பிரேமம் – 6
ஸ்ரீராம் வேறு ஒரு வழக்கின் விசாரணைக்காகச் சென்று இருந்த இடத்தில் அதிரடி சோதனையில் இறங்க.. அங்கு யாரும் எதிர்பாரா வகையில் டன்டன்னாகக் கோகைய்ன் கிடைத்தது..
ஒரு கொலை சம்பந்தமான வழக்கின் விசாரணைக்காகத் தேடி கொண்டிருந்த ஒருவன், அங்கு ஒளிந்து கொண்டிருப்பதாகத் தகவல் கிடைத்தே சென்று இருந்தவர்கள் உள்ளே இருந்தவர்கள் சற்று திமிராகப் பேசி, விசாரணைக்கு ஒத்துழைக்காமல் நடந்து கொண்டதால் தான் அதிரடியாக உள்ளே நுழைந்தார்கள்.
அங்கு அவன் தேடி வந்தவன் கிடைக்கவில்லை.. ஆனால் இவர்களே கொஞ்சமும் எதிர்பார்க்காத விதமாக மூட்டை மூட்டையாகக் கோகைய்ன் கிடைத்திருந்தது.
இத்தனை மூட்டைகளில் இவ்வளவு கோகைய்ன் கிடைத்தது இவர்களுக்கே எதிர்பாராத அதிர்ச்சி தான்.. அதுவும் இவ்வளவு பெரிய பெயர் பெற்ற துணி கடையில்.. சேலை மூட்டைகள் அடுக்கி உள்ள இடங்களில் எல்லாம் அதற்கு இடையில் கோகைய்ன் மூட்டைகள் மறைவாக ஒளித்து வைக்கப்பட்டு இருந்தது.
ஆரம்பத்தில் ஒரு சில இடங்களில் மட்டும் கண்டெடுத்தவர்கள், அதன் பின் முழுதாக அந்தக் கடையைச் சோதனையிட முயல.. அதற்கான முறையான அனுமதியை அவசரமாகப் பெற முயன்றவாறே ஸ்ரீராம் இங்கிருந்து யாரும் வெளியில் போகாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க.. மகனுக்கு அழைத்திருந்தார் ஜானகி.
அவசரமாக எடுத்து பேசியவனை, “பாபு.. நீ கல்யாணத்துக்கு சரியா வந்துடுவ தானே..!” எனவும், “இது ஏன்ட்டம்மா கேள்வி..?” என்றான் ஸ்ரீராம் சோர்வாக. “பின்னே என்னை வேற என்ன கேட்க சொல்றே..? இன்னும் கல்யாணத்துக்கு நாலு நாள் தான் இருக்கு.. இப்போ வரைக்கும் கல்யாணம் செஞ்சுக்கப் போற பொண்ணோட பேரு கூட என்னன்னு உனக்குக் கேட்க தோணலை.. அவ எப்படி இருப்பான்னு பார்க்க கொஞ்சம் கூட ஆர்வமே உனக்கு இல்லை..” எனச் சரமாரியாகக் கேள்வி கேட்க துவங்கினார் ஜானகி.
அப்போதிருந்த வேலைக்கு நடுவில் அவருக்குப் பொறுமையாகப் பதில் சொல்ல முடியாமல் “இப்போ என்ன மா நான் உங்க மருமக பேரை கேட்கணும்.. அவ்வளவு தானே..! சொல்லுங்க தெரிஞ்சுக்கறேன்..” என்றான் ஸ்ரீராம்.
“பார்த்தீயா..! இப்போ கூட என் மருமகன்னு தான் சொல்றே..” என்று இங்கு ஸ்ரீராமின் அவசரம் புரியாமல் ஜானகி ஆதங்கப்படவும், “அரே.. இதெல்லாம் ஒரு விஷயமாம்மா.. சரி என் வருங்காலப் பொண்டாட்டி பேர் என்னமா..?” என்றான் ஸ்ரீராம்.
“ஹ்ம்ம்.. இப்போ தான் மன்ச்சி பின்னாடு.. (நல்ல பையன்) நீ பெல்லா பேரு (பொண்டாட்டி) ஷ்ராவனி..” என்றார் புன்னகையோடு ஜானகி. “ஹ்ம்ம் சூப்பர்..” எனப் பேச்சுக்கு சொல்லி வைத்தவனின் கவனம் சுத்தமாக அங்கில்லை.
அன்னையின் அழைப்பை அதுவும் வெளி ஊரில் உள்ள போது தவிர்ப்பது சரியில்லை என்றே அந்த அவசரத்திலும் எடுத்திருந்தான் ஸ்ரீராம். ஆனால் அவர் பேச துவங்கிய விஷயம் ஜானகியை பொறுத்தவரை மிகவும் முக்கியம் என்பதால் அவரை இடையிடவோ மறுத்து பேசவோ செய்யாமல் அவர் போக்கிலேயே சென்று பேசி சுமூகமாக இந்த அழைப்பை முடிக்க நினைத்தான் ஸ்ரீராம்.
