாகுது..” என்றவளை கொலைவெறியோடு பார்த்தவர்கள் “ஏன் இன்னைக்கு நேரில் வந்து உன்னைப் பார்க்கறேன்னு உன்கிட்ட கனவில் சொன்னாரா..?” என்றனர்.
“இல்லையே..!” எனத் தோள் குலுக்கியவளை முறைத்தவர்கள், “அப்பறம் என்ன நம்பிக்கையில் டி கிளம்பறே..?” எனவும், “இவ்வளவு நாளா எங்கே இருக்கான்னே தெரியாம இருந்த என் ஆளு இன்னைக்குன்னு பார்த்து என் கனவில் வந்து இருக்கான்னா என்ன அர்த்தம்..?” என்று கேட்டு இடைவெளி விட.. அவளையே அமைதியாகப் பார்த்து கொண்டிருந்தனர் நால்வரும்.
அவர்களிடமிருந்து பதில் வரும் என எதிர்பார்த்தவள், அப்படி எதுவும் வராமல் போகவும், “சுத்த வேஸ்ட் டி நீங்க.. இத்தனை நாள் வராத கனவு இன்னைக்கு ஏன் வரணும்..? அதுவும் இன்னைக்கு என்ன நாளு..?” என்று எடுத்து கொடுக்க.. “உன் பர்த்டே..” என்றிருந்தாள் ரேஷ்மா.
“ஹ்ம்ம் உன் தலை.. இன்னைக்கு பிப்ரவரி 14.. இன்னைக்குன்னு என் கனவில் வந்து லவ் சொல்லி இருக்கான்னா என்ன அர்த்தம்..?” எனவும், அப்போதும் அவர்கள் அமைதியாகவே இருக்க.. “என் கனவு கண்ணன்.. காதல் நாயகன்.. நேரில் வர போறான்னு தானே அர்த்தம்.. பிப்ரவரி 14ல் பிறந்துட்டு எங்கே காதலே இல்லாத வாழ்க்கையை வாழ வேண்டி வருமோ..!
எங்கே என் லட்சியம் நிறைவேறவே ஏறாதோன்னு பயந்துட்டு இருந்தேன்.. ஆனா என் கனவை எல்லாம் நினைவாக்க எனக்காகவே பிறந்தவன் வந்துட்டான்..” என்று கண்கள் மின்ன பேசி கொண்டிருந்தவளை கண்டவர்கள் அவளின் சந்தோஷத்தை கேள்விக்குறியாக்க விரும்பாமல் அவளோடு இணைந்து கொள்ள.. எதிர்பார்ப்பும் துள்ளலுமாகக் கல்லூரிக்கு கிளம்பினாள் ஷ்ராவனி.
***********************
இங்குப் புயல் வேகத்தில் கோவிலில் இருந்து வீடு திரும்பி இருந்த ஸ்ரீராமின் மனம் கொதித்துக் கொண்டிருந்தது. வேலை மாற்றலாகி சென்னை வந்திருப்பவன், முதல் நாளை அவனுக்கு விருப்பமான பார்த்தசாரதியை தரிசித்து விட்டு மன நிறைவோடு துவங்க நினைத்திருக்க.. மனநிம்மதியையே கெடுப்பது போல் ஒரு நிகழ்வு நடந்திருந்தது.
‘எல்லாம் சரியாகத் தான் சென்று கொண்டிருந்தது அவளைப் பார்க்கும் வரை..! அதன் பின்..?’ என்று எண்ணும் போதே ஷ்ராவனியின் முகம் நினைவுக்கு வர.. ஆத்திரத்தோடு “ராக்காஷி.. பிச்சி ராக்காஷி..” (ராட்சசி.. பைத்தியம் பிடிச்ச ராட்சசி) என்றான் பல்லை கடித்துக் கொண்டே.
கொஞ்சம் கூட நிதானமோ புரிந்து கொள்ளும் தன்மையோ இல்லாமல் அவள் நடந்து கொண்ட விதமும் யோசிக்காமல் அறைந்திருந்ததும் ஆத்திரத்தை உண்டாக்க.. இறுதியாக அவன் மேல் தவறில்லை என்று தெரிந்த பின்னும் அவள் குறைந்தபட்சம் ஒரு மன்னிப்பு கூடக் கேட்கவில்லை என்பது நினைவுக்கு வர.. “தத்தம்மா..” (யூஸ்லெஸ்) என வெறுப்போடு சொல்லியவாறு குளியலறைக்குள் நுழைந்தான் ஸ்ரீராம்.
மனதின் கோபமும் வெறுப்பும் தணியும் வரை அப்படியே உடையைக் கூட மாற்றாமல் ஷவருக்கு அடியில் நின்றிருந்தான் ஸ்ரீராம். தன் மேல் அனைத்தையும் கொட்டியும் விட்டு அறைந்தும் இருந்தவளை அந்த நொடியே கன்னம் பழுக்கத் திரும்பக் கொடுத்திருப்பான் தான்.. ஆனாலும் ஒரு பெண்ணிடம் தன் கோபத்தைக் காண்பிக்கக் கூடாதென்றே முயன்று பொறுமையைக் கடைப்பிடித்துக் கொண்டிருந்தான் ஸ்ரீராம்.
