About Me
I’m Kavi Chandra. Over the years, I’ve been fortunate to write 26 books and 45 short stories. Writing has always been my way to connect with people, sharing emotions and experiences. I’m grateful for every reader who enjoys my work.
All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the publisher, except for brief quotations used in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law.
Page 3 / 3
Prev
March 26, 2026 1:29 pm
ஜானகி மந்திரம் 19 A
இரண்டு நாட்களுக்குப் பிறகு, ஒரு நாள் மதிய உணவு இடைவேளை.
கல்லூரி வளாகம் வழக்கமான சத்தங்களுடன் இயங்கிக் கொண்டிருந்தாலும், மைதிலிக்கும் மனோவுக்கும் அந்த நிமிடம் ஒரு தனிமை தீவு போலவே இருந்தது. காலையிலேயே அவன் அனுப்பிய அந்த மெசேஜ்— "I want to hear your voice. மதியம் 1:30-க்கு கால் பண்றேன். ஓகேவா?" —
அதை மைதிலி எத்தனை முறை படித்தாள் என்பதற்கு அவளுக்கே கணக்கு இல்லை.
முதலில் மறுத்தாள். பிறகு தவிர்த்தாள்.
ஆனால் —
திரும்பத் திரும்ப அவன் insist பண்ணியதால், ஒரு கட்டத்தில் ஒத்துக்கொள்ள வேண்டியதாகி விட்டது.
சஞ்சுவும் இந்துவும் அவர்கள் கிளாசில் இருப்பார்கள். டிபார்ட்மெண்ட் சிம்போசியம் விஷயமாக அவர்கள் அலைந்து கொண்டிருந்ததால் இருவரையும் அவள் தொந்தரவு செய்ய விரும்பவில்லை.
கேண்டீன் பக்கமும் மரத்தடிகளிலும் மாணவர்கள் ஒருவரையொருவர் லஞ்ச் பாக்ஸைப் பிடுங்கி சாப்பிட்டபடி சினிமா மற்றும் கிரிக்கெட் பற்றி ஆரவாரமாக கலாட்டா செய்துகொண்டிருந்தனர்.
மறுபுறம், மாணவிகள் சிறு சிறு குழுக்களாக வராண்டாக்களில் உலவியபடி, மெல்லிய சிரிப்புடன் ரகசியங்களை பகிர்ந்துகொண்டு தங்களுக்குள் கலகலப்பாக பேசிக்கொண்டிருந்தனர்.
மைதிலி மட்டும் மெல்ல பிரிந்து காமர்ஸ் பிளாக் கிரவுண்ட் ப்ளோர் லேடீஸ் ரெஸ்ட் ரூம் பகுதிக்கு முன்னால் இருந்த அந்த நிழலான வராண்டாவிற்கு வந்தாள். அங்கே நடமாட்டம் குறைவாக இருந்தது.
சுவர் மீது வருடங்களின் மெல்லிய சிதைவு. பூச்சு உரிந்த தடங்கள்.
அருகில் நின்றிருந்த ஒரு முதிர்ந்த வெள்ளை சம்பா மரம். அதிலிருந்து உதிர்ந்த பூக்கள், தரை முழுக்க பரவியிருந்தன.
பால் வெள்ளை இதழ்கள்.
மஞ்சள் மையம்.
வெயிலில் மின்னியது.
அவள் கையில் இருந்த அந்தப் நோக்கியா போன், அவள் உள்ளங்கையின் சூட்டில் வேர்த்திருந்தது.
மதியம் 1:31.
போன் ரிங் டோனை வெளியிட.... மைதிலி தயக்கத்துடன் 'அட்டெண்ட்' செய்து காதுக்கு கொடுத்தாள்.
மறுமுனையில் ஒரு நொடி மௌனம்... பிறகு ஒரு மெல்லிய சிரிப்புடன் கலந்த அந்த காந்தக் குரல் ஒலித்தது.
மனோ: "ஹலோ... சன்ஷைன்? இருக்கியா?"
மைதிலிக்கு திடீர் படபடப்பு. இவ்வளவு காலம் எழுத்துக்களாக பார்த்த அந்த மனிதன், இப்போது ஒலியாக தன் காதுக்குள் இறங்குவதை மைதிலியால் நம்ப முடியவில்லை.
மைதிலி: (தொண்டையை சரிசெய்தபடி மெல்லிய குரலில்) "ம்... இருக்கேன்..."
மைதிலி தூணை பிடித்தபடி நின்றுகொண்டே இருந்தாள்.
அவளது மூச்சு மெதுவாக சீராகிக் கொண்டிருந்தாலும் —
இதயம் மட்டும் இன்னும் அவசரத்தில் துடித்துக் கொண்டே இருந்தது.
அதே நேரம் —
ஃபுட்பால் கிரவுண்ட்.
மனோ —
ஒரு பெரிய மரத்தடியில்
ஒரு காலை மடக்கி, மரத்தில் தூக்கி வைத்து சாய்ந்து நின்றிருந்தான்
மனோ: "வாவ்... தேங்க்ஸ். தெரியுமா? இவ்வளவு நாள் உன் மெசேஜ் படிக்கும்போது எனக்குள்ள ஒரு வாய்ஸை நானே கிரியேட் பண்ணி வச்சிருந்தேன். ஆனா நிஜம் அதைவிட ரொம்ப அழகா இருக்கு. Your voice has a soul, Sunshine. ஒரு சின்ன பயம் இருக்கு... ஆனா அதுல ஒரு நேர்மை இருக்கு."
மைதிலிக்கு தன் கைகள் வேர்ப்பது புரிந்தது. ஒரு பக்கம் தன் நிஜ அடையாளத்தை மறைக்கிறோம் என்ற 'Insecurity', இன்னொரு பக்கம் அவனது வார்த்தைகள் தரும் போதை.
தொண்டைக்குள் வார்த்தைகள் சிக்கித் தவிக்க, வராண்டாவின் அந்த தூணைப் பலமாக பற்றிக்கொண்டாள்.
மனோ: "இப்ப நான் காலேஜ்லதான் இருக்கேன்... நீ எங்க இருக்க? இப்போ என்ன பண்ணிட்டு இருக்க?"
