All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the publisher, except for brief quotations used in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law.

Notifications

Clear all

ராமனின் மோகனம் ஜானகி மந்திரம்

Page 2 / 2 Prev

Last Post

Dennis jegan

(@dennisjegan)

Estimable Member Author

Joined: 1 year ago

Posts: 157

Topic starter February 15, 2026 6:09 pm

ஜானகி மந்திரம் 11

மாலை 3:30 PM | ஆங்கிலோ இந்தியன் காபி ஷாப், கண்டாலா

கண்டாலாவின் அந்த ‘ஆங்கிலோ இந்தியன்’ காபி ஷாப், மலைப்பாதையின் வளைவில் ஒரு பெரிய சைஸ் மரக்குடில் போல அமைந்திருந்தது. அந்த மதிய வேளையிலும் வெளியே மலை முகடுகளை மேகங்கள் முத்தமிட்டுக் கொண்டிருக்க, காபி ஷாப்பின் உள்ளே வறுத்த காபி கொட்டைகளின் வாசனை கதகதப்பாக நிறைந்திருந்தது. தேக்கு மரத்தால் ஆன சிறிய மேஜைகள், குறைவான வெளிச்சம் தரும் மஞ்சள் நிற விளக்குகள், சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த பழைய இரும்பு சட்டங்கள் என அந்த இடமே ஒரு இதமான சூழலை தந்தது. ஜன்னல் வழியே பார்த்தால், தூரத்தில் மேகக்கூட்டங்கள் மலை சரிவுகளில் மெல்ல இறங்குவது அழகான ஓவிய காட்சி.

கவுண்டரில் நின்றிருந்த மேலாளர் சுரேந்தர் சிங், தன் தடித்த கண்ணாடியை சரிசெய்தபடி மைதிலியை ஒருமுறை மேலிருந்து கீழ் வரை பார்த்தார்.

"பாரு மைதிலி, நீ ஒரு காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்னு தெரிஞ்சுதான் நான் உனக்கு இந்த பார்ட்-டைம் வேலைக்கு ஒத்துக்குறேன். உன்னோட படிப்பு செலவுக்காக வேலை தேடுறேன்னு சொன்னதால மட்டும்தான் இந்த சலுகை," என்று வட இந்திய தொனி கலந்த கனத்த குரலில் ஆரம்பித்தார்.

"ஆனா இங்கே சில ரூல்ஸ் இருக்கு. ஈவினிங் கரெக்டா 4 மணிக்கு நீ இங்கே ரிப்போர்ட் பண்ணனும். 9 மணி வரைக்கும் ஷிப்ட். அப்புறம் ரொம்ப முக்கியமானது, இந்த காபி ஷாப் யூனிஃபார்ம் கண்டிப்பா போட்டுக்கணும். ஸ்டூடண்ட் தானேன்னு வேற எந்த சலுகையும் இங்கே கிடையாது. வர்ற கஸ்டமர்ஸ் எல்லாம் கொஞ்சம் ஹை-கிளாஸ் ஆளுங்க, அவங்ககிட்ட ரொம்ப கண்ணியமா நடந்துக்கணும். சிலரு நார்மலா இருப்பாங்க.. சிலர் டென்ஷனா பேசுவாங்க. அதுக்கெல்லாம் ரெஸ்பான்ஸ் பண்ண கூடாது. பொறுமையா ஹேண்டில் பண்ண தெரியணும் புரியுதா?" என்றார் சுரேந்தர் சிங்.

மைதிலி நிம்மதியுடன் தலையாட்டினாள். "Yes sir, கண்டிப்பா கவனிச்சுக்கிறேன்," என்றாள்.

மேனேஜர்: சரிமா, நாளையிலிருந்து வேலைக்கு வந்துரு.

அம்மாவுக்கு கொடுத்த வாக்குறுதியை நிறைவேற்றவும், தன் சொந்த செலவுகளைக் கவனித்துக் கொள்ளவும் இந்த வேலை அவளுக்கு ஒரு பெரிய பிடிமானமாக தெரிந்தது.

அதே நேரம் | SSG College Campus

மாலை மூன்று மணிக்கு காலேஜ் முடிந்திருந்தது.

வராண்டாக்களில் காலை முழுக்க குவிந்திருந்த சத்தங்கள், இப்போது ஒரு பழைய ரெக்கார்டு போல தேய்ந்து போயிருந்தது.

குப்பை காகிதங்கள் மட்டும் காற்றில் சறுக்கி ஓட, காலேஜ் வளாகம் தன் சுவாசத்தை இழுத்துக் கொண்டு, இரவுக்கான அமைதிக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தது.

கிரிக்கெட் கிரௌண்ட் —

முழுக்க காலி.

ஆனால்…

பக்கத்தில் இருந்த ஃபுட்பால் கிரவுண்ட் உயிருடன் இருந்தது.

மனோ, கோல் போஸ்டுக்கு நேராக நின்றிருந்தான்.

சிக்கி — கையுறை போட்டுக் கொண்டு, கோல்கீப்பர் பொசிஷனில்.

பெனால்டி சூட் அவுட் ப்ராக்டீஸ்.

20 யார்டு தூரத்தில்,

பந்து தரையில் வைக்கப்பட்டது.

மனோ சில அடிகள் பின்னால் சென்று நின்றான்.

ஒரு கணம் கோல் போஸ்டை பார்த்தான்.

அடுத்த நொடி — சிக்கியின் கண்களை.

பந்து அடிக்கப் போகும் காலின் முனை,

கோணத்தை சரி பார்த்து,

உடல் எடை forward-ஆ shift ஆனது.

Run-up.

Strike.

பந்து —இடது மூலையை நோக்கி, தரையோடு ஒட்டியபடி சென்றது.

சிக்கி டைவ் அடித்தான்.

ஆனால் அவன் கைகளை உரசிக்கொண்டு சென்று பந்து கோல் போஸ்ட்க்குள் நுழைந்தது.

கோல்.

“அட பாவி…”

சிக்கி பல்லைக் கடித்தான்.

அதே நேரம்,

கிரவுண்டில் சில ஜூனியர் பசங்க passing drills செய்து கொண்டிருந்தார்கள்.

கிரவுண்ட் ஓரத்தில் —

பாபி, சந்தீப், மனிஷ் மற்றும் டைரக்டர் ஜேம்ஸ் கேமராமேன்.

புல் மேல் உட்கார்ந்து வம்பளந்து கொண்டிருந்தனர்.

சந்தீப் சிரித்தான்.

“டேய்… பிரேம் எங்கே?”

மனிஷ்: மனிஷாவை ட்ராப் பண்ணுவதற்காக போயிருக்கான்.

பாபி: அதுக்குள்ள டிரைவர் டூட்டியா?

எல்லாரும் சிரித்தார்கள்.

அப்போது, இரண்டு ஜூனியர் பசங்க தலையை சொரிந்தபடி தயங்கி தயங்கி வந்து நின்றார்கள்.

ஒருவன் முகத்தில் கடுப்பு தீற்றல்.

“சார்... சிக்கி சார் ரொம்ப ரோதன பண்ணுறாரு…”

சந்தீப் புருவங்களை உயர்த்தினான்.

“என்னடா?”

“கேர்ள் ஃப்ரெண்ட் கூட பேசவே முடியல சார்… ரொம்பவே டார்ச்சர் பண்றாரு..."

சந்தீப் அவனை சமாதானப்படுத்தும் விதத்தில் தோளை தட்டி,

“நம்ம பையனா போயிட்டா…

அட்ஜஸ்ட் பண்ணிக்குங்கடா. அவன் கண்ணு முன்னால கடலை போடாதீங்க..." என்றான்.

ஆனா அந்த ஜூனியர் விடவில்லை.

"இவரை பார்த்து மிரண்டு,

எங்க கேர்ள் ஃப்ரெண்ட்ஸ் எங்களையே avoid பண்ணுறாங்க.”

மனிஷ் சிரித்தபடி சொன்னான்:

"ஓ!!! அந்தளவுக்கு ஜூனியர் பசங்கள மிரட்டி வச்சிருக்கானா?"

ஜூனியர் இருவரும் பரிதாபமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

பாபி முகம் சற்று சீரியஸ் ஆனது.

“இல்லடா… இவனுங்க சொல்றது கரெக்டு தான். ரொம்ப ஓவர் டார்ச்சர் தான் பண்றான். ஜூனியர் பசங்கள மிரட்டுறது ஓகே நம்மளையே ஆடர் போடுறானே. எத செஞ்சாலும் இவனுக்கு தெரியாம பண்ண வேண்டியிருக்கு... இல்ல, கொசு மாதிரி காதுக்குள்ள சத்தம் போட்டுக்கிட்டே இருப்பான்.

சந்தீப் சந்தேகமாக:

“என்னடா அப்படி இவனுக்கு தெரியாம பண்ற?" என்று கேட்க,

பாபி: சேட்டிங்கில் ஒரு பிகர் உஷாராகிருக்கு.. பேச்சு பழக்க வழக்கம் எல்லாம் பாத்தா ஏதோ பாரின் பிகர் மாதிரி தெரியுது. ஆனா இவனுக்கு தெரிஞ்சா டென்ஷன் ஆயிருவானேன்னு மறைச்சு மறைச்சு chat பண்ண வேண்டியதா இருக்கு.

அந்த ஜூனியர் பையன்:

Kya aap unse darrte ho?” (என்னது... நீங்க அவரைப் பார்த்து பயப்படுறீங்களா?)

பாபி: பயம் ஒரு மயிரும் கிடையாது, பேசியே கழுத்தறுப்பான்.

சந்தீப்: “ நான் அப்பவே சந்தேகப்பட்டேன். ஃபாரின் ஃபிகர் மாடர்ன் பிகர்னு மூஞ்ச பாக்குறதுக்கு முன்னாடியே நம்பி chat பண்ணி, நம்ம பசங்க நிறைய பேர் பல்பு வாங்குறாங்க. நீயும் ஏமாந்து போயிராத.

ஏண்டா இவ்ளோ நாளா சொல்லல?"

பாபி: “இல்லடா… just நார்மலா தான் ஓடிட்டு இருக்கு. பிக்கப் பண்ணல. பண்ணுனா…

சொல்ல மாட்டேனா?”

ஒரு நொடி pause.

“ஆனா சிக்கி மேல இந்த விஷயமா, நிறைய complaint வருது. சிங்கிள் தான் கெத்துன்னு தெனாவெட்டா சுத்திட்டு இருக்கான். அவனுக்கு ஒரு வழி பண்ணணும்.”

ஜூனியர்கள் இருவரும் அழாத குறையாக, "ஆமாண்ணா, ஏதாவது பண்ணுங்க"என்று கதறினார்கள்.

அவர்கள் சொல்லி முடிப்பதற்குள்— ஜேம்ஸ் மந்தகாசமாக சிரித்தான்.

“ஏண்டா அழுகுறீங்க? main hoon na... புதுசா directorial touch ஓட ஒரு சீன் வச்சிருக்கேன்.”

அனைவரும் அவனை திரும்பிப் பார்த்தார்கள்.

ஜேம்ஸ் தொடர்ந்தான்:

“கவலைப்படாதீங்க. சிக்கியோட சிங்கிள் ஸ்டேட்டஸை காலி பண்ணா இந்த பிரச்சனை…

smooth-ஆ சரியாகிடும்.”

கிரவுண்டுக்குள் கோல் போஸ்டில் நிற்கும் சிக்கியை அவன் பார்த்தபடியே சொல்கிறான்.

சிக்கி நெற்றியில் ஆரஞ்சு திலகம். கைகளில் அனுமார் உருவம் பொறித்த ஸ்டோன் பிரேஸ்லெட். கழுத்தில் சில்வர் வயர் வேலைப்பாடுடன் கூடிய அனுமான்–துளசி மாலை.

Cut

ஜேம்ஸின் மனசுக்குள் Flash.

விஷ்—

நெற்றியில் இருந்த திலகம் மங்குகிறது… மறைகிறது.

கையில் இருந்த பிரேஸ்லெட் காற்றில் கரைந்து விடுகிறது.

கழுத்திலிருந்த மாலை மெதுவாக புகையாய் சிதறி மறைகிறது.

Cut.

அதே சிக்கி.

எந்த திலகமும் இல்லை.

எந்த சாமி அடையாளமும் இல்லை.

அப்போதுதான் வெளியாகி இருந்த "தேரே நாம்" படத்தில் பைத்தியக்கார ஆஸ்பத்திரியில் இருக்கும் சல்மான்கான் போல தோற்றம். (நம்மூரில் வெளியான விக்ரம் நடித்த "சேது" படத்தின் ஹிந்தி பதிப்பு)

Cut.

ஜேம்ஸ்—

“இதான் சரியான ஃப்ரேம்…”

என்ன பேசுகிறான் என்று புரியாமல் மற்றவர்கள் அவனை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

மாலை 6 PM | SSG லேடீஸ் ஹாஸ்டல்

ரூமில் மைதிலி மட்டுமே இருந்தாள். சஞ்சுவும் இந்துவும் பார்லர் போயிருந்தார்கள். அப்போது ரூம் கதவை தட்டிய லேடி அட்டெண்டர், "மைதிலி... ஆபீஸ்ல உனக்கு ஒரு போன் வந்திருக்கு. சீக்கிரம் வா," என்று சொல்லிவிட்டுச் சென்றார்.

மைதிலி பதட்டத்துடன் ஓடினாள். அலுவலகத்திற்கு பக்கத்தில் இருக்கும் அந்த ‘டெலிபோன் ரூமில்’ ஏற்கனவே இரண்டு மாணவிகள் பேசி கொண்டிருந்தார்கள். மைதிலி தன் முறைக்காக காத்திருந்தாள். சரியாக பத்து நிமிடம் கழித்து லேண்ட்லைன் ஃபோன் மீண்டும் சிணுங்கியது.

ரிசீவரை எடுத்த மைதிலி, "ஹலோ..." என்றாள்.

மறுமுனையில் மெல்லிய விம்மலுடன் கலந்த ஒரு குரல்,

"கண்ணா... மைதிலி..."

"அம்மா! நீங்களா? எப்படி இருக்கீங்கம்மா? எங்கருந்து பேசுறீங்க?"

மைதிலியின் குரலில் உற்சாகம் கரைபுரண்டது.

"நான் நல்லா இருக்கேன்டா. நீ எப்படி இருக்க? கோயிலுக்கு வந்தேன். வெளியே காயின் பாக்ஸ்ல இருந்து பேசுறேன்... அங்க சாப்பாடெல்லாம் எப்படி இருக்கு? வசதியா இருக்கா?"

ஜான்சியின் குரலில் எப்போதும் இருக்கும் அந்தத் தாய்க்குரிய கவலை தெரிந்தது.

"எல்லாம் சூப்பரா இருக்கும்மா. நான் கூட ஒரு பார்ட்-டைம் வேலைக்கு சேர்ந்துட்டேன். கண்டாலாவிலேயே ஒரு காபி ஷாப். அங்க மேனேஜர் strict ஆனா பாக்க நல்ல டைப் மாதிரி தான் தெரியுது," என்று தன் கஷ்டங்களை மறைத்து சொன்னாள் மைதிலி.

"அம்மா... மாமா, அத்தை எல்லாம் எப்படி இருக்காங்க? உங்களை ரொம்ப வேலை வாங்குறாங்களா?"

மறுமுனையில் ஜான்சி ஒரு கணம் மௌனமானாள். அத்தை கமலினியின் சுடுசொற்களும், அமில நாக்கும் அவளது மனதை அன்றாடம் புண்ணாக்கி கொண்டிருந்தாலும், மகளிடம் அதை சொல்ல அவளுக்கு மனம் வரவில்லை. சமீப காலமாக ஆஸ்துமா தொந்தரவு அதிகமாகி இருந்தாலும், "அவங்க எல்லாரும் நல்லா இருக்காங்கடா. என்னைப் பார்த்துக்கிறாங்க. நீ எதைப்பத்தியும் கவலைப்படாம நல்லா படி," என்று பொய் சொன்னாள்.

மைதிலிக்குத் தெரியும், அம்மா பொய் சொல்கிறாள் என்று. "அம்மா... எனக்கு இங்க சாப்பாட்டுக்கு எல்லாம் பிரச்சனை இல்லை. காபி ஷாப்ல கிடைக்கிற பணத்தை வச்சு நான் சமாளிச்சுக்குவேன். மீதி பணத்தை உங்களுக்குச் செலவுக்கு அனுப்பி வைக்கிறேன். கொஞ்ச நாள் மட்டும் எப்படியாவது பொறுத்துக்குங்கம்மா," என்றாள்.

"வேண்டாம்மா. அங்க இருக்கிற பசங்க எல்லாம் பெரிய இடத்து புள்ளைங்க. அவங்க கூட இருக்கும்போது உனக்கு ஏதாவது தேவைப்படும். பணத்தை நீயே வச்சுக்கோ. நான் எப்படியோ சமாளிச்சுக்குவேன்," என்ற ஜான்சியின் குரல் கம்மியது.