ஆனால் அவனின் பொறுமையைச் சோதிப்பதை போல் மேலும் மேலும் அவள் பேசிக் கொண்டே இருக்க.. இதற்கு மேல் தாங்காது இனி ஒரு நொடி அங்கு நின்றாலும் எங்கே அடித்து விடுவோமோ என்றே வேகமாக அங்கிருந்து விலகி வந்திருந்தான் ஸ்ரீராம்.
தன் முதல் நாளை மட்டுமல்ல அன்றைய மொத்த நாளையும் பாழாக்கியவளை மனதிற்குள் திட்டி தீர்த்தவாறே ‘இனி வாழ்வில் அவளைப் பார்க்கவே கூடாது..!’ என்ற உறுதியான எண்ணத்தோடு உடை மாற்றிக் கொண்டு கிளம்பினான் க்ரைம் பிராஞ்ச் அசிஸ்டெண்ட் கமிஷனராக இங்கு மாற்றலாகி வந்திருக்கும் ஸ்ரீராம சந்திர அல்லூரி.
Topic starter
November 9, 2026 6:56 pm
பிரேமம் – 2
இவர்கள் பிஇ கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் மூன்றாம் ஆண்டு மாணவிகள்.. கல்லூரிக்கு வந்த பின் அவர்களுக்கே உரிய விதத்தில் கழிந்தது இக்குழுவின் நேரம். ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் இதற்கிடையில் கொஞ்சம் வகுப்பு எனச் செல்ல.. உணவு இடைவெளிக்கு முந்தைய வகுப்பு அவர்களுக்கு ப்ரீயாக இருந்தது.
அதை எடுத்துக் கொண்டிருந்த பெண் பேராசிரியர் பேறுகால விடுமுறையில் செல்ல.. அதற்குப் பதில் யாரோ புதிதாக வருவதாக இருந்தது. ஒரு வாரமாகவே இதைப் பற்றிய பேச்சு ஓடிக் கொண்டு தான் இருந்தது.
“ஹே.. நம்ம தீபு மேம் இடத்துக்கு யார் வந்தாலும் அவங்களைப் போல வராது.. எவ்வளவு பிரெண்ட்லி அவங்க..” என்பது போன்ற பசங்களின் புலம்பல்களும் “வேணும்னா மேம்க்குப் பதில் ஹேண்ட்சமா யாராவது சார் வந்தா அட்ஜஸ்ட் செஞ்சுக்கலாம்..” என்பன போன்ற பெண்களின் ஆர்வங்களும் வெளிப்பட்டுக் கொண்டே இருந்தன.
அப்போது தன் ஐடிகார்ட் தொலைந்து போனதால் மற்றொன்றை வாங்க அலுவலக அறை வரை சென்றிருந்த ஸ்வேதா உற்சாகமாக ஓடி வந்து வகுப்பின் முன்னே நிற்க.. அனைவரின் கவனமும் அவள் பக்கம் திரும்பியது.
“அழகான மேம்மா.. இல்லை ஹேண்ட்சமான சாரான்னு நீங்க சண்டை போட்டுக்கவே வேண்டாம்..” என்று அவள் தொலைக்காட்சி தொகுப்பாளினி போலப் பேச துவங்கவும், “ஏன் யாருமே வர போறது இல்லையா..?” என்றனர் கோரசாக அனைவரும்.
“அதான் இல்லை.. செம்ம சூப்பரா ஒரு மேமும், அதை விடச் செம்மையா ஒரு சாரும் வந்து இருக்காங்க..” என்றாள் விழிகள் விரிய.. “என்ன இரண்டு பேரா..? அதெப்படி..?” என்று பல குரல்கள் எழவும், “நம்ம அந்தோணி சார் ரிசைன் செஞ்சுட்டாராம்..” என்றாள் ஸ்வேதா.
“என்ன..? ஏன்..? எதுக்கு..? ஓ அதான் அவர் மூணு நாளா வரலையா..?” என்றெல்லாம் அங்கங்கே குரல்கள் கேட்க.. “என்ன விஷயம் ஏன் எதுக்குன்னு எல்லாம் எனக்குத் தெரியாது டார்லிங்க்ஸ்.. இப்போ நமக்குப் புதுசா இரண்டு ப்ரபசர்ஸ் வந்து இருக்காங்க.. இரண்டு பேருமே பார்க்க செமையா இருக்காங்க.. அவ்வளவு தான்..” என்றவள் தன் இடத்தில் சென்று அமர.. வகுப்பில் சலசலவெனப் பேச்சுக்கள் எழுந்தது.
அதேநேரம் ஷ்ராவனியின் அருகில் வந்து அமர்ந்த ஸ்வேதா, “மச்சி.. நீ தேடின டிரீம் பாய் உன்னைத் தேடி வந்தாச்சுன்னு நினைக்கறேன்..” என்றாள் கிசுகிசுப்பான குரலில்.