ஏனெனில் அவனின் இந்தத் திருமணம் என்பதைப் பற்றி அவனுக்கு வேண்டுமானால் எந்தக் கனவோ கற்பனையோ இல்லாமல் இருக்கலாம்.. ஆனால் இதைப் பற்றியெல்லாம் ஜானகிக்கு எவ்வளவு ஆசை உண்டென அறிந்தவனாயிற்றே.
அதனாலேயே அதற்கான ஏற்பாடுகளைச் செய்து கொண்டிருப்பவரின் மனதை தன் வேலையின் காரணமாக உடைக்க விரும்பாமல் அவருக்கு ஏற்றவாறு பேசிக் கொண்டிருந்தான் ஸ்ரீராம்.
அதற்குள் இங்கு அவன் எதிர்பார்த்திருந்த அனுமதி கிடைத்து விடவே.. “ம்மா.. ஒரு முக்கியமான வேலை வந்து இருக்கு, நான் உங்களை அப்பறமா கூப்பிடறேன்..” என அவசரமாக அழைப்பை துண்டிக்க முயல.. “சரி.. சரி.. பொண்ணு போட்டோ அனுப்பறேன் பாரு.. நீயா கேப்பேன்னு பார்த்தா நீ அதையும் கேட்கவே மாட்ட போல..” என்றார் ஜானகி.
“ஹ்ம்ம் ஓகே மா.. டேக் கேர்..” என்று அழைப்பை துண்டித்தவன், தன்னுடன் பேச காத்திருந்த அதிகாரியை நோக்கி நகர.. அலைபேசியில் குறுஞ்செய்தி வந்ததற்கான ஒலி வரவே பாக்கெட்டில் அலைபேசியை வைக்க முயன்றவன், சற்று நிதானித்து அதை எடுத்து பிரிக்க.. ஜானகி தான் மணப்பெண்ணின் புகைப்படத்தை அனுப்பி இருந்தார்.
அதில் இயல்பாக அதைப் பார்க்க முயன்றவனுக்கு அவன் இருந்த கோடவுனுக்குள் சிக்னல் சரியாக இல்லாததால் புகைப்படம் சுற்றிக் கொண்டே இருக்க.. அதற்குள் இவர்கள் பிடித்து வைத்திருந்த ஆட்களில் ஒருவன் அங்கிருந்து தப்பித்து ஓட முயலவும், அப்படியே அலைபேசியை அணைத்துப் பாக்கெட்டில் போட்டவாறு அவனைப் பிடிக்க ஓடினான் ஸ்ரீராம்.
*******************
வெள்ளிக்கிழமை என்றது சனிக்கிழமையாகி.. அதற்காக ஜானகியிடம் திட்டுகளை வாங்கி கொண்டு சமாளித்து, ஸ்ரீராம் சனிக்கிழமை மாலை கிளம்பி வருவதாக இருந்தது.. அப்படியே தாமதமாகி இரவு பதினொரு மணியளவில் வேலுவின் ஊர் சென்று இறங்கினான் ஸ்ரீராம்.
எப்போது திருமணம் முடிவு ஆனதோ அப்போதே வேலுவின் வீட்டிற்கு அருகில் தனியாக இருந்த ஒரு வீட்டில் ஜானகி தன் குடும்பத்தாருடன் தங்கி கொள்ளத் துவங்கினார்.
நேராக அங்குச் சென்று இறங்கிய ஸ்ரீராமை வரவேற்க வேண்டி வேலு தன் குடும்பத்தாரோடும் உறவினர்களோடும் காத்திருந்தார். நாளை காலை திருமணம் எனும் நிலையில் நெருங்கிய உறவுகள் எல்லாம் கூடி இருக்க.. முறைப்படி ஆரத்தி எடுத்து மாப்பிள்ளையை அவர்கள் வரவேற்றனர்.
“இவன் பெரிய மகா ராஜா.. காலையில் கல்யாணத்தை வெச்சுட்டு நடு இராத்திரியில் வந்து இறங்குவானாம்.. அதுக்கு நான் சாயந்திரத்தில் இருந்து சீவி சிங்காரிச்சுட்டுக் காத்திருக்கணுமாம், பரதேசி முன்னேயே வந்து இருந்தா அவனை மிரட்டி ஓட விடலாம்னு நினைச்சா.. இப்போ வரான்.. போலீஸ்னா இரண்டு கொம்பு முளைச்சு இருக்கு போல.. ஓவரா தான் சீன் போடறான்..” என ஸ்ரீராமை உள்ளே அறையில் தயாராகக் காத்திருந்த ஷ்ராவனி மனதார திட்டி தீர்த்து கொண்டிருந்தாள்.