தான் அவனுக்கு மிக அருகில்தான் இருக்கிறோம் என்பதை சொல்ல முடியாமல் மௌனமானாள். அவளது 'Silence'-ஐ புரிந்துகொண்டது போல மனோவே தொடர்ந்தான்.
மனோ: "சரி... ஓகே ஓகே. நீ சொல்ல வேண்டாம், நான் உன்னை போர்ஸ் பண்ணல. எங்களுக்கு இப்போ லஞ்ச் பிரேக். பசங்கல்லாம் கேண்டீன்ல கத்திக்கிட்டு இருக்காங்க... நான் அங்கிருந்து எஸ்கேப் ஆகி இப்போ கிரவுண்டுக்கு வந்துட்டேன். இங்க ஒரு மரத்தடியில தனியா நின்னுதான் உன்கிட்ட பேசிட்டு இருக்கேன்."
மைதிலி: "நிஜமாவே என்கிட்ட பேசணும்னு தோணுதா மனோ? நான் எப்படி இருப்பேன்னு கூட உங்களுக்கு தெரியாதே..."
மனோ: (ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன்) "உன் முகம் எப்படி இருக்கும்னு எனக்கு தெரியாதுதான். ஆனா, உன் பேச்சு மூலமா நீ எப்படிப்பட்டவன்னு எனக்கு தெரியும் சன்ஷைன்.
மைதிலி: அப்படியா நான் எப்படிப்பட்டவ, ஒரு சாம்பிள் சொல்லுங்க பாப்போம்...
படபடப்பு அவளுக்கு குறைந்து கொண்டே செல்ல, சகஜமாக பேச ஆரம்பித்தாள்.
மனோ: “சொல்லட்டுமா…?”
சிறிது இடைவெளி.
“நீ ரொம்ப யோசிப்ப…
ஒவ்வொரு வார்த்தையும் type பண்ணுறதுக்கு முன்னாடி இரண்டு தடவை யோசிப்ப…
யாரையும் hurt பண்ணக்கூடாது னு நினைப்ப…
ஆனா உனக்குள்ள என்ன கஷ்டமோ — அத மட்டும் சொல்ல மாட்ட…”
மைதிலி அசைவின்றி நின்றாள்.
அவன் சொன்ன ஒவ்வொரு வார்த்தையும் —
அவளுக்குள்ள ஒலித்தது.
மைதிலி: “அவ்வளவு easyஆ analyse பண்ணிட்டீங்களா…?”
மனோ: (சிரித்தபடி)
"Analysis இல்ல சன்ஷைன்… feeling… நீ எப்படிப்பட்டவளா இருப்பன்னு என்னால பீல் பண்ண முடியுது.."
சிறிது மௌனம்.
அந்த மௌனம் — சொல்லாத உணர்ச்சிகளால் நிரம்பிருந்தது. மைதிலி உதட்டோரம் புன்னகை.
மனோ:.“நான் ஒரு விஷயம் கேக்கலாமா…?”
மைதிலியின் விரல்கள்
போனை இன்னும் பலமாக பற்றின.
“ம்… கேளுங்க…”
மனோ: “நீ இப்போ சிரிக்கிறியா…?”
அவள் சற்று திகைத்தாள்.
இவனுக்கு எப்படி தெரியும்?
மைதிலி: எதுக்காக அப்படி கேக்குறீங்க?
மனோ: “தெரியல… but I can literally feel your smile right now."
மைதிலி — முதன்முறையாக —
சிறிது வெளிப்படையாக சிரித்தாள்.
“இல்ல…ஆனா இப்போ சிரிக்கறேன்…”
அந்த பதிலுக்கு பிறகு —
மறுமுனையில் ஒரு பெருமூச்சு.
மனோ: Good… நீ சிரிக்கணும் சன்ஷைன்…
சன்ஷைன்ங்கற பேருக்கு ஏத்த மாதிரி எப்பவுமே சிரிக்கணும், எல்லாரையும் சிரிக்க வைக்கணும். அதுதான் சரி.
அந்த பதில் மைதிலியின் உள்ளத்தை உருகச் செய்தது.
அவள் வரண்டாவில் நடை பயின்றாள். கீழே கிடந்த சம்பா பூக்களை கவனமாக மிதிக்காமல் நடந்தாள்.
மைதிலி: “நீங்க எப்பவுமே இப்படி தான் பேசுவிங்களா…?”
மனோ: “யார்கிட்ட…?”
மைதிலி: “ என்னை மாதிரி… யாருன்னே தெரியாத பொண்ணுங்க கிட்ட…”
சிறிது நேரம் —
மௌனம். மௌனத்தில் லேசான காயம்.
பின்னர்,
மனோ:
“இல்ல… இதெல்லாம் நான் யார்கிட்டயும் பேச மாட்டேன்…
நீ-ங்கறதுனால தான் பேசுறேன்… ஏன்னா நீ எனக்கு ரொம்ப important அதான்."
அந்த பதில் — மைதிலியை நடக்கவிடாமல் நிறுத்தியது.
அவள் தரையில் இருந்த வெள்ளை பூக்களை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தாள்.
மைதிலி: “நான்… உங்களுக்கு ரொம்ப importantஆ…?”
அந்த கேள்வி — அவளுக்கே பயமாக இருந்தது.
மறுமுனையில் —
ஒரு அர்த்தமுள்ள சிரிப்பு.
மனோ: “அது உனக்கே தெரியாதா…?”
அவள் எதுவும் பேசவில்லை.
மனோ: “நான் சொல்லணுமா…?”
மைதிலியின் மூச்சு — மெல்ல தடைபட்டது.
“ம்…”
மனோ: “எனக்கு எல்லாரும் இருக்காங்க.. அவங்களையெல்லாம் இம்பார்ட்டன்டா நான் நினைக்கல. ஆனா நீ இல்லனா… என் நாள் முழுசும் empty தான்…நீ online இல்லனா… நான் wait பண்ணுறேன்… நீ reply lateஆ கொடுத்தா… நான் irritate ஆகுறேன்…இதல்லாம்… important இல்லனா என்ன…?”
அந்த வார்த்தைகள் —
மைதிலியின் உள்ளத்தில் ஆழமாக பதிந்தது. அவள் இதயம் உருகி வழிவது போலிருந்தது. மெதுவாக சுவரில் சாய்ந்து கண்களை மூடினாள்.
ஒரு நொடி —
அவள் எல்லாத்தையும் மறந்து — அந்த உணர்வை மட்டும் உணர்ந்தாள்.