“என்னடி உளர்றே..?” என ஷ்ராவனி கேட்கவும், “நீ உன் ட்ரீம்ல வந்தவனைப் பற்றிச் சொன்னியே.. அதே போலச் செம ஹேண்ட்சம் புதுச் சார்.. அதுவும் நீ சொன்ன மாதிரியே வாலன்டைன்ஸ் டே அன்னைக்கு சரியா இங்கே வந்து இருக்காரு.. யோசிச்சு பாரு..” என்று கூறி கண் சிமிட்டினாள் ஸ்வேதா.
அதன் பின் விழிகள் பளபளக்க தோழிகளைப் பார்த்த ஷ்ராவனி, “அப்படியும் இருக்குமோஓஓ..” என ராகம் போட்டு இழுக்க.. “இருக்குமேஏஏஏ..” என்றனர் அவர்களும் அவளைப் போலவே.
இவர்களால் அலுவலகம் சென்று பார்க்க முடியாது என்பதால் இங்கு வர போகும் புதிய பேராசிரியரை காணும் ஆவலோடு ஷ்ராவனி காத்திருக்கத் துவங்கினாள். ஆனால் அவர்கள் எதிர்பார்த்திருந்த நபர் வருவதற்குப் பதில் மதிய உணவு இடைவேளை தான் வந்தது.
கல்லூரி கேன்டீனில் கூடி இருந்தது ஷ்ராவனி கேங். ஒருவரை ஒருவர் கேலி செய்து வம்பு இழுத்துக் கொண்டு அமர்ந்து இருந்தவர்களை விட்டு சற்று தள்ளியே மற்றவர்கள் அமர்ந்து இருந்தனர்.
அது மரியாதையா இல்லை பயமா என அவர்களே சொன்னால் தான் உண்டு. அது ஷ்ராவனியின் பிறந்தநாளுக்கான டிரீட்.. பல ஐட்டங்கள் அணிவகுத்து இருக்க.. அனைத்தையும் கலந்து கட்டி உண்டுக் கொண்டிருந்தாள் ஷ்ராவனி.
அவளை முறைத்துக் கொண்டு அமர்ந்திருந்தவர்கள் “இந்த டிரீட் எங்களுக்கா.. இல்லை உனக்கா டி..?” எனக் கேட்க.. “ஹிஹி.. இதில் என்னடி சந்தேகம்.. எனக்குத் தான்..” என்றவளை அடிக்க மற்றவர்கள் பாய.. “ஹே.. ஹே.. வெயிட்.. வெயிட்.. எனக்குத் தான் பர்த்டே.. ஆனா டிரீட் உங்களுக்குத் தான்னு சொல்ல வந்தேன்..” என்று கூறி சமாளித்தாள் ஷ்ராவனி.
“வாய்.. வாய்..” என ஷ்ராவனியின் அருகில் இருந்த மலர் அவளின் கன்னத்தைப் பிடித்துக் கிள்ளியவாறு சொல்லவும், “அதான் மச்சி ஷ்ரவு ஸ்பெஷல்..” என்றாள் ரேஷ்மா.
“எது வாயா..?” என்று கேலியாக ஸ்வேதா கேட்கவும், “ஆமா.. இல்லைனா இப்படி ஒரு கனவும், அதில் அப்படி ஒரு ஹீரோவும் வந்து இருப்பாரா..” என காயூ சொல்லவும் “அதுவும் அப்படி ஒரு சீன்.. அவ்வ்வ்...” என அனைவரும் கோரசாகக் குரல் கொடுத்ததில் அந்த இடமே அவர்களைத் திரும்பி பார்த்தது.
“ஷ்ஷ்.. சும்மா இருங்கடி..” என விழிகளை உருட்டி ஷ்ராவனி அவர்களை அடக்க முயலவும், அவளின் அலைபேசி அழைக்கவும் சரியாக இருந்தது. அதில் தன் அன்னை பூரணியின் எண்ணை பார்த்ததும் உடனே எடுத்திருந்தவள், “ஹ்ம்ம் சொல்லு தாய்கிழவி.. இப்போ தான் நீ பெத்த மகராசி நியாபகம் உனக்கு வருதா..?” என்றவாறே அங்கிருந்து நகர்ந்து வெளியில் சென்று மரத்தின் கீழ் நின்று பேச துவங்கினாள் ஷ்ராவனி.
“என்ன பாப்பா இப்படிப் பேசுற.. உன் பொறந்த நாளுக்குப் பூஜைக்கும் அன்னதானத்துக்கும் அப்பா கொடுத்து இருந்தாங்க.. அதான் லேட்டாகிடுச்சு..” என்றவரின் குரலில் இருந்த வருத்தத்தைக் கண்டவள், “ம்மாஆஆ.. சும்மா சொன்னா கூட உடனே பிலீங்க்ஸ் ஆப் இந்தியாவா மாறிடாதே..” என்று ஷ்ராவனி கண்டிப்பு குரல் எழுப்பவும், “இல்லை.. இல்லை..” என்று உடனே தணிந்து வந்தார் ஷ்ராவனியின் அன்னை.
அதன் பின் அவரிடம் பேசிக் கொண்டிருந்தவள் எந்தக் கோவிலுக்குச் சென்றார்கள் அன்னதானத்தில் என்னவெல்லாம் போட்டார்கள் என்பதில் துவங்கி அவளின் அன்னை உடுத்தி சென்ற புடவையின் நிறம் வரை விசாரித்து அதில் சில குறைகள் சொல்லி பேசி கொண்டிருக்க.. அனைத்திற்கும் அவரும் பதிலளித்துக் கொண்டிருந்தார்.