மைதிலியின் மனக்கண்ணில் எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும்போது அம்மாவிடம் செய்த அந்த சத்தியம் மின்னியது.

'பெரிய ஆபீஸராகி உங்களைச் சந்தோஷமா வச்சுக்குவேன்...'

"அம்மா... சீக்கிரம் நான் பெரிய ஆளா வந்துருவேன். அப்புறம் உங்களுக்கு அந்த நரகத்திலிருந்து விடுதலை," என்று சொல்லும்போதே மைதிலியின் கண்கள் பனித்தது.

"எனக்குத் தெரியும்டா. என் புள்ளை கண்டிப்பா சாதிப்பா. நீ அழாதம்மா..." என்று சொன்ன ஜான்சி, தன் கண்களில் வழியும் கண்ணீரைத் தன் கிழிந்த முந்தானையால் துடைத்து கொண்டாள்.

இருவரும் ஒருவருக்கொருவர் பேசிக் கொண்டிருந்தாலும், இருபுறமும் மௌனம் தான் அதிகம் பேசியது. ரிசீவரை வைக்கும்போது இருவரது இதயம் கனத்திருந்தது. அந்த டெலிபோன் அறையில் மைதிலி மனசுக்குள் பல விஷயங்களை அசை போட்டபடி அசையாமல் நின்றிருந்தாள். எவ்வளவு அடி வாங்கியிருந்தாலும், தளர்ந்து போயிருந்தாலும், அம்மாவின் குரலை கேட்கும்போது அவளுக்குள் போராட்ட குணம் அதிகரிக்கும்.

வணக்கம்.

அத்தியாயம் 11-ன் முக்கிய தலைப்பு செய்திகளை முதலில் சுருக்கமாக காணலாம்:

நட்பின் தாராளத்தில் நனைந்து புதிய பொலிவு பெறும் மைதிலி.

சுயமரியாதையுடன் மைதிலி தொடங்கும் உழைப்பின் முதல் அத்தியாயம்!

கல்லூரி மென்ஸ் ரெஸ்ட் ரூமில் ரகசிய உரையாடல்கள்: ஸ்ரேயாவின் பிடியில் சிக்கத் தயங்கும் மனோ.

காபி ஷாப்பில் விரியும் ராஜதந்திர வலை: மனோவை வளைத்து போட ஸ்ரேயா முன்னெடுக்கும் அதிரடியான ‘ஸ்குவாட் க்ரஷ் பார்ட்டி’ திட்டம்.

தலைப்பு செய்திகளை இப்போது விரிவாக காணலாம்:

Scene 1 – அர்பன் கேர்ள்ஸ் ஷோரூம் | மதியம் இரண்டு மணி

பெரிய ஷோரூம். கண்ணைக் கவரும் நிறங்களில் உடைகள்.

ரேக்குகளில் தொங்கும்—

Pastel floral குர்த்திகள்

Indigo ப்ளாக்-பிரிண்ட் நீளமான டாப்கள்

மெல்லிய சிஃபான் துப்பட்டாக்கள்.

High waist பலாசோ பேன்ட்கள்

Slim-fit ankle ஜீன்ஸ்

Rust நிற ஸ்டைலிஷ் ஷ்ரக்

பாட்டில்-கிரீன் நிறத்தில் மென்மையான ஜரி வேலைப்பாடுடன் கூடிய ஸ்ட்ரெயிட் குர்த்தி.

லாவெண்டர் நிற காடன் கோ-ஆர்ட் செட் (மேல்-கீழ் ஒரே டிசைன் உடை)

இன்னும் எக்கச்சக்கமாக....

சஞ்சு ஒரு டிரஸ்ஸை மைதிலி மார்புக்கு முன் பிடித்து பார்த்துவிட்டு, ஃபோல்ட் பண்ணி பில்லிங் கவுண்டருக்கு போடுகிறாள்.

இந்துவும் ஒரு டிரெஸ்ஸை எடுத்து மைதிலி முன்னால் வைத்து பார்க்கிறாள்.

மைதிலி தயக்கத்துடன்: “வேண்டாம் ப்ளீஸ்… இதெல்லாம் ரொம்ப காஸ்ட்லியா இருக்குற மாதிரி தோணுது…”

சஞ்சு:

“அன்னைக்கே சொன்னோம்ல… நாங்க என்ன செஞ்சாலும் உன்னோட நல்லதுக்குத்தான். இப்ப எங்க கிட்ட இருக்கு — நாங்க பண்றோம். நாளைக்கு உனக்கு வரும்போது எங்களுக்கு செய். இப்ப நாங்க சொல்றதை கேள்.”

இந்துவும் அன்பு கட்டளையாக: “No arguments” என்றாள்.

மைதிலி கண்களில் கண்ணீரின் பளபளப்பு.

Cut.

Changing room கர்ட்டன் திறக்கிறது.

மைதிலி — soft peach kurti, straight pants அணிந்து வெளிப்பட,

சஞ்சு & இந்து அவளை உற்சாகமாக நெருங்கி— ஆளுக்கொரு side-ல இருந்து அவள் தோள்களில் கை போட்டு குலுக்குகிறார்கள்.

திரும்பி கண்ணாடியை பார்க்கிறார்கள் கண்ணாடியில் மூன்று பேரின் ரிப்லெக்ஷன்.

சிரிப்பு.

பில்லிங் மெஷின்

“ட்ர்ர்ர்…” என்று ரசீது வெளியே வருகிறது.

Cut.

Scene 2 – Anglo Indian Coffee Shop | மாலை 6 PM

காபி ஷாப் பில்லிங் மெஷின்.

“ட்ர்ர்ர்…” என்று ரசீது வெளியே வருகிறது.

மைதிலியின் கையில் —

காபி ட்ரே.

பழுப்பு apron.

நீட்டாக பின்னி கட்டப்பட்ட முடி.

யூனிஃபார்மில் Name tag – “ மைதிலி”.

கையில் வைத்திருந்த ட்ரேயில் இரண்டு cappuccino.

காபியில் நுரையால் வரையப்பட்ட ஹார்ட் ஆர்ட்.

“டேபிள் நம்பர் ஐந்து.”

அவள் ஸ்டெடியாக நடந்து செல்கிறாள்.

கப்பை டேபிள் மேல் வைக்கும் போது சிக்கனமான ஒரு ஸ்மைல்.

“Thank you, ma’am.”

சுற்றிலும் மற்ற டேபிள்களில்,

ஒரு லவ் ஜோடி ரகசியம் பேசிக் கொண்டிருந்தது.

ஒரு பிஸ்னஸ்மேன் டைரியை பார்த்தபடியே போனில் அப்பாயிண்ட்மெண்ட் சொல்லி கொண்டிருந்தார்.

ஒரு இளம் பெண் போன் பேசியபடி யாருக்காகவோ காத்திருந்தாள்.

மேனேஜர் சுரேந்தர் சிங் கவுண்டரில் இருந்து மைதிலியை பார்த்து, சின்ன தலையசைப்பு...

பதிலுக்கு மைதிலியின் புன்சிரிப்பு.

Cut.

Scene 3 – SSG College Rest Room | மாலை 3 PM

பழைய டைல்ஸ் சுவர்கள்.

எக்ஸாஸ்ட் ஃபேன் — கர....கர

தண்ணீர் டேப் — சள...சள

பேக்ரவுண்டில் சந்தீப், மனிஷ், பிரேம் — யூரினலில் வரிசையாக கதை பேசியபடி வேலையை பார்த்துக் கொண்டிருந்தனர்.

ஃபோர்கிரவுண்டில் பேசினருகே கண்ணாடி முன்னால் மனோ மற்றும் பாபி.

மனோ — கண்ணாடியை பார்த்தபடியே பேசினான்.

“அந்த ஸ்ரேயா ரொம்ப தொந்தரவு பண்றாடா… தனியா மீட் பண்ணனும்னு அடிக்கடி insist பண்றா.”

பாபி கைகளை துடைத்துக்கொண்டு:

“அவளை ஏன் avoid பண்ற? உன் level-க்கு ஈக்குவலா தான் இருக்கா… status-லும், personality-யும் match ஆகுதுல? ஓகே சொல்ல வேண்டியது தானே.”

மனோ மெதுவா சிரித்து, மறுப்பது போல் தலையாட்டினான்.

“தெரியலடா… அவளை பார்க்கும்போது எந்த feel-யும் வரல. I just don’t feel anything. You can’t force yourself to love someone just because everything looks perfect.”

பாபி பேசின் சுவரில் டிக்கியை சாய்த்து திரும்பி நின்று, அவனைப் பார்த்தபடி பேசினான்.

“சரி… ஆனா ரொம்ப ignore பண்ணாத. Tomorrow it might turn into something… or it may not. Either way, you can’t cancel things that affect the campus. அவளையும் மேனேஜ் பண்ணணும்.”

சிறிய இடைவேளை விட்டு தொடர்ந்தான்.

“Common place-ல meet பண்ணு. Public-ஆ. Neutral-ஆ இருக்கும்.”

மனோ புருவம் சுருக்கி:

“நான் meet பண்ண ஒத்துக்கிட்டேனா… நான் close ஆகுறேன்னு அவ நினைச்சுக்கலாம்", என்றான்

பாபி புன்முறுவலுடன்,

“ஓவர் திங்க் பண்றேடா. Coffee shop-ல meet பண்ணலாம்ன்னு சொல்லு. We’ll also be around. Chill.”

அப்போதுதான் வேக வேகமாக பாத்ரூமுக்குள் நுழைந்து, ஜிப்பை திறந்தபடியே ஒரு யூரினலை நெருங்கிய சிக்கி,

“டேய் எவன்டா அது? ஒழுங்கா flush பண்ணாம போனது?!” என்று கத்த,

பாபி எரிச்சலாக: கொசு தொல்லை தாங்க முடியலடா...

Tap திறக்கப்படும் சத்தம்.

தண்ணீர் சுழலும் சத்தம் frame-ஐ நிரப்புகிறது.

Cut.

Scene 4 – khandala...High class bistro

ஒரு கிரிஸ்டல் கிளாசில் தண்ணீர் நிரம்புகிறது.

கண்டாலா மலைச்சரிவை நேராக பார்த்து கொண்டிருக்கும் ஒரு ஹை-கிளாஸ் பிஸ்ட்ரோ.

கண்ணாடி சுவர்கள்.

மாலையின் பொன் நிற ஒளி கண்ணாடி சுவர்களைத் தாண்டி உள்ளே சரிந்து வந்து, ஸ்ரேயாவின் முகத்தின் ஓரத்தை மெதுவாக தொட்டது.

ஸ்ரேயா போன் பேசி முடித்துவிட்டு, போனை மேசையின் மீது வைத்தாள்.

பின்புறம் மெதுவான ஜாஸ் இசை.

டேபிள் மீது கிரிஸ்டல் வாட்டர் கிளாஸ் மற்றும் white linen napkin.

டேபிளின் மறுபக்கம் சலோனி & பிரணவி அமர்ந்திருந்தனர்.

சலோனி சற்று முன்னால் வந்து:

“He said yes...?” என்று கேட்க,

ஸ்ரேயா சேரை பின்னால் இழுத்து அமர்கிறாள்.க்ரீம் நிறம் கலந்த soft satin crop top; அதற்கு மேட்சிங் ஆன high-waist beige trousers.

அவள் மார்புப் பகுதியின் neckline-ல் சொருகி வைத்திருந்த sunglasses-ஐ மெதுவாக எடுத்தாள்.

அந்த அசைவில் விரலில் இருந்த வைர மோதிரம் — சூரிய ஒளியைப் பிடித்து சின்ன தீப்பொறி போல ஜொலித்தது.

Sunglasses-ஐ மேசையின் மேல் வைத்தாள் — கவனத்தை ஈர்க்காத மாதிரி… ஆனா கவனத்தை முழுக்க பிடித்த மாதிரி

“Yes. Coffee shop. Public place",

என்றாள் ஒரு புன்னகையுடன்.

உடனே பிரணவி உருவங்களை உயர்த்தி:

“Interesting… he wants to be safe," என்றாள் குறும்பாக.

ஸ்ரேயா: “எஸ்... காபி ஷாப்... பப்ளிக் மீட் ஓகே தான். அவன் safe ஆ இருக்குறதா பீல் பண்ணட்டும்!”

சில நொடிகள் பேச்சற்ற இடைவெளி.

ஸ்ரேயா கிளாசை எடுத்து தண்ணீர் ஒரு சிப் குடித்துவிட்டு,

“மீட்டிங் நடக்கும் போது… Krush பார்ட்டிக்கு பர்சனலா அவனை இன்வைட் பண்ணுவேன்", என்றாள்.

சலோனி புன்முறுவலுடன் கிளாசை விரலால் சுற்றிக்கொண்டு,

“So… the game begins-aa?” என்று கேட்க,

ஸ்ரேயா ஜன்னலுக்கு வெளியே மலைகளை ஒரு நொடி பார்த்தாள்.

மாலை நேர பொன்னிற சூரிய ஒளி அவள் முகத்தை பாதியாகத் தொட்டது.

“He thinks he’s unreachable…”

[“அவன் யாராலும் அவனை touch பண்ண முடியாதுன்னு நினைக்கிறான்.”]

பிறகு திரும்பி இருவரையும் நேராகப் பார்த்தாள்.

“Let’s see… how long that lasts.”

[எவ்வளவு நாள் அந்த distance maintain பண்ணுறான் என்று பாத்துக்கலாம்.]

பிரணவி மைண்ட் வாய்ஸில் " நமக்கு நல்ல என்டேர்டைன்மென்ட்... ஜாலி" என்று தோன்ற, ஆனால் ஸ்ரேயாவை தூண்டிவிடும் விதமாக,

“This is going to be interesting… the beautiful vs the handsome" என்றாள்.

ஸ்ரேயா அவள் சொன்னதுக்கு இறுமாப்புடன் தலையாட்டியபடியே sunglasses-ஐ மீண்டும் அணிந்து கொண்டாள்.

11வது எபிசோடு தலைப்புச் செய்திகள் இத்துடன் நிறைவடைந்தது.

தொடரும்…

உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பதிவிடவும்

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Dennis jegan

(@dennisjegan)

Estimable Member Author

Joined: 1 year ago

Posts: 157

Topic starter February 15, 2026 6:20 pm

ஜானகி மந்திரம் 11 A

Anglo Indian Cafe– மறுநாள் மாலை 5 pm

மலைச்சரிவின் பனி, கஃபேயின் கண்ணாடிகளில் ஒரு 'Face Mist போலத் தூவப்பட்டு, வெளியுலகை ஒரு 'செட்டிங் பவுடர்' போல மங்கலாக்கியிருந்தது. ஒரு தேர்ந்த ஒப்பனை கலைஞரின் 'பிளெண்டிங்' வேலைப்பாடு போன்ற அந்தப் பனிப்படலம், கண்ணாடிக்கு ஒரு 'ஏர்-பிரஷ்' பொலிவை கொடுத்திருந்தது.

கஃபேயின் உள்ளே மிருதுவான மஞ்சள் லைட்டிங் மற்றும் இதமான ஜாஸ் இசை.

பெரிய ரவுண்ட் டேபிளில் —

ஸ்ரேயா, சலோனி, பிரணவி.

மனோ இன்னும் வந்திருக்கவில்லை.

“Practice முடிஞ்சு வர்றேன்… 10 minutes,” என்று அவன் போன் பண்ணி சொல்ல, பேசிவிட்டு ஸ்ரேயா போனை மேசை மீது வைத்தாள்.

“Let him come,” என்றாள் பொறுமையாக.

ஆனால் அவள் விரல்கள் கிளாசை மெதுவாக தட்டின — பொறுமையின்மை.

பேண்ட்ரி அருகே நின்றிருந்த மைதிலிக்கு லப் டப்...

இவங்களா…? இங்க…?

அவள் order pad-ஐ கையில் எடுத்தாள்.

இந்த table — அவளுடைய section.

வேலைதான். Professional-ஆ இரு.

மனதை தேற்றிக்கொண்டு அவள் மெதுவாக நடந்து அவர்கள் டேபிள் அருகே சென்றாள்.

“Good evening, ma’am...What would you like to have? ”

ஸ்ரேயா அவளை நிதானமாக பார்த்தாள்.

அவள் வீட்டு வேலைக்காரர்களை பார்ப்பது போல் அந்த பார்வை —

இவளை எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்குதே!

பிரணவி அடையாளம் கண்டுபிடித்து விட்டாள்.

“நீ SSG காலேஜ் தானே?"

மைதிலி ஆமாவென்று மெதுவாக தலையசைத்தாள்.

“yes, ma’am.”

ஸ்ரேயா நக்கலாக: “Interesting career choice.”

பிரணவி:

“Scholarship பத்தலையா? அதனால தான் வேலைக்கு வந்துட்டியா?”

சலோனி: காலேஜ் பேர் இப்படில்லாம் கெட்டுப் போகணுமா?