Cut to — Close up
அவள் முகத்தில் பரவச நடுக்கம்.
உதட்டில் பிறக்கும் சிறிய புன்னகை.
முன்பக்கம் கிரவுண்டில் மாணவர்கள் சத்தம்…
கலாட்டா, சிரிப்பு கூச்சல்.
அனைத்தும் மெதுவாக மங்க ஆரம்பித்தது.
Fade out — Background noise
மீதமிருப்பது —அவன் குரல் மட்டும்.
Echo effect —
"நீ இல்லனா… என் நாள் முழுசும் empty…"
அந்த வார்த்தைகள் —
அவள் மனதுக்குள் மெல்ல மெல்ல ஒலித்துக் கொண்டே இருந்தது.
Visual — Slow Motion
காற்று லேசாக வீசியது.
அவள் தலைமுடியின் சில கூந்தல்கள் — முகத்தை வருடின.
Insert shot —
தரையில் இருந்த வெள்ளை சம்பா பூக்கள் காற்றில் புரண்டு நிமிர்ந்தன.
Cut — Extreme close up
அவள் மூடிய கண்களின் மூலைகளில் ஒளிரும் ஈரப்பதம்.
அந்த நொடி —
அவள் எங்கும் இல்லை.
காலேஜ் வராண்டா மறைந்து,
சம்பா பூக்களின் வெள்ளை வெறுமை.
அந்த வெறுமையின் நடுவில் —
அவன் குரல் மட்டும்.
அவள் — அந்த குரலை பிடித்து கொண்டு நிற்கிறாய்
Heartbeat sound — slow… லப் டப்
ஒரு நொடி —
அவள் எல்லாத்தையும் மறந்தாள்.
யார்… எங்கே… எப்படி…
எதுவும் இல்லை.
Only feeling.
அந்த உணர்வு — அவளை முழுக்க நிரப்பியது.
மனோவின் குரல் கேட்க--- Cut Back to reality.
“இப்போ நான் சொன்னது, உன் நெஞ்ச தொட்ட மாதிரி
ஃபீல் பண்ணுன இல்லையா ?”
மைதிலி கண்களை சட்டென்று திறந்து திகைத்தாள்.
அடப்பாவி! இவன் எப்படி கண்டு பிடிக்கிறான்?
மைதிலி: எப்படி பீல் பண்றேன்னு சொல்றீங்க?
மனோ — மரத்திலிருந்து நேராக நின்றான்.
"அது என்னமோ தெரியல சன்ஷைன். உன் silence கூட அதிகமா பேசுது … மத்த விஷயங்களில் கரெக்டா இருக்கனா இல்லையான்னு எனக்கு தெரியாது. ஆனா உன் விஷயத்தில் மட்டும் எனக்கு உள்ளுக்குள்ள தோணுது, அதை சொல்றேன்.."
மைதிலி அந்த வராண்டாவில் இருந்து நடக்கத் தொடங்கினாள்.
மைதிலி:
“நீங்க ரொம்ப dangerous…”
மனோ சிரித்தான்.
அவனும் மெதுவாக நடக்க ஆரம்பித்தான்.
மரத்தடியை விட்டு — காலேஜ் பில்டிங் நோக்கி.
மனோ: “ஏன்…?”
மைதிலி: “மனசுல இருக்கிறதல்லாம் கண்டுபிடிச்சுட்றீங்க…”
மனோ — நடந்தபடி ஸ்டைலாக தலையை கோதினான்.
“நீ தான் சொல்லாம எல்லாத்தையும் சொல்லிருரியே…”
மைதிலி — ஒரு நொடி நின்றாள்.
“நானா…?”
மனோ:
“yes… நீ உன்னை மறைக்க முயற்சி பண்ணுற… ஆனா ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் நீ தெரிஞ்சுட்ற…What can i do? ”
சற்றும் தூரத்தில் அவள் கிளாஸ் கேர்ள்ஸ் வருவதை கவனித்ததும்,
மைதிலி அவசரமாக: சரி ஓகே. நான் அப்புறமா பேசறேன்.... என்றாள்.
மனோவும் அவசரமாக: எப்ப?... என்று கேட்க,
மைதிலி: text பண்ணுங்க... ஓகேவா bye.
என்றபடி அவன் பதிலை எதிர்பார்க்காமல் காலை கட் செய்தாள்.
ச்சே! வச்சிட்டாளே! இன்னும் கொஞ்ச நேரம் பேசிருக்கலாம்.
மொபைலை பாக்கெட்டில் போட்டபடி மனோ நடக்க ஆரம்பித்தான். 'இவ கண்டிப்பா நம்ம காலேஜ் ஸ்டூடண்டா தான் இருக்கணும். ஆனா இவ்வளவு பேருக்கு நடுவுல இவளை எப்படிக் கண்டுபிடிக்கிறது?' என்ற யோசனை அவன் தலையை குடைந்தது.
இப்போது —
மைதிலி வராண்டாவை கடந்து காமர்ஸ் பில்டிங்கின் முன்புறம் வந்தாள்.
முன்னால் —
கிரவுண்ட்.
அதே நேரம் —
மனோவும் கிரவுண்டிலிருந்து
அந்த பக்கமாக நடந்து வந்தான்.
சற்றும் எதிர்பாராத அந்த நொடியில், இருவேறு துருவங்களும் நேருக்கு நேர் சந்தித்துக் கொள்ளும் தூரத்தில் இருந்தார்கள்.
எதிரே வரும் மனோவை பார்த்து விட்டாள். தற்செயலாக அவனை எதிரே பார்த்ததும், மைதிலிக்கு மூச்சே நின்றுவிடும் போலிருந்தது.
மனோ காமர்ஸ் பில்டிங்கை கடந்து மெயின் பில்டிங் நோக்கி செல்வதற்காக வந்தான். மைதிலி சட்டென்று தலையை குனிந்து கொண்டு நடக்க ஆரம்பித்தாள்.
அவர்கள் இருவரும் ஒருவரை ஒருவர் தாண்டிச் சென்ற அந்த விநாடி...
மனோவின் உடலில் இருந்து வீசிய அந்த 'அசாரோ விசிட்' பெர்ஃப்யூம் வாசனையால் மைதிலி மனதிற்குள் ஒரு சுகந்தமான நடுக்கம்.