“பாப்பா.. அப்பா பேசணுமாம்..” என்ற அன்னையின் குரலில் அவ்வளவு நேரம் இருந்த குரல் அப்படியே மாற அலைபேசி கை மாறியதை உணர்ந்தவள் “ப்பா..” என்றாள் மரியாதையுடனான குரலில். “நல்லா இருக்கீயா பாப்பா.. பொறந்த நாளுக்குக் கோவிலுக்குப் போனீயா..?” என்று வரிசையாக இப்போது ரத்னவேல் கேள்வி கேட்க துவங்கி இருக்க.. “இருக்கேன் பா.. போனேன் பா.. போட்டோ கூட உங்களுக்கு..” எனத் துவங்கவும், “ஹ்ம்ம்.. ம்ம்.. பார்த்தேன்.. பூஜைக்குக் கொடுத்தீயா..?” என்று அவர் குறுக்கு விசாரணை செய்ய.. அனைத்திற்கும் ஒற்றை வார்த்தையிலேயே பதில் அளித்துக் கொண்டிருந்தாள் ஷ்ராவனி.
அவரிடம் பேசிக் கொண்டே திரும்பியவளின் பார்வையில் தூரத்தில் வருண் நிற்பது தெரியவும், மனதில் உண்டான ஒரு சிறு எதிர்பார்ப்போடு அவனையே ஷ்ராவனி பார்த்துக் கொண்டிருக்க.. அவளின் கவனம் பேச்சில் இல்லாமல் எதிரில் இருப்பவனின் மேல் மொத்தமாகத் திரும்பியது.
அதேநேரம் மகளின் குரலை கொண்டே அவள் ஏதோ பிசியாக இருப்பதைப் புரிந்து கொண்ட வேலு “சரி பாப்பா.. அப்பா அப்பறமா பேசறேன்.. நீ உடம்பை பார்த்துக்கோ..” என்று விட்டு இணைப்பை துண்டிக்கவும் வருண் மேல் பதித்த பார்வையைத் துளியும் அகற்றாமல் நின்று இருந்தவள் அவனை வேகமாக நெருங்கும் பவித்ராவையும் அவளைக் கண்டதும் முகம் மலர.. எதையோ பேசியவாறே தன் கையில் இருந்த பையை அவளிடம் கொடுப்பவனையும் கண்ட நொடி ஷ்ராவனியின் மனதில் லேசாக எழுந்த வலி கண்களைக் கலங்க செய்ய.. இருக்கும் இடம் உணர்ந்து அதை வெளியே வர விடாமல் தடுத்தவள் அப்படியே கண்ணீரை உள்ளிழுத்து கொண்டு வருணையே இமைக்காமல் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
அதற்குள் அவளைத் தேடிக் கொண்டு அவளின் படைகள் அங்கு வந்து விட.. தன் பார்வையை வேகமாகத் திருப்பிக் கொண்டவள், எதையும் காண்பித்து கொள்ளாமல் அவர்களோடு பேசியப்படியே அங்கிருந்து நகர்ந்தாள் ஷ்ராவனி.
ஷ்ராவனி வெகு நேரமாக எதிர்பார்த்திருந்த அவளின் புதிய பேராசிரியரான சூர்யா இவர்களின் வகுப்பிற்கு வந்து தன்னை அறிமுகப்படுத்திக் கொள்ள.. அவனைக் கண்ட நொடி இமைக்கக் கூட மறந்து தன் கனவில் பார்த்த உருவத்தோடு நேரில் நிற்பவனை ஒப்பிட்டு பார்த்து கொண்டிருந்தாள் ஷ்ராவனி.
முகமோ நிறமோ கனவின் இருளில் தெரியவில்லை என்றாலும் அந்த உயரம் உடற்கட்டு பொறுமையும் மென்மையுமாகப் பேசும் விதம் என இருவருக்கும் பல ஒற்றுமைகள் தெரிந்தன. அப்போது தான் சூர்யா தன் பெயரை சொல்லி தன்னை அறிமுகம் செய்து கொண்டிருக்க.. கனவில் காதலை சொன்னவன் தன் விரல்களில் அணிவித்த SS என்ற எழுத்துப் பொறிக்கப்பட்ட மோதிரம் நினைவுக்கு வர.. சடாரென நிமிர்ந்து அமர்ந்தாள் ஷ்ராவனி.
“SS.. அப்படினா ஒரு எஸ் ஷ்ராவனி.. இன்னொரு எஸ் சூர்யா..” என்று மெல்லிய குரலில் ஷ்ராவனி சொல்ல.. சரியாக அவள் பக்கம் திரும்பி பார்த்தான் சூர்யா. அதில் சட்டெனத் தன் பார்வையைத் தழைத்து கொண்டவள் அப்படியே அமைதியாக அமர்ந்திருக்க.. ஒரு புன்னகையோடு திரும்பி கொண்டான் சூர்யா.