மூவரின் குரலும் மென்மை.

ஆனா கத்தி கூர்மை.

மைதிலி:

“Order சொல்லுங்க ma’am.”

ஸ்ரேயா: “Water first. கெஸ்ட் வந்ததும் இதைத்தான் செய்யணும். இது தெரியாதா உனக்கு?"

மைதிலி ஜக்கை எடுத்து glass-ஐ நிரப்பினாள்.

அவள் glass-ஐ வைக்க முயன்ற அந்த நொடியில்,

ஸ்ரேயா வேண்டுமென்றே கையை நீட்ட, கிளாஷ் ஆகி தண்ணீர் தெறித்து டேபிள் மேலும்

மைதிலியின் apron-லும் சிந்தியது.

ஸ்ரேயா: shit!!! பார்த்து பண்ண கூடாதா?

சலோனி: “Oops.”

மைதிலி அவள் மேல் பட்டிருந்த தண்ணீரை துடைக்க முயல,

பிரணவி;

“Careful. This place is expensive. முதல்ல டேபிளை கிளீன் பண்ணு"

“Sorry ma’am” என்று மைதிலி சொல்லிவிட்டு நாப்கின் எடுத்து டேபிளை துடைக்க ஆரம்பித்தாள்.

ஸ்ரேயா அவளைப் பார்த்து தெனாவட்டாக,

“Refill. Cold water. வேற கிளாஸ் எடுத்துட்டு வா", என்றாள்.

மைதிலி சட்டென்று திரும்பி நடக்க ஆரம்பிக்க, அவள் நடையில் சிறிது கலக்கம்.

சில நொடிகளில் திரும்பி வந்தாள்.

Glass நிரம்பி இருந்தது.

ஸ்ரேயா கிளாசை வாங்கி ஒரு வாய் குடித்துவிட்டு,

முகம் சுளித்தாள்.

“i said...i need cold water"

பிரணவி நக்கலாக சிரித்தாள்.

"இவளுக்கு இந்த மாதிரி இடங்கள் புதுசா இருக்கலாம். அதனால கெஸ்ட்டை எப்படி கவனிக்கணும் தெரியல.."

சலோனி: yes, training கொஞ்சம் வேணும்.

மைதிலி:

“சாரி. நான் வேற கொண்டு வர்ற மேடம்.."

“Wait.”

ஸ்ரேயா அவளை நிறுத்தினாள். அவளை மேலிருந்து கீழ்வரை பார்த்தாள். அவளுடைய ஈரமான மேலாடையை பார்த்து மேலும் முகம் சுளித்தாள்.

“Uniform wet ஆயிருக்கு. Presentation matters my dear SSG girl... ஃபர்ஸ்ட் டைம்ங்கறதுனால விட்டுடுறேன், இல்லன்னா நான் உங்க மேனேஜர் கிட்ட கம்பளைண்ட் பண்ண வேண்டிருக்கும்.."

மைதிலி அமைதியாக நின்று கொண்டிருக்க,

சலோனி கைகளை மேசை மீது வைத்து முன்னால் வந்து:

“Stand straight. Shoulders back", என்று ஆர்டர் போடும் விதமாக சொன்னாள்.

மைதிலி அவள் சொன்னபடி செய்தாள்.

பிரணவி:

“Smile. High-class customers prefer pleasant staff.”

மைதிலி தன்னை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டு அவள் சொன்னபடி புன்னகை முகமாக நின்றாள்.

ஸ்ரேயா சொடக்கு போட்டு சுட்டு விரல் நீட்டி

“Thats better” என்றாள்.

அவள் கிளாசை எடுத்து தட்டி காண்பித்து,

“Now refill. Properly chilled. And don’t rush. We are waiting", என்றாள்.

மைதிலி திரும்பி செல்லும்போது—

சலோனி:

“இதே மாதிரி இவ கூட இருக்காங்களே, அந்த திமிரு புடிச்ச ரெண்டு கழுதைகளையும் parade எடுக்கணும். அப்பதான் திருந்துவாளுங்க."

பிரணவி:

“எங்க போயிர போறாளுங்க நிச்சயமா மாட்டத்தான போறாளுங்க"

மைதிலி அவர்கள் பேசுவதை கேட்கும் தூரத்தில் தான் இருந்தாள்.

ஆனா திரும்பிப் பார்க்கவில்லை.

கண்கள் நனைய முயற்சித்தன. கட்டுப்படுத்தி கொண்டாள்.

அவள் கிளாசில் கோல்ட் வாட்டரை நிரப்பி கொண்டு வந்து அவர்கள் டேபிளில் வைத்தாள்.

ஸ்ரேயா கிளாசை எடுத்து ஒரு சிப்.

பின்னர் சாவதானமாக சாய்ந்து அமர்ந்தாள்.

“Good. See? You can improve.”

பிரணவி:

“Stand there. இன்னும் ஒரு கெஸ்ட் வரணும். Then we’ll order.”

அவர்கள் கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டு, மைதிலி சற்று தள்ளி அமைதியாக நின்றாள்.

நேரம் நகர்ந்தது.

அவர்களுக்கு அது நேரம் போவதற்கான சிறிய கேளிக்கை.

அவளுக்கு — முழு அவமானம்.

ஆனா முகத்தில் — வலிகள் எதையும் வெளியே கசியவிடாதபடி, மிக லாவகமாக அணிந்து கொண்ட ஒரு முகமூடி புன்னகை.

ஆனால் அந்த புன்னகையின் பின்னால், உள்ளே ஏதோ ஒன்று மெதுவாக கடினமாகி கொண்டிருந்தது.

தொடரும்

உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பதிவிடவும்

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Dennis jegan

(@dennisjegan)

Estimable Member Author

Joined: 1 year ago

Posts: 157

Topic starter February 22, 2026 11:30 am

ஜானகி மந்திரம் 12

Anglo Indian கஃபே – மாலை 5:30

கஃபேயின் கண்ணாடி கதவு தள்ளப்பட, அதன் உச்சியிலிருந்த அந்த சிறிய மணி ஒரு மௌனமான அறையில் விழும் கிரிஸ்டல் கல்லைப் போல ‘டிடிங்’ என்று துள்ளி குதித்து அதிர்ந்தது.

ஸ்ரேயா கையை மேசை மேல் இணைத்து வைத்தபடி இருந்தாள்.

அவன் தனியாக வருவான் என்று நினைத்திருந்தாள்.

ஆனால்—

உள்ளே வந்தது மனோ மட்டும் இல்லை.

அவனுடன் பாபி.

சிக்கி.

சந்தீப்.

மனிஷ்.

நான்கு பேரும் அவனை தொடர்ந்து வரிசையாக உள்ளே நுழைந்தார்கள்.

அந்த நொடி, அங்கிருந்த ஜாஸ் இசை கூட இவர்களுக்கு பின்னணி இசை கோர்ப்பது போல, சில கணங்கள் வேகம் அதிகரித்து அதிரடியாக ஒலித்தது.

அவர்களது வருகை, அந்த கஃபேயின் இந்திய பின்னணியில், ஒரு சர்வதேச பிராண்ட் விளம்பரத்தின் காட்சியை போல ஸ்டைலிஷா இருந்தது.

ஸ்ரேயாவின் புருவம் சற்றே உயர.... சலோனியும் பிரணவியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

மனோ வசீகர புன்னகையுடன்,

“ஹாய்…” என்றான் இயல்பாக.

பாபி கையசைத்தான்.

“ஹாய் girls…”

நிஜத்தில் சிக்கியை அவர்கள் அழைக்கவே இல்லை. ஆனால், "போற இடத்தில் இந்தப் பசங்க ஏதாவது பொண்ணுங்களை ரூட்டு விடுவார்களோ" என்று செக் பண்ணுவதற்காக அவனே வாலண்டரியாக வந்திருந்தான்.

சிக்கி: “Public மீட்டுன்னு சொன்னான். அதான் பப்ளிக் நாங்க கூடவே வந்தோம்” என்றான் அசிங்கமாக சிரித்தபடி.

அனைவரும் பக்கத்திலிருந்து chair எடுத்து டேபிளை சுற்றி அமர்ந்தார்கள்.

மனோ: sorry, Practice கொஞ்சம் லேட் ஆயிடுச்சு... என்றான்.

ஸ்ரேயா: பரவாயில்ல. நாங்களும் இப்பதான் வந்தோம்...

அந்த நொடியில்—

மனோவிடம் இருந்து மென்மையான Azzaro visit நறுமணம் காற்றோடு கலந்தது.

கையில் ஆர்டர் பேடுடன் நின்றிருந்த மைதிலியின் நாசிகளை நிரடி...

அந்த வாசனை அவளுக்குள் ஒரு ரகசிய கையெழுத்தை போட... ஒரு நொடி அவள் கையில் இருந்த பேனா உறைந்து நின்றது.

Cut.

ட்ரைடென்ட் ஹோட்டல் அறை – 31 மார்ச் 2010 – காலை 7 மணி

மைதிலி திடுக்கிட்டு விழித்தாள்!

ஜன்னல் திரைகளின் இடுக்கினூடே ஊடுருவிய காலைச் சூரிய ஒளியால் அந்த அறையில் ஒரு மெல்லிய 'ஸ்ட்ரோபிங்' (Strobing) கண்கட்டு வித்தை. படுக்கையின் மேல் விழுந்த அந்த ஒளி, அறைக்கு ஒரு 'லூமினஸ்' (Luminous) பொலிவையும் ஒரு 'ஹை-டெபனிஷன்' நேர்த்தியையும் கொடுத்திருந்தது.

பெரிய வெள்ளை படுக்கையில், மைதிலி மெதுவாக புரண்டாள்.

மனதில் இன்னும் அந்த நறுமணம்.

ஒரு நீண்ட சோம்பல் முறிவு.

அவள் மெதுவாக எழுந்தாள்.

Cut.

குளியலறை

மார்பிள் தரை.

கண்ணாடியில் அவள் பிரதிபலிப்பு.

ஷவர் திறக்கப்படுகிறது.

நீர்ச்சரடுகள் கழுத்து மற்றும் தோள் பகுதியை தாண்டி, செழுமையான மார்புகளை நனைத்து, அங்கிருந்து லாவகமாக சறுக்கி, செதுக்கப்பட்ட இடுப்பின் வளைவுகளில் ஒரு மின்னல் கோடாக வழிந்து மறைந்தன. மைதிலி அந்த நீரின் ஸ்பரிசத்தை ரசனையுடன் ஏற்றுக்கொண்டாள்.

2003-ன் ஹாஸ்டல் பாத்ரூம்களும், அழுக்கு துணிகளும், உடைந்த வாளிகளும், சேதமடைந்த கப்புகளும் இல்லாத சொகுசு இது.

கண்ணாடி நோக்கி திரும்புகிறாள்.

நீராவி பின்னணியில் —

அவள் உருவம் தெரிந்தது.

உடல் மட்டுமல்ல,

அவள் நிலையும் மாறியிருக்கிறது.

சந்தன வாசனை கொண்ட நுரை. அவள் உள்ளங்கைகளில் மலர்கிறது. அதை மெதுவாக கழுத்தின் கீழே இறக்குகிறாள்.

ஒரு நொடியில் —

நீரின் சுழற்சியில் அவள் உடலின் வளைவுகள் மென்மையான சிற்ப வளைவுகளைப் போல கண்ணாடியில்

ஒளிர்ந்து தெரிகின்றன.

அவள் விரல்கள் அவசரம் இல்லாமல் சருமத்தின் மேல் வட்டமிடுகின்றன.

வெப்பம்.

வாசனை.

நிதானம்.

நுரை கரைகிறது.

Cut.

கண்ணாடி முன்

பெரிய வெள்ளை துவாலை

உடலை சுற்றுகிறது.

முடி துவாலையில் கட்டப்படுகிறது.

மாய்ஸ்சரைசர் கைகளில் கரைந்து உடலில் பரவுகிறது.

Cut.

அலமாரியை திறந்தாள்.

ஒரு நேர்த்தியான மென்-நீல நிற காட்டன்-லினன் ஷர்ட். அதன் கச்சிதமான பிட்டிங் அவளது தோற்றத்திற்கு ஒரு தொழில்முறை மிடுக்கைத் தந்தது.

அதற்கேற்றவாறு, நேவி-ப்ளூ நிற ‘ஸ்லிம்-பிட்’ ட்ரௌசர்களை தேர்ந்தெடுத்தாள்.

சிறிய முத்து கம்மல்.

கழுத்தில் மெல்லிய தங்க சங்கிலி.

அறையின் வாம்-ஒயிட் வெளிச்சம், அவளது மோதிர விரலின் ஒற்றை வைரத்தில் பட்டு தெறிக்க, ஒரு சிறு தீப்பொறி மின்னல்!

அவள் கண்ணாடியில் தன்னை பார்க்கிறாள்.

அமைதி.

அழகு.

ஆதிக்கம்.

Cut.

இன்டர்காம் ஒலித்தது.

“ma'am… பிரேக்‌ஃபாஸ்ட் ரூமுக்கு அனுப்பட்டுமா?”

மைதிலி சற்று யோசித்தாள்.

“இல்லை… நான் ரெஸ்டாரண்ட் வந்துட்றேன்,” என்றாள் அமைதியாக.

ரிசீவர் மெதுவாக அதன் இடத்தில் அமர்ந்தது.

காரிடார்.

தடித்த கம்பளம்.

அவள் ஹீல்ஸ் ஒலி — மெதுவான, நிதானமான “டக்… டக்…”

லிப்ட் முன் நின்றாள்.

கதவு திறந்தது.

உள்ளே நுழைந்தவள், ஸ்டீல் சுவற்றில் தனது பிரதிபலிப்பை பார்த்தாள்.

நிமிர்ந்த நன்னடை.. நேர்கொண்ட பார்வை.

அழகாக செட் செய்யப்பட்ட முடி.

ஜீரோ மேக்கப்.

கட்டுப்படுத்தப்பட்ட முகபாவனை.

“G” பட்டன் பிரஸ் பண்ணப்பட்டது.

லிப்ட் இறங்கியது.

ஃப்ளோர் எண்கள் ஒளிர்ந்தன.

7… 6… 5…

அந்த சில விநாடிகள் —

ஒரு அமைதியான இடைவேளை.

Restaurant

கதவு திறக்கிறது.

தரை முதல் கூரை வரை நீண்டிருக்கும் பிரம்மாண்டமான கண்ணாடி சுவர்கள், மெல்லிய இசை பின்னணியில் ஒலிக்க, உயர்தர பீங்கான் தட்டுகளும், மெருகேற்றப்பட்ட வெள்ளி ஸ்பூன்களும் மோதிக்கொள்ளும் ‘கிளிங்க்’ சத்தம்.

பஞ்சு போன்ற தடித்த கம்பளங்கள் காலடி சத்தத்தை உள்வாங்கிக் கொள்ள, காற்றில் இந்தியன், சைனீஸ், கான்டினென்டல் உணவுகளின் வாசனை. வெண்ணிற லினன் துணிகள் விரிக்கப்பட்ட மேஜைகள், துல்லியமாக அடுக்கப்பட்ட கத்திகள், மேஜையின் மையத்தில் வைக்கப்பட்டிருக்கும் சிறிய பூச்சாடிகள் என ஒவ்வொரு இன்ச்சிலும் மேல்தட்டு வர்க்கத்தின் வசதியும் கர்வமும் மௌனமாக பறைசாற்றப்பட்டது.

"Good morning, ma’am.”

ஒரு பெண் ஸ்டீவர்ட் மரியாதையுடன் சிரித்தாள்.

“Complimentary breakfast, ma’am. Table for one?”

'Yes' என மைதிலி தலையசைத்தாள்.

ஜன்னல் அருகிலான ஒரு மேசை காட்டப்பட... அதை நெருங்கி, அவள் நாற்காலியை இழுத்து அமர்ந்தாள்.

அடுத்த சில நொடிகளில்—

“மே ஐ டேக் யுவர் ஆர்டர், மாம்?”

அதே பெண் ஸ்டீவர்ட், தனது கையில் இருந்த ‘ஆர்டர் பேடை’ லாவகமாக திறந்து பேனாவைப் பிடித்தபடி மைதிலியின் முகத்திற்கு நேராக வந்து நின்றாள்.

மைதிலி மெல்ல முகத்தை உயர்த்தினாள்.

அங்கே நின்றிருந்த அந்தப் பெண்... நேர்த்தியான யூனிஃபார்ம், முகத்தில் கடமைக்கான புன்னகை, கையில் ஒரு ஆர்டர் பேடு.

Freeze.