தன்னிடம் இப்போது பேசிய அந்த சன்ஷைன் குரலின் அதிர்விலேயே லயித்துப்போயிருந்த மனோ, எதிரே வந்த பெண்ணை துளியும் கவனிக்காமல் கடந்து சென்றான்.
மைதிலி மட்டும் ஒரு கணம் நின்று பின்னால் திரும்பிப் பார்த்தாள். அவன் ஸ்டைலாக நடந்து சென்று கொண்டிருந்தான்.
'இவன் தேடும் அந்த சன்ஷைன் கேர்ள் நான்தான் என்று தெரிந்தால், இவன் இன்னும் இப்படியே அன்பாக இருப்பானா?' என்ற கேள்வி அவள் கண்களில் ஒரு மெல்லிய ஈரத்தை வரவழைத்தது.
தொடரும்
April 2, 2026 2:05 pm
ஜானகி மந்திரம் 20
அன்று மாலை... பெண்கள் விடுதி.
விடுதி அறையின் கதவை ஸ்ரேயா தள்ளி திறந்து உள்ளே நுழைந்தபோது, அவள் எதிர்பார்க்காத ஒரு காட்சி அவளை அப்படியே நிற்க வைத்தது.
வழக்கமாக ஏதாவது வெட்டி அரட்டை அடித்துக் கொண்டிருக்கும் சலோனியும் பிரணவியும், ஏதோ ஊரை காலி செய்வது போல பரபரப்பாக தங்கள் துணிகளைப் பெட்டிக்குள் திணித்துக் கொண்டிருந்தார்கள்.
அவர்கள் முகத்தில் வழக்கத்துக்கு மாறான பயம்.
ஸ்ரேயா: "ஏய்... என்ன? எதுக்கு இப்போ பெட்டி படுக்கையோட.... ஊருக்கு கிளம்புறீங்களா ?"
சலோனி தன் பேக் zip-ஐ இழுத்து மூடியபடி மெதுவாக நிமிர்ந்தாள். டென்ஷனை மறைக்க சிரமப்பட்டாள். அவள் குரலை கட்டுப்படுத்த முயற்சித்தாலும், உள்ளேயிருந்த பதட்டம் வெளியில் தெரிந்துவிட்டது.
“நாங்க… வேற ரூமுக்கு shift ஆகுறோம் ஸ்ரேயா… இங்க இருக்கிறது இனிமே safe இல்ல…”
ஸ்ரேயா ஏளனமாக திமிராக புன்னகைத்தாள்.
“Safe இல்லையா…? Seriously…?”
ஒரு புருவத்தை உயர்த்தி....
அவள் மெதுவாக முன்னே வந்தாள்.
“Are you guys even listening to yourselves…?இந்த ஹாஸ்டல்ல… who runs the gameன்னு மறந்துட்டிங்களா…?”
சலோனி: "உனக்கு விஷயம் தெரியாது SRK. அண்டர்கவர் போலீஸ்காரங்க காலேஜுக்குள்ளயும் ஹாஸ்டலுக்குள்ளயும் நுழைஞ்சிருக்காங்க. போதை Party விவகாரத்துல லிஸ்ட் எடுத்துட்டு இருக்காங்களாம். ஒருவேளை நாம மாட்டினா... அப்புறம் ஜென்மத்துக்கும் வெளிய வர முடியாது. கொஞ்ச நாளைக்கு நாம பிரிஞ்சி இருக்கிறது தான் நல்லது."
What the heck!!!!
ஸ்ரேயா ஆச்சரியத்துடன் பிரணவியைப் பார்த்தாள்.
பிரணவி வேகவேகமாக தலையாட்டினாள்.
"ஆமா SRK... எனக்கும் அதே தகவல் தான் கிடைச்சது. போன்ல ஒருத்தங்க வார்ன் பண்ணாங்க. போலீஸ் லிஸ்ட்ல நம்ம பேரும் இருக்காம். அதனாலதான் ரிஸ்க் எடுக்காம வேற ரூமுக்கு போறோம்."
ஸ்ரேயா தன் கைகளை மார்புக்குக் குறுக்கே கட்டிக்கொண்டு நின்றாள். "முட்டாள்தனமா பேசாதீங்க! அப்படி எல்லாம் எதுவுமே கிடையாது. யாரோ உங்களை வச்சுச் செய்றாங்க... அதையும் மீறி ஏதாவது பிரச்சனை வந்தா இந்த ஸ்ரேயா பாத்துக்க மாட்டேனா? நான் இருக்கும்போது உங்களுக்கு என்ன பயம்? You both just panic for no reason…?”
அவள் குரல் கொஞ்சம் குளிர்ந்தது.
“Come on yaar… don’t behave like amateurs…”
சலோனி தன் பெட்டியை தூக்கிக்கொண்டு வாசலை நோக்கி நடந்தபடியே பேசினாள்.
"பிரச்சனை வந்ததுக்கு அப்புறம் நீ பார்த்துக்குறதை விட, பிரச்சனை வராம பார்த்துக்கிறது தான் புத்திசாலித்தனம் ஸ்ரேயா. அதனால தயவுசெஞ்சு எங்களை மன்னிச்சிடு... BYE!"
அவள் பதிலைக்கூட எதிர்பார்க்காமல், இருவரும் விறுவிறுவென்று அறையை விட்டு வெளியேறினார்கள்.
ஸ்ரேயா அந்த வெறிச்சோடிய அறையின் நடுவில் அசையாமல் நின்றாள்.
அவளது கண்கள் மெதுவாக சிவந்தது.
கோபம் — ஆனா கண்ட்ரோல்டான கோபம்.
“Undercover ஆ…? Nice try…”
கசப்பாக புன்னகைத்து விட்டு ஜன்னல் பக்கம் திரும்பினாள்.
காற்றில் திரைச்சீலைகள் பலமாக அசைந்தன.
“யாரு இவங்களை இவ்வளவு panic பண்ணுற அளவுக்கு scare பண்ணிருக்காங்க…?”
அவள் கண்கள் சுருங்கின.
“சஞ்சு.... இந்து?”
அவள் தலையை சற்றே சைக்கோ தனமாக சாய்த்தாள்.
“No one… messes with my space…”
அவள் அழுத்தமாக, வெறுப்பாக சொன்னாள்.