**********************
இரவு களைத்து போய் வீடு திரும்பிய ஸ்ரீராம் சோர்வோடு அப்படியே சோபாவில் சாய்ந்தான். ஆசைப்பட்டு விரும்பி சேர்ந்திருந்த வேலையில் இத்தனை வருடத்தில் இப்படி ஒரு மோசமான நாளை ஸ்ரீராம் பார்த்ததே கிடையாது.
எவ்வளவு சிக்கலான வழக்காக இருந்தாலும் அசால்ட்டாகக் கையாள்பவன், ஆனால் இன்று ஒரு சிறு பிரச்சனையின் நுனியை கண்டுபிடிக்க ஒரு நாள் முழுமையாகச் செலவானது.
சாப்பிடவோ ஓய்வெடுக்கவோ நேரமில்லாமல் முதல் நாள் முதல் வேலையையே முடிக்காமல் கிளம்பக் கூடாது என்ற எண்ணத்தோடு அதை முடித்து விட்டே கிளம்பி இருந்தான் ஸ்ரீராம்.
அந்தக் களைப்பும் சோர்வும் தீர அப்படியே விழிகள் மூடி பின்னால் சரிந்தவன், “நா ஜீவிதம்லோ சால செட்ட ரோஜு..” (என் வாழ்க்கையிலேயே ரொம்ப மோசமான நாள்) என ஸ்ரீராம் சொல்லும் போதே காலையில் பார்த்த பெண்ணின் முகம் அவனுக்கு நினைவுக்கு வந்தது.
எவ்வளவு அழகாக அமைதியாகத் துவங்கிய நாள் என்று எண்ணும் போதே அதை மொத்தமாகக் கெடுத்தவளின் மேல் ஆத்திரம் பொங்கியது. அதே அமைதியான மனநிலையோடு கிளம்பி சென்று இருந்தால் ஒருவேளை அனைத்தையும் எளிதாகக் கையாண்டு இருப்பானோ என்னவோ..! காலையிலேயே மொத்தமாக மூட் அவுட் ஆனதனால் தான் இது எனப் புரிய.. “ராக்காஷி.. பிச்சி ராக்காஷி..” என்றான் பல்லை கடித்துக் கொண்டே ஸ்ரீராம்.
அதன் பின் இதே யோசனையில் இருக்க விரும்பாமல் வேகமாக எழுந்து குளிக்கச் சென்றான் ஸ்ரீராம். திரும்ப வந்து அந்த முன் இரவின் குளிர் காற்றை ரசித்தவாறு பால்கனியில் நின்றிருந்தவனின் மனதை லேசாக்குவது போல் அவனைப் பார்த்துச் சிரித்தது அங்குப் பூத்திருந்த சின்னச் சிகப்பு ரோஜா.
அதைக் கண்டு விட்டவனின் மனதின் களைப்பெல்லாம் காணாமல் போக... இதழில் தவழ்ந்த மென்னகையோடு மெல்ல அதை வருடி கொடுத்தான் ஸ்ரீராம். அதன் அழகும் நிறமும் அவனைக் கொள்ளை கொள்ள.. ரசனையோடு அதை விரல் கொண்டு வருடியவனின் மனதில் தன் வீட்டின் நினைவு உலா வர துவங்கியது.
ஸ்ரீராமுக்குச் செடிகள் வளர்ப்பதில் தனி ஆர்வம் உண்டு. அவனின் பொழுதுகள் பெரும்பாலும் செடி கொடிகளோடு தான் போகும்.. அங்கு வைசாக்கில் அவர்கள் வீட்டை சுற்றி நிறைய இடங்கள் இருப்பதால் அவன் விருப்பம் போல் பல வித வண்ணங்களில் மலர்களை வைத்துப் பராமரித்துக் கொண்டிருந்தான்.
அதை எண்ணும் போதே இங்குக் கிளம்புவதற்கு முன் தன் அன்னையோடு நடந்த உரையாடல் ஸ்ரீராமின் நினைவிற்கு வந்தது.
**********
கண்முன் பல வண்ணங்களில் பூத்து குலுங்கி கொண்டிருந்த மலர்களை ரசித்தவாறே அதற்குப் பூவாளியில் தண்ணீர் விட்டுக் கொண்டிருந்தான் ஸ்ரீராம். அனைத்தும் முடிந்து வீட்டிற்குள் நுழைய முயன்றவனின் பார்வையில் முழுதாக மலராமலும் அதே நேரம் மொட்டாக இல்லாமலும் இடை நிலையில் இருந்த சிகப்பு நிற ரோஜாவும் அதன் மேல் பன்னீர் தெளித்தது போல் ஆங்காங்கே படிந்து இருந்த தண்ணீரும் பட.. அதன் அழகு அவனைக் கவர்ந்து இழுத்தது.
மெல்ல அதன் அருகில் மண்டியிட்டு அமர்ந்தவன், அதை ஒரு ரசனையோடு மெதுவாக வருடி கொடுத்து ரசித்துக் கொண்டிருக்க.. “ஒர்ரி நா தேவுடா.. இப்புடைனா நா புத்ருடுக்கு பிரேமா வச்சிந்தே..” (ஹப்பா ஆண்டவா.. இப்போவாவது என் பிள்ளைக்குக் காதல் வந்ததே) என்று நிம்மதி பெருமூச்சோடு நெஞ்சில் கை வைத்தவாறே அங்கு வந்து நின்றார் ஜானகி.
