About Me
I’m Kavi Chandra. Over the years, I’ve been fortunate to write 26 books and 45 short stories. Writing has always been my way to connect with people, sharing emotions and experiences. I’m grateful for every reader who enjoys my work.
I’m Kavi Chandra. Over the years, I’ve been fortunate to write 26 books and 45 short stories. Writing has always been my way to connect with people, sharing emotions and experiences. I’m grateful for every reader who enjoys my work.
All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the publisher, except for brief quotations used in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law.
வணக்கம் தோழமைகளே,
வனமாலி இனி உங்களுக்காக தளத்தில் ... 😊
கருத்து க்களை கீழே உள்ள லிங்கில் சென்று பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..
வனமாலி - 3
மெல்லிய அருவிக் கோடாய் மழை ஜன்னல் கண்ணாடிகளின் அழுக்கு கழுவிக் கொண்டு இருந்தது.
கோப்பைகளின் கழுத்துவரைக்கும் ததும்பிய தேநீர்கள் மழைக்கு மாற்று மருந்தாக அமையும் போல் தோன்றியது.
ரூம் ஹீட்டரை உயிர்பித்து அறையின் வெப்பநிலையை சீதோஷணமாக்கி வைத்தார்கள்.
மழையும் பனியும் சேர்ந்தே பொழியும் ஹுஸ்டனின் நெல்சன் பாரடைஸ் நட்சத்திர ஹோட்டலின் உயர்தர அறை அது. ஒற்றை அறையே ஒரு மொத்த குடியிருப்பின் சகலத்தையும் உள்ளடக்கி இருந்தது.
பூனைக் கண் மருத்துவ விஞ்ஞானிகள் ஸ்காட்சில் இருக்க, டாக்டர் மாதூர் மட்டும் டீயை ரசித்துக் கொண்டு இருந்தார்.
‘’அந்த ஜன்னல் கம்பிகளையே ஏன் பார்த்துட்டு இருக்கீங்க மிஸ்டர் மாதூர்..? உங்க பார்வை லயிப்பை பார்க்கும்போது உங்க மூளை ஏதோ எசகு பிசகா யோசிக்குதுன்னு நினைக்கிறேன்…’’ ஸ்காட்ச் தெறிக்க சிரித்தார் டாக்டர் டேவிட்.
“இயற்கையை எதிர்த்து நாம அரண் அமைச்சு பாதுகாத்துக்க முடியும், ஐ மீன், இயற்கைக்கு மாற்று ஏற்பாடு மனிதனால் செய்து கொள்ள முடியும்னு நீங்க நம்பறீங்களா..?’’
அத்தனை பேரும் ஆங்கிலத்தில் சிரித்தார்கள்.
‘’ ஐ திங்க். இந்த சூழ்நிலை, மழை, இதம், நம்மை சுற்றி இருக்கிற ஏஞ்சல்ஸ் எல்லாம் சேர்ந்து டாக்டர் மாதுரை பெரிய கவிஞரா மாத்திட்டு இருக்குன்னு நினைக்கிறேன்…’’ சியர்ஸ்கள் பறந்தது.
மாத்தூர் வேகமாக தலை அசைத்தார். அறிவியல் புத்தகங்களில் பார்த்த ஐஸ்டினின் படத்தின் சாயலில் இருந்தார். அல்லது விஞ்ஞானப் பூர்வமான சிந்தனைகள் உள்ளவர்கள் எல்லாம் ஒரே சாயலில் இருக்கலாம். வெள்ளை வெளேர் என்ற தலைமுடி தோளைத் தொட்டுக் கொண்டு இருந்தது… பார்ப்பதிற்கு அதுவே சிற்றருவி ஒன்று குன்றில் இருந்து வழிந்து இறங்குவது போல் இருந்தது.
எழுந்து போய் ஜன்னல் அருகில் நின்றார். வழிந்து கீழ் இறங்கிய மழையை கண்ணாடி வழியே மெல்லத் தடவியவர், மெதுவாக ஜன்னலைத் திறக்க, சில்லென்ற குளுமை வந்து உள்ளே இருந்த வெப்பத்தை களவாடிக் கொண்டு பறந்தது.
ஒரு முப்பது நொடிகளுக்குள்ளேயே அந்த அறையே குளுமை குடிகொள்ள,
‘’ ஹே மாதூர். என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க. ஹீட்டர் ஓடிட்டு இருக்கு…’’ குளுமையை ஒதுக்கிவிட்டு ஜன்னலை இழுத்து அடைத்தார்.
‘’ இப்போ நான் கேட்ட கேள்விக்கு பதில் சொல்லுங்க. இயற்கையை ஜெயிக்க முடியுமா..?’’
கூர்மையான கேள்வியால் அவர்கள் குழப்பமாய் ஒருவர் முகத்தில் மற்றவர் விடைதேடி ஆராய,
‘’ நம்ம சுற்றி இயற்கை குளுமையா வச்சிருக்கு. ஆனால் நாம கொஞ்சம் புத்திசாலித் தனதோடு யோசித்து ஹீட்டரை உருவாக்கி வச்சுக்கிட்டதாலே இயற்கையில் இந்த தொந்தரவான காலநிலையில் இருந்து நம்மை பாதுகாக்கிறோம். சோ, எல்லாத்துக்கும் மாற்று இருக்கு.’’ பென்சிலை எடுத்து தலையில் தட்டிக் கொண்டார்.
மருத்துவர்கள் விசித்திரமாகப் பார்த்தார்கள்.
‘’ மிஸ்டர் மாத்தூர் நிறைய சிந்திக்கிறீங்களோ…’’ சிரிப்பு மீண்டும் சிதறியது.
‘’எஸ்…இயற்கையை வெல்ல, இயற்கையின் கோரத்தின் மீது நின்று ஆதிக்கம் செலுத்த… நெஞ்சை நிமிர்த்தி மரணத்துக்கு மாற்று அறிமுகப்படுத்த….’’ மாதூரின் குரல் கூர்மையானது.
தோள்களை குலுக்கிக் கொண்டார்கள். இதொன்றும் இந்த அறை சீதோஷ்ண நிலையை மாற்றி மிஸ்டர் மாதூர் ஆட்டம் காட்டி தன் மேதாவித்தனத்தை பறைசாற்றும் விசயமில்லை. இது பேரண்டத்தில் இதுவரை பரிசோதனையிலேயே சிக்கல்களை விளைவித்து தேங்கித் தேங்கி போனநிலை.
அறைக்குள் இருந்த தொலைபேசி சிணுங்கி ஏதோ தகவலைப் பரிமாற, மருத்துவக் குழுவில் இருந்து இருவர் விடைபெற்று வெளியில் வந்தார்கள்.
அறையில் இருந்த மிச்ச நபர்களும் தகவல்களை சேகரிக்க, தத்தம் அறைக்கு நகர, இந்தியாவில் இருந்து பிரதிநிதியாக கலந்து கொண்ட டாக்டர் சுஷில் மாத்தூரும், பூர்வகுடி இந்தியரான டாக்டர் ஜெரால்டும் மட்டுமே அறைக்குள் மிச்சம் இருந்தார்கள்.
இன்னும் இரண்டு மணிநேரமே இருந்தது. உலக மூளை மற்றும் நரம்பியல் நிபுணர்களின் மாநாட்டிற்காக. ஹூஸ்டனின் நட்சத்திர விடுதியில் பிரமாண்டமாய் ஏற்பாடுகள் தயாராகிக் கொண்டு இருக்க, அத்தனை மூளைகளையும் வென்று சவால்விடும் மாதூரின் இந்திய மூளை மாநாட்டுக்கு தயாராகாமல் மனசெல்லாம் மழையிலேயே லயிக்க நின்றிருந்தார்.
‘’ மாதூர் ஜி… என்ன யோசனை..?’’
’’ வெளியில் மழையும், உள்ளே கதகதப்பையும் மாற்றி வைக்க முடியும்னா எல்லாமே முடியும்தானே…’’ மீண்டும் மழைக்குள்ளேயே தொலைந்து கொண்டு இருந்தார்.
‘’ மே பீ..! முடியலாம். முடியாமலும் போகலாம்.’’
‘’நெவர். அதுக்கு வாய்ப்பு இல்லை. முடியும். முடியணும்…’’ நரைத்த வெள்ளித் தலையை சிலுப்பிக் கொண்டார்.
டெல்லி சுக்லா மருத்துவமனையில் நாற்பதாண்டு கால பழுத்த அனுபவமும், இந்த ஆய்வில் அவருக்கிருந்த காதலும் உலக பிரசித்தம்.
மாநாட்டு நிகழ்வுகள் தொடங்கி இருக்க, ஒவ்வொருவராக வர ஆரம்பித்து இருந்தார்கள். மருத்துவத்தை சுமக்கும் அவர்களின் முகங்களில் அத்தனை தீர்க்கம். அவர்களைப் பார்த்த டாக்டர் ஜெரால்டின் இதழ்கள் தன்னால் கேலி புன்னகையைச் சிந்தியது.
‘’ வாட் ஹேப்பண்ட் டாக்டர் ஜெரால்ட்…’’ மாதூர் மென்மையாக கேட்டார்.
‘’கான்ப்ரன்ஸ்ல இருக்கிற டாக்டர்ஸ் பார்க்கிறேன். அதான் கொஞ்சம் ஏதோ சிந்தனை…’’ திரும்பிச் சிரித்தவரைப் பார்த்து தானும் கண்களால் அந்தப் பகுதியை அளந்தவர், மெல்ல இதழ்களை நீட்டி கர்வமாய்ச் சிரித்தார்.
‘’மகத்துவமான மருத்துவம் செய்யும் காப்பாளார்கள். அதனால் அவங்க முகத்தில் கர்வம் இருக்கும் தான்.’’ மாதூர் தன்னுடைய வெண்பஞ்சு மீசையை தடவிக் கொண்டார்.
‘’ இப் யூ டோண்ட் மைண்ட். நான் கொஞ்சம் சிரிச்சுக்கலாமா…’’ என்ற ஜெரால்டின் கண்களில் மின்னிய குறும்பை ரசிக்காமல், நின்றிருந்தார் மாதூர்.
‘’ வாட் நான்சென்ஸ் திஸ்…’’
‘’ இல்ல மிஸ்டர் மாதூர். நீங்க சொன்னமாதிரி காப்பாளர்களே இத்தனை கர்வமா இருந்தா படைப்பாளர் எவ்வளவு கர்வமா இருப்பார். அதான் யோசிச்சேன்…’’
ஜெரால்டின் பதிலை ரசிக்கவில்லை டாக்டர் மாதூர்.
‘’ இது திருச்சபை கூட்டமில்லை டாக்டர் ஜெரால்ட்… உங்க பிரசங்கத்தை நிறுத்துங்க.’’
‘’ சாரி மிஸ்டர் மாதூர். மருத்துவத்தை சேவைன்னு சொன்னா, மருத்துவரா இருக்க கர்வம் கொள்ள வேண்டியதில்லை. அதேநேரம் நமக்கு மேலே ஏதாவது ஒண்ணு இருக்கிறதா நம்பணும். அது என்னுடைய பாலிசி.’’
மாதூர் முகம் திருப்பிக் கொள்ள, டாக்டர் ஜெரால்ட் அங்கிருந்து விலகி நகர்ந்தார்.
பெரிய முன்னுரையுடன் டாம்பீகமாக ஆரம்பமானது மூளையின் பெருத்த நிபுணர்களின் மாநாடு.
அத்தனை உரைகளுக்கும் இறுதியில் பேச ஆரம்பித்தார் கொக்குதலை டாக்டர் மாத்தூர்.
மெல்லிய குரலில் புலமையான ஆங்கிலத்துடன் அவர் பேச ஆரம்பித்ததும், மூலை முடுக்குகள் அந்த மூளை நிபுணத்துவனை உற்று நோக்க ஆரம்பித்தது.
‘’ மனித உடலின் செயலில் மூளைதான் பிரதானம், மூளையைக் கொண்டே உடலின் செயல் அடங்கி இருக்கிறது. மூளையோடு தொடர்பு கொண்டு எண்ணற்ற நியூரான்களும், எலெக்ட்ரான்களும் இருந்தாலும், அவைகளின் பிரதான செயலியே மூளை மட்டும் தான். அத்தகைய மூளை மட்டும் சேதாரம் இல்லாமல் மீட்கப்பட்டால், அது மீட்கப்பட்ட முப்பதாறு மணிநேரம் அதனை வெளிப்புற காரணிகளின் உதவியால் பாதுகாக்க முடியும். அப்படி பாதுகாத்த மூளை, மூளைச் சாவடைந்த மற்றொரு மனிதனின் உடலில் பொருத்தி அவனை உயிர்பித்து எழுப்பிக் காட்ட முடியும். இட்ஸ் சேலஜ்….’’ மாதூரின் குரலில் உறுதி கொப்பளித்தது.
❤️
டெல்லி. மியான் குதூஸ் வீதியை ஒட்டி நீண்டு வளர்ந்திருந்த தார்சாலை. இளம்பெண்ணின் அடர் கருங்கூந்தலைப் போல் நீண்டு இருந்தது.
நல்ல தித்திப்பான பணக்காரர்களின் பகுதி என்பது மேற்பூச்சு வர்ணத்திலேயே வசீகரித்தது.
கொஞ்சம் உள்ளடங்கி இருந்த பங்களாவில், தன்னுடைய பொலோரோவின் முன்னாக காத்திருந்தவன், மணிக்கட்டைத் திருப்பி மணி பார்த்துக் கொண்டான்.
அவன் நிறமும் நிகுநிகுத்த உயரமும், இன்னும் வாழ்க்கையில் வறுமை என்பதை வழியில் சந்தித்தது கூடயில்லை என்று அவனுடைய போஷாக்கு சொன்னது.
‘’ அஜெய் கிளம்பிட்டேன். ஜஸ்ட் ஃபைவ் மினிட்ஸ்…’’ உள்ளிருந்து பால்கோவா குரல் கேட்டது.
தலையை அழகாக குலுக்கி சிரித்துக் கொண்டான். கழுத்தில் படர்ந்திருந்த பச்சை நரம்புகள், உள்ளோடும் உதிரத்தை செவ்வரியாய்க் காட்டியது கண்ணாடி நிறமேனியில்.
‘’ இப்படி நீ அஞ்சு அஞ்சு நிமிசமா தவணை வாங்க ஆரம்பிச்சு, இருப்பத்தைஞ்சு நிமிசம் ஆச்சு. கமான் பேபி, மாலுக்குத் தானே போறோம்..? இல்ல எனக்குத் தெரியாம எதுவும், ஃப்யூட்டி கான்செப்ட்டுக்கு போகப் போறோமா..?’’
அவன் முடித்த நிமிசம், தன்னுடைய இறுதி சுற்று ஒப்பனையை முடித்துக் கொண்டு அப்படி இப்படி பெல்ஜியத்தில் தன்னை புரட்டி பார்த்துக் கொண்டு சின்ன புன்னகையுடன் அறையை விட்டு வந்தவளை, சோப் விளம்பரத்தில் வருவதுபோல் ஓடிவந்து காலைக் கட்டிக் கொண்டாள் மதுரீமா.
வெள்ளை வண்ணத்து புசு புசு கவுனில், ஒரு பேரழகு துண்டுபோல் தன் காலடியில் தவழ்ந்த குழந்தையை எடுத்து தோளில் கிடத்திக் கொள்ள, இத்தனை நேரத்து அலங்காரமும் மெல்ல மெல்ல கசங்க ஆரம்பித்தது. ஆனால் அம்மா என்ற நினைப்பும், பதவியும் அவளை அலங்காரத்தை விட அழகாக மாற்றியது.
‘’ எங்கே போறோம் மம்மி…’’
‘’ மாலுக்குடா. உனக்கு நிறைய சாக்கி, வாங்கிட்டு வரலாம். டாய்ஸ் வாங்கிட்டு வரலாம்…’’ குழந்தையோடு குழந்தையாய் தன்னை உருமாற்றிக் கொண்டு இருந்தாள்.
வெளியில் வரவும், தோளை குலுக்கிக் கொண்டு மணிக்கட்டை உயர்த்திக் காட்டினான்.
‘’சாரி அஜெய்… அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்கங்க.’’ அவள் சிணுங்கியபடி வண்டியில் ஏறிக் கொள்ள, வண்டியை உசுப்ப போனவனை சகுந்தலாவின் குரல் நிறுத்தியது.
‘’ அஜெய், இந்நேரத்துல எங்கே…’’ அக்காவின் அழைப்பிற்கு அனிட்சையாய் அவன் கண்கள் அபரஞ்சி மீது தவள, அவள் உதட்டை சுளித்து வெறுப்பை பதிந்தாள்.
‘’ சும்மா மால் வரைக்கும் சக்கு. பத்து பதினைஞ்சு நாளா ஓவர் ஓர்க் லோடு. இப்படி அப்படி நகர முடியல. மதுரி, ரெம்பவே ஏங்கிட்டா. கொஞ்சம் ரிலாக்ஸ் பண்ணிட்டு வரலாம்னு. ஹே சக்கு நீயும் வாயேன்.’’ கையசைத்து அழைக்க, இளமையின் முதிர்வான முப்பதுகளின் மத்தியத்தில் இருந்த சகுந்தலா. மென்மையாகச் சிரித்தாள்.
இத்தனைக்கும் தன்புறமே திரும்பாமல் நின்ற அபரஞ்சியின் மீது பார்வை பதிந்து மீண்டது.
‘’ நோ நோ..! நீங்க போயிட்டு வாங்க. ஐ ஹேவ் ஏ அபிசியல் ஓர்க். கேரி ஆன்.’’ தோள்களை குலுக்கிக் கொண்டு உள்ளே நடந்தவளின் முதுகிற்கு முன்னால் இருந்த முகத்தில் வழிந்த வெறுமையை முதுகை வெறித்த அஜெய்யால் பார்க்க இயலாது தான்.
‘’கிளம்பலாமா…’’ என்றாள் அபரஞ்சி அதிகார குரலில்.
‘’என்ன பிகேவியர் அபரஞ்சி. சகுந்தலா மனநிலையைப் பத்தி யோசிக்க மாட்டியா..?’’
‘’ பட் ஒய் அஜெய்..?’’
‘’ பிகாஸ், சீ இஸ் மை சிஸ்டர்.’’
‘’அதுக்கு..? நான் எப்பவும் அவங்களுக்கு ரெடிமேட் மரியாதையைத் தரணுமா..? ஐ காண்ட்..’’ கைகளை கட்டிக் கொண்டு எங்கோ வெறிக்க, இவர்களின் வாக்குவாதத்தை தவிர்த்து, தலையில் இருந்த ப்ளாஸ்டிக் க்ளிப்பை உருவி வீசுவதில் கவனமாக இருந்தது மதுரிமா.
மெல்லிய இறுக்கம் இருவருக்கும் நடுவில் இடைவெளியை நிறைக்க, அதற்கும் அபரஞ்சிக்கு சகுந்தலா மீதே கோபம் வந்தது.
‘’எனக்கு அப்பவே தெரியும்…’’ என்றாள் அழுத்தமாக கைகளை மடக்கி நெற்றியில் தட்டிக் கொண்டு. திரும்பி ஒரு வார்த்தை கூட பேசாமல் சாலையில் கவனத்தை திருப்பி இருந்தான்
’’அஜெய் என்னை கவனிக்கிறீங்களா, இல்ல,கவனிக்காதது போல நடிக்கிறீங்களா..? ‘’
‘’கவனிக்கறேன். ஆனால் ரசிக்கல…’’ கையில் ஓடித்த ஸ்டியரிங்கில் அவனுடைய கோபத்தின் கனம் தெரிந்தது.
முகத்தை திருப்பி தெருவை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தாள் அபரஞ்சி. தீராத கோபம் அவள் முகத்தில் வளையமிட, எப்போதும் ஒரு சைலண்ட் கில்லர் போல் தன் வாழ்க்கையில் அகிம்சையாய் இம்சை செய்யும் சகுந்தலாவின் மேல் பெரும் கோபம் வந்தது.
' தன்னம் தனியே இருப்பவன் வாழ்வில் சஞ்சலம் இல்லையடா… இன்னொரு உயிரை தன்னுடன் சேர்த்தால் என்றும் தொல்லையடா.. இத்தனை சிறிய இதயத்திலே எத்தனை சுமைகளடா… இருபதில் தொடங்கி எழுபது வரைக்கும் என்றும் மயக்கமடா…
படைத்தானே… மனிதனை ஆண்டவன் படைத்தானே...
கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் சென்று பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..
வனமாலி - 4
அருப்புக்கோட்டை. புதிய பேருந்து நிறுத்தத்தில் வந்து ஒரு குலுக்கு குலுக்கி வண்டி நின்றபோது மணி காலை ஐந்தைத் தொட்டு இருந்தது. உடலை வளைத்து ஒரு சோம்பல் முறித்தால் நன்றாக இருக்கும் போல் இருந்தது.
ஐந்து மணிக்கே தூக்க கலக்கத்தில் விழித்திருந்தது பேருந்து நிலையம். நிறைய பேர் காத்திருந்தனர்.
‘’….நான் சொன்னது எல்லாம் நினைப்புல வச்சுக்கணும். ஆரம்பத்துலயே உஷாரா இல்லாட்டி, தலையில மிளகா அரைச்சுடு வாங்க…’’ மகளுக்கு ஏதொவொரு தாய் உபதேசித்துக் கொண்டு இருந்தார்.
இரைச்சல் குறைவாகவும் ஒலி அதிகமாகவும் இருந்தது. நடைமேடையில் ஏறி நடந்தாள். விழித்துக் கொண்டு இருந்த தேனீர் கடைகளில் கூட்டம் வரத் தொடங்கி இருந்தது.
‘சரவணனைக் காணோமே….’’ மெல்ல முணுமுணுத்துக் கொண்டிருக்கும் போது, விளக்கு கம்பத்திற்கு கீழ் பைக்கில் சாய்ந்து நின்று கொண்டு இருந்தான்.
பக்கத்தில் போய் நின்று ஏற இறங்க பார்த்த அக்காவைப் பார்த்து தூக்க கண்களுடன் சிரித்தான்.
‘’ என்னடா. எனக்காக வந்துட்டு காலையிலேயே எதுக்கு ஃபோனை நோண்டிட்டு இருக்க. கேர்ள் ஃப்ரெண்டுக்கு குட்மார்னிங் சொல்லிட்டு இருக்கியாக்கும்.’’ அவன் கையில் இருந்த மொபைலை பறிக்கப் போக, வேகமாக அதை லாவகமாக தடுத்து தன்னுடைய பாக்கெட்டில் போட்டுக் கொள்ள, சிந்தூரி இன்னும் சந்தேகமாய் அவனைப் பார்த்தாள்.
’’ என்னடா மேட்டரு…’’
‘’ஒரு மண்ணாங்கட்டியும் இல்லை. முதல்ல வண்டியில ஏறு.’’
‘’ வண்டி ஏதுடா..?’’
‘’ ம்…! எங்க அக்கா வாங்கிக் கொடுத்தா.’’ ஸ்டார்ட் செய்தும் ஏறாமல் நின்றவளை, பார்த்து குறும்பாகச் சிரிக்க,
‘’ நான் உனக்கு எதுவுமே வாங்கித் தந்ததில்லை அப்படித்தானே..?’’
’’யார் அப்படிச் சொன்னா..? இப்போ பேச்சு இந்த வண்டியை பத்தி மட்டும்தான். காலையில வரணும்னு வாங்கி வச்சேன்.’’ பேசிக் கொண்டே வண்டியை உதைக்க, ஏறிக் கொண்டாள். சரவணனின் தோள்களை பற்றிக் கொள்ள, வண்டி சாலைகளில் கரைந்தது.
‘’ இன்னும் மூணு மாசம் பொறுத்துக்க, வண்டி வாங்கித் தர்றேன்.’’ ஒளிக்குள் கரைந்து கொண்டிருக்கும் இருளில், அரவம் துவங்கி இருக்காத சாலைகளில் பயணம் செய்வது அத்தனை இதம்.
‘’ நான் கேட்டனா..?’’
‘’ நீ என்னத்தை கேட்டு இருக்கே..? நானா பார்த்துச் செய்ததுதான் எல்லாம்.’’
’’ நீயே செய்துட்டு இருந்தா, நாங்க எப்போ செய்றதாம்…’’ அந்த அணுசரணையில் அவள் இதயம் வழிதடத்திலேயே தொலைந்து போனது போல் குளிர்ந்து இருந்தது.