மைதிலியின் கண்கள் அந்த ஆர்டர் பேடிலேயே நிலைத்து நின்றன. அந்த ஒரு நொடி, அவளது 2010-ம் ஆண்டின் சொகுசு உலகம் அப்படியே உறைந்து போக... ஏழு வருடங்களுக்கு முன்பு கண்டாலாவின் அந்த ‘ஆங்கிலோ இந்தியன் கஃபே’வில், இதே போன்ற ஒரு ஆர்டர் பேடுடன் ஸ்ரேயாவுக்கு முன்னால் கைகட்டி நின்றிருந்த தனது பழைய பிம்பம் அவளது கண்ணுக்குள் ஒரு மின்னல் அதிர்ச்சியைப் போல வந்து சென்றது.

Cut.

2003

Anglo Indian Coffee Shop – மாலை

பாபி சுத்திலும் காபி ஷாப்பை பார்க்க... அன்றைக்கு பார்த்து நிறைய காலேஜ் பெண்கள் கூட்டம். ஹேர் ஸ்டைலை அட்ஜஸ்ட் பண்ணி, உதடுகளை ஈரப்படுத்தி கொண்டான்.

மணிஷ், சந்தீப் இருவரும் ஆல்ரெடி சலோனி, பிரணவியிடம் ரூட்டு விட ஆரம்பித்திருந்தார்கள்.

தனியாக வருவான் என்று எதிர்பார்த்த மனோ, நண்பர்கள் கூட்டத்துடன் வந்ததால் ஸ்ரேயாவுக்கு உள்ளூர கடுப்பு.

ஸ்ரேயா முகத்தை சலோனி கவனித்தாள்.

டேபிளுக்கு அடியில் அவள் தொடையில் நைசாக தட்டி —

Calm down.

ஸ்ரேயா இன்ஸ்டன்ட் புன்னகை ஒன்றை உதிர்த்து,

“நான் உன்னிடம் கொஞ்சம் personal-ஆ பேசணும்னு தான் coffee shop வர சொன்னேன்” என்றாள்.

மனோ இயல்பாக:

“Sorry… என் friends இல்லாம நான் எங்கயும் போறதில்லை. அதனால அவங்களையும் கூட்டிட்டு வந்தேன்.”

சலோனி உடனே smooth cover:

“That’s okay… நல்லது தான் நாங்களும் உங்க பிரண்ட்ஸ மீட் பண்ண மாதிரி இருக்குமே!"

மணிஷ் and சந்தீப் ஸ்ரேயாவின் தோழிகளை மேய்ந்து கொண்டிருப்பதை,

சிக்கி கவனித்து

கண்களை சுருக்கி முறைத்தான்.

இருவரும் அவன் முறைப்பதை கவனித்து,

“இவன் ஒருத்தன்…” என்று வெறுப்பானார்கள்.

மணிஷ் மனசுக்குள்:

"அடேய் Cupidu… இவனுக்கு ஒரு வழி பண்ண மாட்டியா?"

அந்த நொடி —

ஸ்கிரீன் ஓரம் வெள்ளை ஒளி.

வெள்ளை சிறகுகள், குறும்பு சிரிப்புடன் Cupid பிரசன்னம்.

வில்லின் நாண் இழுக்கப்படுகிறது.

ஷ்விஷ்—

அம்பு நேராக சென்று சிக்கியின் இதயத்தை துளைக்க,

சிக்கி திரும்பி பார்த்தான்.

சற்று தள்ளி —

order pad கையில் வைத்தபடி நின்றிருந்த மைதிலி.

அவளை பார்த்த அந்த நொடி —

அவன் கண்களில் கலர் கலராக பட்டாசு வெடிப்பு.

மைதிலியும் சிக்கியை பார்த்து விட்டாள்.

அவள் சிக்கியை தான் மனோ என்று நினைத்திருந்ததால்,

"மனோ எதற்காக இவர்களுடன் வந்திருக்கிறான்?" என்று அவளுக்கு யோசனை.

சிக்கி யாரை அப்படி முழுங்குவது போல் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறான் என்பதை கவனித்த சந்தீப்பின் m.v: “ இவன் எங்க இப்படி பார்த்துட்டு இருக்கான்?”

சந்தீப் and மணிஷ் அவனின் பார்வையை பின்தொடர்ந்து பார்க்க...

சிக்கி போக்கஸ் முழுவதும் waiter girl.

அவளை சிக்கி ஜொள்ளு விட்டுக் கொண்டிருந்ததை பார்த்ததும்,

“அடப்பாவி…”

அதே நேரம் —

ஸ்ரேயா மீண்டும் ஆரம்பிக்க முயன்றாள்.

“Actually நான் வர சொன்னது முக்கியமான விஷயம் பேசுவதற்காக... எங்களுடைய கண்டாலா பங்களாவுல இந்த மாசம் 15-ம் தேதி நடக்கப்போற பார்ட்டிக்கு...

மைதிலி டேபிள் அருகே வந்து நின்று பணிவான குரலில்,

“Good evening, ma’am… order please?” என்றாள்.

ஸ்ரேயா கடுப்பாக திரும்பி:

“Shit man, Can’t you wait for few minutes? முக்கியமான விஷயம் பேசுறோம். தெரிலயா?" என்று சீறினாள்.

மைதிலி ஜெர்க் ஆகி ஒரு அடி பின்வாங்க,

மனோ உடனே இடைமறித்து:

“Hey… எதுக்காக கோவப்படுற? Cool...அவங்க வேலையை தானே செய்றாங்க. சாரி"

என்று ஸ்ரேயா சார்பாக மைதிலியிடம் மனோ மன்னிப்பு கேட்டான்.

மைதிலி அவனுக்கு பின்னால் நின்றிருந்ததால், அரைகுறையாக திரும்பி பேசினானே தவிர அவளின் முகத்தை அப்போதும் முழுமையாக கவனிக்கவில்லை.

சிக்கியும் ஆதரவாக:

“ஆமாம்… why tension, no tension? ஆர்டர் எடுக்க வர்றவங்க கிட்ட இப்படியா பொறுப்பில்லாம பேசுறது?"

அவன் சொன்னதை கேட்ட மனிஷ் மற்றும் சந்திப் நரவென கடித்தார்கள்.

ஸ்ரேயா உடனே சுருதியை குறைத்து:

“இல்ல… important matter பேசுறோம். டிஸ்டர்ப் ஆன மாதிரி இருந்துச்சு… that’s why.”

மனோ:

“Okay… let’s order first.”

Menu card திறக்கப்பட்டது.

பாபி:

“ஒரு cappuccino… extra foam.”

சந்தீப்:

“Cold coffee with ice cream.”

மணிஷ்:

“Mocha… strong. Sugar less.”

சிக்கி menu-ஐ பார்த்துக் கொண்டே,

“Filter coffee கிடைக்குமா?”

மனோ சிரித்தபடி:

“Hazelnut cappuccino.”

சலோனி:

“Café latte.”

பிரணவி:

“Caramel macchiato.”

ஸ்ரேயா மெதுவாக:

“Flat white.”

Snacks list திறக்கப்பட்டது.

பாபி:

“Veg grilled sandwich.”

சந்தீப்:

“Cheese garlic toast.”

மணிஷ்:

“French fries… extra crispy.”

சிக்கி:

“அதே தான் எனக்கும்...”

மனோ:

“Chocolate brownie… warm.”

சலோனி:

“Blueberry muffin.”

பிரணவி:

“same...”

ஸ்ரேயா:

“Garlic mushroom sauté.”

ஒவ்வொருத்தரும் ஆளுக்கு ஒன்றாக சொல்ல, மைதிலி அனைத்தையும் அமைதியாக note செய்தாள்.

கண்களை உயர்த்தாமல்.

“Anything else, ma’am?”

“That's all.”

அவள் யோசனையாக திரும்பி நடந்தாள்.

யார் இவன்?

அந்த ‘டிவா’ ஸ்குவாட் இவ்வளவு கேவலமாக நடத்தியபோதும், இவன் எவ்வளவு தன்மையாக தன்னிடம் மன்னிப்பு கேட்டான்!

ஆனால் சிக்கியின் பார்வையே அவளுக்கு வெறுப்பாக தான் இருந்தது.

பின்னால் —

சிக்கியின் பார்வை இன்னும் அவளையே பின்தொடர்ந்தது.

மனோ: ஓகே. இப்ப சொல்லு. என்ன விஷயமா பேசுறதுக்கு கூப்பிட்டே?

ஸ்ரேயா நைச்சியமாக ஆரம்பித்தாள்,

“மனோ... I usually host parties at my Khandala bungalow for friends. எல்லோரும் வந்துட்டு போயிருக்காங்க. ஆனா நீ இதுவரைக்கும் ஒரு தடவை கூட வந்ததே இல்லை. ‘This makes people in college think that we don’t have a good friendship, or maybe there’s no chance for anything further between us.’

அது எனக்கு ரொம்பக் கஷ்டமா இருக்கு. இந்த மாசம் 15-ம் தேதி நடக்கப்போற பார்ட்டிக்கு நீ ஏன் வரக்கூடாது?”

மனோவுக்குப் பார்ட்டிகள் என்றாலே அலர்ஜி. ஏற்கனவே பலமுறை அவன் தட்டிக் கழித்திருந்தான். Final year வேறு, இந்த முறை மறுப்பதற்கு சரியான காரணம் இல்லை. பாபி ஏற்கனவே கொடுத்திருந்த ஐடியாவின்படி மனோ சொன்னான்:

“SRK... வர்றதைப் பத்தி எனக்குப் பிரச்சனை இல்லை. ஆனா நான் ஏற்கனவே சொன்ன மாதிரி, நான் தனியா எங்கயும் வரமாட்டேன். என் பிரண்ட்ஸும் வருவாங்க, ஓகேவா?”

ஸ்ரேயாவுக்கு வேறு வழியில்லை.

“சரி... அவங்களும் வரட்டும்,” என்றாள்.

மனோ: then its fine... நான் இந்த தடவை பார்ட்டிக்கு வரேன்.

ஸ்ரேயாவின் முகத்தில் ஒரு வெற்றிக் களிப்பு மின்ன, மறுபக்கம் சந்தீப்பும் மணிஷும் சலோனி-பிரணவியிடம் தீவிரமாக கடலை போட்டு கொண்டிருந்தனர்.

சிக்கியோ, மைதிலி எப்போது மீண்டும் பேண்டரியிலிருந்து வெளிப்படுவாள் என்று அந்தத் திசையையே ஏக்கத்துடன் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

-----------------

யார் இவன்?

முதுகு காட்டி நின்றிருந்தவனை தூரத்தில் நின்ற மைதிலிக்கு சரியாக தெரியவில்லை.

ஒரு கனவின் விளிம்பில் நின்ற காட்சி போல.

வானம் இளநீல சாம்பல் நிறத்தில் மங்கலாக விரிந்திருந்தது.

தூரத்தில் பனியால் மூடப்பட்ட மலைத் தொடர்கள்.

அவற்றின் நிழலை கண்ணாடிப் பரப்பை போல அமைதியாக தாங்கியிருந்த ஏரி.

மேகங்களும் மலைகளும் ஒன்றாக கரைந்து நிற்கும் அமைதி.

அவள் அணிந்திருந்தது —

மெல்லிய இளஞ்சிவப்பு கலந்த மரூன் நிற காட்டன் சுடிதார்.

கழுத்துப் பகுதியில் சிறிய கைத்தையல் வேலை.

துப்பட்டா எளிமையாக தோள்மேல் போட்டிருந்தது.

அவள் கூந்தல் முழுவதும் விடப்படவில்லை... சைடில் ஒரு சாதாரண ஹாஃப்-கிளிப் வைத்து,

மீதமிருந்த கூந்தல் இயல்பாக தோள்களில் வழிந்தது.

காற்று தீண்டிய போது —

கிளிப்பில் பிடி கொடுக்காத சில மென்மையான இழைகள்

கன்னத்தை வருடி, மீண்டும் அவள் தோள்களுக்கு பின்னால் சரிந்தன.

சுற்றிலும் வண்ண துளிகள் போல விரிந்திருந்த பல்வேறு மலர்கள் — சிவப்பு, இளஞ்சிவப்பு, ஆரஞ்சு, ஊதா.

பனித்தூவல் இடையிடையே மிதந்து வந்து, காட்சியை மறைத்தும் மீண்டும் திறந்தும் கொண்டிருந்தது.

அந்த மங்கலான பின்னணியில் —

அவன் தூரத்தில் கனவு காட்சியில் தெரிவது போல் அரைகுறையாக தெரிந்தான்.

அவள் அவனை நோக்கி கொஞ்சம் கொஞ்சமாக முன்னேறினாள்.

யார் அவன் என்று தெரிந்து கொண்டே ஆக வேண்டும்.

அவன் முகம் இன்னும் தெளிவாக வேண்டும் என்று அவளது பார்வை போராடியது.

நெஞ்சுக்குள் ஓர் அசாதாரண அதிர்வு.

கைகளில் ஜில்லிப்பு.

மனதை மயக்கும் மெல்லிய இசை எங்கிருந்தோ கசிந்தது

பனி மெதுவாக விலகியது.

அவன் திரும்பினான்.

அங்கே — சிக்கி.

மைதிலி திடுக்கிட்டு முழித்தாள்.

ஃபுட்பால் கிரவுண்டின் கான்கிரீட் கிராண்ட் ஸ்டாண்டில் படுத்திருந்த டைரக்டர் ஜேம்ஸ் கேமராமேன், கை விரலை காற்றில் சுழற்றி டைரக்டர்கள் போல frame அமைத்தான்.

“இது நல்லா வொர்க் அவுட் ஆகும்…” என்று மனசுக்குள் சொல்லிக் கொண்டான்.

“சிக்கி பாயிண்ட் ஆப் வியூல இந்த மாதிரி ஒரு ட்ரீம்-ஷாட் வச்சிரலாம்.”

உண்மையில் ஹீரோவும் ஹீரோயினும் இன்னும் ப்ராப்பரா ஒருவரை ஒருவர் கவனிக்கவே இல்லை.

ஆனா சிக்கி?

அவன் ஏற்கனவே மனசுக்குள் ஒரு காதல் கதையை ஆரம்பிச்சுட்டான்.

“இது பத்தாது. இன்னும் இடையில புகுந்து யாராவது குழப்பணும்… அப்பதான் அது ரொமான்டிக் டிராமா…” என்று நினைத்தபடி சிரித்தான்.

அந்த யோசனை முழுமையடையுமுன்—

Cut.

SSG கல்லூரி – இன்டர்நெட் சென்டர் | மதியம் 2 PM

கீபோர்டு தட்டும் சப்தங்கள்... இடைவிடாமல்.

மூலையில் இருக்கும் கேபினில் —

பாபி திரைக்கு நெருங்கி உட்கார்ந்திருந்தான்.

MSN மெசஞ்சர் விண்டோ திறந்திருக்கிறது.

பச்சை மனிதன் சின்னம் — “Online”.

Bobby (2:03 PM):

ஹாய் 🙂

நேத்து மாலை பிரண்டோட ஆங்கிலோ இந்தியன் காபி ஷாப்புக்கு போயிருந்தேன்…

அதனால கொஞ்சம் பிசி ஆயிட்டேன் 😛

சில விநாடிகள்…

திரையில் — Typing…

ரிப்ளை (2:04 PM):

அப்படியா? 😉

நேத்து ஈவினிங் நானும் அங்கதான் இருந்தேன்…

பாபி சற்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தான்.

பாபி: சீரியஸா? :-O

நேத்து நிறைய காலேஜ் பொண்ணுங்க கூட்டம் இருந்துச்சு… அப்போ நீயும் இந்த ஏரியா தானா?

இப்பவாச்சும் நீ யாரு… எந்த college?… சொல்ல மாட்டியா? :-/

Nudge!

திரை லேசா குலுங்கியது.

ரிப்ளை:

ஹெ ஹெ… 🙂

அதை இவ்வளவு சீக்கிரம் சொல்லிட்டா சுவாரஸ்யம் போயிடுமே…

பாபி: அட்லீஸ்ட் உன் போன் நம்பராவது குடு.

ரிப்ளை: :-)... தரணும்னு தோணும்போது தருவேன்.

பாபி: shit… 😀

எவ்வளவு நாள் இப்படி சாட்டிங்கிலேயே டைம் ஓட்டுறது? நேர்ல எப்போ மீட் பண்ணலாம்? 😉

திரையில் —

Typing…

ரிப்ளை:

மீட் பண்ணலாம்… அதுக்கு நேரம் வரும்… அப்போ பண்ணலாம் 🙂

சின்ன (L) சின்னம் மினுங்கியது.

பாபி கடுப்பாக சிரித்தான்.

மனசுக்குள் — “யாரு இவ?”

சாட்டிங் தொடர்ந்தது.

அதே நேரத்தில் —

சென்டரின் மறுபக்க காபினில் மைதிலி.

அவள் முன் திறந்திருந்தது அதே மாதிரி மெசஞ்சர் விண்டோ.

அவள் மெதுவாக சில வரிகள் தட்டினாள்.

“ஹூம்…”

“பார்ப்போம்…”

“சரி…”

அவள் உதட்டின் ஓரத்தில் சிக்கனமான புன்னகை.