பூரணியிடம் பேசி பயனில்லை என்றான பின் அடுத்து அவளுக்கு இருந்த ஒரே வழி மாப்பிள்ளையாக வர போகிறவனிடம் பேசுவது மட்டுமே.. அதற்கான சந்தர்ப்பத்தை எதிர்பார்த்து ஷ்ராவனி காத்திருக்க.. அவள் எதிர்பார்ப்பின் நாயகனோ வரும் வழியையே காணோம்..
இதைப் பற்றி யாரிடம் சென்று கேட்பது எனத் தெரியாமல் ஷ்ராவனி கண் முன் நடக்கும் ஏற்பாடுகளைத் தடுக்க வழி தெரியாது விழித்துக் கொண்டிருக்க.. வியாழன் அன்று தான் அவளுக்குத் தெரிய வந்தது அவளை மணந்து கொள்ள இருப்பவன், சனிகிழமை மாலை தான் வருவான் என்பதே..!
அதிலேயே பெரும் ஏமாற்றமாக உணர்ந்தவள், அவனின் அலைபேசி எண் கிடைக்குமா என நேரிடையாகக் கேட்க முடியாமல் மறைமுகமாகத் தன்னாலான முயற்சிகளை எல்லாம் செய்து கொண்டிருக்க.. அதுவோ கிடைக்கவே இல்லை பாவம்..
மற்றவர்களிடமெல்லாம் முயற்சிப்பது வீண் என்று தெரிந்த பின், எப்போதும் தன்னிடம் அன்பொழுக பேசும் ஜானகியிடமிருந்து எண்ணை எடுப்பது தான் எளிதெனத் திட்டமிட்டு அவரோடு பேசுவது போலச் சென்று அருகில் அமர்ந்து கொண்டவள், அவர் எழுந்து சென்ற நேரமாகப் பார்த்து வேகமாக ஜானகியின் அலைபேசியை எடுத்து தேட துவங்கினாள்.
ஆனால் அவளின் போதாத நேரமாக ஸ்ரீராம் என்ற பெயரில் தேடி பார்த்து அடுத்து ராம் என்ற பெயரில் தேடியும் கிடைக்காமல் வேறு என்ன செய்வது என யோசித்து அவள் முடிவெடுப்பதற்குள் ஜானகி மீண்டும் அங்குக் குளிர்பானத்தோடு வந்து விட்டார்.
அதில் ஒன்றுமே தெரியாதது போல அவரிடம் நடித்து விட்டு அங்கிருந்து கிளம்பி விட்டிருந்தவளுக்கு ஜானகி தன் மகனின் பெயரை தான் பாசமாக விளிப்பது போலவே பாபு எனச் சேமித்து வைத்திருந்தது தெரியவில்லை பாவம்.
ஷ்ராவனிக்கு ஜானகியை முதல்முறை பார்த்ததுமே பிடித்து விட்டிருந்தது தான். அவரின் அமைதியும் அன்பும் புன்னகையோடு பேசும் விதமும் என எல்லாமே அவளுக்குப் பிடித்திருந்தது. ஆனால் அதற்காகவெல்லாம் அவரின் மகனை கல்யாணம் செய்து கொள்ள முடியாதே..!
பின் வேறு ஏதாவது வழி கிடைக்குமா என யோசித்து விட்டுப் பின் இறுதியாக வேறு வழியில்லாமல் அவனிடமே பேசி தன்னைப் பிடிக்கவில்லை.. இந்தத் திருமணத்தில் விருப்பமில்லை என எதையாவது கூறி இதையெல்லாம் நிறுத்த சொல்ல வேண்டும் இதற்கு எப்படியாவது அவனைச் சம்மதிக்க வைக்க வேண்டும் என்ற எண்ணத்தோடு வந்து இறங்க போபவனுக்காகவே காத்திருக்கும் முடிவுக்கு வந்தாள் ஷ்ராவனி.
அதன்படி தன் மேல் எந்தச் சந்தேகமும் வர கூடாது என்றே வேலு சொல்லும் எதையும் மறுக்காமல் செய்து கொண்டு நல்ல பிள்ளை வேஷம் போட்டு கொண்டிருந்தாள் ஷ்ராவனி.
ஆனால் மாலை என்பது இரவாகி நள்ளிரவை நெருங்கும் நேரம் வந்து சேர்ந்தவனை வரவேற்க வேண்டி வேலுவின் கட்டளைப்படி மாலை மூன்று மணியிலிருந்து முழு அலங்காரத்துடன் காத்திருந்து ரொம்பவே சோர்ந்து போய் இருந்தாள் ஷ்ராவனி.
இதற்குக் காரணமானவனை வாய் விட்டு கூடத் திட்ட முடியாதவாறு சுற்றிலும் உறவுகள் சூழ்ந்திருக்க.. ‘இன்னைக்கு ஒரு நாள் தானே.. சரி.. சமாளிப்போம், அவன் வரட்டும் எப்படியாவது பேசி இல்லை மிரட்டியாவது இதுக்குச் சம்மதிக்க வெச்சுடலாம்.. எப்படியும் கல்யாணம் நின்னுடும், நாளைக்கு இதையே காரணமா சொல்லி கவலையா இருக்கோம்னு ஒரு நடிப்பை போட்டு நல்லா இழுத்து போர்த்திட்டு தூங்கலாம்..’ என மனதிற்குள் திட்டமிட்டவாறு இழுத்து பிடித்த புன்னகையோடு அமர்ந்திருந்தாள் ஷ்ராவனி.