‘’சரவணா, பிடிச்சிருக்குடா நீ இப்படிப் பேசி கேட்க…’’ தம்பியின் தோளில் அன்பாய் நாடிபதித்துக் கொண்டாள் இடைவெளிவிட்டு அமர்ந்து.
‘’நாங்க வளர்ந்துட்டோம்ல…’’ காலரைத் தூக்கி விட்டுக்கொண்டு சிரித்தான்.
’’ சித்தி, பூரணிமா எப்படி இருக்காங்க.’’
‘’ அதான் வர்றியே வந்து பாரு. எல்லாம் எப்படி இருக்காங்கன்னு.’’
‘’ஏன்டா இப்படிப் பேசறே..? ‘’
‘’சிந்து, எல்லாரும் அப்படி அப்படியேதான் இருக்காங்க. சின்ன மாற்றம் கூட இல்லாம. குணம் மாறுணும்னா மனம் மாறணும். அது நடக்கிற காரியமா…’’ வண்டி தெருக்களில் புகுந்திருந்தது.
வாசல் தெளித்துக் கொண்டிருந்த தெரிந்த முகங்கள் நிமிர்ந்து பார்த்து சிரித்தார்கள். அறிமுகமான சின்ன ஊரில் இருக்கும் வாத்சல்யமே இதுதான். வழித்தடத்துக்கு முகங்கள் எல்லாவற்றிலும் அறிமுகம் இருக்கும்.
பெரிய திண்ணை வைத்த நடுத்தரமான வீடு. நீர்தெளித்து இருந்தது. இன்னும் கோலம் போடவில்லை.
உள்ளே நுழைந்தவர்களை பார்த்ததும், எதிர்ப்பார்த்தே இருந்த ரேணுகாவின் முகத்தில் சின்னதாய் புன்முறுவல் உண்டானது.
‘’ சரவணா, வண்டியை குடுத்திடாத. நல்லா விடிஞ்சதும், மார்கெட்டுக்கு போய் மீனு வாங்கிட்டு வந்துடு. சொல்லிட்டு தான் வந்திருக்கேன் நீ வருவேன்னு.’’ சின்ன சின்ன புள்ளிகளை விதைத்து கோடிழுத்து கோலமாக்கி விட்டு ரேணுகா உள்ளே வந்தாள்.
அதற்குள் பல் துலக்கி விட்டு வந்து முற்றத்தில் கிடந்த ஈசி சேரில் அமர்ந்து துப்பட்டாவால் முகம் ஒற்றிக் கொண்டு இருந்தாள் சிந்தூரி.
‘’ பஸ் லேட்டா..?’’
‘’ ஆமாம் சித்தி. எப்படி இருக்கீங்க..?’’
’’ம் இருக்கேன் இருக்கேன். நீ எப்படி இருக்கே. ஆளு ரெம்ப இளைச்ச மாதிரி இருக்கே. சாப்பாடு சரியில்லையா..? அப்படினா ஹாஸ்டலை மாத்து’’
கை முற்றத்தை பெருக்கிக் கொண்டு இருந்தது. வாய் சிந்தூரியுடன் பேசிக் கொண்டு இருந்தது.
‘’இல்ல சித்தி அப்படில்லாம் இல்லை. வேலை அதிகம். ஹாஸ்டல்ல எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை.’’
ஈசி சேரில் சாய்ந்து கண்மூடிக் கொண்டாள். முழு இரவும் பஸ்ஸில் அமர்ந்து கொண்டே வந்தது முதுகு வலித்தது. கால்நீட்டி படுத்தால் சரியாக வரும். அறையை எட்டிப் பார்த்தாள். முழுக் கட்டிலையும் அடைத்துக் கொண்டு பூரணி படுத்திருந்தாள்.
திரும்பி வந்து ஈசி சேரில் சரிந்து கண்களை மூடிக் கொண்டாள்.
அசதியில் அரைமணி நேரம் கடந்திருக்க, காப்பி கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டு ரேணுகா எழுப்பி விட்டாள்.
‘’ காப்பியைக் குடிச்சிட்டு குளிச்சிட்டு வா.’’
கசந்து கிடந்தது காப்பி, சித்தியின் அன்பைப் போலவே.
பின்கட்டில் மாமரத்தோடு கூடிய கிணறு இருந்தது. நல்ல பரிணாமமான வீடு. அழகான தோட்டம். நான்கு விரல்கடை ஜரிகை வைத்த பட்டுப் புடவையைப் போல் சின்ன தோட்டம்தான். ஆனால் வெகு அழகாக இருந்தது.
அப்பா இருந்த நாள்களில் இந்த வீடே உலகமாக இருந்தது. இந்த துவைகல்லில் அமர்ந்துதான் நிலாகாட்டி சோறூட்டுவார்.
அப்போதும் சித்திக்கு பாசமெல்லாம் இருக்காது. ஆனால் சிந்தூரியைக் காட்டி மணமுடித்து வந்திருந்ததால், இவளை பார்த்துக் கொள்ளும் கடமை இருந்ததை ஒவ்வொரு இடத்திலும் உணர்த்துவார்.
ஏனோ சித்தியிடம் ஒட்டவே இயலவில்லை. அல்லது ஒட்ட சித்தி அனுமதிக்கவில்லை. பூரணிமாவும், சரவணனும் பிறந்தபிறகு இன்னும் இன்னும் விலகிப் போனாள் சிந்தூரியிடம் இருந்து.
ப்ளஸ் டூ படிக்கும்போது அப்பாவின் மரணம். மெல்ல மெல்ல தனிமரமாகிப் போனாள் சிந்தூரி. அங்கேயே இருந்தாலும் தண்ணீர் மீது மிதக்கும் எண்ணெய்யாய் வாழ்க்கை பட்டும் படாமலும் மிதந்து கொண்டே இருந்தது.
வேலைக்கு போனபிறகு அந்தக் குடும்பத்தை தாங்க வேண்டிய கடமை இருந்தது. ரேணுகாதான் அப்படி இருந்தாள் என்றாலுமே தம்பி தங்கை இருவருமே, சிந்தூரி மீது பிரியமாக இருந்தார்கள். அதிலும், சரவணன், அப்பாவை உரித்துக் கொண்டு வந்திருந்தான் இவள் மீது பாசம் காட்டுவதில்.
‘’ சிந்து…’’
துவைகல்லில் அமர்ந்து நினைவுகளில் மூழ்கிக் கிடந்தவளை சித்தியின் குரல் எழுப்பியது.
‘’ ஒரு ஆயிரம் ருபாய் இருந்தா, சரவணன்கிட்ட குடுத்துவிடு. மீன் வாங்கிட்டு வரட்டும்.’’
சட்டையை மாட்டிக் கொண்டே வந்த சரவணன் இதைக் கேட்டதும் அடாது கோபம் கொண்டு முறைத்துப் பார்த்தான்.
‘’ சிந்துகிட்ட காசு வாங்கி சமைச்சுப் போடறதுக்கு சும்மாவே இருக்கலாம். இது ஹோட்டலா..? உன்கிட்ட காசு இருக்குமே…! நேத்துத் தான் குத்தகைக்காரு பணம் தந்துட்டுப் போனாரு.’
‘’அது இந்தமாச செலவுக்கு. ஒரேநாள்ல செலவு பண்ணிட்டா நாம தான் திண்டாடணும்.’’
‘’ இது அநியாயம் மா. எல்லாத்துலயும் சிந்துவுக்கும் பங்கு இருக்கு’’ சீறிக் கொண்டு நின்றவனின் கைகளில் ஆயிரத்தைக் கொண்டு வந்து திணித்தவள் அவன் தலைகோதி வம்பு செய்ய. சிலிர்த்துக் கொண்டு நின்றான்.
‘’ தரமாட்டேன்னு சொல்ல வேண்டியது தானே..! இன்னும் எத்தனை நாளைக்கு இபபடி ..‘’
" விடுடா நம்ம வீடுதானே…’’."‘’
"அதுதான் கோபம் வருது. '
பையை எடுத்து வந்து நீட்டிய ரேணுகாவின் முகபத்தில் எந்தச் சலனமும் இல்லை. .
"வாங்கிக்க. நேரத்தோட வா, எனக்கு வேலை இருக்கு.’’ உள்ளே போய்விட்டாள். சிந்துவுக்கு தொண்டை அடைத்தது.
எதிர்பார்ப்புகள் இல்லைதான். ஆனால் எங்கிருந்து ஏமாற்றம் வந்து முளைத்து முறுவலிக்கிறது.
‘’ உன் தலையெழுத்து அந்த ஹாஸ்டல்ல இருந்து இந்த ஹாஸ்டலுக்கு வந்து காசு தந்து சாப்பிட்டு போறே… எல்லாம் மாறணும்னா ஒண்ணு நடக்கணும்…’’ சரவணன் முறுக்கிக் கொண்டு சொல்ல, சிந்தூர் கலகலவென சிரித்தாள்.
‘’ அதென்னடா தம்பி…’’
‘’அது இவனுக்கு கல்யாணம் நடக்கணும்னு சொல்லுவான் சிந்து. கல்யாணம் ஆன அடுத்தநாளே இவன் தனியா போயிடுவானாம்.’’ பின்னால் இருந்து பேசிக் கொண்டே வந்த பூரணி, சிந்தூரியின் கழுத்தை வளைத்துக் கொண்டாள்.
அவள் புறங்கையை இழுத்து முத்தம் வைத்து தன்னோடு இறுக்க, அக்காவின் தோளில் சரிந்து கொண்டாள்.
‘’இவனுக்கு கல்யாணமா..? காலக் கொடுமை. அப்புறம் இந்த அக்காளுங்களை காப்பத்துவேன்னு அடிச்ச டயலாக் எல்லாம்….’’
‘’ சரிதான்டி பூரணி. நான் தனியா சுதந்திரமா இருந்தாத்தான் என்னால முடிவெடுக்க முடியும்.’’
‘’ நீ சுதந்திரமா இருக்கவே ஒரு சுதந்திரப் போராட்டம் நடத்தணுமே ராசா.சரி சுதந்திரம் வாங்கி என்ன செய்யப் போறே..? ‘’
‘’ தனி வீடு. அதுல சகல வசதியோட ஒரு ரூம். அது என் சிந்துக்கு. எப்பவேணா சிந்து வரலாம். அந்த ரூம்ல தங்கலாம். நினைச்சதை சாப்பிடலாம். வாசல்ல சிந்துவுகே சிந்துவுக்குன்னு ஒரு கார். எடுத்துட்டு அருப்புக்கோட்டையை சுத்தி வர.’’ கண்களை மூடி அந்த விடலைப் பையன் கண்ட கனவை வேடிக்கை பார்த்தார்கள் இருவரும் கன்னத்தில் கைவைத்து.
’’ அப்போ எனக்கு..?’’ பூரணி பாவமாய்க் கேட்க.
‘’ உனக்கு ஒரு மண்ணும் இல்லை. நீ என்ன சிந்து மாதிரியா பொறுப்போட இருக்கே..? வேணா உனக்கு ஹால்ல ஒரு பாய் தலையணை தர்றேன் படுத்துக்க….’’ அவன் காலரை தூக்கிக் கொண்டு சொல்லவும் முதுகில் ஓங்கி ஒரு அடி விழுந்தது.
‘’ வாய் அடிக்காம எழுந்து போடா. எப்பப்பாரு கனவுல கோட்டை கட்டிட்டே.’’ ரேணுகா தட்டிய தட்டில் எழுந்து நகர்ந்தான். பூரணியும் அலைபேசியோடு நகர, கால்களை கட்டிக் கொண்டு அமர்ந்திருந்த சிந்தூரியின் அருகில் வந்து அமர்ந்தாள்.
‘’குத்தகை கணக்கெல்லாம் சொல்லட்டுமா சிந்து…’’ வறண்ட குரலில் சித்தி கேட்டபோது, அயர்ச்சியாக நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
’’ எதுக்குச் சித்தி எனக்கு அதெல்லாம்..? பூரணிக்கிட்டயும், சரவணன் கிட்டயும் தினமும் சொல்லிட்டா இருக்கீங்க..?’’
‘’ அவங்களும் நீயும் ஒண்ணில்ல சிந்தூரி. உன் விசயத்துல ஏதாவது தப்பானால் நாளைக்கு அதுவே ஒரு பேச்சா நிற்கும்.’’ ரேணுகா முற்றத்தில் கிடந்த மிளகாயைத் தூலாவிக் கொண்டே சொன்னபோது சிந்தூரியின் தொண்டைக்குழி ஏறித் தாழ்ந்தது.
ஒதுக்கி ஒதுக்கி வைத்தாலும் முகத்தில் வந்து விழும் முடிக்கற்றை போலல்லவா தன்னுடைய நிலை… அமைதியாகவே கால்விரல்களை பார்த்துக் கொண்டிருந்தவளை, திரும்பிப் பார்த்தாள் ரேணுகா.
‘’ என்ன அமைதியா இருக்க…’’
‘’ என்ன சொல்லணும்னு தெரியல சித்தி.’’
‘’ கரெக்டா குத்தகைச் சமயத்துல வந்திருக்கே. அதான் எனக்கு எரிச்சல். என்ன நடக்குது ஏது நடக்குதுன்னு தெரிஞசுக்கத் தானே இப்படி வந்தது…?’’ குரலில் ஆங்காரம் மிக, இதற்குள் இத்தனை விசயம் இருப்பது இப்போதுதான் புரிந்தது சிந்தூரிக்கு.
‘’சரவணன் வரச்சொன்னான் சித்தி பார்க்கணும்னு. அதுதான் வந்தேன். எனக்கும், வேலை, ஓட்டம்னு சலிப்பு. சரிவிடுங்க இனி பார்த்துக்கறேன்.’’ எழுந்து உள்ளே போனாள்.
எப்போதும் போல இதுவும் ஒரு நிகழ்வுதான். சில உறவுகள் கண்ணாடிப் பேழை போல. எந்நேரமும் உடைந்து சிதறி, அந்தச் சிதறலில் பலமுகம் காட்ட காத்திருந்தன. அதை பேணுவது என்பது பெரிய விசயம்தான்.
கண்ணாடிக் கரகத்தை தலையில் ஏற்றி சுழன்றாடுவது போல், ரசித்து ஆடவிடாமல், கவனம் முழுவதையும் கரகமே எடுத்துக் கொள்ளும் கையாலாகாத நிலைமை இது. வரவும், இருப்பும், அத்தனையுமே ஒருவித சல்லடை வழியே பார்க்கும்போது தெளிவான காட்சிகள் தெரியப் போவதில்லை…
இந்த கரகாட்டம் இன்னும் எத்தனை நாள் என்று அயர்ச்சியாக இருந்தது சிந்தூரிக்கு.
"".....பிறவி என்னும் பாதையிலே உன்னுடன் வந்தேன் அந்த பயணத்திலே கடமை செய்யும் துணிவை அடைந்தேன்
சிறகடிக்கும் ஆசைகளை சிறையில் பூட்டுவேன்
சிறகடிக்கும் ஆசைகளை சிறையில் பூட்டுவேன்
நீ சிரித்திருக்கும் காட்சியிலே மனதைத் தேற்றுவேன்
ஒரு கொடியில் இரு மலர்கள் பிறந்ததம்மா பிறந்ததம்மா...
வனமாலி -5
இரவு டூட்டி முடித்து விட்டு வர, பத்தைத் தாண்டிவிட்டு இருந்தது. பியட்டை உசுப்பிக் கொண்டு கிளம்பிய சகுந்தலாவின் கண்களில் சோர்வின் மிச்சம் மிகுத்தமாக இருந்தது. சலிக்காமல் சேவை செய்வதுகூட சலிப்புத்தான்.
சோர்ந்து கிடக்கும் பூக்களின் தலையில் நீர்தெளித்து மலர வைக்கும் தருணங்களில் ஒரு ஆனந்த ஊற்று பெருக்கெடுப்பது போல் ஏதாவது ஒரு மாற்றம், அதுவும் ரசனையாய் ரம்மியமாய்…
நாள் முழுவதும் மற்றவர்களுக்காக ஒப்படைத்தாலுமே, ஏதாவது ஒரு கட்டத்தில் மனம் நமக்கென்று எதையோ கேட்கத்தான் செய்கிறது. விருப்பமே இல்லாமல வாழவேண்டும் என்பதும் கூட, ஒருவகையில் விருப்பம் தானே…
அலைபேசி சிணுங்கியது. டாஷ்போர்டில் இருந்து எடுத்து பார்த்தாள்.
அஜெய் தான்..! சின்னதாய் புன்னகை.
‘’ சொல்லு அஜெய். ஆன் தி வே டூ ஹோம்…’’
‘’ லேட்டாயிடுச்சே டா. அதான் ரெம்ப கவலையாகிடுச்சு…’’
அஜெய் இப்படித்தான் நெகிழ்ந்து கனிந்த தருணங்களில் அவன் அணுசரணை வெடவெடக்க வைக்கும்.
தம்பி தான் ஐந்தாறு வயதிற்கு சின்னவன் தான். ஆனால் ஆண் பெண்ணை அன்பு செய்யும் போதும், ஆளுமை கொள்ளும் போதும் தன்னை முந்தி இருக்க வைப்பதையே விரும்புகிறான். அது நேர்மறையாக இருக்கும்போது அவனால் ஆளப்படும் பெண் வாழ்க்கையை ஜெயிக்கிறாள். அதுவே எதிர்மறையாக இருக்கும் போது அந்த குடும்பம் சின்னபின்னமாகிறது… இதுதான் வாழ்க்கையில் வெகுசின்ன தாத்பர்யம்.
‘’ எதுக்கு பயம்..? உன் அக்கா டாக்டர். சின்ன குழந்தை இல்லை.’’ சிரித்தபோது அவனுக்கு முசுக்கென கோபம் வந்தது.
‘’ எனக்கு சின்ன புள்ளைதான்.’’
‘’ நானே சின்ன புள்ளைன்னா நீ எனக்கு எப்படிடா..?’’
‘’ போதும் சக்கு. லேட்டானாப் பரவாயில்லே. ஆனால் ஒரு கால் பண்ணி சொல்லக் கூடாதா…’’
‘’ ஒரு எமர்ஜென்சி அஜெய். நான் டிரைவ் பண்ணிட்டே இருக்கேன். வந்து பேசட்டுமா…’’ சகுந்தலா கேட்டபோது,
‘’ ஓ சாரி..! பதறிப் போய் அலைபேசி இணைப்பை துண்டித்து விட்டான்.
நிலா கூடவே துணைக்கு வந்தது. வீடு வந்ததும் வாசலிலேயே நிலாவையும் பியட்டையும் நிறுத்திவிட்டு உள்ளே வர, அஜெய் முழங்காலைக் கட்டிக் கொண்டு லானில் இருந்து சற்றே உயரமாக இருந்த வீட்டிற்க்குள் செல்லும் வாயிற்படிகளில் அமர்ந்திருந்தான்.
நீண்ட வட்டவடிவ படிமேடை அது. மூன்று படிக்கட்டுகளில் ஏறி, நீண்ட வராண்டாவில் நடந்தால் தான் வீட்டிற்குள் போக முடியும். அவனுக்கு பின்னாக பிரம்பு ஷேரில் சரிந்து கொண்டு மதுரிமா தூங்கி விட்டு இருந்தது. நெஞ்சின் மீது பஞ்சுப் பொதியாய் கரடி பொம்மை.
‘’ ஓய்..! என்னய்யா நீ இன்னும் தூங்கலயா..?’’ தம்பியின் கன்னத்தில் தட்ட, அவன் கோபமாய் முறைத்தான்.
‘’ எவ்வளவு நேரம் சக்கு..? எனக்கு ரெம்ப பதட்டமா இருக்கு.’’
எதை இழந்தால் என்ன… எதுவோ இருக்கிறது இந்த உலகத்தில் பிடித்துக் கொண்டு வாழ.
‘’நான் ப்ரெஸ்ஸாகிறேன் அஜெய். நீ பாப்பாவை தூக்கிட்டு உள்ளே வா…’’
உள்ளே நகர்ந்தவள், அரைமணியில் குளித்து நைட்டிக்கு மாறி, தலைமுடியைத் தளர்த்தி விட்டுக் கொண்டு வந்தவள், அங்கே டைனிங் டேபிளில் சாப்பாடு எடுத்து வைத்துக் கொண்டிருந்த அஜெய்யைப் பார்த்ததும் பதறிப் போனாள். வழக்கமாக அமமாதான் எடுத்து வைப்பார். அம்மா உறங்கி இருந்தால், தானே எடுத்துப் போட்டுக் கொள்வாள். இது இன்று புதுமையாக அஜெய் எடுத்து வைத்துக் கொண்டு இருக்க, சின்னதாய் பதறிப் போனாள்.
‘’ என்ன அஜி இது… நான் பார்த்துக்கறேன்.’’
‘’ நான் வைக்கிறேன் சக்கு. அம்மாக்கு தலைவலினு படுத்தாச்சு.’’ சப்பாத்தியும் சப்ஜியும் எடுத்து வைத்தான். மறுமுறை சூடாக்கி இருக்கிறான் சப்பாத்தியை. அவசரமாக மிருதுவாக மாறி இருந்தது. ஆறி அது மறுபடியும் வறட்டி ஆவதிற்குள் சாப்பிட்டாக வேண்டும்.
விள்வி வாயில் வைத்து, வாய் மூடி நாகரிகமாக மென்றாள்.
‘’ அஜு, மேலே ரூம்ல லைட் எரியுது. உன் பாஸ் இன்னும் தூங்கலயா..?’’ சின்னக் குரலில் கேட்டுக் கொண்டே தம்பிக்கு ஒருவாய் ஊட்ட, மறுக்காமல் வாங்கிக் கொண்டான்.
‘’ அவ என் பாஸா..? சரியான லூசு…’’ சொன்னான் தான். ஆனால் சன்னமான குரலில்.
‘’ அட..! அதை சத்தமாத்தான் சொல்லேன்.’’ சக்கு சிரிக்க, அவனும் அதில் தன்னை பொருத்திக் கொண்டான்.
‘’ நல்லவதான். ஆனால் கொஞ்சம் ராங்கி. வீட்டில ஒரே பொண்ணா இருந்துட்டா இல்ல, அதனால, ஒவர் பொசசிவ்னென்ஸ்…’’
‘’ இப்போ நான் சாப்பாடு ஊட்டறதைப் பார்த்தா திட்டுவாளோ…’’ சகுந்தலா மென்மையான குரலில் கேட்க, பதில் சொல்லாமல் சிரித்தான்.
‘’உண்மையைச் சொல்லவா சக்கு, ஆணா இருக்கிறது ரெம்ப ரெம்ப கஷ்டம்.’’ உணர்ந்து சொன்ன வார்த்தைகளில் அதிர்ந்து போனாலும், அதையும் சிரித்தே கடந்தாள்.
‘’ வாஸ்தவம் தான். எதுலதான் கஷ்டமில்லை. தொழில், உயிர், வாழ்வியல்னு அத்தனையுமே கஷ்டம்தான். சுகமான சுமைகள்னு என்ன இருக்கு இந்த உலகத்துலே.’’
சாப்பிட்டு முடித்து சோபாவில் வந்து அமர்ந்த சகுந்தலா கை சூப்பிக் கொண்டே உறக்கத்தை தழுவி இருந்த குழந்தையின் கைகளை பிரித்து விட்டு எடுத்து தன் கைகளில் ஏந்திக் கொண்டாள்.
அதன் பால் இதழ்களில் வழிந்த எச்சில் ஒழுக்குகளை சுத்தம் செய்து உறங்கும் குழந்தையை தன்னோடு சேர்த்து இறுக்கிக் கொள்ள, அது சிணுங்கிக் கொண்டே உறக்கத்தை தொடர்ந்தது.
கன்னத்தில் கைவைத்து அத்தனையையும் வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான் அஜெய். எத்தனை அன்பு குழந்தைகள் மீது… மிகுந்த எதிர்ப்பார்ப்பின் மிச்சத்தில் தான் காதல், கல்யாணம் என்று தன்னை புகுத்திக் கொண்ட சகுந்தலாவின் காதல் மலராமலே போய்விட்டது.
‘’ சக்கு… நீ வேணா, மதுரியை தத்து எடுத்துகறியா..?’’ அன்பைக் கொண்டே புனையப்பட்ட குரலில், கேட்டவனை பார்த்து வலியாக சிரித்தாள்.
‘’ ஏன் இப்போ என்ன குறை..?’’
‘’ குறைன்னு இல்ல. சொல்லத் தெரியல.’’