“And gets away with it...."
ஒரே கல்லூரி வளாகம். ஆனால் இருவேறு உலகங்கள்.
மறுநாள் காலை 11:15
மனோ ப்ளே கிரௌண்டில் நடந்து கொண்டிருந்தான். மரங்களின் நிழல் தரையில் கோலமிட,
ஒரு காரணமுமில்லாமல் —
சன்ஷைனிடம் பேசணும் போல தோன்றியது.
ஒரு வார்த்தை…
ஒரு மெசேஜ்…
ஏதாவது.
அவன் மெதுவாக நின்றான். பாக்கெட்டிலிருந்து போனை எடுத்தான்.
மனோ (Message): "குட் மார்னிங் சன்ஷைன்! உலகத்துக்கே சன்ஷைன் கொடுக்கிற சூரியனே நடு வானத்துக்கு வந்துருச்சு ஆனா உன் மெசேஜ் இன்னும் வரல?"
B.Com கிளாஸ் ரூம் - மைதிலி:
மைதிலி அப்போதுதான் அக்கவுண்டன்சி கிளாஸில் பேலன்ஸ் ஷீட்டைச் சரிபார்த்து கொண்டிருந்தாள். சைலண்டில் கிடந்த மொபைலில் லைட் எரிந்ததும் மேசைக்கு அடியில் பார்த்தாள். ஒரு புன்முறுவலுடன் பதில் அனுப்பினாள்.
மைதிலி (Reply): " ரொம்ப சீக்கிரம் முழிச்சுட்டீங்க போல... have a good day!"
மனோ: முழிச்சிட்டிங்களா வா? நான் இப்ப காலேஜ்ல இருக்கிறேன். புட்பால் ப்ராக்டீஸ்.
மைதிலி: ஜாலிதான். பாதி நேரம் புட்பால் கிரிக்கெட் பிரக்டிஸ்ன்னு கிளாஸுக்கு போறதே இல்ல, கரெக்டா?
மனோ: ஆமா OD குடுத்துருவாங்க... பட் எதை செஞ்சாலும் சின்சியரா பண்ணுவேன்.
மதியம் 12:45 - கேண்டீன் பரபரப்பு.
மனோ தனது நண்பர்களுடன் கேண்டீனில் அமர்ந்து கிரிக்கெட் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தான். சுற்றி எக்கச்சக்க சத்தம், ஆனால் அவன் மனம் மட்டும் அந்த 'Virtual' உலகத்திலேயே இருந்தது.
மனோ (Message): "இங்க பயங்கர சத்தம்... ஆனா எனக்குள்ள உன் குரல் மட்டும் தான் கேட்டுட்டே இருக்கு. லஞ்ச் சாப்பிட்டியா? இன்னைக்கு என்ன ஸ்பெஷல்? அப்புறம்... இன்னைக்கு நீ என்ன கலர் டிரஸ் போட்டிருக்கனு நான் கெஸ் பண்ணட்டுமா?"
மைதிலி (Reply - அவள் கிளாஸ் ரூமில் தோழிகளுடன் லன்ச் சாப்பிட்டபடி ): "கெஸ் பண்ணாதீங்க... கண்டிப்பா தப்பாத்தான் இருக்கும்! நான் லஞ்ச் சாப்பிட்டுட்டு இருக்கேன். நீங்களும் நல்லா சாப்பிடுங்க. அப்புறம்... சுத்தி இருக்கிறவங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசுங்க, போன்லயே இருக்காதீங்க!"
மாலை 3:30 - ஃபுட்பால் மைதானம்:
மனோ பிராக்டிஸுக்கு போவதற்கு முன்னால், மைதானத்தின் ஓரத்தில் அமர்ந்து ஷூ லேஸைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தான். வானம் லேசாக மேகமூட்டத்துடன் இருக்க, அவளது நினைவு மீண்டும் வந்து போனது.
மனோ (Message): "இப்போ இங்க கிளைமேட் செமையா இருக்கு. சின்னத் தூறல். இந்த நேரத்துல உன் கூட ஒரு லாங் வாக் போகணும்னு ஆசையா இருக்கு சன்ஷைன். எப்போ நடக்கும் இது?"
மைதிலி (Reply - கிளாஸ் முடிந்து ஹாஸ்டலுக்கு செல்லும்போது): "கிளைமேட் ரசிங்க... ஆனா நனையாதீங்க, அப்புறம் சளி பிடிச்சுடும். லாங் வாக் போகலாம்... அதுக்கு இன்னும் time இருக்கு. இப்போ பிராக்டிஸ்ல கவனம் செலுத்துங்க!"
ஹாஸ்டல் ரூமில்,
சஞ்சுவும் இந்துவும் ஸ்ரேயாவின் ரூமில் நடந்த விவகாரத்தைப் பற்றிப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.
இந்து: "சஞ்சு... அந்த ரெண்டு பேரும் காலி பண்ணிட்டு போறதை ஸ்ரேயா பார்க்கும்போது அவ மூஞ்சியை பாத்திருக்கணுமே... செம கடுப்புல இருப்பா!"
சஞ்சு சிரிப்பை அடக்கிக்கொண்டு,
"கூட்டம் சேர்த்துக்கிட்டு கொஞ்சநஞ்ச ஆட்டமா போட்டா... இப்ப தனியா கிடந்து லோல் படட்டும்... இப்போதைக்கு நம்ம சன்ஷைன் கேர்ள் தான் ரொம்ப ஹேப்பியா இருக்கா போல!"
மைதிலி கையில் வைத்திருந்த போனைப் பார்த்தபடி ஒரு ரகசியப் புன்னகையோடு ரூமுக்குள் நுழைந்து கொண்டிருந்தாள்.
மாலை 5:45 - கஃபே
ஒரு டேபிளைச் சுத்தம் செய்துவிட்டு, அடுத்த ஆர்டருக்காக காத்திருந்த அந்தச் சில நிமிட இடைவெளியில், அவளது ஏப்ரன் பையில் இருந்த போன் மெல்ல அதிர்ந்தது. சுற்றும் முற்றும் பார்த்துவிட்டு, யாருக்கும் தெரியாமல் போனை எடுத்து பார்த்தாள்.