திரையைப் பார்த்து ஒரு நொடி யோசித்தாள்.

பின் மீண்டும் typing.

அதே நேரத்தில் —

பாபி திரை முன்னே சாய்ந்து, சிரித்துக்கொண்டே பதில் தட்டிக் கொண்டிருந்தான்.

தொடரும்

உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பதிவிடவும்

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Dennis jegan

(@dennisjegan)

Estimable Member Author

Joined: 1 year ago

Posts: 157

Topic starter February 22, 2026 11:36 am

ஜானகி மந்திரம் 12 A

மறுநாள் காலை – 8:30 | லேடீஸ் ஹாஸ்டல் Room no: 143

மறுநாள் காலை – 8:30 AM

கதவு ஒருவித ஆக்ரோஷத்துடன் திறக்கப்பட, உள்ளே நுழைந்த இந்துவின் முகம் கறுத்துப்போயிருந்தது.

கையில் இருந்த பையை கட்டிலில் ஓங்கி வீசியெறிந்தவள், மூச்சிரைக்க நின்றாள்.

அப்போது கண்ணாடியின் முன் நின்றிருந்த சஞ்சுவும் மைதிலியும், ஏதோ ஒரு வேடிக்கையான விஷயத்தைப் பேசி சிரித்துக்கொண்டே கல்லூரிக்குத் தயாராகிக் கொண்டிருந்தனர்.

“என்னடி டென்ஷனா வர்ற?” என்று சஞ்சு திரும்பி கேட்டாள்.

இந்து தன் ஆத்திரத்தை கட்டுப்படுத்த முயன்றபடி, “நான் இப்போதான் அசிஸ்டன்ட் வார்டன் சுனிதா மேம் கிட்ட பேசிட்டு வர்றேன்... அந்த DSG குரூப் நம்மள பத்தி ஒரு கம்ப்ளைன்ட் ரெடி பண்ணிட்டு இருக்காளுங்க!” என்றாள்.

சஞ்சுவும் மைதிலியும் அதிர்ச்சியுடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக்கொண்டனர்.

“எதுக்கு?” சஞ்சு சற்றே குரல் உயர்த்தினாள்.

“நம்ம காலேஜ் பொண்ணு மைதிலி வெளியில போய் ஒரு வெயிட்டரா வேலை பாக்குறது, SSG மாதிரி ஒரு 'Reputed' காலேஜுக்கு தேவையற்ற கறையாம்! இங்க படிக்கிறவங்க எல்லாம் ஹை-கிளாஸ் சொசைட்டி பசங்க... எல்லாரும் அவமானமாக ஃபீல் பண்ணுவாங்களாம். மேடம் permission கொடுத்ததால தானே வெளியில போறா. அந்த permission cancel பண்ண சொல்லப் போறாங்களாம்.”

அறைக்குள் ஒரு கனமான நிசப்தம் நிலவியது.

மைதிலி மெதுவாக,

“நேத்து அவங்க என்னை கஃபேல பார்த்த பிறகே இந்த மாதிரி ஏதாவது பண்ணுவாங்களோனு நினைச்சேன்…” என்றாள்.

சஞ்சு கடுப்பாக திரும்பினாள்.

“அதெல்லாம் ஒன்னும் கிடையாது சுட்கி! நீ எங்க கூட சேராம அமைதியா வேலைக்கு போயிருந்தா உனக்கு பிரச்சனை வந்திருக்காது. நீ எங்க கூட சேர்ந்ததால தான் இப்ப உன்னை target பண்ணுறாங்க!”

இந்து:

“அவங்க prestige… high class… gaurav… izzat…ன்னு பேசி பேசி கடுப்பேத்துறாங்க! படிக்கிற பசங்களையும் நிம்மதியா படிக்க விட மாட்டாங்க. இவ எதுக்காக வேலைக்கு போறா? சொந்தக் கால்ல நிக்கணும்னு ஆசைப்பட்டு போறா. அதுல என்ன தப்பு இருக்கு?”

சஞ்சு கட்டிலில் கையை வெறுப்பாக குத்தினாள்.

“என்ன பேச்சு… என்ன திமிர்… என்ன தெனாவெட்டு! ஒவ்வொரு தடவையும் நம்ம விஷயத்தில எதிலயாவது மூக்கை நுழைச்சுட்டே இருக்காங்க. நம்மளாலயும் சரியான பதிலடி கொடுக்கவே முடியல. எதுலயாவது சிக்குவாளுங்கன்னு பார்த்தா மாட்ட மாட்டேங்கிறாளே! காலேஜ் முடியறதுக்குள்ளயாவது ஏதாவது பண்ணி அவங்களோட திமிர அடக்கணும்!”

இந்து சோர்வாக அமர்ந்தாள்.

“அவங்க குரூப் ரொம்ப பெருசு… வசதியும் செல்வாக்கும் ஜாஸ்தி. ஈசியா கலைக்க முடியாது. நாம மூணு பேரு தான் இருக்கோம்… என்ன பண்ண முடியும்? பைனல் இயர் வேற, நேரடியா மோதி பிரச்சனையில் சிக்கிக்க கூடாது..."

சஞ்சுவும் ஒரு சில நொடிகள் யோசித்து விட்டு,

"அதுவும் சரிதான். ஆனா அவளுக பண்றதுக்கெல்லாம் நாம பதிலடி கொடுக்காம இருக்கிறதால அவளுகளுக்கு இன்னும் குளிர் விட்டு போகுது. எதையும் செய்ய முடியலைன்னு நினைக்கும் போது செம காண்டாகுது.." என்றாள்.

மைதிலி இருவரையும் மாத்தி மாத்தி பார்த்தாள். ஒரே ஹாஸ்டல் என்பதால், இவர்கள் இருவரிடமும் DSG group நிச்சயம் அடிக்கடி மோதி இருப்பார்கள். அதில் யார் பக்கம் நியாயம் இருந்திருக்கும் என்பதை மைதிலிக்கு சொல்லி தெரிய வேண்டியது இல்லை. மைதிலிக்கு DSG குரூப்பை எதிர்க்க வேண்டும் என்ற பெரிய ஆர்வம் எதுவும் இல்லை.

ஆனா —

இந்து, சஞ்சு இருவரின் முகத்தில் இருந்த கோபமும், விரக்தியும் அவளை கஷ்டப்படுத்தியது. அவர்களுக்காகவாது ஏதாவது செய்ய வேண்டும் என்று தோன்றியது.

உண்மையில், மைதிலி ஒன்றும் விவரம் தெரியாதவள் அல்ல. சிறுவயதிலிருந்தே அவள் சந்தித்த வறுமையும், அமில பேச்சுகளும், மாமா வீட்டில் அவள் வாழ்ந்த அந்த ஒடுக்கப்பட்ட வாழ்க்கையும் அவளுக்குப் பல கசப்பான பாடங்களை கற்பித்திருந்தன. பிரச்சனைகளை எப்படி கையாள வேண்டும் என்பதும், இக்கட்டான சூழலில் இருந்து லாவகமாக எப்படி வெளியேற வேண்டும் என்பதும் அவளுக்குப் புதுசு கிடையாது. அவளிடம் இருந்த ஒரே பலவீனம் அந்த தாழ்வு மனப்பான்மை மட்டும்தான். பிறவி நிறமும், வறுமையும் அவளை ஒரு குறுகிய கூண்டுக்குள் அடைத்து வைத்திருந்தது.

ஆனால், சஞ்சுவும் இந்துவும் அவளுக்கு கொடுத்த அந்த அளவற்ற நட்பும், நிபந்தனையற்ற அங்கீகாரமும் அந்தத் தாழ்வு மனப்பான்மை எனும் திரையை எப்போதோ கிழித்துவிட்டன. இப்போது அவளது மூளை மிகவும் தெளிவாகவும், கூர்மையாகவும் செயல்பட்டது. தனது தோழிகளின் முகத்தில் இருக்கும் அந்த வேதனையும் விரக்தியும், இப்போது மைதிலியின் சொந்த பிரச்சனையாக மாறியிருந்தது.

அவர்கள் இருவருக்காகவும் எதையும் செய்ய அவள் துணிந்தாள்.

அவள் மெதுவாக திரும்பினாள்.

“நான் ஒரு ஐடியா சொல்லட்டுமா?"

இருவரும் ஆச்சரியமாக அவளை நோக்கி பார்த்தனர்.

இந்து: நீயா? சரி சொல்லு.

மைதிலி:

“குரூப் பெருசா இருக்கலாம். ஆனா அதுல முக்கியமான நபர்கள் மூணு பேர் தான். அவங்களை மட்டும் பிரிச்சிட்டா… குரூப் தானா கலைஞ்சிரும்."

சஞ்சுவும் இந்துவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

“எப்படி?” — சஞ்சு கண்களை பெரிதாக்கி கேட்டாள்.

மைதிலியின் முகத்தில் அமைதி. ஆனா கண்களில் — ஒரு புதிய தீப்பொறி.

மைதிலி குரலில் ஒரு நிதானமான முதிர்ச்சி இருந்தது.

"வசதியும் செல்வாக்கும் அவர்களுக்கு இருக்கலாம். ஆனால், அவங்க காலேஜ்குள்ள ஒரு பாதுகாப்பான கோட்டைக்குள்ள (Safe zone) இருக்குறதால தான் பெரிய அளவில் அவங்களுக்கு பிரச்சினை வரல. அதனாலதான் இஷ்டத்துக்கு ரூல்ஸ் பேசிக்கிட்டு எல்லாரையும் மிரட்டிட்டு இருக்காங்க. தேரை இழுத்து தெருவுல விட்டு சிக்கலில் சிக்க வச்சா சரியாயிடும்... ஆனா ரெண்டு ஸ்டெப்பா பண்ணனும். அக்பர்-பீர்பால் கதையில வர்ற ‘படி லக்கீர் கீச்னா’ (Badi Lakeer Kheenchana) தியரி மாதிரி..."

சஞ்சுவும் இந்துவும் புரியாமல் அவளையே பார்த்தனர்.

மைதிலி தொடர்ந்தாள்.

"ஒருமுறை அக்பர் தரையில் ஒரு கோட்டை வரைந்து, "இந்த கோட்டை தொடாமலோ அல்லது எதையும் அழிக்காமலோ இதை சிறியதாக்கி காட்ட வேண்டும்"ன்னு சவால் விடுறாரு.

அதற்கு பீர்பால், அக்பர் வரைந்த கோட்டிற்கு பக்கத்திலேயே அதைவிடப் பெரிய ஒரு நீண்ட கோட்டை வரைவார். இப்போது அக்பர் வரைந்த முதல் கோடு தானாகவே சின்னதா தெரியும். அதே tactics இந்த பிரச்சினையில் யூஸ் பண்ணலாம்.

DSG குரூப்பின் அதிகாரத்தை நேரடியாக தடுத்து நிறுத்த முயலாமல், அவர்களை விடப் பெரிய ஒரு 'தாக்கத்தை' அல்லது அவர்கள் எதிர்பார்க்காத ஒரு 'நெருக்கடியை' அவங்களுக்கு ஏற்படுத்தி விட்டா அவங்களோட அதிகாரத்தை செல்லா காசா மாத்திரலாம். ஸ்ரேயா கூட சேர்ந்தால் கௌரவம்னு நினைச்சுத்தானே எல்லாரும் அந்த குரூப்ல சேர்றாங்க? ஆனா, அந்த பக்கம் போனா அடுத்தடுத்து வம்பும் வழக்கும் வரும்னு தெரிஞ்சா, எவளாவது அங்கே போய் ஓட்டுவாளா? பயந்து ஓடிடுவாங்க. ஸ்ரேயாவோட செல்வாக்கை விட பெரிய பயத்தை நாம உருவாக்கணும். இதுதான் ஃபர்ஸ்ட் ஸ்டெப்..

இரண்டாவது ஸ்டெப். ஸ்ரேயா, சலோனி, பிரணவி... இந்த மூணு பேரோட ஒற்றுமைதான் அந்த குரூப்போட பலம். அந்த மூணு பேரையும் பிரிச்சிட்டா, அந்தப் பெரிய குரூப் தானாவே கரைஞ்சு போயிடும். அவங்க ஒவ்வொருத்தருக்கும் ஒரு பலவீனம் இருக்கும். அந்த இடத்தைத் தட்டுனா போதும்...

சஞ்சு குழப்பத்துடன் தலையை சொரிந்தபடி கேட்டாள்: "chutki, I really don't get what you're trying to say. Can you be more specific?"

மைதிலி விளக்க ஆரம்பித்தாள்.

தொடரும்

உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பதிவிடவும்

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Dennis jegan

(@dennisjegan)

Estimable Member Author

Joined: 1 year ago

Posts: 157

Topic starter February 26, 2026 6:16 pm

ஜானகி மந்திரம் 13

மைதிலி தொடர்ந்தாள்.

“வர 15ஆம் தேதி அவங்களுடைய கண்டாலா பங்களாவில் பார்ட்டி நடத்தப் போறதா நேத்து பேசிக்கிட்டு இருந்தாங்க…”

சஞ்சு கைகளை மார்பின் குறுக்காக கட்டிக் கொண்டு,

“அதுக்கு?” என்று கேட்டாள்.

“எப்படியும் கேர்ள்ஸ், பாய்ஸ் ஆட்டம் பாட்டம்… then ஆல்கஹால் இருக்கும். யாருக்கு தெரியும்… drugs கூட இருக்கலாம்,” மைதிலி நிதானமாக சொன்னாள்.

“இந்த விஷயத்தை கலாச்சார காவலர்கள்ன்னு சொல்லிட்டு திரியிறானுங்களே அவங்க கிட்ட போட்டுக் கொடுக்கலாம்."

(சஞ்சுவும் இந்துவும் புரியாமல் பார்க்க...)

"அதான் அந்த ‘மஹாராஷ்ட்ர ஸ்வாபிமான் ரக்ஷக் சங்கடனா’ன்னு ஒரு குரூப் இருக்கே... அவங்கள சொல்றேன்... pune டிஸ்ட்ரிக்ட்ல ரொம்ப ஆக்டிவா இருக்காங்க. போலீசுக்கும் anonymous-ஆ call பண்ணி சொல்லலாம்.”

இந்து கண்களை பெரிதாக்கி,

“ இந்த வருஷ Valentine’s Day-க்கு பார்க்கில் உட்கார்ந்த ஜோடிகளை அடிச்சு வெரட்டி பிரச்சனையாச்சே, அந்த குரூப்பா?” என்று கேட்க,

“அதே,” என்றாள் மைதிலி.

இந்து சஞ்சுவுக்கு விளக்கினாள்,

“Night club, private party, டூரிஸ்டா வர்ற லவ்வர்ஸ்ன்னு தெரிஞ்சா போதும். ‘கலாச்சாரம் கெட்டுப் போகுது’ன்னு சொல்லிட்டு உள்ளே புகுந்து கலாட்டா பண்ணுவாங்க. சின்ன சின்ன விஷயங்களுக்கும் போராட்டம் ஊர்வலம் எல்லாம் நடத்துவாங்க. பெரிய கட்சிகளின் ஆதரவும் மறைமுகமாய் இருக்கு. அதனால இவனுங்க பண்ற அட்ராசிட்டியை தடுக்க முடியல..."

சஞ்சு ஓஹோ என தலையசைத்தாள்.

“நானும் அந்த குரூப் பத்தி கேள்விப்பட்டு இருக்கேன். ஆனா இவ்வளவு டீடைல் தெரியாது…”

மைதிலி: 'பொண்ணுங்களும் பசங்களும் சேர்ந்து பங்களாவில் கூத்தடிக்கிறாங்க’ன்னு அவனுங்க ஆபீஸ்க்கு போன் பண்ணி போட்டு கொடுத்தா போதும். டென்ஷன் ஆயிருவாங்க. அவங்க நேர்ல போய் கலாட்டா பண்ண ஆரம்பிச்சா பிரச்சனை பெருசாயிடும். பேப்பர்ல வரும்… டிவில வரும்… காலேஜ் பேரு, DSG குரூப் பெயர் வெளியில கசியும்…. தேவையில்லாம நாறிப் போயிருவாங்க.”

இந்து: Arey baapre!!

மைதிலி: “பிரச்சனை direct-ஆ principal-க்கு போயிரும், இவ கூட சேர்றது பிரெஸ்டிஜ்னு நினைச்சுட்டு இருக்குற பொண்ணுங்க கூட சேரணுமான்னு யோசிப்பாங்க. பேச தயங்குவாங்க. இதுதான் first step.”

சஞ்சுவும் இந்துவும் ஆச்சரியமாக அவளை பார்த்தார்கள்.

இந்து சிரித்தபடி,

“Chutki… நீ எப்பவும் அமைதியா இருக்கறதுனால ஒண்ணுமே தெரியாதுனு நினைச்சா… இவ்வளவு solid-ஆ ஐடியா சொல்றியே! பயங்கரமான ஆளுடி நீ…” என்றாள்.