‘’தெரியாமயே போகட்டும். காகிதத்துல ஏற்படுத்திக்கிறது இல்லடா சில பந்தங்கள். இதயத்தில் ஏத்துகிட்ட பிறகு எதுவுமே சின்னதும் இல்ல, பெரிதும் இல்ல. என்னோடதுன்னு அன்பு செலுத்த சட்டம் சொன்னாத்தான் ஆச்சா..? நான் காம்பெண்டுக்குள்ளே வரும்போதே கையைத் தூக்கிட்டு அத்தை’னு ஓடி வர்ற அன்பு பத்தாது…’’ பிஞ்சின் ஒவ்வொரு விரலாய் எடுத்து முத்தம் விதைத்தாள்.
ஆசைப்படுவர்களுக்குத் தான் இயற்கை பெருசாய் ஆசிர்வதிப்பதில்லை. நிறைய ஆசையோடு காதலித்து கைபிடித்து, அவனை இழந்து, இப்போது எதன்மீதும் பற்றுக் கொள்ளாமல்…
‘’ அஜி, போய் படு. அபரா, அபாரமான கோபத்துல இருப்பா போல இருக்கு.’’ குழந்தையை ஆட்டுக் குட்டிபோல் அஜெய்யின் கைகளில் கொடுக்க, அதை ஏந்திக்கொண்டு மாடிக்குப் போனான்.
ஏ.சி. தன்னால் ஓடிக் கொண்டு இருந்தது. பால்கனி கதவு சன்னமாய் திறந்திருக்க, சிலிவ்லெஸ் சாட்டின் நைட்டியில்,முதுகு முழுக்க முடிக் கற்றையை விரித்து படர்த்தி இருந்தாள். கைகளை கட்டிக் கொண்டு, இவர்கள் வாசலில் கட்டிபோட்டு விட்டு வந்த, முக்கால் துண்டு நிலவை வெறித்துப் பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.
திரும்பாமலே நிற்கும்போதே அவள் கோபத்தின் கூடுதல் டோஸ் புரிந்தது.
குழந்தையை படுக்கையில் விட்டுவிட்டு வெளியில் வந்தவன், மென்மையாக அவள் தோளில் கைவைத்தான்.
‘’ இன்னும் தூங்கலயா.. ரஞ்சி…’’
‘’ ப்ச்…’’ அவனுடைய கைகளை தட்டிவிட்டாள்.
‘’என்னாச்சு..? பத்து நாளைக்கு ஒருமுறை கோபம் வந்தால் ரசிக்கலாம். ஒருநாளைக்கு பத்துமுறை வந்தா, அதுக்குபேர் கோபமில்லை, கொடுஞ்சூர் குணம்.’’ தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டு நகர விளைந்தவனை வேகமாய் பற்றி தன்புறமாக திருப்பினாள்.
’’அவ்வளவு ஆயிடுச்சா…’’
‘’ ரஞ்சி…முதல்ல கையை எடு…’’
‘’அவங்க வந்தா சாப்பிட்டு படுக்க மாட்டாங்களா..? அவங்க என்ன இந்த வீட்டு விருந்தாளியா..? நீங்களும், குழந்தையை தூக்கி வச்சிட்டு மணிக் கணக்கா அங்கே உட்கார்ந்து தேவுடு காக்கிறதுதான் வேணுமா..? என்ன அஜெய் இது இயல்பா இருக்க மாட்டீங்களா..?’’
‘’ இதுதானே என் இயல்பு… மனிதர்கள் இப்படித்தான் இருக்கணும்னு பொது இயல்புன்னு ஒண்ணு இருக்கா என்ன..?’’ தோளைக் குலுக்கிக் கொண்டு வேகமாய் அங்கிருந்து வந்து படுக்கையில் விழுந்தான்.
கோபமெல்லாம் வரவில்லை. இதுதான் அவள் இயல்பு. வருத்தப்பட எதுவுமில்லை. பொறாமையோ, எரிச்சலோ இல்லாதவள் தான். ஆனால் அதீதமான சுயநலவாதி.
படுத்த ஷணத்தில் அடுத்த சிந்தனை இல்லாமல் உறங்கிப் போனான். ஆனால் அபரஞ்சி தான் உறங்மாலே அந்த இரவை தண்டித்துக் கொண்டு இருந்தாள்.
❤️
சுக்லா மருத்துவமனை. கொஞ்சம் உள்ளே கடந்து சென்றால் தனிமையாக இருந்தது கெஸ்ட் ஹவுஸ். பெரிய தோட்டம் இல்லை. ஆனால், சின்ன பாத்திகளில் டேபிள் ரோஸ் மட்டும் கவாத் செய்யப்பட்டு அப்பிக் கிடந்தது.
நடுவில் இருந்து செந்தட்டு பதித்த நடைபாதையில் இரண்டு பக்கமும் போன்சாய்கள் வளர்ச்சியை குறுக்கிக் கொண்டு இருந்தன. அவ்வளவுதான்.
ஒரு நீண்ட ஹால், அதனைத் தொட்டுக்கொண்டு மூன்று தனியறைகள். ஒரு சின்ன சமையலறை. பார்க்க இவ்வளவுதான் அந்த கெஸ்ட் ஹவுஸ்.
ஜன்னல்களில் நவீனமான கண்ணாடிகள் பதிக்கப்பட்டு இருந்தன. சுவற்றில் பாதியை விழுங்கிக் கொண்டு டி.வி, கண் திறக்காமல் அமைதியாக இருந்தது.
மாதூர் சோபாவில் சரிந்து சிந்தனை வயப்பட்டவராக இருந்தார்,
ஒருநாளின் இருபது மணிநேரத்துக்கு மேலாய் மருத்துவ ஆராய்ச்சியிலேயே தொலைந்து போகிறார். மருத்துவமனையை கடந்து அவருடைய உலகம் எதுவுமே இல்லை. கெஸ்ட் ஹவுஸ்ஸை ஒட்டி அவருடைய ஆய்வுக்கூடம் இருந்தது.
எலிகளில் சாத்தியமானது, பன்றிகளில் சாத்தியமானது இன்னும் குரங்களில் சாத்தியமாகுமா என்ற முயற்சியில் இருப்பது… இதற்கு அடுத்து மனிதன் தான்…
எழுந்து நிமிர்ந்து நின்றார். வெள்ளை முடியை ஒருபக்கமாய் தடவிக் கொண்டார். குதிங்கால்களை உயர்த்தி எழும்பிக் கொண்டார். உதடுகளில் கம்பீரப் புன்னகை துளிர்த்தது.
பேரண்டத்தின் மீது, விழுந்து தெறித்துக் கொண்டிருக்கும் மரணத்தின் கோரக் கரங்களை முறித்துப் போட வேண்டும் என்ற அவரின் லட்சியங்கள் மெல்ல மெல்ல முலாம் பூசிக்கொண்டு வருவது புரிந்தது.
‘’ ஹே மாதூர் பேட்டா. இன்தஜார் கரோ, மை தும்ஹாரா பாஸ் ஆ ரஹா ஹும்…’’ பாபுஜி சொன்ன வார்த்தைகள் காதுகளுக்குள் அப்படியே இருக்கிறது. ஆனால் காத்திருக்கச் சொன்ன அவர்தான் கடைசி வரைக்கும் வரவே இல்லை. வழியிலேயே மரணம் அவரை காவு வாங்கிக் கொண்டது.
பேசிக் கொண்டிருந்தவர் பேச்சை நிறுத்தியது எத்தனை பரிதவிப்பு. அப்போது மாதூருக்கு பத்து வயது நிரம்பி இருந்தது. மாஜியும், தாதியும் இவனை கட்டிக்கொண்டு அழுத போதுகூட அத்தனை புரியவில்லை. ஆனால் மரணத்தை சபித்துக் கொண்டு அம்மா அழுதபோதுதான் இனி அப்பா திரும்பவே மாட்டார் என்று புரிந்தது, மரணம் எத்தனை கொடுமையானது என்று. இறைவன் இரக்கம் இல்லாதவன் என்று… அன்றிலிருந்து இறைவனை வெல்ல வேண்டும் என்ற குரூரம் மனசிற்குள் புகுந்து ஆட்டி வைக்கத் தொடங்கியது.
ஆனால் மரணத்தை வெல்ல முடியுமா..? மரணமில்லாத உலகம் என்ன ஆகும்..? இயற்கை அதன் வழித்தடத்தில் பயணிப்பது தானே வாழ்க்கை… அதை நிறுத்தி வைப்பதால் என்ன விளைவுகள் வரும்..? வீசி சுழலும் காற்றையும், பொங்கி வழியும் அருவியும், இரவையும், பகலையும் இயங்காமல் நிறுத்தி வைத்தால், இந்த உலகம் என்ன ஆகும்..?
கேள்விகள் யுகம் யுகமாக தொடர்கிறது… ஆனால் பதில் கிடைத்ததும் இல்லை… கிடைக்க போவதும் இல்லை...
"எங்கே வாழ்க்கை தொடங்கும்... அது எங்கே எவ்விதம் முடியும்....
இதுதான் பாதை; இதுதான் பயணம் என்பது யாருக்கும் தெரியாது
பாதையெல்லம் மாறிவரும் பயணம் முடிந்துவிடும்
மாறுவதைப் புரிந்து
கொண்டால் மயக்கம் தெளிந்துவிடும்…"
கருத்து க்களை கீழே உள்ள லிங்கில் சென்று பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..
வனமாலி - 6
’’நீங்கள் கேட்டுக் கொண்டு இருப்பது கானமும், கவிதையும். நேயர்களே உங்களோடு இணைந்து இருப்பது உங்கள் கான சிந்தூரி. ஸ்டே டூ டுயுன் அஸ் 88.8 உங்கள் நிலா எப்.எம். இப்போ லைன்ல ஒரு நேயர் காத்திருக்காங்க. அவங்ககிட்ட பேசுவோம்…’’
சென்னை முழுக்க அந்தத் தேன்குரல் ஒலித்துக் கொண்டு இருந்தது. ஆட்டோக்களும், கால் டாக்சிகளும், மெல்லிய ஒலியில் அந்தக் குரலோடு பயணப்பட. வழக்கமான உற்சாகத்தில் இருந்தாள் சிந்தூரி.
‘’வணக்கம் நிலா எப்.எம்… நான் உங்கள் கானசிந்தூரி லைன்ல இருக்கீங்களா…’’ ரெக்கார்டிங் அறையில் இருந்த, தலைகுப்புற தொங்கிய மைக்கின் முன்னாக சவுகரியமாக அமர்ந்து கொண்டு இருக்க, அவள் முன்னே அமர்ந்திருந்த ஆப்ரேட்டர், பரவி கிடந்த கருவிகளில் சத்தத்தை கூட்டியும் குறைத்தும் வித்தை செய்து கொண்டு இருந்தான்.
‘’ஹலோ லைன்ல இருக்கீங்களா….’’ இரண்டு பக்க காதையும் கவ்வி இருந்த உள்ளங்கை அகல, ஹெட் ஃபோன் வழியாக கேட்க, அவள் குரலே அவளுக்கு நாதமாக கேட்டது.
‘’ இருக்கேன் மேடம், நீங்க எப்படி இருக்கீங்க…’’ அந்தக் குரலைக் கேட்டதும், அத்தனை மென் நரம்புகளும் பின்னிக் கொண்டு, அப்படியே மயங்கி நிற்க, தொடர்ந்து பேச நாவு ஒத்துழையாமை இயக்கம் நடத்திக் கொண்டு இருந்தது.
‘’ என்ன மேடம், என்னை பேசச் சொல்லிட்டு நீங்க அமைதியா இருக்கீங்க… பேசுங்க மேடம்…’’ மறுபக்க குரல் நக்கல் செய்ய, டேப் ஓடிக் கொண்டு இருக்கிறது என்ற பயம் வந்து கவ்வ, வேகமாக சுதாரித்தாள்.
'’ உங்க குரல்ல மயங்கி நின்னுட்டனோ… இருக்கலாம் இருக்கலாம். உங்க பேர் என்னங்க..? என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க..? நீங்களே அறிமுகப் படுத்திக்கங்க…’’ சிந்தூரி சுதாரித்துக் கொண்டாள்.
‘’ என் பேர் வனமாலி…’’
’’ வாவ் பேரு ரெம்ப வித்யாசமா இருக்கே…’’
‘’அப்படில்லாம் இல்லீங்க. விஷ்ணு சகஸ்ரநாமத்தில் பகவான் கிருஷ்ணனின் 1000 பெயர்களில் ஒன்று. அப்படின்னா காட்டில் பூக்கும் பல்வேறு மலர்களால் தொடுக்கப்பட்ட மாலையை அணிபவன்னு அர்த்தம்’’
‘’ அற்புதமாக இருந்தது உங்களுடைய விளக்கம். பரவாயில்லயே இந்த சின்ன வயசுல இத்தனை விசயங்களை தெரிஞ்சு வச்சிருக்கீங்களே…’’
‘’எனக்கு சின்ன வயசுன்னு உங்களுக்கு எப்படி மேடம் தெரிஞ்சது..’’ அவன் இடக்காக கேட்க, ஆப்ரேட்டர் பார்க்காமல் தலையில் தட்டிக் கொண்டாள்.
‘’இத்தனை இளமையான குரல்ல பேசறீங்களே அதை வச்சுத்தான்.’’ என்றவள் மைக்கை விட்டு லேசாய் நகர்ந்து பற்களை கடித்துக் கொண்டாள்.
‘’ சொல்லுங்க வனமாலி என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க..? முதல்ல எங்கிருந்து பேசறீங்க..?’’
‘’ நான் கே.கே நகர்ல இருந்து பேசறேன்ங்க. நான் உங்களை மாதிரி பெரிய ஆளெல்லாம் இல்லீங்க. சாதாரண எம்ப்ளாயி. ஒரு கெமிஸ்ட் கம்பெனியில வேலை பார்க்கிறேன்ங்க.’’
‘’ அப்படி சொல்லாதீங்க மிஸ்டர் மாலி, நீங்களும் நிச்சயம் பெரிய ஆளா ஆவீங்க… நம்பிக்கையை தளரவிடாதீங்க.’’
‘’ ரெம்ப நன்றிங்க. நீங்க அப்படி சொல்றது சோளவந்தான்ல இருக்கிற எங்க அலமு பாட்டி ஆசிர்வாதம் பண்ற மாதிரியே இருக்கு.’’ குரலில் சிரிப்பைக் காட்டாமல் சொல்ல, சிந்துவுக்கு கோபம் முட்டிக் கொண்டு வந்தது.
‘’ ரெம்ப நல்லதுங்க, இப்போ பாட்டு உங்களுக்கா இல்ல அலமு பாட்டிக்கா..? யாருக்கு டெடிகேட் பண்ணப் போறீங்க..?’’
‘’என் காதலி சிந்தூர்க்குங்க…’’ அவன் சிரிக்காமல் சொல்ல, சிந்தூவுக்குத் தான் சிவக்காமல் இருக்க இயலவில்லை.
‘’ சிந்துவா…?’’
‘’ ஆமாங்க அவங்க பேரும் சிந்துதான். ‘’
‘’என்ன பாட்டு வேணும்..?’’
‘’ மூன்றாம் பிறை படத்திலே வர்ற, பூங்காற்று புதிதானது… புதுவாழ்வு சதிராடுதுங்கிற பாட்டு…’’
‘’ இந்த பாட்டு உங்க காதலிக்கு பிடிக்குமா..?’’
‘’ ரெம்ப. அவங்க வாய்ஸ் ரெம்ப நல்லா இருக்கும்ங்க. நாங்க எப்போ தனியா சந்திச்சாலும், அவங்க என் தோள்ல சாய்ஞ்சுட்டு ஹஸ்கி வாய்ஸ்ல, அந்தப் பாட்டு பாடுவாங்க. நான் கண்மூடி கேட்டுட்டே இருப்பேன்ங்க. அதுல நடுவில ஒரு லைன் வரும் பாருங்க, ‘ நீ எந்தன் உயிரன்றோ…’னு அப்போ, அவங்க முகத்தை நிமிர்த்தி என்னைப் பார்ப்பாங்க. அச்சோ அந்த ஒரு பார்வைக்கு இந்த அரசியல் அமைப்பு சட்டம் அனுமதிச்சா, எங்க சோளவந்தானையே எழுதி தந்திடலாம்னு இருக்கும்…’’ குலோப்ஜாமூன் வார்த்தைகளில் அப்படியே முழுதாய் மூழ்கிக் கிடந்தாள் சிந்தூரி. கண்கள் தன்னால் மூடிக் கொண்டது. உணர்வுகள் கால்களை தரையை விட்டு எழும்ப சொன்னது. உதடுகள் சத்தமில்லாமல், ராட்சசன்..’ என்று முணுமுணுத்துக் கொண்டது.
‘’ மாலி, நீங்க பேசுறதை சிட்டி முழுக்க கேட்டுட்டு இருப்பாங்க.’’ என்றாள் தவிப்பாக.
‘’ கேட்கட்டும்ங்க. நான் யாரோ மாலி… அது யாரோ சிந்து…’’ சொல்லி விட்டு சிரிப்பை உதடு கடித்து மறைத்தான்.
‘’எனக்காக அந்த பாடல்ல இரண்டு வரிகள் பாடிக்காட்ட முடியுமா..?’’
‘’ உங்களுக்காக பாடாம இருக்க முடியுங்களா..? அந்த சுதி, ஸ்கேல் எல்லாம் தெரியாதுங்க… ஏதோ பாடறேன் கேட்டுக்கங்க…
‘…நதியெங்கும் செல்லும்
கடல்தன்னைத் தேடி…
பொன் வண்டோடும் மலர்த் தேடி…
என் வாழ்வில் நீ வந்தது விதியானால்…
நீ எந்தன் உயிரன்றோ….’’
சிந்துவின் உயிரெல்லாம் புல்லரித்துக் கொண்டது. அந்த ஷணம் அவன் பார்வை தன்மீது படர்ந்து தவழ்ந்து, கிளர்ந்து முடிந்தது போல் உடல் கூச்செறிந்தது…
தன்னுடைய இடம் பொருள், சூழல், வேலை அத்தனையும் மறந்து அந்த வனமாலியின் தோளில் ஒரு கதம்பமாய் தன்னை கடத்தி விட உயிர் துடித்தாள்.
‘’ நீங்க கேட்ட பாட்டு வந்துட்டே இருக்கு மாலி. எப்போதும் இணைஞ்சு இருங்க. இது உங்கள் நிலா எப்.எம். 88.8… கானமும் கவிதையும்… நான் உங்கள் கானசிந்தூரி…’’
அவள் முடிப்பதிற்குள் பீஜியத்தோடு பாடல் ஒலி அலையில் ஏறத் தொடங்க, வேகமாய் அங்கிருந்து நகர்ந்து நாற்காலியில் வந்து தொப்பென்று விழுந்தாள்
‘ இன்னைக்கு இருக்கு அவனுக்கு…’ மனசுக்குள் சொல்லிக் கொண்டாலும், இருவரும் பணி நிமித்தம், ஊர் சென்றது என்று பல காரணங்களால், பத்து நாட்களாய் குரலால் கூட காதலித்து கொள்ளவில்லை. இந்த நிமிசம் அந்த குரல் ஸ்பரிசம் அவளை கரைய வைத்துக் கொண்டிருந்தது. ஏன் அவனை இத்தனை காதலிக்கிறோம் என்ற கேள்விக்காவது விரைவில் விடை கண்டாக வேண்டும்.
❤️
கே.கே நகர் சாரதா அவென்யூ. மொட்டை மாடி சுவரில் அதே தென்னங்கீற்று. அறை பூட்டிக் கிடந்தது. இன்னும் இருவருமே வேலையில் இருந்து வந்திருக்கவில்லை.
மணி நாலுதான் ஆகி இருந்தது. கொஞ்சமாய் வெயில் தூவி இருந்த பூமியில் காற்று பன்(க்)கா போட்டுக் கொண்டிருந்தது. வெயிலிலும் வீரியம் இல்லை. ஆனால் வீராப்பு குறையாமல் வேகம் காட்டிக் கொண்டிருந்தாலும், தரை காற்று கடலில் தழுவி வரத் தொடங்கி இருந்ததால், ஜம்பம் வேகாத சூரியன் கீழிறங்கிக் கொண்டு இருந்தான்.
ஒரு பக்கமாய் சுவற்றில் அழுத்தி மற்றொரு காலை தரையில் ஊன்றி அமர்ந்திருந்தாள். மாலிக்கு நான்கு முறை அழைத்தும் எடுக்கவில்லை. சத்தத்தை கட்டி சயிலன்சில் போட்டு இருப்பானாக இருக்கும்.
மணிக்கட்டைத் திருப்பி மணி பார்த்த சமயம், ரோட்டில் வனமாலியின் பல்சர் தடதடப்பது கேட்டது. அவள் குனிந்து பார்க்க, அவன் நிமிர்ந்து பார்த்துக் கொண்டேதான் காம்பெளன்டிற்குள் நுழைந்தான்.
சில சொற்ப நிமிடங்களில் படியேறி வந்தவன், ஹெல்மெட்டை கக்கத்தில் வைத்துக் கொண்டபடி, சுளிரென அவள் முதுகில் அடிக்க, அவள் முதுகை தேய்த்துக் கொண்டே அவனை முறைத்தாள்.
‘’ எதுக்குடா அடிக்கிறே..?’’
‘’இப்படி உட்கார்ந்து தூக்க கலக்கத்தில விழுந்தால், ஆசைக்கு எடுத்து பார்க்க ஒரு எலும்பு கூட மிச்சம் இருக்காது.’’
‘’ ம்க்கும். நாங்க எல்லாம் உட்கார்ந்துட்டே தூங்கறவங்களாக்கும்..?’’
‘’ கெட்ட நேரம் வந்தா, கொட்டப் பாக்குலயும் குட்டித் தேள் இருக்கும்.’’ அவன் இப்படிச் சொல்ல, இணக்கமாய் அவள் தோளில் சாய்ந்து கொண்டாள்..
‘’ என்னவாம்…’’ என்றான் கேலியாய். கேட்டுக் கொண்டே இருந்தாலும், கைகள் அவள் கன்னத்தை காதலாய் தடவ. ஒற்றைக் கையை வளைத்து அவன் இன்னொரு தோளில் மாலையாக்கி கொண்டாள்.
‘’ சிந்தூர், இது மொட்டை மாடி. என்னதான் வெயில் நேரமாவே இருந்தாலும் யாரும் பார்க்கவே மாட்டாங்கன்னு கேரண்டியாலாம் சொல்ல முடியாது. இரு கதவு திறக்கிறேன்.’’
அவன் குரலில் வழிந்த கேலியில் அவள் விலகி நிற்க, பாக்கெட்டில் இருந்து சாவியை எடுத்து கதவு திறந்தான்.
உள்ளே நுழைந்ததும் நாற்காலியை நகர்த்தி போட்டுவிட்டு, எதிரில் அமர்ந்து கொண்டான் இடைவெளிவிட்டு.
கண்ணியக்காரன்..! மெல்லிய சிரிப்பு அவளுள் விளைந்தாலும் அந்த கண்ணியத்துக்குத் தான் இத்தனை பைத்தியமாய் சுற்றுகிறாள் என்பது அவளுக்கு மட்டும் தானே தெரியும்.
‘’ ஊர்ல எல்லாரும் எப்படி இருக்காங்க சிந்தூர்..?’’
‘’ இருக்காங்க. சரவணன் தான் ரெம்ப மிஸ் பண்றான். ஏன்னு தெரியல அவனுக்கு என்மேல அத்தனை பாசம்.’’
‘’ ஏன்னு தெரியாம எத்தனையோ இருக்கு உலகத்துல. இரு வர்றேன்.’’ வெளியில் சென்றவன் ஐந்து நிமிடத்தில் முகம் அலம்பி, புத்துணர்வாகிக் கொண்டே வந்து நின்றான்.
‘’ நீங்க பண்ணினது நியாயமா..?’’
‘’ எது இப்போ பாத்ரூம்ல இருந்து வர்றதா..?’’ அவன் சிரிக்காமல் கேட்க, பற்றிக் கொண்டு வந்தது சிந்தூரிக்கு.
‘’ அடேய்..! என்கிட்ட இப்படில்லாம் பேசுவாங்களா..?’’
சின்னதாய் குனிந்து அவளுடைய மூக்கைப் பற்றி நிமிண்டியவன்,
‘’ உன்கிட்ட கூட பேசாட்டி நான் இருபத்தியேழு வயசு வாலிபன்னு சொல்லிக்கிறது என்னடி நியாயம்..?’’