மனோ (Message): "இன்னைக்கு நாள் முழுக்க உன் மெசேஜ்கள் தான் என்னைச் சந்தோஷமா வச்சிருந்தது. முகம் தெரியாமலே ஒருத்தங்க மேல இவ்வளவு அன்பு வைக்க முடியுமான்னு எனக்குள்ளயே கேட்டுக்கிறேன். தேங்க்ஸ் சன்ஷைன்... என் லைஃப்ல வந்ததுக்கு."
மெசேஜை பார்த்த அடுத்த நொடி, மைதிலியின் கைகள் லேசாக நடுங்கின. அந்த சலசலப்பான கஃபேவில், நிறைய மனிதர்களுக்கு நடுவே நின்றிருந்தாலும், அந்த ஒரு மெசேஜ் அவளை ஒரு தனி உலகிற்கு இட்டுச் சென்றது.
கஃபேவின் ஜன்னல் வழியாகத் தெரிந்த அந்த செந்நிற அந்தி வானத்தை பார்த்தபடி அப்படியே நின்றாள்.
"நிஜமான மைதிலியை — இந்தக் கஃபேவில் சாதாரண வொர்க்கராக இருக்கும் இந்தப் பெண்ணை — நீ பார்த்தாலும் இதே அன்பைச் செலுத்துவாயா மனோ?' என்ற கேள்வி அவள் மனதிற்குள் ரணமாக நிழலாடியது.
அந்த கேள்வியை முழுங்கிவிட்டு, மீண்டும் தன் வேலையில் மூழ்கினாள்.
மறுநாள் காலை
கல்லூரியின் பிரதான நோட்டீஸ் போர்டை சுற்றி ஒரு சில மாணவர்கள் மொய்த்துக் கொண்டிருந்தனர். அந்த நீல நிற போர்டில், இளஞ்சிவப்பு நிற காகிதத்தில் அச்சிடப்பட்ட அந்த 'சர்குலர்' அனைவரின் கவனத்தையும் ஈர்த்தது.
SSG COLLEGE OF ARTS & SCIENCE
NOTICE
Subject: Inauguration of Cultural & Arts Club Activities - 2003-04
We are pleased to announce the commencement of our Annual Cultural Calendar. The formal inauguration will be presided over by our honorable Principal, followed by a special address from the Cultural Club Chairman, Mr. Mano (BSC CS IIIrd Year).
Date: 15th October 2003
Time: 10:30 AM
Venue: Dilipkumar Auditorium
All students are cordially invited to witness the launch of this year's events, including the announcement of the 'Annual Mega Play' and audition schedules.
By Order,
Cultural Committee.
காலேஜ் ஆடிட்டோரியத்தில் மாணவர்கள் தோரணங்களை கட்டிக்கொண்டிருந்தனர்.
ஸ்டேஜின் கீழே நின்று கொண்டு, வேலைகளை சரிபார்த்துக் கொண்டிருந்தான் கல்ச்சுரல் கிளப் சேர்மன் மனோ. மேடை அலங்காரம் மற்றும் தூய்மைப் பணிகளை துரிதப்படுத்தி கொண்டிருந்தான். அவனது மேற்பார்வையில் ஆடிட்டோரியம் புதுப்பொலிவு பெற்றுக்கொண்டிருந்தது.
ஆடிட்டோரியத்தின் நடுவரிசை இருக்கைகளில் சந்தீப், மனிஷ், பிரேம் மற்றும் பாபி ஆகியோர் அமர்ந்து பேசிக்கொண்டிருந்தனர். மேடையில் மைக்குகளும் ஸ்பீக்கர்களும் செட் செய்யப்பட்டுக்கொண்டிருக்க, இவர்களின் அரட்டை சூடுபிடித்தது.
பிரேம்: "டேய் என்னடா இந்த வருஷம் இனாகிரேஷனுக்கு என்ன டிராமா போடப்போறாங்க? ஏதாவது ஐடியா இருக்கா?"
சந்தீப்: "வேற என்ன இருக்கும்... அநேகமாக ரோமியோ ஜூலியட் தான்."
பிரேம்: (கிண்டலாக) "அப்போ ரோமியோ நம்ம மனோ சார்... ஜூலியட் யாருடா? பொண்ணுங்களுக்குள்ள இப்போவே அதுக்காகப் பெரிய சண்டையே நடக்கும் பாரு! ஸ்ரேயா முதல் ஆளா வந்து நிப்பா.
மனிஷ்: "இன்னும் முடிவு பண்ணலையாம். ஆடிஷன் வச்சு தான் யாரை எடுக்குறதுன்னு பாக்கணும்னு சேர்மன் சார் சொன்னார்.
பாபி அவர்கள் பேசுவதை கேட்டுக்கொண்டு அமைதியாக இருந்தான்.
மனோ ஒரு எலக்ட்ரீஷியனிடம் ஸ்பாட்லைட் செட்டிங்ஸ் பற்றிப் பேசிக்கொண்டிருக்க, தூரத்திலிருந்து சந்தீப் அவனை உற்றுப் பார்த்தான்.
சந்தீப்: (குரலை கம்மி பண்ணி ரகசியமாக கேட்டான்) "டேய், நான் ஒண்ணு கேட்கணும்னு நினைச்சேன். மனோ என்னடா கொஞ்ச நாளாவே போனும் கையுமா சுத்திட்டே இருக்கான்? யார்கிட்டயாவது கடலை போட்டுட்டு இருக்கானா? வழக்கமா அவன் அப்படி செய்ய மாட்டானே!"
மனிஷ்: "ஆமாடா, எனக்கும் அதே சந்தேகம் தான் இருக்கு. போனை பார்த்து தனியா சிரிச்சுகிட்டு இருக்கான், அடிக்கடி ஓரமாக நின்னு மெசேஜ் அனுப்பிட்டு இருக்கான்... Something is wrong!"
பிரேம்: (பாபியைத் தட்டி) "நானும் இதையே கேட்கணும்னு தான் நினைச்சேன். பாபிக்கு தெரியாம இங்க எதுவும் நடக்காதே! சொல்லுடா பாபி... மனோ யாரையாவது லவ் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டானா?"
பாபி சட்டென்று சுதாரித்தான். இந்த தில்லாலங்கடிகளிடம் உண்மையை சொன்னால், அவர்கள் மனோவை ஓட்டித் தீர்த்துவிடுவார்கள். அதே சமயம் அவர்களுக்குத் தெரியாது என்று சொன்னால், அவர்கள் இன்னும் துருவித் துருவி ஆராய்வார்கள்.