அவரைச் சிறு புன்னகையோடு நிமிர்ந்து பார்த்தவன், பதிலேதும் சொல்லாமல் திரும்பி கொள்ள.. “அரேய் ஏன்ட்டிரா இ நவ்வு.. (டேய்.. என்ன இப்படிச் சிரிப்பு) (இவர்கள் இருவரிடையே நடக்கும் பேச்சுகள் மொத்தமும் தெலுங்கில் இருப்பதால் அதைத் தமிழில் நாம் பார்க்கலாம்) அப்போ அப்படி எதுவும் இல்லையா..?” என்றார் ஜானகி.
“ஏன்ட்டம்மா இதி.. (என்னமா இது) பூவை ரசிக்கக் காதல் வரணும்னு என்ன மா அவசியம்.. ரசனை இருந்தா போதாதா..!” என்றான் ஸ்ரீராம். “அப்போ ஒண்ணுமே இல்லையா..?” என்று சிறு பிள்ளை போல் கேட்டவரை கண்டு “ம்ஹும்..” என்றான் புன்னகையோடு.
“ஒர்ரி நா மலையப்ப ஸ்வாமி.. (திருப்பதி மலையில் இருக்கும் ஏழுமலையான்) என் பிள்ளைக்கு எப்போ தான் நல்ல புத்தி வருமோ..” என்று வானத்தைப் பார்த்து கையெடுத்து கும்பிட்டவரை லேசாக முறைத்தவன் “அப்போ உங்க பிள்ளைக்குப் புத்தியே இல்லைன்னு சொல்றீங்களா..” என்றான்.
“நான் எப்போடா அப்படிச் சொன்னேன்..? நல்ல புத்தி இல்லைன்னு தானே சொன்னேன்..” என்று சலிக்காமல் மகனை வம்புக்கு இழுத்தார் ஜானகி. “ஓஹோ.. உங்க பார்வையில் எது நல்ல புத்தி மா..” என்று ஸ்ரீராம் கேட்கவும், “வெளியே போய்ப் பாரு பாபு.. உன் வயசு பசங்க எல்லாம் வாழ்க்கையை எப்படி என்ஜாய் செய்யறாங்கன்னு.. இருபத்து நாலு மணிநேரமும் கையில போன்.. கேர்ள் பிரெண்ட் கூட ஊர் சுத்தறதுன்னு.. நீ என்னடான்னா வேலை வேலைன்னு ஓட வேண்டியது.. இல்லைனா இதோ இப்படிச் செடி கொடின்னு இருக்க வேண்டியது.. எனக்கும் என் பிள்ளை குழந்தை குட்டின்னு குடும்பமா இருக்கறதை பார்க்கணும்னு ஆசை இருக்காதா நயினா.. இந்த மே வந்தா உனக்கு முப்பது ஆகப் போகுது..” என்று கேலியில் துவங்கினாலும் ஜானகியின் குரலில் அப்படி ஒரு வருத்தம் எட்டி பார்த்தது.
அதைச் சரியாகப் புரிந்து கொண்டவன் ஜானகியை தன்னோடு சேர்த்து பிடித்தப்படி “என்ன மா இது.. நீங்க சொல்றதை பார்த்தா நான் எண்ணமோ கல்யாணம் வேண்டாம்னு சொல்றது போல இருக்கு..? நான் செஞ்சுக்கறேன்னு தானே சொல்றேன்.. நீங்க தானே லேட் ஆக்கறீங்க..” என அவரின் மனநிலையை மாற்ற முயன்றான்.
“அதே பாபு நா பாத.. (என் வலி) நீ பொறுப்பை என்கிட்ட கொடுத்துட்ட.. ஏன்னே தெரியாம தட்டி போகுது.. அதான் நீயா ஒரு பொண்ணைக் காதலிக்கறேன்னு கையை மட்டும் காட்டுயா.. பெல்லின்னி எலா தாம் தூமனி சேஸ்தான்னு சூடு..” (கல்யாணத்தை எப்படித் தூள் கிளப்பறேன்னு பாரு) என்றார் ஜானகி.
“இ கதநே ஒது.. (இந்தக் கதையே வேண்டாம்) நீங்க ஒரு பொண்ணைக் கையைக் காட்டுங்க.. நான் அவளைக் கல்யாணம் செஞ்சுட்டு அப்பறமா எப்படி காதலிக்கறேன்னு பாருங்க.. எனக்கு லவ் எல்லாம் செட் ஆகாது மா..” என்று செல்லமாக அன்னையின் கன்னத்தில் தட்டி விட்டு சென்றவனைக் கவலையும் குழப்பமுமாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தார் ஜானகி.
அவரும் இரண்டு வருடமாகத் தன் ஒரே மகனுக்கு வரன் பார்த்துக் கொண்டு தான் இருக்கிறார். ஆனால் ஏனோ தெரியவில்லை சரியாக எதுவுமே அமையவில்லை. அழகும் கம்பீரமாகவும் இருக்கும் தன் மகனுக்கு எதில் குறை..! பணம் இல்லையா..? படிப்பில்லையா..? அனைத்தும் இருந்தும் ஏன் இப்படித் தட்டி செல்கிறதெனப் புரியா திகைப்பே ஜானகியினுள்.