‘’ டி போட்டா கோபம் வரும்…’’
‘’ நீ மட்டும் டா’ போடலாமோ..? ஆம்பளைங்களுக்கு கேட்க யாருமில்லைன்னு அர்த்தமா..? ஆணியவாதிகளே உடனே வாருங்கள், எந்த ஆணியை பிடுங்கிக் கொண்டு இருந்தாலும்…’’ கைகளை விரித்து மேலே தூக்கி அவன் விண்ணப்பம் வைக்க, உள்ளங்கையில் ஓங்கி அடித்தாள்.
‘’ நான் போறேன் அப்ப..”’
‘’ இரு டீ போடறேன்.’’
‘’ நான் போடறேன் மாலி.’’
‘’வேண்டாம் நானே போடறேன். நீ ரெம்ப சுமாரா போடுவே…’’ சிரித்துக் கொண்டே மினி ஃப்ரிட்ஜில் இருந்து பால் பாக்கெட்டை எடுத்துக் கொண்டு உள்ளே நகர்ந்தான்.
வெளியில் வந்தாள். காற்று பிய்த்துக் கொட்டியது. நிறைய காலிமனைகள் வீடுகளாக முளைக்கத் தொடங்கி இருந்தன. இந்த ஏரியா அவளுக்கு நிறையவே பிடித்தது. வாழ்க்கை ரசிப்பவர்களுக்கு ஒவ்வொரு அணுவும் இணைவாக இருக்கும்.
‘’ டீ ப்ளீஸ்…’’ இரண்டு கப்புகளுடன் முன்னே வந்து நின்றான். எடுத்துக் கொண்டாள். காற்றின் வேகத்திற்கு கோப்பையில் இருந்த டீ, சூடாய் ஆடியது.
இரண்டு கைகளால் பற்றிக் கொண்டு ஒரு மிடறு விழுங்கினாள். ஏலக்காய் மணந்தது. அவளுக்காக அவன் தயாரித்தது என்று உணர்ந்த நிமிசம் ஏகத்துக்கும் மணந்தது.
‘’நல்லா இருக்கா சிந்தூர்…’’
‘’ம்..! மாலி, நாம கல்யாணம் பண்ணினா, இந்த ஏரியாவலேயே வீடு பார்த்து இருக்கணும்.’’
‘’ அடேங்கப்பா..! நான் இன்னும் உன்னைக் கல்யாணம் பண்ணிக்கிற முடிவுக்கே வரலியே கண்ணம்மா…’’
‘’உன்கிட்ட யார் கேட்டா…’’
‘’ அப்பசரி…’’
‘’ அதோ அங்கே அடிக்கல் போட்டு வச்சிருக்காங்க இல்ல, அந்த வீடு கட்டி முடிக்கறதுக்குள்ள நாம கல்யாணம் பண்ணிக்கணும்.’’
‘’பாருடா அப்புறம்…’’ டீயை உறிஞ்சிக் கொண்டே சுவாரஸ்யமாய்க் கேட்டான்.
‘’ அந்த வீட்டுக்குத் தான் நாம குடிபோறோம்.’’
‘’அது அந்த வீட்டுக்காரனுக்குத் தெரியுமா..?’’
‘’ மாலி… எப்ப பாரு கேலியா..! நமக்கு அந்த வீடெல்லாம் வேண்டாம் மாலி. என்ன வீடா இருந்தாலும், இதுமாதிரி ஒரு மொட்டை மாடி இருக்கும்ல. அதுல ஒரு ஷெட்டை போட்டு, எட்டிப் பார்க்கிற தென்னை மரத்தோட, எப்பவும் உன் பக்கத்துல இருக்கணும்…’’ அவன் தோளில் சாய்ந்த பிறகு, விழுங்கிய தேநீர் தேவாமிர்தமாக தொண்டையில் இறங்கியது.’’
‘’ கற்பனை நல்லாத்தான் இருக்கு. பார்க்கலாம் விதிக்கும், விதிச்சதுக்கும் இருக்கிற தூரத்தை.’’ மெல்ல அவள் கன்னத்தை தட்டிச் சொன்னான்.
காற்று வந்து கார்குழலோடு சேர்த்து கண்ட கனவுகளையும் கலைக்க முயற்சி செய்து கொண்டு இருந்தது.
.உன் மடியில் நானுறங்க கண்ணிரண்டும் தான் மயங்க
என்ன தவம் செய்தேனோ என்னவென்று சொல்வேனோ
ஏழ் பிறப்பும் இணைந்திருக்கும்
சொந்தம் இந்த சொந்தமம்மா
வாழ்விருக்கும் நாள் வரைக்கும்
தஞ்சம் உந்தன் நெஞ்சம்
கருத்து க்களை கீழே உள்ள லிங்கில் சென்று பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..
வனமாலி - 7
மாடியில் உலர்ந்த துணிகளை எடுத்துக் கொண்டு கீழே இறங்கி வந்த சரஸ்வதிக்கு தலை ஒருநொடி சுழன்று நின்றது போல் இருக்க அப்படியே அமர்ந்து விட்டார் மாடிப்படிகளில்.
தலையை படிக்கட்டுகளில் சாய்த்துக் கொண்டு கண்களை மூடிக் கொண்டார். சுழன்ற நினைவுகள் ஒருமுகமாக காத்திருக்க, காத்திருப்பின் நீட்சி, எல்லைகளை கடந்து போய் இருந்தது.
‘’ சரசு…’’ சுந்தரத்தின் குரல் அதல பாதளத்தில் இருந்து ஒலிப்பது போல் இருந்தது. அத்தனையும் காதுகளை வந்து அடைகிறது. உணர்வுகளுக்கு புரிகிறது. ஆனால் தலையை நிமிர்த்தி பார்க்க இயலவில்லை.
‘’ சங்கீதா, உங்கம்மா எங்கே..? நான் வந்து இருபது நிமிசமா கத்திட்டு இருக்கேன். ஆளையே காணோமே… பக்கத்து வீட்டுல கடலை போடறாளான்னு பாரு…’’ ஈசி சேரில் சாய்ந்து கொண்டார்.
‘’ அம்மா அப்படில்லாம் போகிற பழக்கம் இருக்கிறவங்களா என்ன..? என்னப்பா இது..! இங்கேதான் எங்கயாச்சும் இருப்பாங்க.’’
’’ அப்படி ஓடிப் பிடிச்சு விளையாட இதென்ன அரண்மனையா..? இத்தனை கூப்பிட்டும் ஏன் காதுல விழல... அப்படி இருக்க மாட்டாளே…’’ சின்னக் கவலை அவர் முகத்தில் தொக்க, பார்வையை எட்டும் வரைக்கும் விரட்டி விட்டுப் பார்த்தார்.
சங்கீதா படித்துக் கொண்டிருந்த புத்தகத்தை மடித்து வைத்துவிட்டு உள்ளே சென்று தேடி, பின்பக்கமாகச் செல்ல, சரஸ்வதி துணிகளுடன் மாடிப்படியில் தலை சாய்த்து அமர்ந்திருந்தார்.
‘’ மா, என்னமா பண்ணுது…’’ கன்னத்தை தட்டிக் கொண்டே அலற, சத்தம் கேட்டு எழுந்தோடி வந்தார் சுந்தரம்.
‘’சரஸ்வதி… என்ன ஆச்சு..? கீதா போய் தண்ணி எடுத்துட்டு வா…’’ மகளை பரபரத்து துரத்த, ஓடிச் சென்றவள் செம்பு நீருடன் வந்து நின்றாள்.
முகத்தில் தெளித்து கைத்தாங்கலாக பற்றிக் கொண்டு ஹாலில் அமர வைத்து, ஃபேனைப் போட, மெல்ல நினைவு சுதாரித்து நிமிர்ந்து அமர்ந்தவள், சுற்றி அருகில் நின்ற மகளையும், கணவரையும் பார்த்து கவலையாகிப் போனார்.
‘’எனக்கு ஒண்ணும் இல்லீங்க. லேசா தலை சுத்திடுச்சு.’’
‘’ இழுத்துப் போட்டு வேலை செய்யாதேனு அதுக்குத்தான் சொல்றது. கேட்டாத்தானே..? வயசு போகுதா, திரும்புதா..? நான் இருக்கேன் சொன்னா செய்ய மாட்டேனா..’’
‘’செய்வீங்க செய்வீங்க… இருங்க காப்பி போட்டுட்டு வர்றேன்.’’
‘’ நீ உட்காரு. கீதா போய் காப்பி போட்டுட்டு வா.’’
‘’அவளுக்கு எதுவும் தெரியாது. எதெது எங்கே இருக்குன்னு.’’
‘’ ஆமாம், இது பெரிய அரண்மனை. இதுல மூலைக்கும் மூலைக்கும் மூணு கிலோ மீட்டர் இருக்குதாக்கும்..! நீ மட்டும் உங்கம்மா வயித்தில இருந்து குதிக்கும் போதே காப்பி ரெசிப்பியோட பிறந்தியோ… போ கீதா.’’ மகளை அனுப்பிவிட்டு மனைவியின் எதிரில் வந்து அமர்ந்தார்.
கண்களில் கவலை அடர்ந்து கொள்ள, நிமிர்ந்து மனைவியையே பார்த்தார்.
‘’ஏன் அப்படிப் பார்க்கிறீங்க..? பயப்பட எதுவுமில்லை.’’
’’ இல்ல. கல்யாணமாகி முப்பது வருசத்துல, இப்படி சுணங்கிப் பார்த்தது இல்லை அதுதான் கவலை.’’
’’எதுவுமில்லைங்க. நீங்க மனசை போட்டு அலட்டிகிட்டு இருக்காதீங்க, பி,பி ஏறிடும் அப்புறம்.’’
‘’எல்லாத்துக்கும் காரணம் நீ பெத்து வச்சிருக்கியே அவன் தான். அவனால தான் இத்தனை வேதனையும்.’’
‘’அவன் என்ன செய்தான்..?’’
‘’என்ன செய்யல..? வீட்டுல ஒரே பையன். கூடப் பிறந்த இரண்டு தங்கச்சிங்க இருக்கு. எதுல குறை இருக்கு. ஏதோ நம்ம அளவுக்கு இருக்கோம். கூட இருந்து குடும்பத்தை பார்த்துக்காம, ஊர் மேய போயிட்டான்.’’
’’ இந்த வார்த்தை தான் அவனை கோபப்படுத்துது. வளர்ந்த பையன் கிட்ட பேசற மாதிரியா அவன்கிட்ட பேசறீங்க… எப்பவும் அவன் தன்மானத்தை கீறிட்டே இருந்தா, அவன் அமைதியா இருப்பான்னு எப்படி எதிர்பார்க்க…’’
கையூன்றி எழுந்து கொண்டாள். வனமாலியை பற்றி பேசியதும் மனசு என்னவோ செய்தது. சுந்தரமூர்த்திக்கு பையனை விட, பெண்கள் மீது ரெம்பவே பாசம் அதிகம். சங்கீதாவும், சம்யுக்தாவும் இரட்டையர்கள். அப்பா காட்டிய வழி, அப்பா சொன்ன படிப்பு, அப்பா அறிமுகப்படுத்திய வழித்தடம் என்று அவர்களின் எல்லை சாமி அப்பாதான்.
ஆனால் வனமாலி அப்படி அல்ல. அவனுக்குள் ஒரு சுயத்தேடல் இருந்தது. அவன் எண்ணத்தின் சிறகுகள் வண்ணத்தில் நெளிந்தது. உலகத்தின் தேடல் அப்பாவின் சிந்தனைகளோடு முடிவுறுவது இல்லை. அப்பா வழிகாட்டி. அவர் காட்டிய வழியில் தன்னுடைய தனித்தன்மையை நோக்கி நடைபயில வேண்டும் என்ற சிந்தனை செதுக்கத்தைக் கொண்டு இருந்தான்.
அது என்னவோ சுந்தரமூர்த்திக்கு அத்தனை உகப்பாக இல்லை. அதுவும் தவிர, ஆண்பிள்ளைகளுக்கும் அப்பாக்களுக்கும் இடையில் பெரும்பாலும் விழும் இடைவெளியும் சேர்த்து இயல்பான உறவை இயல்பில்லாமல் ஆக்கி வைத்தது.
’’ அப்பா, என்னை பி,காம் படிக்கச் சொல்றாரு. நான் கெமிக்கல் லைன்ல தான் ஆர்வமா இருக்கேன். எனக்கு சயின்ஸ் க்ருப் தான் செட்டாகும்.’’ க்ரூப் தேர்வு செய்யும் போதே ஒரே கணக்கில் நிற்க, அதன்பிறகான ஒவ்வொன்றும் கோணலாகவே போனது.
அப்பாவின் வார்த்தைகளை கேட்காமல், தன்னுடைய விருப்பப்படி க்ரூப் தேர்வு செய்தவன்,அட்மிசனுக்கு போகும் போதே எரிந்து விழுந்தார். உப்புக்கு பெறாத காரணத்துக்கு, முதுகிலும் முகத்திலும் மாறி மாறி அடி விழுந்தது.
நண்பர்கள் மத்தியில் வளர் பருவத்தில் இருந்த வனமாலி, கூனிக் குறுகிப் போனான்.
அப்பாவை விட்டு முற்றாய் தன்னை பிரித்துக் கொள்ள ஆரம்பித்தான். அவரும் அவனை அறிவிக்கப்படாத வில்லனாக சித்தரிக்கத் தொடங்கி இருந்தார். விலகல் மெல்ல மெல்ல வியாபிக்கத் தொடங்கியது அந்தப் புள்ளியில் இருந்துதான்.
சங்கியும், சம்யுவும் அவரின் வார்ப்புக்கு வளர்ந்ததும், அந்த சீண்டல் இன்னுமின்னும் அதிகமானது.
‘’பிள்ளைங்கன்னா, இப்படி இருக்கணும். பெத்தவனுக்குத் தெரியாதா பிள்ளைகளுக்கு என்ன செய்யணும்னு..? தகப்பனுக்கு முந்திட்டானா இவன்..? தறுதலை.’’ அவன் சாப்பிட உட்காரும்போது சரியாய் இதைச் சொல்வார். அவன் உண்ணாமல் எழுந்து போவான்.
படித்து முடித்தும் பெருசாய் வேலை வாய்ப்புகள் இல்லை அந்த படிப்புக்கு சோளவந்தானில். அப்பா மகனின் தோல்வியை, தன்னுடைய வெற்றி போல் நினைத்து நித்தமும் கரித்துக் கொட்ட ஆரம்பித்தார்.
அவரின் வசவில் இருந்து தப்பிக்க, உணவு டெலிவரி வேலைக்குப் போக, அப்போதும் அவரின் ஏளனமும் குத்திக் காட்டலும் தொடர்ந்தது.
‘’ இந்த சோத்து பொட்டலம் தூக்கற வேலைக்குத் தான் இத்தனை பாடுன்னு தெரிஞ்சிருந்தா, பேசாம ப்ளஸ் டூ வோடயே நின்னு இருக்கலாம். அதை விட்டுட்டு என் காசை கரியாக்குனது தான் மிச்சம்.’’ அவன் நொந்து திரும்பிய ஒருநாளில், வெந்த புண்ணில் வேலை வீசிக் கொண்டு இருந்தார்.
அமைதியாகவே படுத்து இருந்தான்.
‘’பொண்ணுங்க இரண்டும் என் பேச்சை கேட்டு அக்கவுண்ட்ஸ் க்ரூப் எடுத்திருக்கு. காலேஜ் போய் முடிச்சு வர்றதுக்குள்ள, அதுங்களுக்கு கைமேல வேலை காத்திருக்கும். இவனுக்கு முன்னாடி அதுங்க நிமிர்ந்து நிற்குதா இல்லையானு பாரு. அப்பவும் இந்த கெமிஸ்ட் சோத்து கூடையை தூக்கிட்டுத் தான் திரியப் போறான் டப்பா வாலா… பேசாம இவனையும் பொண்ணாவே பெத்திருந்தா இத்தனை கஷ்டமில்லை.’’
அடியை விட அவமானம் மனதை கொல்லும். விலகியே இருந்தவன் ஒரேடியாய் அவரைவிட்டு கடந்து போய் விட்டான்.
ஓரே இனம் என்றால் உணரக்கூடாதா என்ன..? அப்பாவின் அருகாமைக்கும், அன்பிற்கும் அவனுடைய மனம் ஏங்கும். அவர் அலட்சியத்தையும் புறக்கணிப்பையும் எண்ணி தன்னை தனிமனிதனாய் உணரத் தொடங்கினான்.
நண்பர்கள் உதவியோடு சென்னை வந்து, கெமிக்கல் கம்பெனியில் சொற்ப வரும்படிக்குச் சேர்ந்து, மூன்று வருடத்தில் தன்னை நல்ல நிலையில் நிலை நிறுத்திக் கொண்டான். ஆனாலும் அப்பாவின் அங்கீகாரமும், அணுசரணையும் மட்டும் கிடைக்கவே இல்லை.
‘’இந்த பிசாத்து முப்பதாயிரம் இங்கே சம்பாதிக்க முடியாதா..? அதுக்கு ஊரை விட்டு, குடும்பத்தை விட்டு, எங்கேயோ போய் இருக்கணுமா..? கொடிக்கால்ல வெத்திலை போட்டு இருக்கேன். வந்து பார்த்துகிட்டா என்ன..? படிச்சா வேலைக்கு போயே தான் ஆகணுமா..?’’ அவர் அதிகாரமாய் கூப்பிட்டு இருந்தால் கூட வந்திருப்பான். ஆனால் அவர் அலட்சியமாய் அழைத்தார்.
ஏனோ காலம், உறவுகளுக்கு நடுவே விழுந்த முள்வேலியை மட்டும் அத்தனை எளிதாய் சரிபடுத்தாமலே விட்டு விடுகிறது.
’’மேலே சொல்லுடி பயந்தாங்கொள்ளி….’’ கட்டிலில் அமர்ந்து கால் நீட்டிக் கொண்டு தலையணையை எடுத்து மடியில் வைத்துக் கொண்டாள் சிந்தூரி.
‘’ நான் என்ன உனக்கு கதையா சொல்றேன்..?’’
’’ வேறென்ன சொல்ற..? அட முறைக்காத வைசு. சொல்லுடி…’’
‘’ பின்னாடியே வந்தவன் சட்னு லட்டரை நீட்டிட்டான்…’’ வைசாலியின் கண்கள் மெகா சைசில் விரிய, சிந்தூரியும், ஷாலினியும் உதடு பிதுக்கி சிரித்துக் கொண்டார்கள்.
‘’ சீ இவ்வளவுதானா..? நான் கூட ரெம்ப எதிர்பார்த்துட்டேன்.’’
‘’என்னத்தடி எதிர்ப்பார்த்த..?’’
‘’ அதான், முத்தம், லிப் லாக்குனு’ ஏதாவது தரமான சம்பவம்.’’
சொல்லிவிட்டு களுக்கென்று சிரித்த சிந்தூரியின் முதுகிலும், அவளுக்கு ஒத்து ஊதிய ஷாலினியின் முதுகிலும் ஒரே சமயத்தில் அடி விழுந்தது.
‘’ எத்தனை அசால்டா சொல்ற டீ நீ..? முத்தம் என்ன அவ்வளவு சாதாரண விசயமா..?’’
‘’ ஆமாம். இவ மொத்த கற்பும் அந்த முத்தத்துல இருக்கிற மாதிரித்தான்.’’
‘’ அப்போ முத்தத்துக்கும் கற்புக்கும் சம்பந்தம் இல்லையா..?’’
‘’ வில்லங்கமா கேள்வி கேட்காதடி… நீ உன் கதையைச் சொல்லு.’’
‘’ என் ஆபிஸ் இருக்கிற ஸ்டீட்ல தான் இருக்கான் அவனும், பக்கத்துல ஏதோவொரு ஆபிஸ்ல வேலை பார்ப்பானா இருக்கும். ஆறு மாசமா பின்னாடியே வந்தவனுக்கு இன்னைக்குத் தான் தைரியம் வந்திருக்கு…’’
’’ சரிதான். ஒருதலை ராகம் காலம் போல இருக்கு.’’
ஷாலினி கேலி செய்ய, அத்தனை பேரும் விழுந்து விழுந்து சிரித்தார்கள். வைசாலி முகம் சுண்டிச் சுருங்கியது.
‘’அவ்வளவு பழசெல்லாம் இல்லை.’’
‘’பாருடா, அங்கே ஸ்விட்ச் போட்டா, இங்கே விளக்கு எரியுது.’’
அத்தனை பேரும் கொல்’லென்று சிரிக்க, அறை முழுக்க இளமை ஆர்பாட்டம் ஆரம்பமாகி இருந்தது.
மாலதி அக்கா வாசலில் வந்து நிற்க, சிரிப்பை கத்தரித்துக் கொண்டு நிமிர்ந்து பார்த்தார்கள்.
‘’எல்லாரும் வந்தாச்சா..?’’
‘’ ஆச்சு அக்கா.’’
‘’என்ன அதிசயம் இன்னைக்கு சிந்து இத்தனை சீக்கிரம் வந்திருக்க..? வெளியில சுத்தற டூயூட்டி எல்லாம் இல்லையா..?’’ மாலதி அக்கா கேலியாய் கேட்க, தோழிகள் வாய்மூடி சிரித்தார்கள்.
‘’ வந்தாலும் ஏன்னு கேள்வி, வராட்டியும் கேள்வி. இதென்னய்யா வம்பா இருக்கு.’’ தோள்களை குலுக்கிக் கொண்டு சிந்தூரி அலுத்துக் கொள்ள, மாலதி அக்கா அடுத்தடுத்த அறைகளுக்கும் சென்று விட்டு திரும்பும்போது, மீண்டும் அறை வாசலில் தேங்க, மற்றவர்கள் அவரவர் வேலைகளில் இருக்க, புத்தகத்தோடு அமர்ந்திருந்த சிந்து பார்த்துவிட்டு, புத்தகத்தை மூடி வைத்துவிட்டு எழுந்து வந்தாள்.
‘’ என்னக்கா..?’’
‘’ என்கூட ரூமுக்கு வா.’’
‘’சாப்பிட்டேன்கா. வயித்துல இடமில்லை.’’
‘’வெளக்கெண்ணெய். இப்போ நாங்க உங்களை கறி விருந்து போட கூப்பிட்டு போறோமாக்கும். வா பின்னாடி.’’
மாலதி வராந்தா விளக்குகளை அணைத்துக் கொண்டு முன்னே நடக்க, பின்னாக கைகளை கட்டிக் கொண்டு பின் தொடர்ந்தாள்.
இதே பில்டிங்கில் சின்ன தனி கேட்டைத் திறந்து கொண்டு போனால் மாலதி அக்கா அறை இருந்தது. சின்ன ஹால், இரண்டு பக்கமுமே விசாலமான ஜன்னல்கள். அவை அடைக்கப்பட்டு நாகரிகமான கர்ட்டன் வேயப்பட்டு இருந்தது.
நடையை ஒட்டி ஒரு டீபாயும், ஓயர் நாற்காலியும் இருந்தது. நிறைய முறை இங்கே வந்திருககிறாள் என்பதால், சகஜமாக உள்ளே நுழைந்தாள்.
‘’ உட்கார் வர்றேன்’’ மாலதி அக்கா உள்ளே நகர. கால் ஆட்டிக் கொண்டே அமர்ந்திருந்தாள். கண்கள் அறையை சுற்றித் துலாவியது. டி,வி சுவற்றில் அக்கடா என்று அமைதியாக இருந்தது.
இன்டெக்சன் ஆன் செய்யும் பீப் சத்தம் கேட்டது. ஐந்து நிமிடத்தில் சூடாய் பால் பாயாசத்துடன் வர, நெகிழ்வாய் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
‘’ எதுக்குக்கா எனக்கு மட்டும்...?’’
‘’ உனக்கும் சேர்த்துத் தான் செய்தேன். குடி.’’
‘’ நான் மட்டும் என்ன ஸ்பெசலாம்..? எல்லாரும் ஒண்ணுன்னு தான் சொன்னீங்களே…’’ கால்களை மடக்கி சம்மணம் போட்டு அமர்ந்து கொண்டு, மெல்ல இரண்டு கைகளாலும் டம்ளரை பற்றிக்கொண்டு உறிஞ்சியபோது மாலதியின் முகத்தில் சிரிப்பு பிறந்தது.