மைதிலி கமெண்டுக்கு சிரிப்பை பரிசளித்துவிட்டு தொடர்ந்தாள்.

“இந்த பிரச்சனை வெளியில வந்துச்சுன்னா DSG வெளியில தலை காட்டவே முடியாது. கொஞ்ச நாளைக்கு அமுங்கிருவாங்க. அந்த கேப்புல Step Two implement பண்ணணும்.”

“Step Two????” — சஞ்சு.

“ஸ்ரேயா, சலோனி, பிரணவி… மூணு பேரையும் பிரிச்சு விட்டுட்டா DSG குரூப் தானா கலகலத்து போயிரும்.”

சஞ்சு கண்ணை சிமிட்டினாள்.

“அதுக்கு ஏதாவது ஐடியா ready-ஆ இருக்கா?”

மைதிலி தோளை குலுக்கினாள்.

“அட ஐடியா வராம போயிருமா? முதல்ல Step One ஐ போட்டு தாக்குவோம். அப்புறம் Step Two-க்கு போலாம். என் பிரெண்ட்ஸ் கூட பிரச்சினை பண்றது யாரா இருந்தாலும் சரி... நான் சும்மா விடமாட்டேன்.."

ஒரு நொடி —

சஞ்சுவும் இந்துவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தனர்.

இவ்வளவு நாட்கள் DSG குரூப்பின் அட்டகாசம் தாங்காமல் என்ன செய்வதென்று தெரியாமல் இருந்தவர்களுக்கு — திடீரென ஒரு வழி கிடைத்திருந்தது.

சஞ்சு திடீரென எழுந்து,

“சூப்பர் சுட்கி!” என்று குதூகலமாக கத்தினாள்.

இருவரும் ஆளுக்கொரு பக்கமாக வந்து மைதிலியை கட்டிப் பிடித்து நசுக்கினார்கள்.

“ஏய் விடுங்க… விடுங்க!” என்று சிரித்தபடியே நகர முயன்றாள் அவள்.

ஆனா அவர்கள் விடவே இல்லை — இன்னும் இறுக்கமாக கட்டிப்பிடித்தபடி, அவள் சிரிப்பை முழுக்க தங்களுக்குள் அடைத்து வைத்தார்கள்.

ஒரு கட்டத்தில், ஒருத்தி ஒரு கன்னத்தில்… இன்னொருத்தி இன்னொரு கன்னத்தில் — முத்தமிட்டு ஈரப்படுத்தினார்கள்.

SSG கல்லூரி – காலை 9:45 AM

பிகாம் பைனல் இயர் கிளாஸ் ரூம் வாசலுக்கு அருகே வந்த மைதிலி உள்ளே நுழையப் போனாள்.

“எக்ஸ்க்யூஸ் மீ!”

என்ற குரல் கேட்டு நின்றாள்.

காரிடாரின் சுவரில் சாய்ந்து, கையில் ஒரு நோட்டு புத்தகம், முகத்தில் தேவையில்லாத அசட்டு சிரிப்பு — டைரக்டர் ஜேம்ஸ் கேமராமேன்.

“யார் நீங்க? உங்க பேர் என்ன?” அவளைப் பார்த்து கேட்டான்.

மைதிலி அமைதியாக பார்த்தாள். எங்கேயோ பார்த்த மாதிரி இருக்குதே!

ஞாபகம் வந்தது!

அன்றைக்கு மனோவுடன் பார்த்திருக்கிறாள்.

“முதல்ல நீங்க யாரு? ஏன் இதெல்லாம் கேக்கறீங்க?”

ஜேம்ஸ் கண்ணாடி இல்லாமலேயே imaginary-ஆ சரி செய்யும் பாடி லாங்குவேஜ்.

“விஷயம் இருக்கு. முதல்ல சொல்லுங்க. இந்த காலேஜுக்கு புதுசா இருக்கே… அதனால கேக்குறேன்.”

மைதிலி சுருக்கமாக தன் பெயர், டிபார்ட்மெண்ட், சொந்த ஊர் எல்லாம் சொன்னாள்.

சொல்லிவிட்டு சந்தேகமாக கேட்டாள்.

“சொல்லிட்டேன். என்ன விஷயம் சொல்லுங்க?"

ஜேம்ஸ் சற்று நெருங்கி வந்து, குரலை தழைத்தான்.

"அன்னைக்கு நானும் எங்க பாஸும் வந்தபோது… இந்த பால்கனியில் இருந்து நீங்க எங்க பாஸை குறுகுறுன்னு பாத்துட்டு இருந்தீங்களே… அதனால தான் கேட்டேன்.”

மைதிலி யோசித்தாள்.

‘ பாஸ்’ன்னா… மனோவா?'

“ஆமா பார்த்தேன்,” சிம்பிளா சொன்னாள்.

அவள் பார்த்ததாக ஒத்து கொண்டதும் ஜேம்ஸ்க்கு உலகளாவிய உற்சாகம்.

மைதிலி: “காலேஜே அவர பத்தி பேசுது. என்ன specialன்னு தெரிஞ்சுக்கத்தான் பாத்தேன். தப்பா?”

ஜேம்ஸ் மறுப்பது போல் தலையசைத்து,

“தப்பில்லை… தப்பில்லை… தப்பே இல்ல! அப்ப பார்த்தது கன்ஃபார்ம் தான் இல்லையா?" என்றான்.

அந்த நேரம் — கிளாஸ் ரூமுக்குள் இருந்து திடீரென்று அதட்டலான குரல்.

“ஏய்!”

வெளியே வந்தாள் ரிதிகா சர்மா — கிளாஸ் ரெப்ப்ரெசெண்டேட்டிவ்.

“என்ன???? எங்க கிளாஸ் பொண்ண கலாச்சிக்கிட்டு இருக்கியா?” என்று அதட்டலாக கேட்டாள்.

ஜேம்ஸ் உடனே நிமிர்ந்து நின்றான்.

“ஹலோ! கலாய்க்கிறேனா? யார் சொன்னா? இது மரியாதை நிமித்த சந்திப்பு.”

ரிதிகா கண்களை சுருக்கி மைதிலியை பார்த்தாள்.

“என்ன மைதிலி?”

மைதிலி சிரித்தாள்.

“yes… casual-ஆ தான் பேசிட்டு இருக்கார்.”

ரிதிகா எக்ஸ்ட்ரா இரண்டு விநாடி ஜேம்ஸை scan பண்ணிவிட்டு,

“ஹூம்…” என்று சொல்லி உள்ளே திரும்பி போனாள்.

அவள் சென்றதும்,

ஜேம்ஸ் லைட்டாக நெளிந்தபடி, குரலை இழுத்தான்.

“நீங்க பார்த்தத… எங்க பாஸும் பார்த்தாரு…

அது சாதாரண ‘Dilwale Dulhania Le Jayenge’ level பார்வை இல்ல…

கொஞ்சம் ‘Pehla Nasha’ feel… கொஞ்சம் ‘Kuch Kuch Hota Hai’ type confusion… மேல கொஞ்சம் ‘Mohabbatein’ background breeze…”

மைதிலி புரியாமல் நின்றாள்.

ஜேம்ஸ் இன்னும் full flow-வில்:

“அந்த balcony shot full ‘Qayamat Se Qayamat Tak’ vibe… அடுத்தது என்ன தெரியுமா? Straight ‘Dil To Pagal Hai’ mode…”

அப்புறம்— story ‘Hum Aapke Hain Kaun’ல இருந்து ‘Kabhi Kabhi’க்கே போயிடும்…”

மைதிலி: “என்ன சொல்றீங்க? புரியலையே?”

ஜேம்ஸ் சிரித்தான்.

“Nothing… trailer தான். பிக்சர் அபி பாக்கி ஹே."

மைதிலி அவன் சொன்னதை டி-கோட் பண்ண முடியாமல், கன்பியூசனில் பார்க்க,

“Anyway… தொடர்ந்து பாருங்க… அடிக்கடி பாருங்க… நான் எங்க லீடர்கிட்ட சொல்லி வைக்கிறேன்.”

அப்படியே பின்னால் ஸ்டெப் பை ஸ்டெப்பாக நடந்து, சிரித்தபடி சென்றான்.

மைதிலி m.v: என்னாச்சு இவனுக்கு? இவனும் பைத்தியம். இவன் பாஸும் பைத்தியம்.

அவளுக்கு குழப்பம். யோசித்தபடியே கிளாஸ் ரூமுக்குள் நுழைந்தாள்.

ஜேம்ஸ் திரும்பி நடக்க ஆரம்பித்தான்.

இரண்டு அடிகள் போய் —

திடீரென்று நின்றான்.

“நல்லா ஹேண்டில் பண்ணிட்டேடா ஜேம்ஸ்…” என்று காலரை தூக்கி விட்டுக் கொண்டான்

பின்னர், இரண்டு விரலால் தன் நெற்றியை தட்டிக் கொண்டு,

“Director material டா நீ…” என்று தனக்குத்தானே அப்ரிஷியேட் செய்து கொண்டான்.

அதற்குப் பிறகு —

காரிடாரின் மூலையை அடையும் முன்,

இன்னும் ஒருமுறை பின்னால் திரும்பி பார்த்தான்.

மைதிலி உள்ளே போய் விட்டாளா என confirm பண்ணிக் கொண்டு,

ஆஸ்கர் அவார்டு வாங்க போகும் டைரக்டர் போல், ஸ்டைலாக ஆங்கிள் பார்த்தபடியே நடை போட்டு மறைந்தான்.

காரிடாரில் அவனை கடந்து வந்த juniors இருவர்,

“யாருரா இவன் mental!!!!…” என்று ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து கொண்டனர்.

SSG கல்லூரி – மெயின் கேண்டீன் | காலை 11:15 |

செகண்ட் ஹவர் முடிந்து பதினைந்து நிமிட பிரேக்.

SSG கேண்டீன் —

ஒரே பெரிய ஹால். குறைந்தது இருபத்தைந்து டேபிள்கள்.

ஒவ்வொரு டேபிளும் நாலு பேர், ஆறு பேர், சில இடங்களில் எட்டு பேர் வரை உட்காரும் அளவு.

மாணவர்களின் அரட்டை சத்தம் ஒரு பக்கம் அலை போல எழுந்து இறங்கி கொண்டிருந்தது.

ஒரு மூலையில் சில “ப்ரொஃபஷனல்” லுக் மாணவர்கள் —

பேக்கில் இருந்து case-study நோட்ஸ் எடுத்து வைத்து, டீ குடித்துக் கொண்டே discussion.

மற்றொரு டேபிளில் junior batch — முழுக்க சிரிப்பு.

சுவர் முழுக்க soft drinks போஸ்டர்கள்.

காஷ் கவுண்டருக்கு முன் சிறிய வரிசை.

அந்த கூட்டத்தில் நடுவே —

ஒரு டேபிளை முழுக்க ஆக்கிரமித்து அமர்ந்திருந்தார்கள்:

பாபி.

மனோ.

சிக்கி.

சந்தீப்.

பிரேம்.

மணிஷ்.

அந்த நாளின் டாப்பிக் — சமீபத்தில் வெளியான ஒரு ஹிந்தி படம்.

மணிஷ்:

“டேய்… அந்த second half beach scene????”

சந்தீப் உடனே:

“செம சீன்ரா மச்சி"

மணிஷ் சிரித்து:

“Director camera வை எங்க வச்சிருக்கான், பாத்தீங்களா?

பிரேம் கூட சேர்ந்து:

காஸ்டியூம்க்கு ப்ரொடியூசர் பட்ஜெட் குடுக்கல போல..

சிக்கி முகம் சுளித்தான்.

“ஏண்டா… ஹீரோயின் என்ன டிரஸ் போட்டுருக்கான்னு பாக்குறதுக்கு தான் சினிமா போவீங்களா? படம் பார்க்க போக மாட்டீங்களா?

மூவரும் ஒரே நேரத்தில் அவனை நோக்கி திரும்பினர்.

சந்தீப்:

“நேத்து cafe ல யாரோ யாரையோ பார்த்து ஜொள்ளு விட்டுட்டு இருந்தாங்களே!!!"

சிக்கி: திருத்தம்.... ஜொள்ளு விடல்லை, நம்ம காலேஜ் பொண்ணு இங்க என்ன பண்றான்னு செக் பண்ணிட்டு இருந்தேன்.

மனிஷ்: நம்பிட்டோம், நம்பிட்டோம்.

அதே நேரம்,

பாபியும் மனோவும் சீரியஸாக ‘கல்ச்சுரல் ஃபண்ட்’ மற்றும் ‘சபான்சர்ஷிப்’ விவரங்கள் குறித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

பாபி : “டேய், Cultural fund statement பார்த்தியா? Last event-ல collect பண்ணதுக்கும் expense figureக்கும் match ஆகல.”

மனோ புருவம் சுருக்கினான்.

“Yes... Sponsorship amount mention பண்ணல. Cash entry vague-ஆ இருக்கு.”

பாபி: “Committee meeting-ல இதை raise பண்ணும."

மனோ: “Ok... ஆனா Direct-ஆ accuse பண்ண மாட்டேன். First clarification கேட்கிறேன். Treasurer explain பண்ணட்டும்.”

பாபி தலையசைத்தான்.

“15thக்கு முன்னாடி settle ஆகணும். Proper audit இல்லனா juniors கிட்ட wrong message போயிடும்.”

அந்த “15th” என்ற வார்த்தை,

பக்கத்திலிருந்த சந்தீப், மணிஷ் காதில் விழுந்தது.

சந்தீப் எதிரே இருந்த சிக்கி காதில் விழாமல், மணிஷ்க்கு மட்டும் கேட்கிற மாதிரி வாய்ஸை கம்மி பண்ணி:

“S folder வேணுமா? P folder வேணுமா?"

இருந்தாலும் சிக்கிக்கு கேட்டது.

மணிஷ்:

“S folder"

சந்தீப்: தெரியும்டா... கும்முனு இருந்தா அதைத்தானே செலக்ட் பண்ணுவீங்க.

இருவரும் சலோனியா? பிரணவியா? யாரை செலக்ட் செய்வதென்று சிக்கிக்கு புரியாமல், கோட் வேர்டில் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

மணிஷ்: சரி ஓகே. பிரச்சனை வேண்டாம். S ஃபோல்டர் லாகின் பண்றது யாருன்னு டாஸ் போட்டு பார்த்துரலாம்.

சந்தீப் ஒத்துக் கொண்டு ஒரு ரூபாய் காயினை எடுத்து சுண்டி விட...

மணிஷ்: “Heads.”

Tails விழுந்தது.

சந்தீப் வெற்றி பெருமிதத்தில் புன்னகைத்தான்.

“Okay. S account இனிமே என் control.”

மணிஷ் ஏமாற்றமடைந்தாலும், சமாளித்துக் கொண்டு:

“Fine. OK. P account நான் பாத்துக்குறேன்", என்றான்.

சிக்கி சந்தேகமாக:

“என்னடா கிளாஸ் பக்கமே போறதில்ல, என்னமோ திடீர்னு படிப்புல அக்கறை வந்த மாதிரி பேசிக்கிறீங்க?"

மணிஷ் சீரியஸாக முகத்தை வைத்தபடி,

“Project submission டா. 15thக்கு login confirm பண்ணணும்.”

சந்தீப் இன்னும் சீரியஸான குரலில்,

“Minimum one first download இல்லனா project incomplete.”

இருவரும் fist bump பண்ணிக் கொண்டார்கள்.

சிக்கி சந்தேக பார்வை பார்த்தபடியே சொன்னான்:

என்னமோ எனக்கு சரியா தோணல!

அந்த நேரம் மனோ கையை தூக்கி,

“அண்ணா… 6 வடா பாவ்! 6 Coke” என்று சத்தமிட,

கவுண்டரிலிருந்து,

“ஓகே பாய்!”

அதே நேரம் —

பிரேம் மட்டும்,

“அண்ணா… எனக்கு மட்டும் ஒரு தோக்ளா பாவ்", என்றான்.

மற்ற ஐந்து பேரும் அவனை மகா ஆச்சரியமாக திரும்பி பார்க்க,

பாபி:

“தோக்ளா and பாவா?"

சந்தீப்:

“நம்ம கேண்டீன்லயா?”

மணிஷ்:

“இது எப்போதிலிருந்து?"

( வடா பாவ் (Vada Pav) என்பது மகாராஷ்டிரா, குறிப்பாக மும்பையின் மிகவும் பிரபலமான, மலிவான Street Food. பொரித்த உருளைக்கிழங்கு வடை (வடா) மற்றும் பன் (பாவ்) ஆகியவற்றைக் கொண்டு தயாரிக்கப்படுகிறது. தோக்ளா என்பது ஒரு குஜராத்தி உணவு வகை. பிரேம் குஜராத்தி பெண்ணான மனிஷாவை கரெக்ட் பண்ண ட்ரை பண்ணி கொண்டிருப்பதால்... அப்பவே குஜராத்தி உணவை சாப்பிட ஆரம்பித்து விட்டான் என்பதுதான் இந்த உள்குறிப்பு)

பாபி சிரித்தபடி:

“தோக்ளா பாவுல ஆரம்பிச்சிருக்கு... அடுத்தது காத்தியா பாவ், தீப்லா பாவ், பாப்ட்டா பாவ்ன்னு போயிட்டே இருக்கும் இனிமே நிறுத்த முடியாது..."