அப்போது தான் வெளியில் பரபரப்பு கேட்க.. இவளோடு இருந்தவர்கள் எல்லாம் எழுந்து வெளியில் சென்றனர். “ஹப்பா ஒரு வழியா வந்துட்டார் போல மகாராஜா..” எனச் சலித்துக் கொண்டவள், அப்படியே அமர்ந்திருக்க..
இங்கு வருங்கால மருமகனை வேலு ஆரவாரமாக வரவேற்று உபசரித்துக் கொண்டிருந்தார். அவரின் இந்த ஆர்பாட்டமெல்லாம் ஸ்ரீராமுக்கு சங்கடத்தையும் தயக்கத்தையும் கொடுக்க.. தான் எதிர்பார்த்து இருந்ததை விடப் பல மடங்கு உயர்வாக இருந்த ஸ்ரீராமை வெகுவாகப் பிடித்துப் போன சந்தோஷத்தில் தலை கால் புரியாமல் குதித்துக் கொண்டிருந்தார் வேலு.
பூரணிக்குமே அப்படித் தான்.. ஜாதகத்தை மட்டுமே வைத்துத் திருமணம் முடிவு செய்யப்பட்டு விட்டதே.. நல்ல குடும்பம் தான் என்றாலும் மாப்பிள்ளை போலீஸ் என்றவுடன் எப்படி இருப்பாரோ எப்படி நடந்து கொள்வாரோ என்றெல்லாம் ஒரு பயமும் பதட்டமுமே பூரணியின் மனதை பிசைந்து கொண்டிருந்தது.
ஆனால் அதெல்லாம் ஸ்ரீராமை நேரில் பார்த்த நொடி அவனின் அமைதியான நடவடிக்கையிலும் புன்னகை முகத்திலும் பெரியவர்களிடம் மரியாதையாக நடக்கும் பாங்கிலும் காணாமல் போய் இருக்க.. அவருக்குமே முழுத் திருப்தி.
இப்படியே நேரம் செல்ல.. “சரி.. இன்னும் மாப்பிள்ளைக்குப் பொண்ணைக் கொண்டு வந்து காட்டலையே.. சீக்கிரம் கூட்டிட்டு வாங்க.. அவங்களும் எவ்வளவு நேரம் தான் எதிர்பார்த்து காத்திட்டே இருப்பாங்க..” எனக் கூட்டத்தில் ஒருவர் குரல் கொடுக்க.. உள்ளே “ஆமா அந்த ஆணழகனை பார்க்க தான் இங்கே நான் தவம் இருக்கேன்..!” என்று தலையில் அடித்துக் கொண்டாள் ஷ்ராவனி.
அன்று திருமணம் பற்றிப் பேசிய போது வேலு மாப்பிள்ளை எனக் கூறி ஒரு புகைப்படத்தை அவளிடம் கொடுத்து தான் இருந்தார். அவரிடம் நல்ல பிள்ளை போல் வாங்கிக் கொண்டிருந்தவள், அன்றிருந்த கடுப்பில் அதை அப்போதே அறையில் எங்கோ வீசி இருந்தவள் அதன் பின் அதைப் பற்றி மறந்தே போய் இருந்தாள்.
அதனால் இருவருக்குமே தான் மணக்க போவது இவர்களைத் தான் எனத் தெரியாது.. அதே நேரம் ஷ்ராவனியை அழைத்துச் செல்ல.. பூரணியும் ஸ்ரீராமின் மாமி சுதாவும் உள்ளே வந்தனர்.
உடனே முகபாவனையை வேகமாக மாற்றிக் கொண்டு தலை குனிந்து அமர்ந்தவள் அவர்கள் சொல்வதை எல்லாம் அப்படியே செய்யத் துவங்கினாள்.
அதன்படி தலை குனிந்தவாறே வெளியே வந்தவள், அங்கு அமர்ந்திருந்தவர்களைக் கண்டு மரியாதையாக கைக் கூப்ப.. பட்டுச் சேலையில் மிதமான அலங்காரத்தோடு மல்லிகை சரம் தோளில் தவழ, அறையில் இருந்து வெளியில் வந்தவளையே தான் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான் ஸ்ரீராம்.
தலை குனிந்திருந்ததாலும் கேசம் கலைந்து முகத்தில் படர்ந்திருந்ததாலும் ஷ்ராவனியின் முகம் தெளிவாகத் தெரியவில்லை. ஆனாலும் அவளை எங்கோ பார்த்தது போன்ற யோசனையை ஸ்ரீராமுக்கு கொடுக்க.. நெற்றியை சுருக்கி அவளையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.