‘’ கண்டிப்பா இந்த ஹாஸ்டலுக்கு நீ ஸ்பெசல் எல்லாம் இல்லை. எல்லாரும் நீயும் ஒண்ணுதான். ஆனால் இந்த ரூமுக்குள்ள, இந்த மாலதியோட வாழ்க்கையில நீ சம்திங் ஸ்பெசல்.’’
உதட்டில் இருந்து சேமியா நீண்டு தோரணம் கட்டி இருக்க, வேகமாய் நிமிர்ந்து பார்த்தாள்.
‘’என் பொண்ணு மலேசியால இருக்காளே, புவனா அவளுடைய பிறந்தநாள் இன்னைக்கு.’’
‘’ ம்..! மதியம் சாப்பாட்டுல கேசரி இருந்தது.’’
‘’அவளுக்கு பால் பாயாசம்னா அத்தனை உயிர். அதான் செஞ்சேன், உனக்காக எடுத்து வச்சேன்.’’
எத்தனை கண்டித்தாலும் மாலதியை பிடிப்பது இதனால் தான், அந்த வாத்சல்யம் வார்த்தைகளில் மடங்காதது.
‘’பொண்ணு பேசுனாங்களா அக்கா..? என்ன சொன்னாங்க..? எப்போ வர்றாங்களாம்…’’
வரிசையாய் இவள் கேட்ட கேள்விக்கு, ஒற்றை வரியில் மட்டும் பதில் வந்தது.
‘’சீக்கிரம் சந்திக்கலாம்னு சொன்னா…’’
காலி டம்ளரை கழுவி கவிழ்த்து விட்டு பக்கத்தில் வந்து அமர்ந்தாள்.
‘’இப்படி நாலஞ்சு மகள்கள் உங்களுக்கு இருந்து, அவங்களுக்கு பிறந்தநாளும் கல்யாணநாளும் மாறி மாறி வந்து, அதுக்கு நீங்க விதவிதமா சமைச்சு, என்னை இப்பிடி தனியா கூப்பிட்டு போடற மாதிரி இருந்தா எப்படி இருக்கும்..? அளவா ஒண்ணை பெத்து வச்சிருக்கீங்க…’’ மேவாயை இடித்துக் கொண்டவள், காதை பிடித்து திருகிய மாலதி அக்கா,
‘’ என் பொண்ணு பிறந்தநாள்ல இரண்டு பிச்சைக்காரவங்களுக்கு சாப்பாடு போடறதா வேண்டிட்டு இருந்தேன். அதான் உன்னைக் கூப்பிட்டு போட்டேன்.’’ என்று நக்கலாக சொல்ல,
‘’ அட, அதுல ஒண்ணு நானா..? இன்னொன்னு யாருக்கா..?’’
’’ வேற யாரு… நான் தான்…’’ சிந்தூரியின் நெற்றியில் நெற்றி வைத்துச் சிரிக்க, அந்த அன்பின் தித்திப்பில் முழுக்கவே கரைந்து போனாள் கானசிந்தூரி.
"...ஆயிரத்தில் ஒருத்தி அம்மா நீ
உலகம் அறிந்திடாத பிறவி அம்மா நீ
பார்வையிலே குமரி அம்மா
பழக்கத்திலே குழந்தை அம்மா
ஆயிரத்தில் ஒருத்தி அம்மா நீ....
வனமாலி - 8
டெல்லி நேசனல் அவென்யூ.நடு நாயகமாக இருந்த சுக்லா மருத்துவமனையின் மூன்றாவது தளம். மிக விசாலமான தன்னுடைய அறையில் அமர்ந்து, கிலோ கணக்கில் உப்பிப் பெருத்திருந்த மருத்துவ புத்தகத்தில் மூழ்கி இருந்தார் டாக்டர் மாதூர்.
இந்த பெரிய உயர்தர மருத்துவமனையின் பங்குதாரர்களில் அவரும் ஒருவர். ஆரம்ப நாட்களில் அவரும் புறநோயாளிகளை குணப்படுத்தும் பணியில் தான் இருந்தார்.
நியூரோ சர்ஜனான அவர், உலக அளவில் மிகச்சிறந்த மூளை நிபுணராக மாறி பேர் வாங்கியபிறகு, அவருடைய தேவை உலக நாடுகள் அத்தனைக்கும் வந்துசேர அவர், ஆலோசகராக மட்டும் தன்னை பொருத்திக் கொண்டார்.
அவருடைய தொடர் ஆய்வுகளும், அதற்கு கிடைத்த அடுத்தடுத்த வெற்றிகளும் அவரை, மருத்துவ ஆராய்ச்சியில் மூழ்கிப் போக வைத்திருந்தது.
அறைக்கதவை மென்மையாக தட்ட, நிமிர்ந்து பார்த்து.
‘’ எஸ்…’’ என்றார்.
சகுந்தலா உள்ளே வர, இருவரும் கைகுலுக்கிக் கொண்டார்கள்.
‘’ உட்காருங்க சகுந்தலா.’’ என்றார் கலப்படம் இல்லாத ஆங்கிலத்தில்.
நிமிர்ந்து கம்பீரமாக தன் முன்னே அமர்ந்திருந்த பெண்ணை அழுத்தமாக பார்த்தார். முகத்தில் இன்னும் பெருமிதம் மிகுந்திருந்தது. தன்னுடைய மாணவி தன் முன்னே உயர்ந்து நின்று தனக்கு நிகராய் வந்து ஆசனத்தில் அமர்வதைத் தவிர, ஒரு ஆசிரியருக்கு இருமாப்பு என்ன பெரிதாக வந்துவிடப் போகிறது..?
‘’எப்படி போகுது உங்களுடைய ஆராய்ச்சி எல்லாம்..?’’ சகுந்தலா புன்முறுவல் மாறாமல் கேட்டார்.
‘’ ஆராய்ச்சி பெரும் அதிர்ச்சியைத் தரும் பலனைத் தருது…’’ என்றவர் தன்முன்னே இருந்த கணிணித் திரையை மெல்ல தட்டி சில வினாடிகள் வித்தை செய்து அவள் முன்னாக திருப்பி வைக்க, கருப்பும் மண் கலரும் கலந்த நாட்டின குரங்கு ஒன்று திரையில் வந்தது.
அதை ஓட்டிய சதுரப்பகுதியில் மிக மிகச் சின்னதாய் ஆங்கிலத்தில் குறிப்புகள் வழங்கப்பட்டு இருந்தது.
அந்த அகன்ற திரையில் தலையில் கட்டுடன், மூக்கு, வழியே ட்யூப் வகையறாக்களுடன் படுத்திருந்தது. அதன் கைகள் பெல்டால் பிணைக்கப்பட்டு இருக்க, மெல்ல கண்கள் மட்டும் கருப்பும் பழுப்புமாய் கலந்து மினுக்கிக் கொண்டு இருந்தது.
உற்று உற்றுப் பார்த்தாள். மெல்லிய மலர்வு முகத்தில் படர்ந்து முகமெங்கும் விழுந்து வியாபித்தது.
‘’ மார்வலஸ்…’’
‘’ எஸ்..! ப்ரைன் எக்சேஞ்ச் பண்ணி முழுதாய் இருபது நாட்கள் ஆகிறது. மெல்ல மெல்ல டோனி தன்னுடைய இயல்புக்கு திரும்பிட்டு இருக்கான். இயல்பான உணவை அவனுடைய உடல் ஏற்றுக்குது. கண்களில் ஜீவன் இருக்கு. இயற்கையா நடைபெறுகிற அத்தனை ஆக்டிவிட்டியும் நடக்குது உடம்புல. கழிவுகள் வெளியேறுது… ‘’ ஒரு குழந்தை போல, அவர் குதூகலிக்க அந்த முகத்தையே பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.
ஒரு மருத்துவனாய் அவருக்குள் இருக்கும் எதிர்ப்பார்ப்பும், ஆர்வமும், அவரின் மேன்மையான சிந்தனையும் ஆர்வமும் அவரின் எதிரில் இருப்பவர்களை நிச்சயம் பற்றிக் கொள்ளும்.
‘’ அற்புதம். உங்களோட அடுத்தடுத்த ஆராய்ச்சியும், அதில் நீங்கள் அடையும், வெற்றியும் உண்மையாகவே சிலிர்க்க வைக்குது. உங்களுடைய நம்பிக்கைக்கு உரிய மாணவியாய், எனக்கு அது கூடுதல் பெருமிதம்.’’ சகுந்தலா பெருமிதமாய்ச் சொன்னாள்.
எழுந்து அறைக்குள் சின்னதாய் நான்கைந்து நடை போட்டார், வெண் தலையின் மயிர்கற்றையை மெல்ல பின்பக்கமாக தடவிக் கொண்டார்.
‘’இன்னும் போக வேண்டிய தூரம் நிறைய இருக்கு டாக்டர் சகுந்தலா. ஆனால் நடக்க நடக்க வழி விட்டு விலகும் பாதைகள் தான் நம்முடைய தன்னம்பிக்கையை வளர்க்கும் ஆயுதங்கள். அந்த வகையில் நான் மிகுத்தமான சந்தோசத்தில் இருக்கேன்.’’ சொல்லிக் கொண்டு அழகாய்ச் சிரித்தார்.
ஒரு நீண்ட பயணமாய் சகுந்தலாவிற்கு மாதூரின் லட்சியமும் அதற்கான அவருடைய உழைப்பும் தெரியும் என்பதால், இந்த அளவற்ற பெருமிதத்தில் தன்னையும் இணைத்துக் கொண்டாள்.
இந்த ஆராய்ச்சியின் வெற்றி என்பது மனித மூளை பரிமாற்றத்தில் அவர் தன்னுடைய சாதனையை எட்டும் போதுதான் முடிவை எட்டும். அந்த நாள் வரும்வரைக்கும் இவர் கண்கள் அந்த கனவுகளில் தான் உறங்கும் என்பதே நிஜம்.
❤️
கிழக்கு மால்புராவில் இருந்தது அஜெய்யின் கெமிக்கல் பேக்டரி. டெல்லியில் இருந்த அத்தனை மருத்துவமனைகளிலும், அவர்கள் ஏ,ஜே கெமிக்கல்சின் மருந்துகளின் மூலப்பொருட்கள் இருக்கும்.
இப்போதுதான் ஹெக்டே அவென்யூவில் ஃபார்மசிட்டிக்கல் யூனிட் ஒன்றை திறக்க அத்தனை ஏற்பாடுகளையும் செய்து கொண்டு இருந்தான்.
சல்பரை சுத்திகரிக்கும் யூனிட் ஒன்றையும் அமைத்து இருந்தான். சுத்திகரிக்கப்பட்ட சல்பர் பல்வேறு மருந்து ஆலைகளுக்கு அனுப்ப பட்டுக் கொண்டு இருந்தது
பூர்வீகமாகவே நிறைய பணத்தில் பழுத்த குடும்பம். பூர்வீகம் திருச்சி என்றாலும், இரண்டு தலைமுறையாக டெல்லியில் தான் வாழ்க்கை. அப்பா பார்மசிட்டிக்கல் துறையில் இருந்ததால், அஜெய்யும் அதை அடி ஒற்றிக் கொண்டான் என்றாலும், அவனுடைய தொழிலை நன்றாக விரிவாக்கி கொண்டான் நவீன சிந்தனைகளால்.
கத்தரித்தது போல் கை அகல குடும்பம். அக்கா சகுந்தலா மருத்துவர். புகழ்பெற்ற சுக்லா மருத்துவமனையில் தண்டுவட நிபுணர். அம்மா பத்மா. பெங்களூர்க்கு பிசினஸ் விசயமாக போயிருந்தபோது, கஷ்மீர் ஆப்பிள் போல் இருந்த அபரஞ்சியோடு அவசர காதல்.
எதிர்ப்பே இல்லாமல் காதல் அங்கீகரிக்கப்பட்டது. மெழுகுச்சிலை போல் இருந்த அபரஞ்சியின் குடும்பமும் தமிழ் தான் என்பது கூடுதல் பலமானது காதலுக்கு.
அப்போது சகுந்தலாவுக்கும் டாக்டர். கிரணுக்கும் திருமணமாகி உலகத்தின் அத்தனை சந்தோசங்களையும் அடைந்தவர்களாக இருந்தார்கள். ஒரே வீட்டில்தான் அத்தனை பேரும் இருந்தார்கள். வாழ்க்கை அழகாக ஆசிர்வதிக்கப்பட்டு இருந்தது.
அக்கா தம்பியின் அன்பும் புரிதலும் வீட்டிற்கு ஒரே பெண்ணான அபரஞ்சிக்கு ஆச்சர்யமாக இருந்தது. கிரண், சகுந்தலா, அஜெய் அமர்ந்து விட்டால், நடுநசி வரைக்கும் கூட பேச்சும் சிரிப்புமாகவே அந்த வீடு நிறைந்து இருக்கும்.
பத்மா பிள்ளைகளின் ஒற்றுமையில் பூரித்துப் போவார். சகுந்தலா திருமணமாகி ஐந்து வருடங்கள் கழித்து கர்ப்பம் தரித்தார், சந்தோசம் இன்னும் இரட்டிப்பானது. ஆனால் அத்தனையும் மாய உலகத்தின் தேர் போல கண்ணை விட்டு வெகு வேகமாய் மறைந்தும் போனது.
சிக்மங்களுர்க்கு ஒரு மருத்துவ முகாமிற்காக இருவரும் புறப்பட்டு சென்றார்கள் சிரித்த முகமாய், பதினைந்து நாள் முகாம். இடையில் கிடைத்த விடுமுறையில் அங்கிருந்த முல்லையாரி நகரி மலைக்கு இருவரும் செல்ல, அங்கே தான் அந்த அசம்பாவிதம் நடந்தது.
இயற்கை அழகில் இருவரும் திளைத்து கழித்து நிற்கயிலே, ஒரு உயர மலைமுகட்டில் இருந்து எதிர்பாராத விதமாய் கிரண் தவறிச் சரிய, சிலபல எலும்புகளோடு மூன்று நாட்கள் கழித்து மீட்கபட்டான். அவனுடைய அகாலத்தை பக்கத்தில் இருந்து பார்த்தவளுக்கு, மீள முடியாத அதிர்வில் குழந்தை கரைந்து நீர்த்துப் போனது.
மூன்று பேராய் போனவர்கள், ஒற்றை ஆளாய் திரும்பி வந்திருந்தாள். சில மாதங்கள் அவளுடைய உலகம் பிரம்மையில் ஆழ்ந்து போனது. சுதாரித்து எழுந்து நின்றாலும், சேவைக்குள் தன்னை செதுக்கிக் கொண்டாலே தவிர, தனிப்பட்ட வாழ்க்கையை அவள் சிந்திக்கவே இல்லை.
அத்தனையும், அஜெய்யாக மட்டுமே ஆகிப்போனான். தம்பி மீதிருந்த பாசம், ஊற்றாய் பெருகி அவளுடைய உலகத்தை முழுமையாக்கி வைத்தது.
ஆனால் அந்த பாசம் தான் அபரஞ்சிக்கு ஜீரணிக்க முடியாததாக இருந்தது. இது எல்லா இடத்திலும் இயல்பானது தான். ஆனால் இங்கு ஏனோ இன்னும் ஒருகை கூடுதலாய் இருப்பது போல் தோன்றியது அபரஞ்சிக்கு.
❤️
சுக்லா மருத்துவமனை வாசலில் காரை பார்க் செய்யும் போதே, லேசான எரிச்சலுடன் அமர்ந்திருந்தாள் அபரஞ்சி.
‘’இங்கே எதுக்கு அஜெய்..?’’
‘’ ஷாப்பிங் போறோம் ரஞ்சி. ஒரு ஷர்ப்ரைஸ் சக்கு’வும் வர்றாளானு கேட்டுட்டு போகலாம்…’’ காரை பூட்டிவிட்டு குழந்தையைத் தூக்கிக் கொண்டான்.
‘’நான் ஹாஸ்பிடல்குள்ளே எல்லாம் வரல. எனக்கு அலர்ஜி…’’ சீட் பெல்டை தளர்த்திக் கொண்டு, ஹெட் ஃபோனை எடுத்து மாட்டிக் கொண்டாள்.
கண்ணாடி வழியே சன்னமாக முறைத்தவன், திரும்பி நடக்க, அபரஞ்சிக்கு கோபம் வந்தது. அவளுடைய விருப்பு வெறுப்புகளை அவன் கடந்துபோவது அவளுக்கு ஒவ்வாமையாக இருக்கும் எப்போதும்.
‘’அஜெய்…’’ அவள் அழைத்தது சத்தம் குறைந்து கேட்டாலும், சின்ன சிரிப்போடு முன்னே நடந்து கொண்டு இருந்தான். அவள் கார் கதவைத் திறக்கும் சத்தம் கேட்டது. பின்னால் தபதபக்கும் காலடி சத்தம்.
பக்கத்தில் வந்து தோள் உரசிகொண்டு நடந்தாள். திரும்பிப் பார்த்து சிரித்தான்.
‘’என்ன மேடம், அதுக்குள்ள அலர்ஜி போக எந்த டாக்டர்கிட்ட ட்ரீட்மென்ட் எடுத்தீங்க..?’’
‘’ சிரிக்காதீங்க அஜெய் கோபம் வரும்…’’ என்றாள் நாகரீக மருத்துவமனையை விழிகளால் உரசிக் கொண்டே.
’’எதுக்கு கோபம். திரெளபதியின் சிரிப்பு மாதிரி என்னுடைய சிரிப்பும் சரித்திரத்தில இடம்பெறட்டும். அதென்ன அவ்வளவு பெரிய குற்றமா என்ன..?’’ சரிந்த தளத்தில் ஏறத் தொடங்க, எதிர்வரிசையில் இருந்து டாக்டர் மாதூர் வந்து கொண்டு இருக்க, தூரத்தில் இருந்தே புன்னகைகளை பரிமாறிக் கொண்டார்கள்.
‘’ ஹலோ யங்மென்..! ஹவ் ஆர் யூ..?’’ வெளீர் நிற கைகளை நீட்டி குலுக்கினார். அஜெய்யின் கைகளில் இருந்த மதுரிமா, டாக்டரை வெகு விசித்திரமாகப் பார்த்தது. கழுத்து வரைக்கும் ஊசலாடிய வெண் பளிங்கு கேசம் அதற்கு வெகு வியப்பாய் இருந்திருக்கலாம் போல.
‘’ ஹேய் க்யூட்டி. என்ன டாக்டர் தாத்தாவை இத்தனை பயமா பார்க்கிறே..?’’ குழந்தையின் பின்னால் மெல்லத் தட்ட. அதன் பிடி இன்னும் அஜெய்யின் கழுத்தில் இறுகியது.
‘’ என்ன யங்மேன், பேமிலியோட வந்துட்டு இருக்கே..? மெட்டானிட்டி ஸ்பெசலிஸ்ட் பார்க்கணுமா..? டாக்டர் சகுந்தலா இதுபத்தி எதுவுமே சொல்லவே இல்லை…’’ அவர் கேட்க அஜெய்யோடு சேர்த்து அபரஞ்சியின் முகமும் சிவந்து போனது.
‘’ அட, இன்னும் எத்தனை குழந்தைக்கு இப்படி சிவந்து போவே மிஸ்டர்..? நான் ஒண்ணு சொல்லவா ஆஃபடர் மேரேஜ் செக்ஸ் ஈஸ் ரொடின் ஓர்க். லைக் தட் ஈட்டிங், பாத்திங் சோ அண்ட் சோ..!’’ மாதூர் சொல்ல, அஜெய் வெடிச் சிரிப்பு சிரிக்க, அபரஞ்சி தரமசங்கடத்தில் நெளிந்தாள்.
‘’ டாக்டர் மாதூர், சீ இஸ் நாட் ஜோவியல், லைக் மீ…’’ அவன் சொல்லிவிட்டு கண்ணடிக்க அவள் முகம் கோபம் கூடச்சேர சிவந்து கன்றிப் போனது.
‘’ குட், குட்..! நீங்க எங்கேயோ பேமிலியோட கிளம்பி இருக்கீங்க.. நான் நடுவில டிஸ்டர்ப் பண்ணிட்டு.’’
‘’ ரஞ்சிக்கு பர்த்டே வருது. அதான் சின்னதா ஷாப்பிங் கிளம்பினோம். சகுந்தலா ஃப்ரியா இருந்தா அழைச்சிட்டு போகலாம்னு ஒரு திடீர் ஐடியா…’’
‘’ நாட் பேட். இந்தத் துறையில உறக்கம் கூட ஓய்வில் இல்லை. இருந்தாலும் போய் பாருங்க. மே பீ சீ இஸ் ரெடி டூ கம் வித் யூ…’’ தோள்களைக் குலுக்கிக் கொண்டு நடந்தார்.
அவர் கடந்து போனதை உறுதி செய்தபிறகு, திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தாள்
‘’ விவஸ்தை கெட்ட மனுசன்…’’ பல்லைக் கடித்துக் கொண்டே முணங்க, புருவம் உயர்த்தி அவளைப் பார்த்தான்,
‘’ ஏன் அப்படி..?’’
‘’பின்னே என்ன, பொம்பளையை பக்கத்திலே வச்சுகிட்டே, செக்ஸ் அது இதுன்னு பேசிட்டு…’’
‘’பொண்டாட்டி கிட்டத்தானே செக்ஸ் பத்திப் பேச முடியும்..?’’
‘’ கையில குழந்தை இருக்கா, அஜெய்..’’
‘’ அவளுக்கு புரியாது…’’ என்றான் சுத்தமான ஆங்கிலத்தில்.
‘’ எனக்கு இந்தாளை பிடிக்கல.’’ மீண்டும் முணுமுணுப்பு.
‘’ அவசியமில்லை ரஞ்சி, செக்ஸ் இல்லாமயா இந்த குழந்தை வந்திருக்கும்னு நினைச்சிருப்பார்.’’ மெல்லிய குரலில் சொல்லிவிட்டு சிரிக்க, அவனை பார்த்த பார்வையில் கனலுக்கு பதிலாக காதலே ததும்பி வழிந்தது.
‘’ சேர்க்கை சரியில்லை..’’ கைகளைக் கட்டிக் கொண்டு சொன்னாள்.
‘’சரியாத்தானே இருக்கு…’’ அவளையும் பார்த்து, கையில் இருந்த குழந்தையையும் பார்க்க, தலையில் அடித்துக் கொண்டே அவனோடு நடந்தாள்.
கவனம் முழுக்க அவள் மீதே இருக்க, காரிடரின் வளைவில் இருந்த சின்ன அறையை கவனிக்காமல், அவன் கடக்க முற்பட, உள்ளே இருந்து சலைன் ஸ்டோண்டோடு வந்த வார்டு பாய் கவனிக்காமல் வேகமாய் வெளியில் வர, மிகச்சரியாய் கூரிய முனை அஜெய்யின் நெற்றிப் பொட்டைப் பதம் பார்க்க, அப்படியே நிலை தடுமாறிச் சரிந்தான்.
கருத்து க்களை கீழே உள்ள லிங்கில் சென்று பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..
வனமாலி - 9
மெல்லிய டெட்டால் வாசம் மட்டும் பிரத்யேகமாக இருந்தது. ஏ.சி. அறை அடைக்கப்பட்டு இருந்ததால், புறச்சத்தம் எல்லாம் மொத்தமாக புறக்கணிக்கப்பட்டு, அகச்சத்தமும், கடிகார முட்களின் கடுப்பேற்றும் டிக் டிக் மட்டும் கேட்டுக் கொண்டு இருந்தது.
அறையின் விஸ்தீனத்தில் லேசாய் மிரண்டு போய் இருந்தது மதுரீமா தான். ஆளைப் புதைக்கும் சாக்லேட் வண்ண சோபாவில் சரிந்து அமர்ந்திருந்தாள். கையில் சின்ன ஸ்டாதாஸ்கோப் இருந்தது. பக்கத்தில் கிடந்த பூச்சாடிக்கு இதயத்துடிப்பை பரிசோதனை செய்து கொண்டு இருந்த குழந்தையை கன்னத்தில் கைவைத்து வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள் அபரஞ்சி.
இன்னொரு நாற்காலியில் கால்நீட்டி அமர்ந்திருந்த அஜெய் கண்களை மூடி இருந்தான். அவனுடைய சந்தன வர்ண சட்டையில் ஆங்காங்கே ரத்தத் துளிகள் இறைந்து, பார்க்க கல்வாழைப் பூ போல் இருந்தது.
தலையைச் சுற்றி பேண்டேஜ் கட்டப்பட்டு அதில் பஞ்சை மீறிய சிகப்பு தீட்டல் தெரிந்தது.