பிரேம் வெட்கப்பட்டு சிரிக்க,

சிக்கி: அதுக்கு ஏன்டா இப்படி வெட்கப்படுற? @#₹%^& என்று திட்டி விட்டு, அவசரப்பட்டு கெட்ட வார்த்தை பேசியதால் வாயில் தட்டிக் கொண்டு, "ஜெய் பஜ்ரங்பலி" என்றான்.

கேண்டீன் அண்ணா வந்து,

5 வடா பாவ், ஒரு தோக்ளா பாவ் டேபிளில் வைத்தார். அனைவரும் சாப்பிட ஆரம்பித்தனர்.

சிக்கி சுற்றிலும் மற்ற டேபிளை பார்க்க,

இரண்டு ஜூனியர் பசங்களும் ஒரு பொண்ணும் ஒரு டேபிளில் சிரித்து பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

சிக்கி அந்த டேபிளை பார்த்து முறைக்க....

அவன் பார்ப்பதை சிறு நேரத்தில் கவனித்து விட்டனர்.

அரட்டை சத்தம் குறைந்தது.

“டேய்… சீனியர் சிக்கி பாக்குறாப்புல…”

சொன்னவன் டீ கப்பை எடுத்துக்கொண்டு வேறு டேபிள் நகர்ந்தான்.

அவள் போன் வந்தது மாதிரியே குனிந்து பேச ஆரம்பித்தாள்.

மூன்றாவது பையன் நைசாக கேஷ் கவுண்டருக்கு சென்றான்.

மூன்று விநாடியில் டேபிளில் பேச்சு சத்தம் கலாசானது.

சிக்கி கெத்தாக சிரித்தான்.

“அது... அந்த பயம் இருக்கணும்.."

அதே நேரம் —

டைரக்டர் கேண்டீனுக்குள் நுழைந்தான்.

நேராக, சிக்கியின் அருகே வந்து நின்று, அவன் காதுக்குள் கிசுகிசுத்தான்.

“பாஸ்…”

சிக்கி திரும்பினான்.

ஜேம்ஸ்:

“Balcony பொண்ணு பேரு மைதிலி.”

சிறிய இடைவெளி.

“அது உங்களை தான் சைட் அடிச்சிட்டு இருக்கு.”

மறுபடியும் இடைவெளி.

“Confirm.”

அந்த வார்த்தை சிக்கியின் காதில் விழுந்த நொடி —

அவனுடைய கண்கள் பெரிதானது. உதடு தானாக திறந்தது. உற்சாகம் உடம்பு முழுக்க ஏறியது.

அவன் control பண்ண முடியாமல் —

“ஹா!” என்று உற்சாகத்தில் துள்ளி குதிக்க, கையில் வைத்திருந்த கோக் பாட்டிலும் காற்றில் மேலே பாய்ந்தது.

டேபிளில் இருந்த மற்றவர்கள் குழப்பமாக பார்க்க,

ஜூனியர்கள் திரும்பி பார்த்து திகைத்தார்கள்.

ஒரு ஸ்லோ-மோஷன் காட்சி போல, அந்தப் பாட்டில் சுழன்று மேலெழ, அதிலிருந்த குளிர்பானம் சிதற, கேண்டீன் சத்தங்கள் அடங்கிப் போனது போன்ற ஒரு பிரமை!

பாட்டில் — அந்தரத்தில்.

ஃபிரீஸ் ஃபிரேம்.

கேண்டீன் சத்தம் — மியூட்.

பின்னணியில் ஒரு கற்பனை கோரஸ் வயலின்கள் இசைக்க ஆரம்பிக்க....

கட்.

செப் 15 | மாலை 6.30 மணி

கண்டாலா – ஹில் டாப் பங்களா

வளைந்து வளைந்து மலைப்பாம்பு போல் மேலே ஏறும் மலைச் சாலை.

கீழே பனிமூட்டம் படர்ந்த பள்ளத்தாக்கு.

கண்டாலா மலைச்சரிவின் அந்த உச்சிப்பகுதி, பனிமூட்டத்தால் ஒரு ‘HD’ பொலிவுடன் ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தது.

தூரத்து பள்ளத்தாக்கில், டவுன் பகுதியின் வெளிச்சங்கள் — நட்சத்திரங்கள் போல் சிதறி கிடந்தன.

அந்த உயரத்தில் தனிமையாக எழுந்து நிற்கும் பெரிய பங்களா. அந்தப் பங்களாவிற்குள்ளிருந்து கசிந்த ‘எலக்ட்ரிக் ப்ளூ’ மற்றும் ‘மெஜந்தா’ நிற விளக்குகள், அங்கிருந்த வெள்ளை நிறப் பனிப்படலத்தின் மேல் பட்டு ஒரு மாயாஜால போதையை அந்த சூழலில் உருவாக்கியிருந்தது.

முன்புறம் —

பெரிய இரும்புக் கேட்.

அதனருகே security cabin.

வாட்ச்மேன், டார்ச், போன், எல்லாம் ரெடி.

கேட் திறந்தால் —

நீளமான டிரைவ்வே.

இருபுறமும் trimmed hedge.

ஆனால் —

பங்களாவுக்கு அது மட்டும் தான் entry அல்ல.

பங்களாவுக்கு இரண்டு வழிகள்.

பின்புற entry — பார்க்கிங்க்கு செல்வதற்கான வழி. விரிந்த ஓபன் பார்க்கிங் ஸ்பேஸ். அங்கே ஏற்கனவே 2 கார்கள் ஓய்வெடுத்துக் கொண்டிருந்தன

ஒரு SUV.

ஒரு luxury sedan.

பங்களா ஹாலில் – Squad Krush party Setup.

டபுள் ஹைட் சீலிங்..

ஹால் நடுவே கிரிஸ்டல் சாண்ட்லியரின் வெளிச்சம்.

சுவரில் கலர் லைட்டுகள்.

ஒரு பக்கம் portable DJ console.

ப்ளூடூத் ஸ்பீக்கரில் ஏதோ ஒரு இங்கிலீஷ் பாப் மிக்ஸ் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது.

ஹால் நடுவே இடம் காலியாக வைக்கப்பட்டிருந்தது —

நடனத்துக்காக.

லெப்ட் சைடில் closed bar cabinet. அதற்கு பக்கத்தில் snacks counter, Ice bucket-கள், Mocktail glasses வரிசை மற்றும் Cola, orange, soda bottles.

பக்கத்தில் துணியால் மூடப்பட்டிருந்த bar trolley —

Glass sliding door கதவு வழியாக வெளியில் பள்ளத்தாக்கு விளக்குகள் தெரிகின்றன.

மலைப்பனி அவ்வப்போது கண்ணாடியில் மெல்ல படர்கிறது.

ஸ்ரேயா

சலோனி.

பிரணவி.

திஷா.

தான்வி.

மகிமா.

மகிமாவுக்கு மட்டும் கொஞ்சமாக பதட்டம்.

மேலும் ஒரு சில squad sisters.

பார்ட்டி இன்னும் ஆரம்பிக்காததால், ஆகாஷ் மற்றும் அவனுடன் வந்த ஒரு சில நண்பர்கள் லானில் நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தனர் — அனைவரிடமும் பணக்கார செழுமை

ஆகாஷ்: Blazer casual style.

ஹாலில் கேர்ள்ஸ் பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

“இன்னும் வரலையே?” என்று திஷா.

“வருவாங்க,” என்று ஸ்ரேயா நிதானமாக சொன்னாள்.

அனைவரும் மனோவும் அவன் நண்பர்களும் வருவதற்காக காத்திருந்தனர்.

இடைச்செருகல் –

ஒரு மணி நேரத்திற்கு முன்னால்,

கண்டாலா டவுனில் ஒரு காயின் பூத்.

ஒரு ரூபாய் நாணயம்.

சஞ்சு அதை உள்ளே போட்டு நம்பரை டயல் செய்தாள்.

“ஹலோ… மஹாராஷ்ட்ர ஸ்வாபிமான் ரக்ஷக் சங்கடனா அலுவலகமா?”

“கண்டாலா நம்பர் 172/5, hilltop தனி பங்களாவில் இன்னைக்கு ராத்திரி பசங்க பொண்ணுங்கல்லாம் சேர்ந்து பாட்டு டான்ஸ்ன்னு கூத்தடிக்க போறாங்க. மற்ற மற்ற விஷயங்களும் இருக்கலாம்… நீங்க இருக்கிற ஏரியால இந்த மாதிரி அநியாயம்ல்லாம் நடக்குது. பாத்துக்கங்க..."

எதிர்முனை: யார் நீ? எங்கருந்து பேசுற?... என்று கேட்க,

சஞ்சு: அதெல்லாம் உங்களுக்கு எதுக்கு? நம்ம நாட்டோட கலாச்சாரம் கெட்டுப் போகக்கூடாதுன்னு நினைக்கிற ஒரு நலம் விரும்பின்னு வேணா வச்சுக்குங்க?

முகவரி மீண்டும் சொல்லப்பட்டது.

தொலைபேசி வைக்கப்பட்டது.

இந்து — அடுத்த ஃபோன் கால்.

“ஹலோ போலீஸ் ஸ்டேஷனா...?

விஷயம் வேறு மாடுலேஷனில் சொல்லப்பட்டது.

Line cut.

போன் பேசி முடித்ததும் மைதிலி மெதுவாக:

“Step One… done.”

மூவரும் ஹை ஃபை செய்து கொண்டு ஹாஸ்டலை நோக்கி கிளம்பினார்கள்.

கண்டாலா hilltop பங்களா – பின்புற parking.

பின்புற கேட் வழியாக வரிசையாக பைக்குகள் உள்ளே நுழைந்தன.

மனோ.... அவனை தொடர்ந்து,

பாபி.

சந்தீப்.

மணிஷ்.

மொத்தம் 4 பைக்குகள்.

மனோ முன்னால் வர, அவனைத் தொடர்ந்து மற்ற மூவரும் ஒரு ‘கெத்தான’ அணிவகுப்பாக உள்ளே நுழைந்தனர். சிக்கி வந்தால் பார்ட்டியின் Vibe கெட்டுவிடும் என்பதால், அவனை லாவகமாகக் கழட்டிவிட்டு வந்திருந்தார்கள்.

பைக்குகளை சீராக நிறுத்திவிட்டு எஞ்சினை அணைத்தார்கள். மனோ தனது ஹெல்மெட்டை கழற்றி பைக்கின் மேல் வைத்தான்.

கண்களில் இருந்த அந்த விலையுயர்ந்த கூலிங் கிளாஸை ஸ்டைலாகக் கழற்றி, தனது ஷர்ட் பாக்கெட்டில் செருகிக் கொண்டான்.

சந்தீப் தன் தலைமுடியை சரிசெய்தபடி, “மச்சி... பிளேஸ் வேற லெவல்ல இருக்குல்ல? ஸ்ரேயா சரியான ஸ்பாட்டை தான் புடிச்சிருக்கா!” என்றான் உற்சாகமாக.

மணிஷ் ஒரு குறும்பு சிரிப்புடன், “ஆமாடா... ஆனா உள்ள இருக்கிற சரக்கை விட, அந்த ‘S’ and 'P' ஃபோல்டர் மேட்டரை நினைச்சா தான் இப்போவே கிக்கா இருக்கு!” என்று சொல்ல, சிரித்தனர்.

பாபி அவர்களை அடக்கினான்: “டேய்... கொஞ்சம் டீசன்ட்டா இருங்கடா. உள்ள போயிட்டு ஏதாவது கலாட்டா பண்ணி மனோவோட பேரை கெடுத்திடாதீங்க. கெத்து ரொம்ப முக்கியம்!”

“ஓகே... லெட்ஸ் கோ!” — மனோ சொல்ல, நால்வரும் ஜாலியாகத் தங்களுக்குள் கிண்டல் செய்தபடி, பின்புறப் படிக்கட்டை நெருங்கினர்.

அதே நேரத்தில்,

பங்களாவின் உள்ளே இருந்து கசிந்த டிஜே இசையின் அதிரடி vibe அவர்களை ஆட்கொண்டது. ஆட்டத்திற்குத் தயாரான துள்ளலுடன் அவர்கள் உற்சாகமாக உள்ளே நுழைந்தனர்.

தொடரும்

உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பதிவிடவும்

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Dennis jegan

(@dennisjegan)

Estimable Member Author

Joined: 1 year ago

Posts: 157

Topic starter March 3, 2026 8:43 pm

ஜானகி மந்திரம் 14

பங்களாவின் பின்புறப் படிக்கட்டுகள் வழியாக மனோவும் அவனது பட்டாளமும் உள்ளே நுழைய, அங்கே ஒரு புதிய உலகம் அவர்களுக்கு காத்திருந்தது.

ஹாலின் நடுவே, ஒரு நவீன இளவரசியை போல ஜொலித்துக் கொண்டிருந்தாள் ஸ்ரேயா. அவளது ‘ஐவரி’ நிற சாட்டின் உடை அந்த வண்ண விளக்குகளின் ஒளியில் ஒரு தேவதை மிடுக்கை தந்தது. மனோவை கண்டதும்,ஸ்ரேயாவின் முகம், ஒரு சாதாரணப் பெண்ணை போல சட்டென்று அவள் மலர்ந்துவிடவில்லை. தனது வர்க்கத்திற்கே உரிய அந்தப் ‘பயிற்சி பெற்ற’ நிதானத்தை அவள் கடைபிடித்தாள். எதற்கும் எளிதில் உணர்ச்சிவசப்படாத ஒரு ‘ராயல்’ பிம்பத்தை முகமூடியாக அணிந்திருந்தவள், மனோவை ஏதோ ஒரு சாதாரணப் பொருளை பார்ப்பது போல ஒரு கணம் மேலோட்டமாகப் பார்த்தாள். ஆனால் உள்ளுக்குள் உற்சாகம் தான்.

“வெல்கம் மனோ... பைனலி, த கிங் ஹேஸ் அரைவ்டு!” என்று முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியையும் கசியவிடாமல், ஒரு கர்வமான புன்னகையை மட்டும் இதழ்களில் தேக்கி, கைகுலுக்கி வரவேற்றாள் ஸ்ரேயா.

மனோ சிக்கனமான புன்னகையுடன், “பிளேஸ் செம வைப் ஸ்ரேயா... இம்ப்ரெஸிவ்!” என்றான்.

ஸ்ரேயா உடனே தன் தோழிகளையும், அங்கே நின்றிருந்த ஆகாஷ் மற்றும் அவனது குழுவினரையும் அறிமுகப்படுத்தினாள். கைக்குலுக்கல்களும், ‘ஹாய்-ஹலோ’களும் அந்த அறையின் ஜாஸ் இசையோடு கலந்தன.

சந்தீப்பும் மணிஷும் ஏற்கனவே தங்கள் வேலையை தொடங்கிவிட்டார்கள். சலோனி மற்றும் பிரணவியைச் சுற்றி வந்து, “ஹேய்... நீங்க ரெண்டு பேரும் இந்த லைட்டிங்ல இன்னும் ‘கும்’னு இருக்கீங்களே!” என்று வழிந்தபடி கடலை போட ஆரம்பிக்க, அந்தப் பெண்கள் அதை ரசித்தபடி சிரித்தனர். ஆகாஷின் நண்பர்களும் மற்ற பெண்களுடன் கடலை வறுக்க ட்ரை பண்ணி கொண்டிருந்தனர்.

இரவு மெல்ல நகர்ந்தது.

பங்களாவின் ஹால் ஒரு ‘ஹை-கிளாஸ்’ பார்ட்டி கிளப்பாக மாறியிருந்தது. ஆண்பெண் பேதமின்றி அனைவரும் காக்டெய்ல் கிளாஸ்களுடன் வலம் வரத் தொடங்கினர்.

ஆல்கஹாலின் மணம் காற்றில் மெல்லப் பரவி, அங்கிருந்தவர்களுக்கு ஒருவிதப் போதையான மயக்கத்தைத் தந்தது. எல்லோரும் ஜோடி ஜோடியாக நெருக்கமாக பேசிக் கொண்டிருந்தனர்.

பாபி மட்டும் பாரில் இருந்த ஒவ்வொரு பாட்டிலையும் ஒரு தேர்ந்த ஆய்வாளனை போலப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான்.

“இன்னைக்கு லோடு கொஞ்சம் அதிகமா தான் ஏறும் போல!” - அவனது கண்கள் விஸ்கி மற்றும் வோட்கா பாட்டில்களுக்கு இடையே அலைபாய்ந்தன.