அதேநேரம் “ஏ.. ஆத்தா தலையை அப்படியே மண்ணுக்குள்ள புதைச்சுட்டு இருந்தா.. மாப்பிள்ளை தம்பி எப்படி உன்னைப் பார்க்கும்.. கொஞ்சம் நிமிர்ந்து தான் பாரேன்..” எனக் குரல் கொடுத்திருந்தார் ஸ்ரீராமை கவனித்து இருந்த ஒரு உறவுக்கார கிழவி.
அதில் பூரணி “நிமிர்ந்து பாரு பாப்பா..” என ஷ்ராவனியின் முகத்தை நிமிர்த்தி விட.. எதிரெதிராகப் பார்த்துக் கொண்ட இருவருக்குமே அப்படியொரு அதிர்வு.
ஷ்ராவனி சாசர் போல விரித்த விழியை இமைக்கக் கூட மறந்து அசையாமல் நின்று விட.. அதே அதிர்வு தந்த தாக்கத்தில் எழுந்தே நின்று விட்டிருந்தான் ஸ்ரீராம்.
இருவருக்குமே இது பேரதிர்வு.. துளியும் அவர்கள் வாழ்வில் எதிர்பாராத ஒன்று. இப்படியொரு அதிர்வில் வார்த்தை கூட வராமல் இருவரும் நின்று விட.. “மாப்பிள்ளைக்குப் பொண்ணு கூடத் தனியா பேசணும் போல வேலு..” என்று சிரித்தார் ஒருவர்.
அதில் “அதுக்கென்ன.. தாராளமா பேசட்டும்.. பாப்பா மாப்பிள்ளையை உள்ளே கூட்டிட்டு போம்மா..” என்ற வேலுவின் குரலிலேயே சுய உணர்வு பெற்றவள், நொடியும் யோசிக்காமல் அதற்குத் தயாரானாள்.
சற்று முன் இருந்த எப்படி எல்லாம் பேசி மிரட்டி வருபவனை வழிக்குக் கொண்டு வர வேண்டும் என்ற திட்டமெல்லாம் தேவையே இல்லை எப்படியும் இருவருக்குமே இதில் பிடித்தம் இருக்கப் போவதில்லை எனத் தோன்றவும் உற்சாகமாக அறைக்குள் செல்ல திரும்பினாள் ஷ்ராவனி.
“வீடு பூரா சொந்தத்தை வெச்சுகிட்டு பேசுங்கன்னா என்னத்த பேசும்ங்க.. தனியா மாடிக்கு அனுப்பி விடு வேலு..” என வயதானவர் ஒருவர் குரல் கொடுக்கவும், அதுவரை செய்வதறியாது நின்றிருந்த ஸ்ரீராம் வேகத்தோடு வெளி வாயிலை நோக்கி நகர்ந்தான்.
அவன் சென்ற வேகத்தை வைத்துப் பெண்ணிடம் பேச அவ்வளவு ஆர்வமாக உள்ளதாக எண்ணி அங்குள்ளவர்கள் கேலியில் இறங்க.. “ஹிஹி.”. என சிரித்துச் சமாளித்தவாறே அவன் பின்னே சென்றாள் ஷ்ராவனி.
கிட்டத்தட்ட அங்கிருந்து ஓடி வருவது போல இரண்டிரண்டு படிகளாகத் தாவி மேலே ஏறி வந்தவன், தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு இடுப்பு வரையே இருந்த மதில் சுவரில் சாய்ந்து நின்றான்.
நடந்து கொண்டிருப்பதை அவனால் கொஞ்சமும் நம்பவே முடியவில்லை.. யாரை வாழ்க்கையில் பார்க்கவே கூடாது என நினைத்தானோ அவளையே வாழ்க்கை துணையாகத் தன் அன்னை தேர்வு செய்திருப்பார் என்பதைக் கனவில் கூட நினைக்கவில்லை ஸ்ரீராம்.
“ஹப்பா.. இப்போ தான் நிம்மதியா இருக்கு, என்னடா இவ்வளவு லேட்டா வரானே லாஸ்ட் டைமில் எப்படிப் பேசி புரிய வெச்சு இதையெல்லாம் நிறுத்தறதுன்னு ரொம்ப டென்ஷனா இருந்தது.. இப்போ இல்லை புரியுது, நீயே இதை நிறுத்தற பிளான்ல தான் லேட்டா வந்தியா..? என்ன சொல்லி நிறுத்தறதுன்னு முடிவு செஞ்சுட்டீயா..?” என்றவாறே படிகளில் ஏறி வந்தாள் ஷ்ராவனி.
தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு நின்றிருந்தவன், வேகமாகத் தன் அலைபேசியை எடுத்து ஜானகி அன்று அனுப்பிருந்த புகைப்படத்தைப் பார்க்க முயன்றான். தன் பேச்சை கவனிக்காமல் அப்படி என்ன செய்கிறான் என்பது போல அருகில் வந்து எட்டி பார்த்தவள், அப்போதே ஸ்ரீராம் அந்தப் புகைப்படத்தை டவுன்லோட் செய்வதைக் கண்டு அவனை ஒரு மாதிரியாகத் திரும்பி பார்த்தவாறே “இப்போ தான் என்னை நீ பார்க்கறீயா..?” என்றாள் திகைப்பாக.
“சூசி உண்ட்டே..” என வேகமாகத் துவங்கி விட்டு அப்படியே நிறுத்தியவன் “பார்த்து இருந்தா இங்கே வந்து இருப்பேனா..?” என்றான் வெறுப்பான குரலில்.
அதில் ஒரு நொடி அப்படியே நின்றவள், “அப்போ உனக்கும் இந்தக் கல்யாணத்தில் விருப்பமில்லை அப்படித் தானே..?” என ஸ்ரீராமின் பேச்சுக்கு சம்பந்தமே இல்லா குரலில் உற்சாகத்தோடு விரல் நீட்டி கேட்கவும், “சுத்தமா இல்லை..” என்றான் ஸ்ரீராம்.
“ஹே.. எஸ்.. எஸ்..” என கையை மடக்கி எகிறி குதித்தவள், “அப்போ இந்தக் கல்யாணத்தை எப்படி நிறுத்த போறே..? என்றாள். அதில் அவளின் செயல்களை எல்லாம் ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்து கொண்டிருந்தவன் “அது என்னால முடியாது..” என்றவாறே அப்படியே தலையைப் பிடித்துக் கொண்டு பின்னால் சாய்ந்தான்.
“எது முடியாதாஆஆ..” எனத் திகைத்தவள்.. “ஏன்..? ஏன்..?” என்று எகிறிக் கொண்டு வர.. அவளை முறைப்பாகத் திரும்பி ஒரு பார்வை பார்த்தான் ஸ்ரீராம்.
அதில் இரண்டடி பின்னுக்கு நகர்ந்தவள், “என்ன முறைப்பெல்லாம் ஒரு மார்கமா இருக்கு.. ஏன் கல்யாணத்தை நிறுத்த மாட்டே..!” எனவும், ஸ்ரீராம் என்ன பதில் அளிப்பது எனப் புரியாமல் பார்த்துக் கொண்டிருக்க.. “என்ன அப்படிப் பார்க்கற..? ஓ.. என்னைப் பார்த்ததும் பிடிச்சு போச்சோ.. பிச்சுடுவேன் பிச்சு.. ஒழுங்கா கல்யாணத்தை நிறுத்திட்டு ஓடிடு..” என்று மிரட்டினாள் ஷ்ராவனி.
இப்போது தன் முழு உயரத்திற்கும் நிமிர்ந்து நின்றவன் தன் முன் அரைக்காய் படி அளவே இருப்பவளை ஒரு மாதிரியாகப் பார்த்து புன்னகைக்க.. அவனின் பார்வையிலிருந்தே தன் உயரத்தை கண்டு தான் சிரிக்கிறான் எனப் புரிய.. “ஏய் என்ன நக்கலா..?” என்றாள்.
“ஆமானா என்ன பண்ணவே..?” என ஸ்ரீராம் ஒற்றைப் புருவத்தை உயர்த்த.. சட்டென இப்படி அவன் கேட்கவும் என்ன சொல்வது எனப் புரியாமல் திகைத்தவள் மீண்டும் பேச துவங்குவதற்குள், “அப்படினா உனக்கும் இந்தக் கல்யாணம் வேண்டாம் ரைட்.. அப்போ நீயே அதை நிறுத்திடு..” என்றான்.
“எது நானா..?” என மீண்டும் ஷ்ராவனி திகைத்து விழிக்க.. “எஸ்.. நுவ்வே இப் பெல்லின்னி ஆப்புக்கோ..” (நீயே இந்தக் கல்யாணத்தை நிறுத்திக்கோ) எனவும் “என்னது பல்லிக்கு ஆப்பா..?” எனப் புரியாமல் திருதிருத்தாள் ஷ்ராவனி.
அதில் ஒரு கோப பெருமூச்சை வேகமாக வெளியிட்டவன், “ஐ மீன் நீயே இந்தக் கல்யாணத்தை நிறுத்திக்கோ..” என்றான். “அதான் ஏன்னு கேக்கறேன்.. உனக்கு வேண்டாம்னா நீ நிறுத்தலாம் இல்லை..” என எரிச்சலோடு ஷ்ராவனி சண்டைக்குத் தயாராக..
“அதையே நான் கேட்டா..?” என்றான் ஸ்ரீராம். “இங்கே பாரு.. இப்படியே ஏட்டிக்கு போட்டி பேசிட்டு இருந்தா எதுவும் நடக்காது.. நம்ம இரண்டு பேருக்குமே இந்தக் கல்யாணத்தில் இஷ்டமே இல்லை.. அதே போல நமக்கு நேரமும் இல்லை.. சீக்கிரம் எதையாவது செஞ்சு இதை நிறுத்த பாரு..” என்றாள் ஷ்ராவனி.