ஒரு நொடி யோசித்துவிட்டு, "ஆமாப்பா... எனக்கும் அதான் டவுட்டா இருக்கு. பேசாம அவன் கிட்டயே ஒரு வார்த்தை கேட்டுருங்க..." என்றான் மழுப்பலாக.
சந்தீப்: "கரெக்ட்! கொஞ்ச நாளாவே இந்த விஷயம் என் மண்டையை குடைஞ்சுட்டே இருக்கு. இன்னைக்குச் சாயந்திரம் பாரு... அவனை பாருக்கு கூட்டிட்டுப் போய் ரெண்டு பீர் வாங்கி கொடுத்து உண்மையை கக்க வைக்கிறேனா இல்லையான்னு பாரு!"
சந்தீப்பின் அந்த தீர்மானமான பேச்சைக் கேட்ட பாபிக்கு, 'ஐயோ பாவம் மனோ!' என்று தான் தோன்றியது.
மாலை 7:00 மணி. 'தி ஓல்ட் டவுன்' பாரின் ஒரு மூலையில் இருந்த அந்த டேபிளில் நிசப்தம் நிலவியது. சுற்றியிருந்த இரைச்சல்களுக்கு நடுவே, அந்த நான்கு ஜோடி கண்களும் மனோவையே வச்ச கண்ணு வாங்காமல் பார்த்து கொண்டிருந்தன.
சந்தீப், மனிஷ், பிரேம் ஆகிய மூவரும் கையில் இருந்த கிளாஸை அப்படியே வைத்திருக்க, பாபி மட்டும் என்ன பேசுவது என்று தெரியாமல் திருதிருவென முழித்துக் கொண்டிருந்தான். காரணம், மனோ எதையும் மறைக்காமல் எல்லா உண்மையையும் - அதாவது அந்த 'சன்ஷைன்' பற்றிய விவரங்களை - அப்படியே கொட்டிவிட்டான்.
சந்தீப் குரலில் அதிர்ச்சி, ஆச்சரியம், குழப்பம் போன்ற உணர்ச்சிகளின் காக்டைல்: "என்னடா சொல்றான் இவன்? டேய் மனோ... நிஜமாவா சொல்ற? பேரு, ஊரு, அட்ரஸ், ... ஏன் முகத்தை கூட பார்க்காமலயா ஒரு பொண்ணை லவ் பண்றேன்னு சொல்ற? அதுவும் ஏதோ ஒரு ஆன்லைன் சாட்ல வந்தவளை!"
மனிஷ்: "டேய் மனோ... உன் ரேஞ்ச் என்ன? லெவல் என்ன? காலேஜ்ல உனக்கு இருக்கிற இமேஜ் என்ன? ஆனா நீ என்னடான்னா யாரோ ஒரு பொண்ணு அனுப்புற மெசேஜை வச்சுக்கிட்டு உருகுற? என்னடா நடக்குது இங்க?" பிறகு சட்டென்று பாபியைப் பார்த்தான். "பாபி! இதெல்லாம் உனக்கு ஏற்கனவே தெரியுமா? அவன் கூடவே சுத்துறியே... ஏன் சொல்லல?"
பாபி: (அனைவரையும் பரிதாபமாகப் பார்த்துவிட்டு) "டேய்... நான் ஏற்கனவே அவன்கிட்ட எல்லாத்தையும் சொல்லிட்டேன்டா. நான் சொல்றதை இவன் காது கொடுத்துக் கூடக் கேட்கல. நீங்களாச்சும் எடுத்து சொல்லுங்கடா..."
பிரேம்: "டேய் மனோ... இது ஏதோ பிரச்சனை மாதிரி தான் தெரியுதுடா. ஒருவேளை உன்னை பிடிக்காத யாராவது உன்னை வச்சு செய்றாங்களோன்னு தோணுது. கொஞ்சம் அமைதியா யோசிச்சுப் பாரு!"
மனோ மெல்ல பீரை ஒரு மிடறு குடித்துவிட்டு, நிதானமாக நிமிர்ந்து அமர்ந்தான். அவனது முகத்தில் எந்தப் பதற்றமும் இல்லை; மாறாக ஒரு தெளிவான அமைதி இருந்தது.
"டேய்... உங்களோட அக்கறை எனக்குப் புரியுது. ஆனா ஒன்னு மட்டும் கேட்டுக்கோங்க. நாம எல்லாரும் ஒரு பொண்ணை பார்க்கிறோம், அவ அழகானவளா இருந்தா லவ் பண்றோம். ஆனா, அவ எப்படி இருப்பான்னு கூடத் தெரியாம, அவ மேல எனக்கு பீலிங்ஸ் வருதுன்னா, அதுதானே உண்மையான லவ்?"
சந்தீப்: மண்ணாங்கட்டி... இதெல்லாம் சினிமாவுல வேணா நல்லா இருக்கும்டா. நிஜ வாழ்க்கையில ஒருத்தங்க அடையாளத்தை வெளிப்படுத்திக்காம பேசுறாங்கன்னா அதுக்கு பின்னாடி ஏதோ ஒரு தப்பு இருக்குன்னு தான் அர்த்தம்."
மனோ: "தப்பு இருக்கலாம்... இல்லாமலும் இருக்கலாம். ஆனா அவகிட்ட பேசும்போது எனக்குள்ள கிடைக்கிற அந்த நிம்மதி, எனக்குள்ள ஏற்படுற அந்த மாற்றம்... அது எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. காலேஜ்ல நான் 'மனோ'ங்கிற பிராண்ட். ஆனா அவகிட்ட நான் வெறும் ஒரு சாதாரண மனுஷன். அவ என்னை ஒரு ஹீரோவா பார்க்கல, ஒரு மனுஷனா நேசிக்கிறா. அது போதும்டா எனக்கு!"
பாபி: ஐயோ!!! நிறுத்துடா போதும். இதையே சொல்லி தான்டா போரடிக்கிறான்!
மனிஷ்: "சரி... ஒருவேளை அவ நீ நினைக்கிற மாதிரி இல்லாம, யாராவது உன்னை ஏமாத்த நினைக்கிற ஆளா இருந்தா என்ன பண்ணுவ?"