வலி விண் விண் என தெறித்தது. லேசாய் முகத்தைத் திருப்பி அபரஞ்சியைப் பார்த்தான். முகத்தைப் பார்த்து அவள் மன ஓட்டத்தை முடிவு செய்ய இயலவில்லை.
அறைக்கதவைத் திறந்துகொண்டு சகுந்தலா வந்தார். கழுத்தில் ஊசலாடிய ஸ்டாதஸ்கோப்பையும், வெள்ளை அங்கியையும் கழட்டி டேபிளின் ஓரமாக வைத்தவர். தன் தம்பியின் அருகில் சென்று அவனுடைய சிகையை கலைத்து விட்டார்.
நிமிர்ந்து பார்த்து குறும்பாய்ச் சிரித்தான்.
‘’ என்ன சக்கு, இது நம்ம வீடுன்னு நினைச்சிட்டியா..?’’
‘’ வலிக்குதா அஜெய்..?’’ கட்டின் மீது கைவைத்து சோதனை செய்து பார்த்தாள்.
‘’வலிக்காம இருக்குமா…’’
‘’பார்த்து வரவேண்டாமா..?’’
‘’பார்த்துகிட்டே வந்ததால தான் இப்படியாச்சு…’’ அபர்ஞ்சியின் புறமாக திரும்பிச் சொல்ல, அவள் வெடுக்கென முகத்தை மாற்றிக் கொண்டாள்.
அறைக்கதவை தட்டிவிட்டு, காப்பி கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டு போனார்கள். மதுரிமாவுக்கு கூடுதல் இணைப்பாய், பார் சாக்லேட் ஒன்றும்.
’’ எடுத்துக்க அபரஞ்சி…’’
‘’ எனக்கு வேண்டாம். ‘’ என்றாள் வெடுக்கென்று.
‘’அபரஞ்சி…’’ அவனுடைய அதட்டலுக்கும் மரியாதை இல்லாமல் போக, மெல்ல தம்பியின் தோள்களைத் தொட்டு அமைதிபடுத்தினாள் சகுந்தலா.
‘’இதுதான் மரியாதையா..?’’ என்றான் பற்களை கடித்துக்கொண்டு.
‘’மரியாதையானா எத்தனை கிலோ கனத்துல இருக்கும்..? எனக்கு இவ்வளவுதான் தெரியும். நான் கிளம்பும்போதே சொன்னேன், அப்படியே போகலாம்னு. நீங்கதான் ஆயிரத்தெட்டு சென்டிமென்ட்ஸ் சீன் ஓட்டுனீங்க. இப்போ என்னாச்சு..? எல்லா ப்ளானும் முடிஞ்சு போச்சு.
எப்பவும் நல்ல தம்பியா மட்டும் இருந்தா போதாது அஜெய். நல்ல கணவனா, அப்பாவாகவும் முயற்சி செய்யுங்க…’’ குழந்தையின் கையில் இருந்த சாக்லேட்டை பறித்து அங்கே கிடந்த டீபாயில் போட்டுவிட்டு குழந்தையை தூக்கிக் கொண்டு நகர்ந்தவளை, துயருற்ற விழிகளோடு பார்த்துக் கொண்டு இருந்தார்கள் இருவரும்.
‘’ சாரி சக்கு…’’
‘’ விடுடா. அவ சின்னப் பொண்ணு.’’
‘’அட்லிஸ்ட் இந்த வார்த்தையை நீ அவ இருக்கும்போதாவது சொல்லி இருக்கலாம். அதுக்காவது அவள் சொக்கி போயிருப்பா…’’ அவன் சொல்லிவிட்டு. மெதுவாய் கண்சிமிட்டிச் சிரிக்க, தம்பியின் முதுகில் செல்லமாய் அடித்தார் சகுந்தலா.
‘’ எதுக்குடா இங்கே வந்தே..? அவ சொல்றதுலயும் நியாயமிருக்கு இல்ல. எங்கே போனாலும் நான் எதுக்கு..? சொல்லப்போனால் எனக்கு வாங்க வேண்டியது எதுவுமே இல்லை இந்த உலகத்திலே. குடுக்க வேண்டியதுதான் பாக்கி இருக்கு.
அன்பை, பாதுகாப்பை. சுகாதாரத்தை, சேவையை இப்படி குடுக்க வேண்டியது ஏகப்பட்டது இருக்கு.’’
சகுந்தலா பேசப் பேச பார்த்துக் கொண்டே இருந்தான்.
‘’ மனசு கேட்கல சக்கு. உன்னைத் தனியா விட்டுட்டுப் போக. நீ சந்தோசமா இருக்கியா இல்லையானு எனக்குத் தெரியாது. நீ என் கூட இருக்க. அதுபோதும் எனக்கு. அன்றைக்கும் நீயும், மாமாவும் என்கூட இருந்திருந்தா, அப்படியொரு சம்பவம் நடந்தே இருக்காது..’’
‘’ப்ச்.! என்னை அழவைக்கணுமா..?’’
‘’ இன்னும் அழறியா சக்கு…’’
‘’ அது என் வாழ்க்கை போயிடுச்சு, வாரிசு போயிடுச்சுன்னு வர்ற அழுகை மட்டுமல்ல. அவர் ஒரு அற்புதமான டாக்டர். அவரும் டாக்டர் மாதூரும் சேர்ந்து மூளை மாற்று அறுவை சிகிச்சை பத்தின பெரிய ரிசர்ச்சில இருந்தாங்க. ஒருவேளை அவர் இருந்திருந்தால், இந்த மருத்துவ உலகத்துக்கு பெரிய வரமா இருந்திருக்கும்.’’ தோள்களை குலுக்கிக் கொண்டு துளிர்த்த கண்ணீரை நாசூக்காக துடைத்துக் கொண்டாள்.’’
’’ சக்கு..! நீ எவ்வளவு திடமான பெண். நீதான் எப்பவும் எனக்கு இன்ஸ்பிரேசன்.’’
‘’ திடம்கிறது தோற்றம் இல்ல அஜி. அது மனதோட ஒரு பெரிய செயல்பாடு. நான் உறுதியா இருக்கேன்னு நானே நம்பணும். அப்பத்தான் உலகம் நம்பும். ஒரு கணவனை இழந்த கவலையை விட. ஒரு நல்ல தோழனை, துணையை இழந்த வெறுமை, என்னை துரத்திட்டேதான் இருக்கு.’’ குரல் இடறியது. அவள் புறங்கையை மெல்ல அழுத்திவிட்டான். சுதாரித்துக் கொண்டாள்.
‘’ சரி இப்போ என்ன பண்ணப் போறே..? ஷாப்பிங் ஆர் ஹோம்…’’
‘’ தலை வலிக்குது சக்கு. இன்னைக்கு முடியாது. காளியாத்தா இப்போ என்ன அவதாரம் எடுக்கப் போறான்னு தெரியலியே.’’ அவன் சிரிக்க, சகுந்தலா செல்லமாய் முறைத்தாள்.
‘’ நீ அவகிட்ட வம்பு பண்ணாம இருக்க மாட்டியா..? நல்ல பொண்ணு தான்டா.’’
‘’ யார் இல்லைன்னு சொன்னா..? ஆனால் அந்த நல்ல தனத்துல கொஞ்சம் கள்ளத்தனமும் இருக்கு யுவர் ஹானர். அதை அப்பப்போ கண்டுபிடிச்சு நசுக்கணும். இல்லாட்டி குடும்பத்துக்கு ஆகாது…’’ சிரித்துக் கொண்டே எழுந்து நின்றான்.
சகுந்தலா பின்னாகவே வந்தாள்.
‘’ பார்த்து போ அஜெய். இன்னும் எனக்கு ட்யூட்டி முடியல. இல்லையினா நானும் வந்திருப்பேன். அபரஞ்சி கூட சண்டை போடாம போ.’’ நிறைய அறிவுரைகள். அங்கே ஆமோதிப்பின்றி ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டன.
நீண்ட வராண்டாவைக் கடந்து இருமருங்கிலும் தேடிக் கொண்டே வந்தான் எங்காவது அபரஞ்சி நிற்கிறாளா என்று. எங்குமே அவளுடைய தலை தென்படாததால், அலைபேசியை எடுத்து அவளுடைய எண்ணிற்கு அழைக்க, எடுத்தாள்.
‘’ எங்கே இருக்கே..?’’
‘’ பார்க்கிங்ல.’’
‘’ வந்துட்டு இருக்கேன்.’’
பதில் தராமல் அலைபேசியை அணைத்து தன்னுடைய கோபத்தை பதிந்து விட்டு இருந்தாள் அவ்விடத்தில்.
பார்க்கிங் வந்தபோது இவர்கள் கார் அருகே நின்றிருந்தாள். குழந்தையை கார்மீது உட்கார வைத்திருக்க, அது வழுக்கு உலோகத்தில் நழுவி விழாமல் இருக்க வெகுவாய் சிரமப்பட்டுக் கொண்டு இருந்தது.
அவள் முகத்தைப் பார்த்துக் கொண்டே வண்டியை எடுத்தான். பாதி வழிவரைக்குமே எந்த வார்த்தைகளும் செலவாகி இருக்கவில்லை.
‘’ ஐ’யம் சாரி ரஞ்சி…’’
‘’ பேசாதீங்க.’’
‘’ எதுக்கு இத்தனை கோபம்.. நாளைக்கு போகலாம் அபரஞ்சி. நாள்கள் இன்னையோடு முடிந்து போகப் போறதில்லை.’’
’’அது நாளைக்கு நம்மகிட்ட இருக்குமான்னும் தெரியல.’’
திரும்பிப் பார்த்து இதழ் சுளித்து புன்னகைத்தான்.
‘’ ஏன் ரஞ்சி, நாளைக்கு நான் இருக்க மாட்டேன்னு நினைக்கிறியா..?’’ ஸ்டியரிங்கை ஒடித்துக் கொண்டே கேட்க, பதறிப் போனவள், அவனுடைய தோளில் வேகமாய் முகம் புதைத்தாள். சின்ன விசும்பல் வெடித்துச் சிதறியது
இடக்கன்னத்தை அவளுடைய தலையில் வைத்து அழுத்தினான். அவளுடைய கேவல் இன்னும் கூடியது.
‘’ ஏய் லூசு, இப்ப எதுக்கு அழுகை..? ஃப்ரியா இரு. நாளைக்கு கண்டிப்பா போகலாம்.’’
‘’இந்தமாதிரியான வார்த்தைகள் எல்லாம் வேண்டாம் அஜெய். உங்க கண்ணை பார்க்காம என் உலகத்துல வெளிச்சமே இல்லை.’’
‘’ அட..! பவர் சப்ளை யூனிட் இருக்கா என் கண்ணுல…’’ என்றவனை முறைத்துப் பார்த்துவிட்டு அவன் புஜத்தை மேலும் இறுக்கிக் கொண்டு அவன் தோளில் சாய்ந்துகொள்ள, இருவருக்கும் இடையில் இருந்த மதுரீமா, காற்றுக்கு தவித்து பெரும் சத்தம் போட்டது.
❤️
’’இது உங்கள் பண்பலையில் அன்பான நேரம். உங்களோடு உங்களாக இருப்பது கானசிந்தூரி. ஸ்டே டியூனிங் அட் 88.8 இது உங்கள் நிலா எப்.எம்…’’
தலைகீழாய் காய்த்து தொங்கிய மைக்கின் முன்னே பேசிவிட்டு, மூச்செடுக்கும் சத்தம் கூட பதிந்துவிடாமல், கட்டை விரலை உயர்த்தி யூனிட்டை பார்த்து சைகை செய்ய, அங்கேயும் அதே சமிக்ஞை.
ஹெட் ஃபோனை கழட்டிக் கொண்டே, ரெக்காடிங் அறையை விட்டு வெளியில் வந்தாள். அவள் அறிவிப்புக்கு பிறகாக விளம்பரம் ஓடிக்கொண்டு இருந்தது. அங்கே நாலு தலைமுறை தாண்டிய ஜவுளி கடலுக்கு கட்டைக்குரலில் ஒரு பெண் விளம்பரம் செய்து கொண்டு இருந்தாள்.
‘’உன் ஸ்லாட் முடிஞ்சாச்சு சிந்து. நீ இப்போ சும்மாதானே இருக்கப் போறே..? எடிட்டிங் செக்சனுக்கு போய், சனிக்கிழமை ஒலிபரப்பாகிற சமையல் நிகழ்ச்சிக்கு, ரெக்காடிங் போயிட்டு இருக்கு. அது தொங்கல் விழாமல் ஹெல்ப் பண்ணு.’’ நான்சி மேடம் சொல்லிவிட்டு நகர, இடுப்பில் கைவைத்து முறைத்தாள்.
‘’ என்ன சிந்து, இப்படி இடுப்பில கைவைச்சு, மெய் மறந்துபோய் நான்சியோட பின்னழகை ரசிச்சுட்டு இருக்கே…’’ என்ற சக அறிவிப்பாளர், மித்ராவை பட்டென்று ஓங்கி அடித்தாள்.
’’அந்த ரோடு ரோலரையா..? போடி இவளே. ரேசன் கடையில வேலை பார்க்கிற ஆளு, பில்லிங்ல இருந்து எடைபோடறது வரைக்கும் எல்லா வேலையும் பார்க்கிற மாதிரி, இந்த நான்சி என்னை அத்தனை வேலையும் ஏவுதுடி. கொஞ்ச நேரம் சும்மா உட்கார விடமாட்டேங்குது.’’ என்றாள் சலிப்பாக.
‘’ அது எதுக்குன்னு நினைச்சே..? உன்னை அப்படியே தன்னுடைய அரசியல் வாரிசாக்கி, இந்த மொத்த யூனிட்டையும் உன் கையில குடுத்துட்டு, நீ இந்த ரேடியோ சேனலை நிர்வாகம் பண்றதை பார்க்கிற ஆசையா இருக்குமோ…’’ஒற்றைக் கையை உயர்த்தி மேவாயைப் பற்றிக்கொண்டு சிவாஜி போஸ் தந்தவளை, பின்னங்காலால் கிக்' செய்துவிட்டு ரெகார்டிங் செக்சனை நோக்கி நகர்ந்தாள்.
அலைபேசி சரியாய் அழைத்தது வைப்ரேசனில். நான்சி பார்ப்பதிற்குள் எடுத்துக் கொண்டு வெளியில் வந்தாள். தோட்டத்தில் கிடந்த அசையாத கல் நாற்காலியில் அமர்ந்து, கால்மேல் கால் போட்டுக் கொண்டாள்.
‘’ சொல்லுங்க சித்தி…’’
‘’ எங்கே இருக்கே..?’
‘’ எப், எம். ரெகார்டிங் முடிச்சிட்டு இப்பத்தான் வேற வேலைக்கு சிப்ட் ஆனேன். ஏதாவது முக்கியமா.?’’
‘’கிட்டத்தட்ட அப்படித்தான். நீ நாளைக்கே கிளம்பி வீட்டுக்கு வர்றே.’’
‘’ எதுக்கு..? இப்பத்தானே சித்தி அங்கிருந்து வந்தேன்.’’
‘’ ஒரு அலயென்ஸ் வந்திருக்கு. பையன் வெங்காய பிசினஸ் பண்றான். அதொன்னும் கேவலமில்லை.’’
‘’நானும் அப்படிச் சொல்லவுமில்லை.’’
’’பி.எஸ்.சி படிச்சிருக்கான். ரெம்ப நல்ல இடம். சொந்தமா மண்டி இருக்கு. நில புலனும் குறைவில்லை. இதுக்குமேல எதிர்ப்பார்க்க நம்மகிட்டயும் தகுதியில்லை.’’
அமைதியாக இருந்தாள்.
‘’ என்ன அமைதியா இருக்கே…’’
‘’ எதுவும் யோசிக்கல சித்தி இன்னும்.’’
‘’இப்படி ரேடியோல நேயர் விருப்பம் போட்டுட்டே இருக்க முடியுமா..? வாழ்க்கையில செட்டில் ஆகவேண்டாமா..?’’
‘’ நான் அப்படியெல்லாம் இருக்கிறதா சொல்லவே இல்லை சித்தி. நீங்களே கேள்வியும் கேட்டு, பதிலும் சொல்லிட்டா நான் என்னதான் செய்ய..?’’
‘’ஆர்வமா கேட்க மாட்டேங்கிறியே… அதான் கோபம் வருது.’’
மீண்டும் மரக்கிளையில் ஊசலாடிய காக்கைகளை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.
‘’ பையன் வீட்டில ஒரு சவரன் கூட வேண்டாம்னு சொல்லிட்டாங்க. இதுதான் இதுல பெரிய விசயமே. யோசிக்க டைம் எடுத்துக்க. ஆனால் சீக்கிரம் நல்ல முடிவாச் சொல்லு.’’
‘’ யோசிக்க வேண்டிய அவசியமில்லை சித்தி. எனக்கு இந்த கல்யாண ஏற்பாடு பிடிக்கல. நீங்க, இனி எந்த ஏற்பாடும் செய்யவும் வேண்டாம்.’’ அழுத்தமாக வந்து விழுந்த வார்த்தைகள், ரேணுகாவிற்கே அதிர்ச்சியாகத்தான் இருந்தது.
‘’ ஏன் நீயே….’’
’பார்த்துட்டேன்…’’ முடிக்க விடாமல் இடைவெட்டி விட்டு, அவளே முடித்துக்கொண்டு அலைபேசியை அணைத்து வைத்தாள். ஊஞ்சலாடிய காக்கைகளை வேடிக்கை பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.
"...கோடையில் மழைவரும் வசந்த காலம் மாறலாம்
எழுதிச் செல்லும் விதியின் கைகள் மாறுமோ
காலதேவன் சொல்லும் பூர்வ ஜென்ம பந்தம்
நீ யாரோ நான் யாரோ யார் சேர்த்ததோ…"
வனமாலி - 10
எலியட்ஸ் பீச் இளமை மயமாக இருந்தது. இத்தனை காதலர்கள் கல்யாணத்துக்கு காத்திருக்கிறார்கள். இவர்கள் அத்தனை பேரும் கல்யாணம் கட்டி, பிள்ளைகளை பெற்று… அதுகளும் பீச்சுக்கு வந்து.., நினைக்கும்போதே தலை கிறுகிறுத்தது வனமாலிக்கு.
முழங்காலை கட்டிக்கொண்டு இருந்தவன், அப்படியே மணலில் மல்லாந்து சாய்ந்தான். பீச்சில் மட்டும் வானம் முரட்டுத்தனமாய் தான் இருக்கிறது.
யோசனையாய் கடலை விரக்கிக் கொண்டிருந்த சிந்தூரி, திரும்பிப் பார்த்து முறைத்தாள்.
‘’ ஏன் சார்க்கு ரூம்ல படுக்க இடமே இல்லையாக்கும். இங்கே வந்து மல்லாந்துட்டு வானத்தை பார்க்கிறாரு.’’
சிந்து நக்கலாக கேட்கவும், இரண்டு கைகளையும் தலைக்கு கோர்த்துக் கொண்டு படுத்திருந்தவன், அழகாய் திரும்பி பார்த்துச் சிரித்தான்.
‘’ நீயும் இப்படி படு சிந்து. குளிர்ச்சியான போர்வை மாதிரி வானம் நம்ம மேல கவிழ்ந்து கிடக்கிறதும், காலுக்கு கீழே கடல் இருக்கிறதும் எவ்வளவு நல்லா இருக்கு தெரியுமா..? காலுக்கு கீழ கடல், நெஞ்சுக்கு மேல வானத்தை போட்டு தாலாட்டிட்டு படுத்திருக்கிறது சுகமோ சுகம்.’’
‘’ அதுசரி, நானும் இப்படி பக்கத்துல படுத்தா, கான்ஸ்டபிள் வந்து நம்மை வேற கேஸ்ல தள்ளிட்டு போயிடுவாரு. நீங்களே வானத்தை போர்த்திட்டு படுத்திருங்க'' அவள் அசால்டாய் சொல்லவும், ஒற்றை கையில் தலையை தாங்கியபடி ஒருக்களித்து படுத்தபடி அவளை வேடிக்கை பார்த்தான்.
’’ என்ன மேடம் இன்னைக்கு படு கோபமா இருக்கீங்க..?’’
‘’ கோபம் இல்ல மாலி, கொஞ்சம் டென்சன்.’’
எழுந்து கைகளில் இருந்த மணலை தட்டி விட்டுவிட்டு நகர்ந்து அவள் அருகில் அமர்ந்தான். மெல்ல அவள் தோளில் முகம் புதைக்க, குறும்பாய் முகம் நிமிர்த்தி அவனைப் பார்த்தாள்.
‘’இதெல்லாம் பெண்களுக்கான ஒதுக்கீடு பாஸ்… நீங்க எல்லாம் இதை ஃபாலோ செய்யக் கூடாது.’’
‘’சிந்தூர் என்ன டென்சன்.’’ அந்த அக்கறை குரலுக்கே ஆயுளில் பாதி தந்துவிடலாம். கொஞ்சம் நகர்ந்து அமர்ந்து அவனுடைய முகத்தைப் பார்த்தாள்.
‘’ சித்தி கால் பண்ணி இருந்தாங்க. கல்யாணத்தைப் பத்தி பேச.’’
‘’என்ன அவங்க கல்யாணம் பண்ணிக்க போறாங்களாமா..?’’ இயல்பாய் கேட்டவனின் கன்னத்தில் பட்டென்று அடித்தாள்.
‘’ பேச்சைப் பாரு.’’
‘’ தப்பில்லமா. எத்தனை வயசானாலும் தன்னுடைய, உடல் மனத் தேவைக்கு துணை தேடறதும், வாழ்க்கை அமைச்சுக்கிறதும் எந்தத் தப்பும் இல்லை.’’
‘’ போதும் மாலி. சும்மா பேத்தல் தனமா பேசிகிட்டு.’’
‘’அதானே. பொண்ணுக்கு ஆண் எந்த சுதந்திரமும், அங்கீகாரமும் தர்றது இல்லைன்னு பேச வேண்டியது. ஆனால் ஒரு ஆண் அதைப்பத்தி பேசினா பேத்தல்ன்னு முகத்தை நொடிச்சுக்க வேண்டியது.’’ கல்லை தூக்கி போட்டு கடலை பயமுறுத்தினான்.
‘’ மாலி…’’
‘’ ஓ.கே ஓ.கே..! நான் ஃபார்முக்கு வந்துட்டேன்.’’ கைகளை உயர்த்தி சரண்டர் ஆனான்.
அவள் அத்தனையும் சொல்லி முடிக்கும் வரைக்கும் இடை மறிக்காமல் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான். முடித்தபிறகும் பெருசாய் முகத்தில் மாற்றமில்லை.
‘’ பூரணி கல்யாணத்தை முடிக்கிற ஆசை வந்திருக்கலாம் சிந்தூர். அதனால, உன்னை ஃபோர்ஸ் பண்ணி இருக்கலாம். புரிய வைப்போம். இதுக்கு எதுக்கு இத்தனை டென்சன்.’’
‘’ டென்சன்லாம் இல்ல மாலி. அப்படி டென்சனாகவே இருந்தாலும் உங்க பக்கத்துல இருந்தா, அதெல்லாம் விசயமே இல்லை.’’ புஜத்தை பற்றிக்கொண்டு அவன் தோளில் முகம் பதித்துக் கொண்டாள்
நேரம் மெல்ல கடலில் நுரை போல ததும்பி ததும்பி தன் முகத்தை முழுதாய் கரைத்து கொண்டது. இருள் மெல்ல மெல்ல பிரதேசத்தை ஆட்கொள்ள ஆரம்பித்தது. நுரையின் வெளுப்பும், ஆக்ரோசமும், ததும்பலும் கிளிர்ச்சியாய் இருந்தது.
நேர் நோக்கிய முகத்தில் ததும்பிய உணர்ச்சியை நுகர்ந்து கொண்டவன், வேகமாய் தள்ளி அமர்ந்தான். அவனின் அனிட்சையைப் பார்த்து வெடித்துச் சிரித்தாள்.
‘’ என்னவாம்..? இத்தனை பதட்டம்…’’
‘’பெண் நெருப்பு சிந்தூர். அதை அணைச்சாத்தான் அதன் தாபமும் வேகமும் புரியும். இந்த இடமும், சுழற்றி அடிக்கிற காற்றும் அந்த நெருப்பு பற்றி எரிய ஆரம்பிச்ச மாதிரி இருக்கு. அனல் அடிக்குது.’’ அவன் முகத்தை துடைத்துக் கொண்டு சொல்ல, முட்டி வந்த சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு எழுந்துவிட்டாள்.