“நான் தான் சொல்லிட்டேன் இல்லை.. என்னால அதைச் செய்ய முடியாது..” என்று மீண்டும் ஸ்ரீராம் அழுத்தம் திருத்தமாகச் சொல்லி முடிக்கவும், “யோவ்.. முடியாது முடியாதுனா என்ன அர்த்தம்.. ரத்னவேலு நிறையச் சொத்து சேர்த்து வெச்சு இருக்காரு.. பொண்ணும் மூக்கும் முழியுமா அம்சமா இருக்கா.. அப்படியே செட்டில் ஆகிடுவோம்னு பிளான் எதுவும் போட்ட.. மகனே பர்ஸ்ட் நைட்ல கொடுக்கற பாலில் விஷம் வெச்சுடுவேன் ஜாக்கிரதை..” என மிரட்டினாள் ஷ்ராவனி.
“இப்படி ஒரு பிசாசை கல்யாணம் செஞ்சா ஒரு சாம்ராஜ்யமே கிடைக்குதுனாலும் எனக்கு அது வேண்டாம்.. அப்பறம் மூக்கும் முழியுமாவா.. மீ இன்ட்லோ அத்தமே லேதா.. நேனு காவாலனா கோனி இச்சேதா..?” (உங்க வீட்டில் கண்ணாடியே இல்லையா.. நான் வேணும்னா வாங்கிக் கொடுக்கட்டுமா..?) என்றான் நக்கலாக.
“என்னது காவால கோணி விழுந்துடுச்சா..? எங்கே..? எப்போ..?” என்றவளுக்கு, ஸ்ரீராம் அதை தமிழாக்கம் செய்து கூற.. அவனின் கேலியில் திகைத்தவள் “அப்பறம் என்ன தான்யா கேடு வந்தது உனக்கு.. என்னையும் பிடிக்கலை.. எங்கப்பா சொத்தும் வேண்டாம்னா கல்யாணத்தைத் தான் நிறுத்தி தொலையேன்..” எனப் படபடத்தாள்.
“அது மட்டும் என்னால முடியாது.. எங்க அம்மா இந்தக் கல்யாணத்தை எவ்வளவு ஆவலா எதிர்பார்க்கறாங்கன்னு எனக்குத் தெரியும்.. அவங்க மனசை என்னால உடைக்க முடியாது.. இந்தக் கல்யாணம் நான் நிறுத்தினதா இருக்கக் கூடாது.. நீ என்ன வேணும்னாலும் செய், எனக்கு எந்தப் பிரச்சனையும் இல்லை.. ஆனா இந்தக் கல்யாணம் மட்டும் நடக்கவே கூடாது..” என்றான் திட்டவட்டமாக.
அதில் “ஐயோ” எனத் தலையில் கை வைத்து கொண்டவள், “ஏன் யா இப்படி அம்மா சென்டிமென்ட் எல்லாம் கொண்டு வந்து சாகடிக்கறே..?” எனவும், “உனக்குத் தான் எந்தச் சென்டிமென்ட்டும் இல்லையே.. நீயே இதை ஈசியா செய்யலாமே.. உன்னை மாதிரி ரக்காஷிக்கெல்லாம் இதெல்லாம் கஷ்டமா என்ன..?” என்றான் ஸ்ரீராம்.
“ராகேஷ் யாரு..?” என்று விழித்தவள், அவனின் முறைப்பில் “என்னாலையும் அது முடியாது.. இல்லைனா நீ வர வரைக்கும் காத்திருப்பேனா நான்.. எப்போவோ எல்லாரையும் ஓட விட்டு இருக்க மாட்டேன்..” எனவும், “ஏன்..? உனக்கு அப்படி என்ன பிரச்சனை..?” என்றான் ஸ்ரீராம்.
“எங்க அப்பா..” என்பதோடு ஷ்ராவனி நிறுத்தி கொள்ள.. அவளை ஆச்சர்யமாகப் பார்த்தவன், “உன்னைப் பார்த்தா அப்பாக்கு பயப்படற பொண்ணு மாதிரி தெரியலையே..” என்றான்.
“பயம்னு நான் சொன்னேனா.. எங்க அப்பா எது சொன்னாலும் நான் மறுத்து பேச மாட்டேன்.. அதான் உன்கிட்ட கேட்கறேன்..” எனவும், “இவ்வளவு தூரம் வந்த பிறகு எங்க அம்மாக்கு இதை நான் தான் நிறுத்தினேன்னு தெரிஞ்சா அதை அவங்களால் தாங்கிக்கவே முடியாது..” என்றான் ஸ்ரீராம்.