மனோ அவனுடைய வசீகரமான புன்சிரிப்பை சிந்திய படி, "ஏமாந்துட்டு போறேன்டா! ஒரு அழகான கனவுல ஏமாந்து போறதுல கூட ஒரு சுகம் இருக்குல்ல? ஆனா என் மனசு சொல்லுது... அவ என்னை ஏமாத்த மாட்டா. அவளுக்கு ஏதோ ஒரு தயக்கம் இருக்கு, அதனாலதான் அவ யாருன்னு சொல்ல மாட்டேங்கிறா? முன்னாடி வர மாட்டேங்கிறா? அதுக்காக அவளைத் தப்பா நினைக்க முடியாது. ப்ளீஸ்... இப்போதைக்கு இதை இத்தோட விடுங்க. இன்னைக்கு நாம வந்தது கல்ச்சுரல் இனாகிரேஷனை செலிப்ரேட் பண்ண... அதை கவனிப்போம்!"
மனோவின் அந்த தீர்மானமான பேச்சை கேட்டதும், நண்பர்களுக்கு அதற்கு மேல் என்ன சொல்வதென்று தெரியவில்லை. அவன் அவ்வளவு உறுதியாக இருக்கிறான் என்பது அவர்களுக்குப் புரிந்தது.
சந்தீப்: "சரிடா... உன் இஷ்டம். ஆனா ஒண்ணு மட்டும் ஞாபகம் வச்சுக்கோ, அந்த 'சன்ஷைன்' ஒருவேளை உன்னை காயப்படுத்த நினைச்சா, அவளால உனக்கு ஏதாவது பிரச்சனை வந்தா, உன் பெயர் கெட்டுப் போனா நாங்க சும்மா இருக்க மாட்டோம்."
மனோ சந்தீப்பின் தோளைத் தட்டிப் புன்னகைத்தான்.
"தேங்க்ஸ்டா... என் மேல இருக்கிற அக்கறையில நீங்க சொல்றது எனக்குப் புரியுது. ஆனா இப்போதைக்கு அந்த 'சன்ஷைன்' மேல எனக்கு முழு நம்பிக்கை இருக்கு. ஐ ஆம் ஹேப்பி வித் திஸ்!"
பீரில் ஒரு பெரிய மிடறு குடித்துவிட்டு, "இருங்க... ரெஸ்ட் ரூம் போயிட்டு வந்துர்றேன்," என்று சொல்லிவிட்டு இருக்கையை விட்டு எழுந்து விறுவிறுவென்று நடந்தான்.
அவன் சென்ற திசையையே பார்த்து கொண்டிருந்த சந்தீப், மனிஷ் மற்றும் பிரேம் ஆகிய மூவரும் சட்டென்று ஒன்றாகத் திரும்பிப் பாபியைப் பார்த்தனர். அவர்களின் கண்களில் இப்போது அளவுக்கு மீறிய டென்ஷன் தெரிந்தது.
பாபி அவர்கள் மூவரும் பார்க்கும் பார்வையை பார்த்து ஒரு நொடி ஜெர்கானான்.
"என்னடா... அப்படிப் பார்க்குறீங்க?"
சந்தீப்: "பாபி... மனோ நம்ம பையன்டா... இப்படி எக்கு தப்பா ஒரு எமோஷனல் லூப்ல சிக்கியிருக்கான்டா. ஒருவேளை அந்தப் பொண்ணு நிஜமாவே யாராவது அவனுக்கு ஆகாதவங்களா இருந்தா, அது தெரிஞ்சு அவனோட நம்பிக்கை உடைஞ்சா... மனோவால அதைத் தாங்கிக்க முடியாது போலயே... ரொம்ப இன்வால்வ் ஆயிட்ட மாதிரி தெரியுது."
மனிஷ்: "கரெக்டா சொன்னடா சந்தீப். அந்த பொண்ணு சொல்ற ஒவ்வொரு விஷயத்தையும் அதிகமா நம்புறான். அந்த அளவுக்கு அவனை அந்தப் பொண்ணு 'ஹிப்னாடைஸ்' பண்ணி வச்சிருக்கா."
பிரேம்: "நம்மகிட்ட கூட சொல்லாம அவன் மறைச்சிருக்கானா அந்தப் பொண்ணு இவனை எந்த அளவுக்கு இம்பிரஸ் பண்ணிருக்கா பாரு! பாபி... நீ அவன்கூடவே இருக்கிறவன்... உனக்கு ஒரு க்ளூ கூடவா கிடைக்கல?"
பாபி பெருமூச்சு விட்டு, "டேய்... நான் எல்லாத்தையும் செக் பண்ணிட்டேன். புனே அட்ரஸ் வரைக்கும் போயிட்டேன். ஆனா அவ ரொம்ப புத்திசாலியா இருக்கா. தன்னோட எந்த அடையாளமும் வெளிய வராம பார்த்துக்கிறா", என்றான்.
சந்தீப் எரிச்சலில் மேசையை ஓங்கித் தட்டி,
"கூடவே இருந்து கோட்டை விட்டுருக்கோமே... சரி ஓகே.
யாரா இருந்தாலும் சரி... மனோ எமோஷன்ஸ் ஓட விளையாடுற அந்த 'சன்ஷைன்' யாருன்னு நாம கண்டுபிடிச்சே ஆகணும். அதுவும் இந்த அக்டோபர் 15 கல்ச்சுரல் கிளப் இனாகிரேஷன்குள்ள அந்த பொண்ணை மனோ முன்னாடி நிறுத்தணும். இது நம்ம நாலு பேரோட பொறுப்பு. என்ன சொல்றீங்க?"
மனிஷ் & பிரேம்: (ஒரே குரலில்) "கண்டிப்பா! கண்டுபிடிச்சு தீரணும்!"
நான்கு நண்பர்களும் ஒருமித்த கருத்தோடு ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர். தூரத்தில் ரெஸ்ட் ரூமில் இருந்து மனோ வெளியே வருவது தெரிந்தது. தங்களுக்குள் ஒரு ரகசிய ஒப்பந்தத்தை போட்டுக்கொண்ட நண்பர்கள், அவன் வருவதைப் பார்த்ததும் பழையபடி சாதாரணமாக சிரித்துப் பேசத் தொடங்கினர்.
தொடரும்
Page 3 / 3
Prev