ஸ்ரீராம் என்று தனக்குப் பெண் பார்க்கும் பொறுப்பை அவரிடம் ஒப்படைத்தானோ அன்றிலிருந்து இவரின் பொறுப்பு கூடி போனது. அவனுக்கு எல்லா வகையிலும் பொருத்தமான பெண்ணைத் தேடி கண்டு பிடிப்பதற்குள் ஓய்ந்து போனார் ஜானகி.
இன்றைய காலக் கட்டத்தில் தான் பார்த்துக் கை காண்பிக்கும் எந்தப் பெண்ணாக இருந்தாலும் தாலி கட்ட மகன் தயாராக இருப்பது அவன் தன் மேல் வைத்துள்ள நம்பிக்கையையும் மரியாதையையும் உணர்த்த.. அதற்கு ஏற்றது போல் ஒரு மனைவியை மகனுக்குத் தேட எண்ணியவர், இதுவரை அவர்களின் சுற்று வட்டாரத்தில் தேடாத இடமில்லை.
ஜானகி எதிர்பார்க்கும் அத்தனை அம்சங்களோடும் பெண் கிடைப்பது கடினமாக இருந்தது. அப்படியே கிடைத்தாலும் ஜாதகப் பொருத்தம் ஒத்து வராமல் போனது.
அதோ இதோவென ஒவ்வொன்றையும் தட்டி கழித்ததில் இரண்டு வருடங்கள் ஓடி போய் இருக்க.. ஜானகியின் மனதிலோ கவலை மேகங்கள். ஆனால் இதைப் பற்றியெல்லாம் கொஞ்சமும் யோசிக்காமல் தான் உண்டு தன் வேலை உண்டு தன் செடிகள் உண்டு என ஸ்ரீராம் என்னவோ எந்தக் கவலையும் இல்லாமல் தான் இருக்கிறான்.
இதனாலேயே ஸ்ரீராமாகப் பார்த்து யாரை அழைத்து வந்தாலும் சரியெனத் தலையாட்டும் அளவிற்கு இறங்கி வந்திருந்தார் ஜானகி. ஆனால் அவரின் மகனோ தன் மனையாளை தேர்ந்தெடுக்கும் பொறுப்பு தன் அன்னைக்கே என்பதில் பிடிவாதமாக இருந்தான்.
காலங்கள் செல்வதை எண்ணி கவலையும் மகனுக்குப் பொறுத்தமான பெண் அமைய வேண்டுமே என்ற வேண்டுதலும் தினமும் அவரை வருத்தி கொண்டிருக்க.. கோவிலுக்குச் சென்று மனதார வேண்டிக் கொண்டு வீடு திரும்பியவரின் முன் சென்னைக்கான மாற்றல் பற்றிய தகவலோடு வந்து நின்றான் மகன்.
“எனக்கு என்னமோ உன் மனைவி சென்னையில் தான் இருக்கான்னு தோணுது பாபு..” என மகனின் பிரிவை எண்ணி கலங்குவதை விடத் தன் வேண்டுதல் அங்காவது அப்படியாவது நிறைவேறுமோ என்ற எதிர்பார்ப்பே ஜானகியிடம் பிரதானமாக இருந்தது.
“அப்படி இருப்பான்னு தோணினா என் கூடவே வந்து தேடி கொடுங்க..” என அவரின் எண்ணத்திற்கு முற்று புள்ளி வைத்தான் ஸ்ரீராம். “ஒர்ரி நா தேவுடா.. எக்கடன்ச்சி ஒச்சி நாக்கு புட்டாவுரா.. நா பாபோய்..” (எங்கிருந்து எனக்குன்னு வந்து பிறந்தடா யப்பா..) எனத் தலையில் அடித்துக் கொண்டு நகர்ந்தார் ஜானகி.
*************************
இன்று அதெல்லாம் நினைவுக்கு வரவும், ஒரு புன்னகையோடு தன் அலைபேசியை எடுத்துக் கொண்டு அன்னையிடம் பேச சென்றான் ஸ்ரீராம். அப்படியே நேரம் செல்ல.. அன்னையிடம் பேசி விட்டு சாய்ந்து படுத்தவன் அப்படியே உறங்கி போனான்.
பதினொரு மணியளவில் ஆழ்ந்த உறக்கத்திற்குச் செல்ல விடாமல் பசி வயிற்றைக் கிள்ள.. எழுந்து அமர்ந்தவன் எதையாவது ஆர்டர் செய்ய நினைக்க.. பல பெரிய ஓட்டல்களில் ஆர்டர் எடுப்பது முடித்துக் கொள்ளப்பட்டு இருந்தது. அதில் மேலும் சோர்ந்து போனவன் பாலை காய்ச்சி குடிக்க நினைக்கப் பசியோ இப்போது தான் தன் விஸ்வரூபத்தைக் காண்பிக்கத் துவங்கியது.