மணலில் கால்கள் புதைய புதைய நடந்தார்கள். இரு மருங்கிலும், இணைகளின் தாப நெருப்பின் அனல் சுவாசம். தள்ளி அமர்ந்தே இருந்தாலும், சிலர் முகங்கள் மோகத்தின் உச்சத்தில் மூச்சிரைப்பது தெரிந்தது. கைகளை பற்றிக் கொண்டே நடந்தார்கள்.
பஞ்சாபி தாபாவில் உணவை முடித்துக் கொண்டார்கள். தால் மக்கனும், பனீர் டீக்காவும் கொண்டு வந்து வைத்துவிட்டு நகர, ரெஸ்டாரான்டில் இருந்த சொற்ப கூட்டம் அவரவர் காதலில் மும்முரமாக இருக்க, எந்தச் சலனமும் இல்லாமல் அவன் எடுத்து ஊட்டிய தால் மக்கனும், பனீர் டிக்காவும் உலகத்திலேயே உயர்தரமான உணவாக தோன்றியது.
நிறைய பேச்சுகள். எதிர்காலத்தை பற்றி, கடந்தகாலத்தை பற்றி, ஊரைப் பற்றி, உளவிளயல் பற்றி… நிறைய நிறைய பேச்சுகள். காற்றை கிழித்துக் கொண்டு வண்டி ஹாஸ்டல் வந்து சேரும் வரைக்கும் பாதையெல்லாம் பேச்சாய் விதைத்து விட்டு வந்தார்கள். வரும்காலத்தில் என்றாவது அறுவடை செய்துகொள்ள.
சிந்துவை ஹாஸ்டலில் இறக்கி விட்டுவிட்டு, அரைவட்டம் அடித்து வண்டியை திருப்பினான்.
‘’ பார்த்து மாலி…’’ சத்தமின்றி சொன்னவளை பார்த்து, கண் சிமிட்டி விட்டு வேகமெடுத்தான். அநியாயத்துக்கு வேகமாக வண்டி ஒட்டுகிறான். சின்னதாய் கவலைப் பட்டுக்கொண்டே தன்னைப் பார்த்து மார்க்கமாய் கை அசைத்த, கேட் கீப்பரை பார்த்து சினேகமாய் சிரித்துக் கொண்டே உள்ளே நடந்தாள்.
ஹாஸ்டல் அடங்கத் தொடங்கி இருந்தது. அறைகளுக்குள் விளக்குகள் ஒளிர்ந்தாலும், வராண்டாவில் ஜீரோ வாட்ஸ் ஆக்ரமிப்பு செய்திருந்தது.
‘’ டீ சிந்து…’’ ‘’ எங்கே பாய் ப்ரெண்ட் கூடவா…’’ ‘’வாழ்றடி…’’ ஒவ்வொரு அறையைக் கடக்கும்போதும், ஓரொரு வார்த்தைகள்.
சிரித்துக் கொண்டே அறைக்கு வந்தவள் உடை மாற்றிக் கொண்டு பாத்ரூம் சென்று முகம் கழுவிக் கொண்டு வந்தாள். சாப்பாட்டு கூடத்திற்கு சென்றாள். இன்னும் சிலர் சாப்பிட வேண்டி இருந்ததால், அடைக்கப்படாமல், விளக்கு எரிந்து கொண்டு இருந்தது.
சமையல் இன்சார்ஜ் தேவகி அக்கா பாத்திரங்களை ஒளித்துக் கொண்டு இருந்தார். இவளைப் பார்த்ததும்,
‘’ வா சிந்து, தட்டு எடுத்து வைக்கவா..?’’
‘’ வேணாம்கா. நான் சாப்பிட்டுட்டேன். அதான் சொல்ல வந்தேன்.’’ சொன்னவளை சுள்ளென்று பார்த்தாள்.
‘’ ஆளுக்கு ஆள், நான் சாப்பிட்டுட்டேன்னு சொன்னா என்ன அர்த்தம்..? இவ்வளவு சாப்பாட்டையும் நான் நாளைக்கு என்ன செய்ய..?’’ குரலில் எரிச்சல் மண்ட, வலதுகையால் தொண்டையை பற்றிக்கொண்டு மெல்லச் சொன்னாள்.
‘’ பகவான் கீ கஸம்… இனி அப்படி செய்ய மாட்டேன்.’’ முகத்தை பரிதாபமாக வைத்துக் கொண்டு சொல்ல, தேவகி அக்கா, தலையை சிலுப்பிக் கொண்டு விழித்தாள்.
‘’என்ன பாப்பா, இந்தியில திட்டுற..?’’
‘’திட்டல அக்கா. மன்னிப்பு கேட்குறேன்.’’
‘’அச்சோ, எதுக்கு இவ்வளவு பெரிய வார்த்தை எல்லாம்..? நான் கிராமத்து மனுசி.. ஒரு பருக்கை சோத்தை வீணாக்கினாலும் மனசு ஒப்பாது. ஏன்னா, அந்த சோத்தை விளைவிக்க எத்தனை கஷ்டப்படறாங்கன்னு எனக்கு மட்டும்தான் தெரியும்.
நாளையில இருந்து இங்கனக்குள்ள ஒரு போர்டு வைக்கப் போறேன். யாருக்கு சாப்பாடு வேணாமோ அவங்க வந்து முன்கூட்டியே சொல்லிட்டு போயிடுங்க. இல்லைன்னா, மிச்சமாகிற சோத்தை பொட்டலம் போட்டு தந்துடுவேன். அதுதான் அடுத்த நாளைக்கு.’’
கட்டைவிரலை உயர்த்தி கலகலவென சிரித்தாள்.
‘’ இந்த டீலிங் ரெம்ப நல்லா இருக்குகா. நான் ஒத்துக்கறேன்.’’ சொல்லிவிட்டு கூடத்தை விட்டு வெளியில் வர முனைந்தவள், திரும்பி தேவகியிடமே வந்து நின்றாள்.
‘’ அதுசரி, வேற யார் சாப்பிடாம விட்டது…’’ தோளில் கைபோட்டு ரகசியமாக கேட்க. தாழ்ந்த குரலில் தேவகி அக்கா சொன்னது,
‘’ அது மாலதிமா தான். அவங்களை அதட்டவா முடியும்..? அதான் நான் ஆதங்கப்பட்டுக்கறேன்.’’
‘’அட்ராசக்கை..! மாலதிக்காக்கு என்னாச்சு..? அவங்களும் பாய் ப்ரெண்ட் கூட வெளியில போயிட்டாங்களாமா…’’ கேட்டுவிட்டு நச்சென்று தேவகியிடம் கொட்டு வாங்கி, தலையைத் தேய்த்துக் கொண்டாள்.
‘’காதுல விழுந்து தொலைக்க போகுது. ஊரில இருந்து வைராக்கியமா கிளம்பி வந்து நான் தங்க இடமில்லாம திணறிப் போயிட்டேன். இப்படியொரு பாதுகாப்பான இடம், எந்த ஜென்மத்திலும் கிடைக்காது. நீ பாட்டுக்கு ஊத்தி, கிளப்பி விட்டுட்டு என்னை துரத்த வச்சிடாத தாயி.’’
‘’ இந்த பயம்,வேலை செய்றவங்களுக்கு இருக்கறதுதான் முதலாளிங்களுக்கு இருக்கிற திமிரே. சரி நான் சோசலிசம் பேசினா உங்களுக்கு பிடிக்காது. மாலதி அக்காக்கு என்னாச்சு..’’ கேள்வி அங்கேயே நின்றாலும், பார்வை வராண்டாவைக் கடந்து மாலதி அக்காவின் அறையை நோக்கி பயணமாகி இருந்தது.
‘’முடியலைன்னு படுத்துட்டு இருக்காங்க…’’ மூன்று வார்த்தைகள் தான். அது முடிவதிற்குள், வராண்டாவைக் கடந்து மாலதி அக்காவின் போர்சனை சென்று சேர்ந்திருந்தாள். உள்ளே விடி விளக்கு எரிந்து கொண்டு இருந்தது. அடர்ந்த கர்ட்டன் ஜன்னலை மறைத்திருக்க, ஃபேன் காற்றுக்கு அசைந்தாலும், அது விலகி வழிவிடவில்லை.
காலிங் பெல்லில் கை வைக்க, உள்ளே ஏதோவொரு ஹிந்தி பாடலில் பீஜியம் ஒலித்தது. மூன்றாவது பெல்லுக்குத் தான் மாலதி அக்கா அசந்து போய் வந்து கதவைத் திறந்தார். திகைத்துப் போனாள் சிந்தூரி. கண்கள் இடுங்கி, முகமெல்லாம் களைத்து, பதுங்கு குழியில் பலவருசமாய் இருந்தது போல் ஓய்ந்துபோன தோற்றத்தில்…
’’ என்னாச்சு அக்கா…’’ பக்கத்தில் சென்று கைகளைப் பற்றிக் கொள்ள, அது நெருப்பாய்க் கொதித்தது.
‘’ஊர் சுத்திட்டு இப்பத்தான் வர்றியா..? உனக்காகவே நான் வாட்ச் உமன் வேலை பார்க்கணும்னு நின்னா, இன்னைக்குன்னு பார்த்து எனக்கு முடியல.’’ மாலதி பேசிக் கொண்டே இருக்க, எதையும் காதில் ஏற்றிக் கொள்ளாமல், உள்ளே சென்று ஹேங்கரில் தொங்கிக் கொண்டு இருந்த டவலை எடுத்துக்கொண்டு வந்து, மாலதியின் முகத்தை அழுந்தத் துடைக்க, நெகிழ்ந்து போய் பார்த்தார்.
‘’ முடியலைன்னா, என் நம்பருக்கு ஒரு கால் அடிச்சிருந்தா நான் சாயங்காலம் சீக்கிரமா வந்து டாக்டர் கிட்ட கூட்டிட்டு போயிருப்பேன் இல்ல.. அப்படி எதுக்கு காசை பொட்டலம் கட்டி வைக்கிறது.’’ மாலதிக்கு எதிரில் தரையில் அமர்ந்து கொள்ள, அவள் முகத்தையே ஆராய்ந்து கொண்டு இருந்தார் மாலதி.
‘’நீ சாப்பிட்டியா பெண்ணே..?’’
‘’ என்னை விடுங்க. நீங்க ஏன் சாப்பிடல.’’
‘’ ஜுரமா இருக்கிறதால முடியல. ஏதாவது லிக்வீடா குடிச்சா நல்லா இருக்கும்போல இருந்தது. ஆனாலும் போய் கலக்கி குடிக்க முடியல உடம்பு ஓய்ஞ்சு இருக்கு.’’ பேசி முடித்துவிட்டு கண்களைத் திறந்து பார்க்க, அங்கே சிந்தூரி இல்லை.
ஐந்து நிமிடத்தில் சூடாய் கரைத்த ஹார்லிக்ஸ், நான்கைந்து பிரெட் சிலைசுடன் வந்தாள். கக்கத்தில் தலையாணியும், பெட்சீட்டும் இருந்தது.
சாப்பிட வைத்து டம்ளரை அலம்பி வைத்துவிட்டு, பெட்டை தட்டிப் போட்டு பக்கத்தில் படுத்தவளை, பார்த்து செல்லமாய் முறைக்க,
‘’ பக்கத்திலே படுங்க. உங்க கற்புக்கு நான் கேரண்டி…’’ கண்ணடித்து சிரித்த அந்த முகம், அன்பின் ஜோதியாக, மாலதியின் இதயத்தில் பதிந்து போனது.
"...காலம் கரைந்தாலும்கோலம் சிதைந்தாலும
பாசம் வெளுக்காது மானே நீரில் குளித்தாலும் நெருப்பில்
எரித்தாலும் தங்கம் கருக்காது. தாயே பொன்முகம் பார்க்கிறேன் அதில் என் முகம் பார்க்கிறேன்
இந்தப் பொன் மானை பார்த்துக் கொண்டே சென்று நான் சேர வேண்டும் மீண்டும் ஜென்மங்கள் மாறும்போதும் நீ என் மகளாக வேண்டும
பாச ராகங்கள் பாட வேண்டும்…"
கருத்து க்களை கீழே உள்ள லிங்கில் சென்று பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..
வனமாலி - 11
மூன்று முழு நாட்கள் கடந்து போய் இருந்தது மாலதி தெளிந்து அமர. யோசித்துக் கடப்பது போல் இருப்பதில்லை பலநேரங்களில் வாழ்க்கை பயணம்.சுற்றி நிற்கும் உலகத்தை காபந்து செய்வதாய் கங்கணம் கட்டிக்கொண்டு திரிபவர்களின் இழப்பும் இருப்பும், வெற்று அடையாளமாகக் கூட இல்லாமல் போய்விடுவது தான் உலகத்தின் நியதியே.
யாராலும் உலகம் இயங்கவில்லை… யாருக்காகவும் உலகம் இயங்காமல் இருக்கப் போவதுமில்லை.
சிந்தூரியும், மற்றவர்களும் மாற்றி மாற்றி உதவிக்கு ஓடி வந்தார்கள். துணைக்கு அங்கேயே நின்றாள் சிந்தூரி.
‘’உங்க பொண்ணு நம்பர் குடுங்கக்கா. நான் கால் பண்ணிச் சொல்றேன்…’’ சிந்தூரி எத்தனை முறை கேட்டும் அக்கா மறுத்து விட்டார்.
‘’அங்கே அவளுக்கு ஆயிரம் வேலைகள் இருக்கும். அதையும் இதையும் சொல்லி ஏன் கலவரப்படுத்த. இந்த பொங்கலுக்கு வர்றேன்னு சொல்லி இருக்கா. அப்போ நேர்ல கேளுங்க.’’ என்றவரை செல்லமாக முறைத்தாள்.
‘’ இதையே சொல்லுங்க. ஆனால் நான் அவங்களைப் பார்த்து ஒரு வார்த்தை கேட்காம போக மாட்டேன் இங்கே இருந்து…’’ துப்பட்டாவை உதறி சபதம் செய்துவிட்டு போனவளை, முகம் மாற்றாமல் பார்த்துக் கொண்டே இருந்தார்.
படலமாய் மனதில் படர்ந்திருந்த உணர்வுகள், மெல்ல வழித்து எறிந்துவிட்டு நிஜத்தின் நேர்மையை நுகரும்போது மனதில் ஒருவிதமான தித்திப்பில் கலந்த கசப்பைப் போல் வெறுப்பான ருசி பிறந்து தொலைக்கிறது.
குளித்து முடித்துவிட்டு கட்டிலில் வந்தமர்ந்து காலாட்டிக் கொண்டு இருந்த வைசாலியின் முதுகில் ஓங்கி ஒரு அடி வைக்க, விழுக்கென நிமிர்ந்து பார்த்து முறைத்தாள்.
‘’ எதுக்குடி அடிச்சே..?’’
‘’ நீ எதுக்குடி இப்படி உட்கார்ந்திருக்கே..?’’
‘’ யோசிக்கிறேன்…’’
‘’கிழிச்சே..! நீயும் யோசிச்சுட்டாலும். அப்படியே பூமி தட்டையாகி தட்டாமாலை சுத்திடும் பாரு.’’
‘’ஃப்ரெண்ட்ஸா இருக்கிறது ரெம்ப ரெம்ப சவுகரியம் இல்லை…’’
‘’ ஏனோ இந்த கூற்று…’’
‘’நம்மளை விட அடிமுட்டாள்ங்க கிட்டகூட திட்டு வாங்கிட்டு அமைதியா இருக்கிறோம்ல அதைத்தான் சொன்னேன்…’’ சொன்னவளின் முதுகில் சொட்டென்று இன்னொரு அடி விழுந்தது.
‘’ சும்மா சும்மா ஏன்டி அடிக்கிறே…’’ முதுகைத் தேய்த்துக் கொண்டு முகம் சுளித்தவளின் அருகில் அமர்ந்து தோளில் கைபோட்டுக் கொண்டாள்.
‘’சொல்லுடி விளக்கெண்ணெய்… என்ன தான் பிரச்சனை உனக்கு. காலங் காத்தாலயே இத்தனை யோச்சிச்சா அப்புறம் சார்ஜ் தீர்ந்திடும்டி நைட்டுக்குள்ள. முறைக்காதே… ஆபிஸ் போகலயா..?’’
என்ன தான் கேலியும் கிண்டலும் ததும்பிக்கொண்டே இருந்தாலும், அந்த குரலில் ஏதோ மெசமரிசம் ஒளிரும் எப்போதும். அது இன்றைக்கும் குறையத்தான் இல்லை. அந்த குரலுக்கு கட்டுப்பட்டு அருகில் இருப்பவரின் உணர்வுகள் அவள் பாதக்கமலத்தில் பரிபாஷை இன்றி மண்டியிட்டு கொள்ளும். வானொலியில் அந்தக் குரல் உலகத்தை மயக்கிக் கொண்டு இருக்கிறது என்றால் அதற்கு காரணம் இல்லாமல் இல்லை.
‘’வைசு… என்னாச்சுடா…’’ மெல்ல தோளில் இருந்த அவள் முகத்தை உயர்த்தி கன்னத்தை தட்டினாள்.
‘’ஊர்ல இருந்து ஃபோன்.’’
‘’ நினைச்சேன். என்ன கல்யாண மாலை கொண்டாடும் வேளையா..?’’ கலகலவென சிரித்தாள்.
நிமிர்ந்து அமர்ந்த வைசாலியின் முகம் நிம்மதியைத் தொலைத்து இருந்தது.
‘’ரெம்ப ஃபோர்ஸ் பண்றாங்க சிந்தூரி. இதெல்லாம் தப்புன்னு நான் சொல்லல. ஆனால் எனக்கு தயாராகக் கூட ஒரு சின்ன அவகாசம் கொடுக்காம, பிடி வெத்திலையை, அடி மேளத்தைன்னு சொன்ன எப்படி டி…’’ அலுத்துக் கொண்டவளை புன்னகை மாறாமல் பார்த்தாள்.
‘’நீ என்னம்மா யோசிக்கறே..! ‘’
’’ நல்ல வேலை. கை நிறைய சம்பளம். சட்னு நான் ரிலீவ் ஆகமுடியாது. இருக்கிறதை எல்லாம் விட்டுட்டு முழுக்க முழுக்க சரணாகதி அடைஞ்சு போகிற, மூணாவது மனிதன் கிட்ட, நம்முடைய எதிர்பார்ப்புகள் பூர்த்தியாகாமல் போனால், மறுபடியும் புதுசா தொடங்கிறது சாத்தியமான்னு கூட நான் யோசிக்க கூடாதா..?’’
‘’சே ஆரம்பமே அட்சாண்யமா பேசிட்டு. நல்லதா நடக்கும் டி.’’
‘’ நீ பேசறது நம்பிக்கை. நான் பேசறது எச்சரிக்கை..! இந்த வேலைக்காக நான் எத்தனை சிரமப்பட்டேன் தெரியுமா..? குறைந்தபட்சம் எனக்கு இதைக் கடந்து போகிற தைரியத்துக்கு கூட தயார் பண்ண அவகாசம் கூட தராம, அவசரப்படுத்தினா எப்படி..?’’ நியாயமான பேச்சுத்தான்.
‘’ பார்த்துக்கலாம் விடு வைசு. அப்பாவை விட்டுட்டு அம்மாகிட்ட பேசு. குறைந்தபட்சம், நீ அடுத்து என்னன்னு யோசிக்கிறதுக்கு டயமாவது கேளு.’’
‘’ நீ வேற, அவங்கதான் இவ்வளவு ஃபோர்ஸ் பண்றதே. என்னவோ இந்த உலகத்தோட கடைசி நல்ல ஆண்மகன் அவங்க கையில கிடைச்சிருக்க மாதிரி, அவனை விட்டா வேற வழியே இல்லைங்கிற மாதிரி.
நான் ஒண்ணு சொல்லட்டா சிந்தூரி, நீ அடிக்கடி அலுத்துக்குவியே என் பெத்தவங்க இருந்தால் என் உணர்வை புரிஞ்சுக்குவாங்கன்னு. அதெல்லாம் சும்மாடி… தோ, என்னைப் பாரேன்.’’ சொல்லிவிட்டு கலகலவென சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்புக்கு பின் ஆயிரம் அர்த்தம் இருந்தது. அவளின் வலிகளின் குவியம், உறவுகள் அல்ல, உரசல்கள் ஏற்படுத்தும் புரிதல்கள் என்று புரிந்த நிமிசம், மென்மையாக சிரித்துக் கொண்டாள். உரசல்கள் இல்லாத உறவுமுறைகளில், கோடி கோடி ஆனந்தங்கள் ஒளிந்து இருக்கின்றன. ஆனால் அதொன்றும் அத்தனை எளிதாக வாய்த்து விடுவதில்லை யாருக்கும்.
பெற்றவர்கள் இருந்தால் எல்லாம் சரியாக தனக்கு இருக்கும் என்று இவள் நம்பிக் கொண்டதுகூட ஒருவித மாயச்சிந்தனை.
‘’ சரி கீழே வா, சாப்பிட்டு வந்திடலாம். ’’ கைகளைப் பற்றிக் கொண்டு அறையை விட்டு வெளியே வந்தாள். இட்லி தான் இன்றும். இனிதான ஆறுதலாய் மிளகாய் சட்னி இருந்தது.
பேருக்கு கொறித்துவிட்டு வெளியில் கிளம்பி விட்டார்கள்.
இன்று சிந்தூரிக்கு ப்ரோகிராம், மதிய நேரத்தில் தான். கொஞ்சம் தாமதமாகக் கூட போகலாம். மெல்லிய ஓய்வுதான் எக்காளமும் இல்லாமல் எதுக்களிப்பும் இல்லாமல்.
வைசாலியின் வண்டியில் ஏறிக் கொண்டு மெயின் ரோட்டில் வந்து இறங்கிக் கொண்டாள். டாட்டா காண்பித்து விட்டு வெயிலுக்கு விழிகளை குறுக்கிக் கொண்டு நடந்தாள். அலைபேசி சிணுங்கி கொஞ்சியது.
ஓரமாய் நின்று எடுத்துப் பார்த்தாள். சித்திதான். இந்நேரத்திலா..?’ சின்ன கேள்வி மனசில் முண்டியது. எதையாவது பேசி மனதை கசக்கி எறிந்துவிடுவாளோ என்ற தயக்கம் மனசை கவ்வியது.
எடுத்ததும் அருப்புக்கோட்டை சுள்ளென்றது.
‘’ என்ன கனவு கண்டிட்டு இருக்கியா..? ரிங் பண்ணிட்டு உன் குரலைக் கேட்க மணிக்கணக்குல வெயிட் பண்ணனுமா..?’’
‘’ நடுரோட்ல இருக்கேன் சித்தி.’’
‘’அப்படி எதுவும் ஆகித்தொலைச்சு, காலத்துக்குக்கும் இந்த உலகம் என் மேல பலி சொல்லிடக் கூடாதுன்னுதான் பார்க்கிறேன்.’’
‘’அப்படியெல்லாம் ஆகாது சித்தி. அப்படியானாலும் உங்களை யாரும் குறை சொல்லப் போறதில்லை.’’ என்றாள் வெடுக்கென்று.
‘’நான் யாருக்கும் பயக்கல. என் மனசாட்சிக்கு பயக்கறேன்.’’
இப்போது சென்னையில் மெளனம்.
‘’கிளம்பி வர்றியா..? மாப்பிள்ளை வீட்டுக்காரங்க கால் பண்ணிட்டே இருக்காங்க, எப்போ வர்றேன்னு கேட்டு.’’
நீண்ட நெடிய மூச்சை இழுத்து வெளியில் விட்டாள்.
‘’இந்த ஏற்பாடு வேணாம் சித்தி.’’ மென்மையான குரலில் அதேநேரம் அழுத்தமாகச் சொன்னாள்.
‘’கானசிந்தூரி… என்னை டென்சன் பண்ணி, வாயில இருந்து வார்த்தைகளை பிடுங்கிட்டு அப்புறம் என்னை கெட்டவளா ஊருக்கு முன்னாடி காட்டாதே.’’