அடுத்து என்ன செய்வது என்பது போல இருவரும் நின்றிருக்க.. “இன்னும் பேசி தீரலையா.. வாழ்க்கை முழுக்கப் பேசிட்டே தானே இருக்கப் போறீங்க.. நேரமாகுது வாங்க வாங்க..” என்ற குரல் கேட்டது.
அதில் திரும்பி பார்த்தவர்கள் படியின் அருகே பூரணியும் அவரருகே இன்னொரு பெண்மணியும் இருப்பதைக் கண்டு அப்படியே அமைதியாக.. “பாப்பா அப்பா கூப்பிடறாங்க டா..” என்றார் பூரணி.
அதற்கு மேல் அங்கே நிற்க முடியாமல் இருவரும் கீழே இறங்க.. வாயிலருகே தங்கள் வீட்டிற்குப் போகத் தன் சொந்தங்களோடு தயாராக நின்றிருந்தார் வேலு.
இரு குடும்பங்களும் விடைபெற்றுக் கொள்ள.. இருவரும் ஒருவரையொருவர் திரும்பி பார்த்தவாறே விலகி சென்றனர்.
மறுநாள் காலை குல தெய்வ கோவிலில் மணமேடையில் அமர்ந்திருந்த ஸ்ரீராம், தன்னருகே வந்து அமர்ந்தவளை ஒரு எதிர்பார்ப்போடு திரும்பி பார்க்க.. அதே போன்ற பார்வையை அவளுமே பார்த்து வைத்தாள்.
ஐயர் ஒவ்வொரு சடங்காகச் செய்து கொண்டிருக்க.. நேரம் கடந்து கொண்டே இருப்பதைக் கண்டு மெல்ல ஷ்ராவனியின் செவியருகே குனிந்தவன், “என்ன பிளான் வெச்சு இருக்கே..?” என்றான்.
அதில் திகைத்துப் போய்த் திரும்பி பார்த்தவள் “அப்போ நீ எதுவும் பிளான் செய்யலையா..?” எனவும், “விளையாடாதே.. அதுக்கு இது நேரமும் இல்லை.. சீக்கிரம்..” என்றான் ஸ்ரீராம் பல்லை கடித்துக் கொண்டே.
“யோவ் யாரு விளையாடறா நீயா..? நானா..?” என்று அதே போலப் பல்லை கடித்துக் கொண்டே ஷ்ராவனி கேட்கவும், “அடடா.. இன்னும் அஞ்சே நிமிஷம் தான் கொஞ்சம் பொறுத்துக்கங்கோ.. அப்பறம் காலம் முழுக்க ஆசை தீர பேசிட்டே இருங்கோ யாரு வேணாம்னா..” என்ற புரோகிதரின் குரலில் கலைந்தவர்கள், நிமிர்ந்து பார்க்க.. முகமெல்லாம் பூரிக்கத் தன் மகனின் மணக் கோலத்தை ரசித்துக் கொண்டிருந்த ஜானகியின் கண்களில் இருவரின் இந்த நெருக்கத்தைக் கண்டு ஆனந்த கண்ணீர் வழிந்தது.
அதைக் கண்டு செய்வதறியாது ஸ்ரீராம் பார்த்திருக்க.. அதே போன்ற நிலையிலேயே தன் தந்தை குழந்தையின் ஆர்வத்தோடு இங்கும் அங்கும் ஓடி தேவையானவற்றை ஏற்பாடு செய்து விட்டு அரக்க பறக்க மணமேடையை நோக்கி ஓடி வருவதையும் அவரின் இந்தத் திருமணத்தின் மீதான எதிர்பார்ப்பையும் கண்டு திகைத்திருந்தாள் ஷ்ராவனி.
அதே நேரம் புரோகிதர் மாங்கல்யத்தை எடுத்து ஸ்ரீராமிடம் நீட்ட.. அதை வாங்க தயங்கி நின்றவன் தன் அன்னையைப் பார்க்க.. தன் அனுமதிக்காகக் காத்திருப்பதாக எண்ணி புன்னகையோடு “தீஸ்கோ பாபு..” (வாங்கிக்கோ பாபு..) என்றார் நெருங்கி வந்து நின்றவாறு.
அதை மறுக்க முடியாமல் தயக்கத்தோடே கையில் மங்கல்யத்தை ஸ்ரீராம் வாங்கிக் கொள்ள, “குல தெய்வத்தைக் கும்பிட்டுட்டு மாங்கல்யத்தை வாங்கிக்கோ பாப்பா..” என்றார் வேலு.
அதில் ஷ்ராவனியின் கைகள் தானாகக் கடவுளை வணங்க.. தலையோ ஸ்ரீராமின் கையால் ஏற போகும் மாங்கல்யத்துகாக அவன் முன் குனிந்தது. நெருங்கிய உறவுகளின் ஆசியோடு குல தெய்வ சன்னிதானத்தில் வைத்து தன் சரிபாதியாக வாழ்வில் பாதியாக ஷ்ராவனியை ஏற்று கொண்டான் ஸ்ரீராம்.