அப்போதே காலையில் இருந்து தான் எதுவுமே சாப்பிடாதது நினைவுக்கு வரவும், யோசிக்காது அருகில் இருக்கும் ஏதேனும் கையேந்திபவனைத் தேடி கிளம்பி விட்டான் ஸ்ரீராம்.
அவன் வசிப்பது பெசன்ட் நகரில் கடற்கரையைப் பார்த்தது போல் உள்ள அடுக்குமாடி குடியிருப்பில் என்பதால் சுற்றிலும் சாலையோர உணவகங்களுக்குப் பஞ்சமே இல்லை. அதில் ஒன்றில் சென்று தன் இரவு உணவை முடித்துக் கொண்டு வீடு திரும்பிக் கொண்டிருந்தவன் அங்கிருந்த போக்குவரத்து காவலரின் அருகில் மூன்று பெண்கள் நிற்பதை கண்டு யோசனையானான்.
கிட்டத்தட்ட பன்னிரெண்டரை மணியை நெருங்கும் நேரத்தில் இருளில் நிழலுருவமாய்த் தெரிந்தவர்களை ஸ்ரீராம் நெருங்கவும் அவர்கள் காவலரோடு ஏதோ வாக்குவாதத்தில் இருப்பது புரிய.. வண்டியை அவர்கள் அருகில் நிறுத்தினான் ஸ்ரீராம்.
அப்போதே அந்தக் காவலரை காலையில் தான் பார்த்த வழக்கு சம்பந்தமாக சந்தித்தது நினைவுக்கு வர.. “ஏதாவது பிரெச்சனையா குமார்..?” என்றான் ஸ்ரீராம். நடு இரவில் வந்து ரகளைச் செய்து கொண்டிருந்தவர்களிடம் உண்டான எரிச்சலோடு குரல் வந்த திசையில் திரும்பியவன், அங்கு ஸ்ரீராமை கண்டதும் சட்டென உண்டான பணிவோடு, “டிரங்க் அண்ட் டிரைவ் சார்.. வண்டியை என் மேலேயே கொண்டு வந்து இடிச்சுட்டாங்க..” என்றார்.
அதேநேரம் வீதியில் செல்லும் எவனோ கதை கேட்க வந்திருப்பதாக நினைத்து திரும்பி பார்க்காமலேயே “வந்துட்டானுங்க.. என்னாச்சு.. மண்ணாச்சுன்னு..” என்று தனக்குள்ளேயே சொல்லியவாறு பல்லை கடித்த ஷ்ராவனி, குமாரிடம் இழுத்து பிடித்த பொறுமையோடு “தண்ணி எல்லாம் எதுவும் இல்லைண்ணா.. லேசா ஸ்லிப் ஆகிடுச்சு..” என்றாள்.
அந்தக் குரலில் யோசனையானவன் அதுவரை காவலர் மேல் இருந்த கவனத்தை இருளில் நின்றிருந்தவளின் மேல் திருப்பிக் கூர்மையாகக் கவனிக்க..
“ஏய்.. யாரை பார்த்து குடிகாரின்னு சொல்றே..?” என்று அங்கிருந்த இரு சக்கர வண்டியில் சாய்ந்து நின்றிருந்த ஒரு பெண் குழறலோடும் தள்ளாட்டத்தோடும் இவனை பார்த்து கேட்கவுமே, குமார் சொல்வதில் உள்ள உண்மை ஸ்ரீராமுக்குப் புரிந்தது.
“தண்ணியைப் போட்டுட்டு வண்டியை ஓட்டிட்டு வந்துட்டுக் கலாட்டா செய்துங்க சார்..” என்றார் குமார் சலிப்பாக. அதில் வண்டியை ஸ்டாண்ட் போட்டு இறங்க முயன்ற ஸ்ரீராமின் பார்வை குமார் அருகில் இருந்தவளின் மேல் பதிய.. அதே நேரம் லேசாக முகம் திருப்பியவளின் மேல் தெரு விளக்கின் வெளிச்சம் பட்டதில் அவளை அடையாளம் கண்டவன், “ராக்காஷி...” என்றான் மெலிதான முணுமுணுப்போடு.
அதில் ஸ்ரீராம் எதுவோ தன்னிடம் கேட்பதாக நினைத்து குமாரின் கவனம் மொத்தமாக அவன் பக்கம் திரும்ப.. “தண்ணி கேஸ் தான்.. டவுட்டே வேண்டாம்.. லேட் நைட் நீங்க ஹாண்டில் செய்யாதீங்க, லேடி காப்பை வர சொல்லுங்க..” என்று விட்டு வண்டியை விருட்டென்று கிளப்பிக் கொண்டு கிளம்பினான் ஸ்ரீராம்.
ஸ்ரீராமின் அந்த வார்த்தையில் ஆத்திரத்தோடு “எவன்டா அவன்..?” எனத் திரும்பியவள் கண்டது வேகமாகப் புல்லட்டில் செல்பவனின் முதுகை தான். “மவனே நீ மட்டும் என் கையில் சிக்கின கைமா தான் டா..” என்று முணுமுணுத்தவாறு, இருளில் மறைந்தவன் சென்ற திசையையே முறைத்துக் கொண்டு நின்றிருந்தாள் ஷ்ராவனி.