‘’அந்தமாதிரி நான் யோசிக்கல சித்தி. உங்கமேல எனக்கு மரியாதை இருக்கு, அன்பும் இருக்கு, நம்ம குடும்பத்தில அக்கறை இருக்கு அதுக்காக, நான் எல்லா உணர்ச்சிகளையும் மழுங்கடிக்கிற முட்டாளும் இல்லை. உலகம் முழுக்க, ஏதேதோ மாறிட்டு இருக்கு, இன்னும்கூட காதல் கல்யாணம்தான் உலகத்தின் மிகப்பெரிய குற்றம்கிற மாதிரி சித்தரிக்க வேண்டாம் சித்தி.
உங்களுடைய அக்கறையை நான் நம்பறேன். மதிக்கிறேன். ஒருநாள் மாலியை கூட்டிட்டு வர்றேன். பாருங்க. பேசுங்க. இதுக்குமேல அவர்கிட்ட உங்களுடைய எதிர்பார்ப்பு என்னன்னு சொல்லுங்க, கண்டிப்பா மாலி மாத்திக்குவாரு. எனக்குத் தெரியும். அதை விட்டுட்டு தட்டிக் கழிக்கலாம்னே பேசவேண்டாம் சித்தி.
அதேநேரம், எனக்காக பூரணிக்கு நல்லது நடக்கிறதையும் தள்ளிப் போடவேண்டாம். இது என்னுடைய முடிவு சித்தி. எனக்கு இப்போ வேலை இருக்கு. கால் கட் பண்றேன். அப்புறமா உங்ககிட்ட பேசறேன்.’’ அலைபேசியை வாயடைத்து விட்டு, ஒரு பெருமூச்சுடன் கைப் பைக்குள் போட்டுக் கொண்டாள்.
வெயிலின் காந்தல் இன்னும் கூடிப்போய் இருந்தது. முகத்தில் தவழ்ந்த ஈரப்புன்னகை காய்ந்து உலர்ந்து போய் இருந்தது. சமாளிக்க முடியும்தான், இதொன்றும் சுமக்க கனத்த விசயம் இல்லை.
ஆனால் இதில் மெனக்கெடலை நினைத்தால் மனசு லேசாய் அதிர்ந்தது. கொஞ்சம் இணக்கமான இளைப்பாறலான வாழ்க்கையை எதிர்பார்க்கிறது இதயம்.
பஸ்சுக்கு நேரமிருந்தது. ஓரே வழித்தடம் தான். அது வேறுவேறு வழிகாட்டிக் கொண்டு இருந்தது, ஒவ்வொரு பயணிகளுக்கும்.
அலைபேசியை எடுத்து மாலியை அழைத்திருந்தாள்.
‘‘ அட, காலையிலேயே தேவி என்ன குரல் வழி தரிசனம்.’’ சிரித்தான். வெயிலுக்கு சின்ன பனிக்கட்டி உச்சந்தலையில் மோதிச் சரிந்தது போல் இருந்தது இதமாக.
‘’ எங்கே இருக்கீங்க வனமாலி..?’’
’’ உன் இதயத்துல…’’
‘’அடேய்… காலங்காத்தால வெறும் வயித்தோட உன்னால எல்லாம் எப்படி காதலிக்க முடியுது…’’ அலுத்துக் கொள்ள, மறுபடியும் பனி பொழிந்தான் சிரிப்பாக.
‘’ சரி சொல்லு, என்ன விசயம்..?’’
ஒரு நிமிடம், இருபது வினாடிகள் செலவளித்து சித்தியின் பேச்சை சுருக்கமாகவும், தன்னுடைய சூழ்நிலையை விரிவாகவும் பதிவு செய்து இருந்தாள்.
சில வினாடிகள் இரண்டு பக்கமும் மெளனம்.
‘’ இந்த சண்டே போய் உன் சித்தியை பார்த்துட்டு வந்திடலாம். ரெடியா இரு.’’ எந்த பதட்டமும் இல்லாமல் சொல்லிவிட்டு வைத்துவிட்டான்.
"...உன் நினைவே போதுமடி மனம் மயங்கும மெய் மறக்கும்
புது உலகின் வழி தெரியும் பொன் விளக்கே தீபமே
விழியிலே மலர்ந்தது உயிரிலே கலந்தது பெண்ணென்னும் பொன்னழகே அடடா எங்கெங்கும் உன்னழகே அடடா எங்கெங்கும் உன்னழகே…"
வளமாலி -12.
மழை புள்ளி வைக்க ஆரம்பித்திருந்தது. அண்ணாந்து பார்த்தபோது, நெற்றிப் பொட்டில் சொட்டிய நீர்துளி, நீர்ம பொட்டைப் போல் நெற்றியில் ஒளிர்ந்தது.
இன்னும் கொஞ்சம் வேகமெடுத்தால் நன்றாக இருக்கும்போல் தோன்றியது கானசிந்தூரிக்கு.
அதற்குள் அலைபேசி புன்னகை மன்னன் பீஜியத்தில் சிணுங்க, வேகமாய் எடுத்துப் பார்த்தவள் முகத்தில் ரப்பர் புன்னகை.
‘’ மாலி… வந்துட்டே இருக்கேன்.’’
‘’ மழையும் வந்திட்டே இருக்கு. எங்கே இருக்கேன்னு சொல்லு. நான் வந்து அழைச்சிட்டுப் போறேன்.’’
’’ உங்க ஸ்டீட் சார்லஸ் ஹேர் டிரெஸ்சஸ் பக்கத்திலதான்.’’
‘’ இரு, நான் பைக்கை எடுத்துட்டு கிளம்பி வர்றேன்.’’ அவன் போனை வைக்க போக, கழுத்தருகில் அவள் குரல் கேட்க, மீண்டும் காதுகளுக்குள் வைத்தான்.
‘’ சொல்லு சிந்தூர்…’’
‘’பைக்கெல்லாம் வேண்டாம், குடை மட்டும் எடுத்துட்டு வாங்க… நான் அந்த வாதாம் மரத்துக்கு கீழே நிற்கிறேன் உங்களுக்காகவும், மழைக்காகவும்.’’ அந்தக் குரல் அவனை சொக்கி உருக வைத்தது. ஈரத்தில் தேய்த்து, ஏகாந்தமாக, மழையோடு சிலுசிலுத்த சாரல் போல, வெயில் நேரத்தில் தலை துவட்டும் காற்றுபோல…
கன்னக் கதுப்பு வீங்க, அழகாக சிரித்து தலைகோதிக் கொண்டான். அறைக்குள் சென்று குடையை எடுத்துக் கொண்டு வெளியில் வந்தான். மழை வலுக்க தொடங்கி இருந்தது.
வீட்டை அடுத்திருந்த பங்களாவைத் தாண்டியபோது, வாட்ச்மேனின் அலைபேசியில். இளையநிலா பொழிகிறது’ என்று தேன்மழை பொழிந்து கொண்டு இருந்தது. நிசப்தமான தெருவில் பாடல் கூடவே பயணமாகிக் கொண்டு வந்தது.
பழுத்த மாலைநேரம். ஏகாந்தமாய் இருந்தது மனசுக்கு. மழைக்கு ஆங்காங்கே மனிதர்கள் பங்களா வாசல்களிலும், கடை முகப்புகளிலும் ஒதுங்கி கொண்டு இருந்தார்கள்.
வாதம் மரத்தின் கீழே, இளம் மஞ்சள் வண்ண சுரிதாரில் சிந்தூரி நின்றாள். தூரத்தைக் கடந்து புன்னகைகள் பயணமானது.
எதிரில் இடைவெளிவிட்டு வந்து நின்றவனைப் பார்த்து சிரித்தாள். சின்னதாய் நனைந்து இருந்தார்கள்.
‘’ ஏன் லூசு கையிலதான் குடை இருக்கே. வரும்போது பிடிச்சிட்டு வந்திருந்தா என்னவாம்..?’’ கர்சீப்பை எடுத்து அவன் தலை துவட்ட நீட்ட. மந்தமாய் சிரித்தான்.
‘’ உன்னை நனைத்த மழை என்னையும் நனைக்கட்டுமேனு தான்.’’ பளீரென சிரித்தான். விளக்கு கம்பங்கள் வீணாய் மனஸ்தாபப்பட்டன.
மழை வலுக்க தொடங்கி இருந்தது. குடையை நீட்டி விரித்தான்.குடைக்குள் மலராகிக் கொண்டாள்.
வீடற்ற விட்டில்கள் வேகமாக இருப்பிடம் தேடி அலைய. அவன் தோள்கள் உரச நடந்தாள்.
‘’ இன்னைக்கு ஏன் இத்தனை லேட்..? ஏதாவது சாப்பிட்டியா..?’’ கேட்டுக் கொண்டே நடந்தான் ஒற்றைக் கையில் மரமாக குடை இருந்தது. வலக்கை அவளின் இடக்கையோடு பிணைந்து இருந்தது. விரல் நுனிகள் மட்டும் ஒன்றொன்யொன்று உரசிக் கொண்டன. உயிருக்குள் மின்சாரம் பாய்ந்த தாக்கம்.
‘’ வேகமா நட சிந்தூர், மழை அதிகமாகுது…’’ கண்ணுக்கு முன்னே இறங்கிய மழைக்கோட்டை ரசித்தபடி சொன்னான்.
‘’ மெதுவா போகலாம் மாலி. உன்கூட இப்படி மழைக்குள்ள வர்றது எவ்வளவு சுகமா இருக்கு தெரியுமா..?’’என்றவள் அப்போதுதான் கவனித்தாள், முழுக்குடையும் இவள் புறமாகவே குடை சாய வைத்துவிட்டு அவன் நனைந்து கொண்டே வருகிறான்.
அந்த அணுசரணையில் நெகிழ்வாய்ப் பார்த்து, சின்னதாய் புன்னகைத்தபடி, அவன் தோளில் முகம் பொதித்துக் கொண்டாள்.
‘’கைக்கு எட்டும் தூரத்தில் மழை, கை வளைவில் காதலி, ஏகத்துக்கும் இருட்டு, ஏகாந்த தனிமை…’’ மெல்ல சொல்லிக் கொண்டே வந்தான் கண்கள் மூடி இருந்தது. ஆனால், கால்கள் சரியாய் அடி எடுத்து வைத்தது. அரவணைத்த அவன் துணையால்.
எதிர்பட்ட வாகனங்களில் சென்றவர்கள் ஏக்க பெருமூச்சை இறைத்து விட்டுச் சென்றார்கள். பங்களா வாசலில் இருந்து வாட்ச்மேன் தன்னுடைய செட்டுக்கு இடம் பெயர்ந்து விட்டிருந்தார்.
‘தோகை இளமயில் ஆடிவருகுது
வானில் புயல் மழையோ…
தேன் சிந்தும் தேகம், வான் பாடும் ராகம்…
காற்றோடு கச்சேரி செய்கின்றதோ…’
எஸ்.பி.பி வெண்ணெய் குரலில் வழுக்கிக் கொண்டு இருந்தார்.
இருவரும் ஒருசேர முகம் பார்த்து புன்னகைத்துக் கொண்டார்கள். அது எதற்கோ..?
வீட்டுக்கு வரவும், மழை வெளுக்கத் தொடங்கி இருந்தது. கதவைத் திறந்து டவலை எடுத்து நீட்டினான்.
‘’முதல்ல தலையை துடைச்சுக்கோ சிந்தூர்.’’
‘’ நீங்களும்.’’
பையில் இருந்து உடைகளை எடுத்துக் கொண்டு குளியலறைக்குள் சென்று உடைமாற்றிக் கொண்டு வந்தான்.
‘’ரியாஸ், இன்னும் வரலியே…’’ என்றாள் கண்களை சுழற்றி. சட்டைக் கையை சுருட்டி விட்டுக் கொண்டே நிமிர்ந்து பார்த்தவன் அர்த்தமாய்ச் சிரித்தான்.
‘’ ஏன் என்கூட இருக்க பயமா இருக்கா..?’’
‘’ பயமா, அது எதுக்கு..? ‘’ என்றாள் நாற்காலியில் சம்மணம் இட்டபடி.
‘’எல்லை மீறிடுவேணோன்னு…’’ கண்களை பார்த்தபடி சொன்னான்.
‘’நமக்கு நடுவிலே எல்லை ஏது மாலி… ’’ எந்த சந்தேகமும், அவநம்பிக்கையும் இல்லாமல், அவள் சொன்ன வார்த்தைகள், வெளியில் பெய்யும் மழையை விட, இதயத்தில் இன்னும் குளிராய் பொழிந்தது.
பக்கத்தில் வந்து அவள் முகத்தை கைகளில் ஏந்தி முன்நெற்றியில் முத்தம் வைத்தான். ஆலிங்கணம் இல்லாமல், அங்கங்கங்கள் மோதிக் கொள்ளாத அரைத் தழுவல் தழுவிக் கொண்டான். படியேறி யாரும் வரும் சத்தம் கேட்டு பதட்டம் இல்லாமல் விலகி நின்றார்கள்.
நனைந்தும் நனையாமலும் ரியாஸ் வந்து நிற்க, அவன் தலையில் மழை பூ பூத்திருந்தது. இருவரையும் மாறி மாறிப் பார்த்த பார்வையில் தரையில் கேள்வியாய் கிடந்தது. அதில் கேலியும் மிதந்தது
‘’ என்னடா பண்றீங்க ரெண்டு பேரும்…’’ ஷூவைக் கழட்டி, நீரை வடித்து ஓரமாக வைத்தான். அவன் கேள்விக்கு பதில் சொல்லாமல், இருவரும் கைகளை கட்டிக்கொண்டு அவனையே பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள்.
‘’அடேய் உங்களைத் தான் கேட்கிறேன், என்ன பண்ணிட்டு இருக்கீங்க..?’’
‘’நாங்க என்ன பண்ணிட்டு இருக்கோம்னு தான் கண்ணைத் திறந்து பார்த்துட்டு இருக்கியே.’’
வனமாலி சொல்ல, ஒற்றை விரலை அசைத்து வேகமாய் தலையை ஆட்டினான்.
‘’ நான் கேட்டது, நான் வர்றதுக்கு முன்னாடி.’’
‘’அதைப் பத்தி உனக்கென்னடா..? விளக்கெண்ணெய்…’’
‘’இல்ல சும்மா தெரிஞ்சுக்கலாமேன்னு….’’
‘’ நீ தெரிஞ்ச வரைக்கும் போதும். முதல்ல வந்து ட்ரெஸ்சை மாத்து,’’ ரியாஸ் சிரித்துக் கொண்டே உள்ளே நகர, சிந்தூரி வெளியில் வந்தாள். மழை விட்டிருந்தது. ஆனால் வானம் நீர்தெளித்துக் கொண்டே தான் இருந்தது.
மொட்டை மாடியில் ஊசலாடிய தென்னங்கீற்று வேறு ஈரமாய் சிலுசிலுத்தது. சின்ன குளிரும், சிலு சிலுத்த காற்றும்… மொட்டை மாடிச் சுவரில் கால்களை பதியமிட்டு, ஒற்றைக் காலை தரையில் ஊன்றி அமர்ந்து கொண்டாள்.
கண்களை மூடி லயிப்பாய்ச் சொன்னாள்,
‘’ ஃப்யூட்டி ஃபுல்…’’
பத்து நிமிடத்தில் ரியாஸ் உடை மாற்றிக்கொள்ள, இருவரும் வெளியில் வந்தார்கள். காற்று கண்மூடி கொட்டுத்தாளம் போட்டுக் கொண்டு இருந்தது.
‘’சிந்தூர்…’’ வனமாலியின் குரல்கேட்டு திரும்பிப் பார்த்தாள்.
‘’ மாலி…’’
‘’டிபன் வாங்கிட்டு வரட்டுமா..? போகும்போது சாப்பிட முடியாது. மழைநேரம். எப்போ மழை பிடிக்குமோன்னு பயந்துட்டே இருக்க முடியாது.’’
‘’ வேண்டாம் மாலி, நான் ஹாஸ்டல்ல போய் பார்த்துக்கறேன்.’’
‘’ சேச்சே, நீ வெறும் வயித்தோட திரும்பி போனா எனக்கு கஷ்டமா இருக்கு.’’
இருவரும் தங்களுக்குள் மாறிமாறி பேசிக் கொண்டிருக்க, நடுவில் இருவரையும் பார்த்துக் கொண்டு நின்ற ரியாஸ், மந்தகாசமாய்ச் சிரித்தான்.
’’ சிந்து, இவன் உன் வயித்தை நிறைக்கிறேன்னு சொல்றான்…’’ உறிஞ்சிய காப்பி வாய்க்குள் போவதிற்குள் புடணியில் ஒரு தட்டு விழ, காப்பி வாயில் இருந்து சிதறி, வாய்தா இல்லாமல் தரையில் சிதறியது.
சிந்தூரியின் முகம் செந்தூரமாக, சிரிப்பை மறைத்தபடி வானத்தை வெறித்தாள்,
‘’அசிங்கமா பேசினதுக்கு தண்டனையா, இப்போ நீதான் போய் டிபன் செய்றே…’’
‘’ போடா மாலி, என்னால முடியாது. எனக்கு உப்புமா தான் கிண்ட வரும்…’’
‘’ ஆனால் அடுத்தவன் அந்தரங்கத்தை பத்தி கற்பனை நல்லாவே வரும்ல… போய் அந்த உப்புமாவையே இன்னவேடிவா கிண்டு. நான் சிந்தூர் கிட்ட கொஞ்சம் பேசணும்.’’
‘’அப்போ நான் வர்றதுக்கு முன்னாடி பேசிட்டு இல்லையா..?’’
‘’கொன்னுடுவேன் உன்னை. எப்பப்பாரு பாஸ்டென்சிலேயே பேசிட்டு… போடா…’’ அவன் கழுத்தைப் பிடித்து உள்ளே நெம்பித் தள்ள, முணுகிக் கொண்டு இடத்தை காலி செய்தான்.
அவன் பின்னாகச் சென்று இரண்டு மடக்கு நாற்காலிகளை கொண்டு வந்து போட்டான். ஒன்றில் அமர்ந்துகொண்டு மற்றொன்றில் அவளை அமரச் சொன்னான்.
காற்று வஞ்சனை இல்லாமல் தடவ, கண்கள் பஞ்சணை இல்லாமல் சொருகிக் கொள்ளச் சொல்லி கெஞ்சியது.
இருள்… இருள்… தாரை கவிழ்த்து நெய்த புதுச்சாலை போல், புத்தம் புதிதான அழகான இருள்.
இருட்டின் மீதேறி ஊர்ந்த வெள்ளை மேகங்கள், சின்ன நிலா, சிதறிய நட்சத்திரங்கள்…
‘ பத்துப் பனிரெண்டு தென்னைமரம் பக்கத்திலே வேணும்
நல்ல முத்து சுடரைப்போலே நிலவொளி முன்பு வரவேணும்
அங்கு கத்தும் குயிலோசை சற்று வந்து காதிற் படவேணும்
என்றன் சித்தம் மகிழ்ந்திடவே நன்றாயிளந் தென்றல் வரவேண்டும்
பாட்டு கலந்திடவே அங்கேயொரு பத்தினிப் பெண்வேணும்
எங்கள் கூட்டுக்களியினிலே கவிதைகள் கொண்டு தரவேணும்…’
மெல்லிய குரலில் அவளுக்கு மட்டுமாகவே பாடிய அவனை முகம் முழுக்க அன்பை விதைத்துக் கொண்டு வேடிக்கை பார்த்துக் கொண்டு இருந்தாள்.
‘ இத்தனை அன்பையும், எப்படி சுமக்க, இந்த மொத்த ஜென்மத்துக்கு…’
‘’என்ன அப்படி பார்த்துட்டே இருக்கே… உன்னை மாதிரி உலகத்தை மயக்கிற குரல் இல்லாட்டியும், ஏதோ நாராசமா பாடறேன்னா…’’
‘’ மாலி, சித்தி விசயம் நான் சொன்னது நியாபகம் இருக்கா..?’’
‘’ஏன் இல்லாம..? அதையா யோசிச்சுட்டு இருக்கே இப்போ… ஏய் லூசு இந்தமாதிரி ஏகாந்தமான சூழல் இனியொரு தடவை வாய்க்குமானு தெரியல. கிடைக்கும்போது அனுபவிக்கணும். கவலைகள்ல ஆழ்ந்து கிடக்ககூடாது. எல்லாம் சரியாகும். இல்லாட்டி நாம சரிபண்ணலாம்.’’
ஆமோதித்தாள். சூடான உப்புமாவுடன் ரியாஸ் வந்தான். சின்ன டீபாயை எடுத்து முன்னே விரித்துப் போட்டான் வனமாலி.
உப்புமா, தேங்காய் சட்னி, நாட்டு சர்க்கரை. அவ்வளவுதான். உப்புமாவில் இருந்து கிளம்பி ஆவி, புறக்குளிரை மிரட்டிக் கொண்டு நின்றது. அது பார்ப்பதற்கு சர்கஸ்ஸில், ரிங் மாஸ்டரிடன் கைகளுக்கு இருக்கும் சின்னக் கோலுக்கு கட்டுப்பட்டு நிற்கும் சிங்கத்தைப் போல தோன்றியது.
ரியாசும் ஒரு நாற்காலியை எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டு முன்னே வந்து அமர்ந்தான். சின்ன சின்ன ப்ளேட்டில் மூவருக்கும் எடுத்துப் போட்டுக் கொண்டு, ஸ்பூன் சொருகி நீட்டினாள்.
இப்போது வீசிய காற்றில் தென்னங்கிளைகள் வேகமாக குலுங்கி நீரை தெளித்தது.
‘’ நல்லா பண்ணி இருக்கேனாடா…’’ ரியாஸ் ஆவலாய் கேட்டான்.
‘’ பரவாயில்ல, நாட் பேட். எங்க அரண்மனை சமையல்காரனாய் உன்னை நியாமிக்கலாம்னு தோணுது.’’ குறும்பு தொக்கிய குரலில் வனமாலி சொல்ல, சிந்தூரி பெரிதாய்ச் சிரித்தாள்.
காற்றில் சிதையாமல், பங்களா வாட்ச்மேன் வைத்த பாடல் வந்து மோதியது.
‘… பூந்தேனில் கலந்து பொன்வண்டு எழுந்து
சங்கீதம் படிப்பதென்ன… தள்ளாடி நடிப்பதென்ன.?
என்னைத் தன்நாதன் என்று சொல்லி மகிழ்வாள் அதில் தயக்கமில்லை….
எப்போதும் என்மடியில் துள்ளி விழுவாள்,
மறு விளக்கமில்லை…அவள் தான்கொண்ட புகழ், என்றும் நான்கொண்ட புகழ்தான்
என்நெஞ்சில் வேறெந்த நினைவுமில்லை…
இதில் எனக்கும் ஒரு மயக்கம், இது எந்நாளும் குறைவதில்லை…’
கடைசி வரியில் இருவரும் ஒருசேர நிமிர்ந்து பார்த்துக் கொண்டு ஒருவருக்காக மற்றொருவர் சிரித்துக் கொண்டார்கள்.
’’ இந்த வாட்ச்மேனை முதல்ல போட்டுத் தள்ளணும், இப்படி காதல் பாட்டா போடறதுக்கு…’’ ரியாஸ் சொல்ல, இருவரும் கண்ணில் நீர்ததும்ப சிரித்தார்கள். சிரிப்பின் முடிவில் சொன்னான் வனமாலி,
‘’ சிந்தூர் இந்த சாட்டர்டே ஃப்ரி பண்ணிக்கோ. நாம அருப்புக்கோட்டைக்கு போய் உங்க சித்தியை பார்த்துட்டு வந்திடலாம்… முடிஞ்சா அப்படியே சோளவந்தான் போய் எங்க வீட்டுலயும் ஒரு இண்ட்ரோ குடுத்திட்டு வந்திடலாம்.’’
சிந்தூரி முழுக்க குழம்பிப் போய் அமர்ந்திருந்தாள்.
"...என் வாழ்க்கை திறந்த ஏடு அது ஆசைக் கிளியின் கூடு
பல காதல் கவிதை பாடி பரிமாறும் உண்மைகள் கோடி
இது போன்ற ஜோடி இல்லை மணம் குணம் ஒன்றான முல்லை …"
கருத்து க்களை கீழே உள்ள லிங்கில் சென்று பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்..
Currently viewing this topic 1 guest.
Latest Post: "காலம் தாண்டியும் காதலைத் தேடி" கதைக்கான விமர்சனங்கள் Our newest member: Baskar Recent Posts Unread Posts Tags
Forum Icons: Forum contains no unread posts Forum contains unread posts
Topic Icons: Not Replied Replied Active Hot Sticky Unapproved Solved Private Closed
All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the publisher, except for brief quotations used in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law.
You cannot copy content of this page