மறுபுறம், ஸ்ரேயா

மனோவை தன் அழகால் அப்படியே மயக்கிவிட முழு மூச்சாக முயற்சி செய்து கொண்டிருந்தாள். மியூசிக் சத்தமாக இருந்ததால், அவன் காதருகே பேசுவது போல அவனது தோளுக்கு மிக அருகில் நெருங்கி நின்றாள். அவளது சாட்டின் சட்டையின் ‘V’ நெக் வழியாகத் தெரிந்த செழுமையான மார்பின் Cleavage மெஜந்தா நிற ஒளியில் மின்னியது.

அவளது ராயல் பிம்பத்திற்குப் பின்னால் ஒளிந்திருந்த ‘ சாதா ஸ்ரேயாவின்' அபிலாசைகள் வார்த்தைகளாக வெளியே வழிந்தன.

அவன் காதருகே சென்று “உனக்காகத்தான் இந்த பார்ட்டி மனோ... ஆனா நீ இன்னும் என் பக்கமே வரலையே,” என்று seductive வாக கிசுகிசுத்தாள். பேசும்போது, அவளது உடலின் சூடும், மார்பின் மென்மையான உரசல் அவனது தோள்களில் தட்டுப்பட... அவள் அவனது கையைப் பிடித்து மெல்ல வருடினாள். அவளது உடலில் படர்ந்திருந்த அந்த விலையுயர்ந்த நறுமணம் மனோவை அவளின் வலைக்குள் இழுக்க துடித்தது. மனோ அவளது அத்துமீறிய நெருக்கத்தை உணர்ந்தான்; ஆனால் எதற்கும் சலனப்படாமல் ஒரு கனிவான இடைவெளியை பின்பற்ற முயற்சித்தான்.

பாபி மேற்படி உரசலை கவனிக்க தவறவில்லை. அவன் ஒரு டின் பீரை எடுத்துக் கொண்டு சென்று நேராக மனோவிடம் நீட்டி, "எக்ஸ்கியூஸ் மீ",

அவனைச் சற்று தனியாக தள்ளிக் கொண்டு சென்றான்.

ரகசியமாக பாபி மனோவிடம் ‘ரெட் அலர்ட்’ செய்தான்:

"Mano, watch out dude. She’s definitely trying to trap you with her moves. Stay sharp, okay?"

மனோ ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன் பாபியின் தோளைத் தட்டினான். “ரிலாக்ஸ் bob... எல்லாம் கண்ட்ரோல்ல தான் இருக்கு,” என்றான் தெளிவாக.

அப்போதுதான் அந்த தருணம் வந்தது.

2003-ன் அந்த அதிரடியான ‘இட்ஸ் த டைம் டு டிஸ்கோ’ (It's the Time to Disco) ரீமிக்ஸ் பாடல் ஒலிக்க ஆரம்பிக்க... ஹால் அதிர தொடங்கியது.

முதலில் புதுக் காதல் ஜோடியான மகிமாவும் ஆகாஷும் டான்ஸ் ஃப்ளோருக்குள் குதித்தனர். அவர்களைத் தொடர்ந்து சலோனி-சந்தீப், பிரணவி-மணிஷ் என ஜோடி ஜோடியாக டிஸ்கோத்தே கிளப்பில் ஆடுவது போலத் துள்ளிக் குதித்து ஆட ஆரம்பித்தார்கள். கைகளும் கால்களும் அந்த வேகமான தாளத்திற்கு ஈடுகொடுக்க, பங்களாவே ஒரு கொண்டாட்டக் கடலில் மிதந்தது.

ஸ்ரேயா மனோவை ஆடுவதற்கு அழைக்க... போலாமா வேண்டாமா என்று அவன் யோசித்துக் கொண்டிருந்தான்.

சரியாக அந்த உச்சக்கட்ட வைப்பில்—

பங்களாவின் மெயின் கதவை தள்ளிக்கொண்டு செக்யூரிட்டி பதட்டத்துடன் உள்ளே ஓடி வந்தான். அவனது முகம் பயத்தில் வெளிறிப் போயிருந்தது.

“மேடம்... மேடம்! மியூசிக்கை நிறுத்துங்க!” என்று அவன் கத்த, ஸ்ரேயா கோபத்துடன் அவனைப் பார்த்தாள்.

“வாட் ஹாப்பன்ட்? எதுக்கு இப்படி அலறுற?”

“மேடம்... வாசல்ல ஒரு பெரிய டெம்போ வந்து நிக்குது. அதுல இருந்து ஒரு 10, 15 பேரு இறங்கி இருக்காங்க. ‘மஹாராஷ்ட்ர ஸ்வாபிமான் ரக்ஷக் சங்கடனா’ காரங்களாம்! ‘கலாச்சாரம் கெட்டு போகுது, உள்ளே பொண்ணுங்க பசங்க கூத்தடிக்கிறாங்க’ன்னு கத்திட்டு இருக்காங்க. நான் பயத்துல மெயின் கேட்டை பூட்டு போட்டுட்டேன்... ஆனா அவங்க கேட்டை உதைச்சுட்டு இருக்காங்க!”

பங்களா ஹாலில் இருந்த அந்த அதிரடி இசை சட்டென்று நின்றது. ஒரு நொடிக்கு முன்பு வரை டான்ஸ் ஆடிக் கொண்டிருந்தவர்களின் கால்கள் அப்படியே உறைந்து போயின.

ஸ்ரேயா: Ok ok ...நான் பாத்துக்குறேன். நீ நம்ம நாய்களை திறந்து விடு. கேட்டை தாண்டி யாரும் நுழையாம they will take care. என்றாள் கர்வத்துடன்.

செக்யூரிட்டி எஸ் மேடம் என்று சொல்லிவிட்டு நகர்ந்தான்.

நாய்களுக்கு ஒரு விசித்திரமான பயிற்சி அளிக்கப்பட்டிருந்தது—பங்களாவிற்குள் இருப்பவர்கள் எஜமானர்கள், காம்பவுண்டுக்கு வெளியே இருப்பவர்கள் விரோதிகள். செக்யூரிட்டி கூண்டுகளை திறக்க, மூன்று பிரம்மாண்டமான ஜெர்மன் ஷெப்பர்ட் நாய்கள் சீறிக்கொண்டு பாய்ந்து மெயின் கேட் அருகே நின்றன. அவற்றின் கூர்மையான பற்களையும், ஆக்ரோஷமான குரைப்பையும் பார்த்த அந்த கும்பல், கேட்டைத் தாண்டி உள்ளே வரத் துணியாமல் அந்தப் பக்கமே நின்று கத்திக் கொண்டிருந்தது.

அடுத்த சில நொடிகளில்,

கேட்டுக்கு வெளியே மலைப்பாதையில் ‘வூவ்... வூவ்...’ என நீல நிற விளக்குகள் மின்னித் தெறிக்கும் போலீஸ் ஜீப்பின் சைரன் சத்தம் கேட்டது.

“போலீஸா?” — ஆகாஷின் குரலில் நடுக்கம்.

“யாரு இதை போட்டுக் கொடுத்தது?” ஸ்ரேயா ஆத்திரத்திலும் அவமானத்திலும் கத்தினாள்.

மனோவும் பாபியும் மற்றவர்களும் ஜன்னல் வழியாக எட்டிப் பார்த்தனர். கேட்டுக்கு வெளியே அந்த கும்பல் கோஷமிடுவதும், நாய்கள் அவர்களை நோக்கித் தொடர்ந்து குரைப்பதும் தெரிந்தது.

கூட்டத்தில் ஒருவன் கேமரா வைத்து போட்டோ எடுத்துக் கொண்டிருக்க....

போலீஸார் கூட்டத்தை கட்டுப்படுத்த முயல்வதும் தெரிந்தது.

ஸ்ரேயா சட்டென்று தனது செல்போனை எடுத்து தனது தந்தை ரத்தன்குமாருக்கு அழைத்து விஷயத்தை சொன்னாள்.

“டாட்... இங்கே யாரோ பிரச்சனை பண்றாங்க. போலீஸும் வந்திருக்காங்க. ப்ளீஸ் ஹேண்டில் திஸ்!”

என்றாள் அதிகாரத்துடன்.

மறுமுனையில் அவளது தந்தை, “நான் பாத்துக்கிறேன் கண்ணா, இப்போவே உயர் அதிகாரிகள்கிட்ட பேசுறேன்,” என்று உறுதியளித்தார்.

கேட்டுக்கு வெளியே நின்றிருந்த போலீஸ்காரர்கள், ஆர்ப்பாட்டக்காரர்களை அமைதிப்படுத்த முயற்சிக்க... வந்திருந்த போலீஸ்காரர் ஒருவர் மெகா போனை எடுத்துப் பேசினார். அந்த மலைக்காற்றின் நிசப்தத்தைப் பிளந்து கொண்டு அவர் குரல் கேட்டது:

“வீட்டுக்குள்ள இருக்குறவங்க கவனிங்க... உங்ககிட்ட கொஞ்சம் பேசணும். கேட்டுக்கு யாராவது ஒருத்தர் உடனே வாங்க!”

ஹாலில் இருந்த ஒவ்வொருவர் முகத்திலும் இப்போது அதிர்ச்சி ரேகைகள்.

ஸ்ரேயா ஆக்ரோஷமாக வெளியே செல்ல முயல, பாபியும் மனோவும் அவளைத் தடுத்தனர். “வேண்டாம் ஸ்ரேயா... போட்டோ எடுத்துட்டு இருக்காங்க, பிரச்சனை பெருசாயிடும்,” என்றான் பாபி.

சட்டென்று ஒரு முடிவெடுத்தவனாக, “நான் போய் பேசிக்கிறேன்... நீங்க எல்லாரும் பின்பக்கமா கிளம்புங்க. நான் பேச்சு கொடுத்து நேரத்தை இழுக்குறேன்!” என்றான் பாபி.

அவன் சொன்னது தான் சரி என்று அனைவருக்கும் தோன்ற...

எல்லாரும் பரபரப்பாக பின்பக்கக் கதவை நோக்கி சென்று வெளியேறினார்கள்.

மகிமா-ஆகாஷ் ஜோடி காரில் ஏறிப் பறக்க, மணிஷ் பிரணவியையும், சந்தீப் சலோனியையும் தங்கள் பைக்குகளில் ஏற்றிக் கொண்டு மின்னல் வேகத்தில் மறைந்தனர். ஸ்ரேயா, மனோவின் பைக்கின் பின்னால் ஏறி அவனது இடுப்பை இறுக்கமாக அணைத்து கொண்டாள். மீதி இருந்தவர்கள் இன்னொரு காரில் ஏறிக் கொண்டனர்.

இதற்கிடையே, முன்பக்கம் பாபி மெல்லக் கேட்டை நோக்கி நடந்தான்.

மார்பில் சந்து வாடே என்று பெயர் பொறித்த பேட்ஜை அணிந்திருந்த போலீஸ்காரரிடம், “என்ன சார் விஷயம்?” என்று கேட்க, “இங்கே போதை பார்ட்டி நடக்குதுன்னு கம்ப்ளைன்ட் வந்திருக்கு!” என்று பதிலளித்தார் அந்த போலீஸ்காரர்.

பாபி குரலைத் தாழ்த்தி, “அப்படி எதுவும் இல்லை சார். இது பிசினஸ் மேக்னட் ரத்தின்குமாரோட பங்களா. கிளையன்ட்ஸ்க்கு பார்ட்டி கொடுத்துட்டு இருக்கோம். இது உங்க higher officialsக்கு தெரிஞ்சா உங்களுக்குத்தான் பிரச்சனை...” என்று மிரட்டலாகவும் நயமாகவும் பேசி நேரத்தைக் கடத்திக் கொண்டிருந்தான்.

சந்து வாடே தெனாவட்டாக, “வரும்போது வரட்டும்... இப்போ கேட் திறங்க!” என்றார்.

பாபி இன்னும் ஏதேதோ சொல்லி பேசிக்கொண்டிருக்க, போன் அடித்தது.

பாபி: பாத்தீங்களா? நான் சொல்லல, போன் அடிக்குது!

சந்து வாடே கடுப்பாக: என் போன் இல்ல man... உன் போன் தான் அடிக்குது.

பாபி: ஓ! அப்படியா!.... என்று எடுத்து பார்க்க,

மறுமுனையில் மனோ.

“டேய்... நாங்க எல்லாரும் எஸ்கேப் ஆயிட்டோம். நீயும் எஸ்கேப் ஆயிரு!”

அடப்பாவி! பாபி முகத்தில் கலவரம்.

பாபி சைலண்டாக போனை வைத்துவிட்டு, போலீஸ்காரரை பார்த்து ஹி ஹி என்று மழுப்பலாக சிரித்தான்.

சந்து வாடே: என்னடா சிரிக்கிற? கேட்டை திற!

பாபி: திறக்கறேன் சார்! சாவி எடுத்துட்டு வரேன்.

திரும்பி பங்களாவை நோக்கி நடந்தான். நாய்கள் விசுவாசமாக குறைத்துக் கொண்டிருந்தன.

சந்து வாடே: சீக்கிரம் வரலைன்னா ஜீப் கொண்டு வந்து கேட்ல மோதுவேன்.

பாபி நைசாக பின்பக்க பார்க்கிங்க்கு சென்று அவனின் பைக்கை ஸ்டார்ட் செய்து கிளப்பினான்.

சாவி எடுக்க போனவன் வருவதற்கு நேரமாகி கொண்டிருந்ததால்...

சந்து வாடே “கேட்டை திறக்குறீங்களா? இல்ல, உடைக்கவா?” என்று கத்திக் கொண்டிருக்கும்போதே,

அவரது போன் ரிங் டோனை வெளியிட்டது.

எடுத்துப் பார்த்தார்... அந்த டிஸ்ட்ரிக்ட் எஸ்பி-யின் நம்பர்! அந்த போலீஸ்காரரின் நெற்றியில் வியர்வை அரும்பியது.

மறுநாள் காலை

இன்றைய முக்கியச் செய்திகள்:

* “Khandala Hilltop Party Raided: High-Profile Students Escape Police Crackdown.”

* “Moral Policing or Law Enforcement? Scandal at Business Magnate’s Private Estate!”

* “Elite College Youth Under Radar: Midnight Bash Turned into a Night of Chaos!”

நேற்றைய நள்ளிரவுப் புயல் ஓய்ந்திருந்தாலும், அதன் சுவடுகள் கல்லூரி வளாகமெங்கும் அதிர்வலைகளை ஏற்படுத்தியிருந்தது.

காலேஜின் ‘மெயின் கேரக்டர்ஸ்’ யாரும் அங்கே இல்லை.

ஸ்ரேயா, சலோனி, பிரணவி என ‘டிவா ஸ்குவாட்’ கேர்ள்ஸ் எல்லாருமே வீட்டில் மற்றும் ஹாஸ்டல் அறைகளுக்குள்ளேயே முடங்கியிருப்பதாக தகவல் பரவியிருந்தது. அதேபோல், மனோ, பாபி மற்றும் அவர்களது நண்பர்கள் பட்டாளமும் காலேஜுக்கு வரவில்லை.

ஹாஸ்டல் அறையில் ஸ்ரேயா, சலோனி மற்றும் பிரணவி மூவரும் செம கடுப்புடன் அமர்ந்திருந்தார்கள்.

நள்ளிரவில் அந்த மலைப்பாதையில் போலீஸ் ஜீப்பிற்கும், கலாச்சார காவலர்களுக்கும் போக்குக் காட்டிவிட்டு தப்பி வந்தது ஒரு பெரிய போராட்டமாகவே ஆகியிருந்தது.

ஸ்ரேயாவின் தந்தை ரத்தன்குமாரிடம் இருந்து சற்று முன்புதான் போன் வந்திருக்க, அவர் போலீஸ் ஸ்டேஷனில் பேசி, விஷயங்களை ஓரளவுக்குக் கட்டுக்குள் கொண்டு வந்திருந்தாலும், அவருக்குக் கிடைத்த தகவல்கள் ஸ்ரேயாவை மேலும் ஆத்திரப்பட வைத்தன.

சலோனி தன் தோள்களை தடவிக் கொண்டே சலிப்புடன் சொன்னாள், “நேத்து பைக்ல ஏறுன சாக்கை பயன்படுத்தி அந்த சந்தீப்... பிரேக் போட்டு போட்டு என் நெஞ்சையே பஞ்சராக்கிட்டான்!"

பிரணவி உடனே ஆமோதித்தாள், “அதேதான் மணிஷும் பண்ணுனான். பைக்ல ஏறுனதும் இவனும் கைவரிசையை காட்டிட்டான். ஆமா மனோ என்ன பண்ணுனான் SRK?”

ஸ்ரேயா இன்னும் கடுப்பாகி, “அவன் ஒன்னும் பண்ணல. அவனுக்கு என்ன நடக்குதுன்னே கவலை இல்லை போல... நான்தான் அவனை இறுக்கி அணைச்சிட்டு வந்தேன். நேத்து நடந்த அந்த மொத்தக் கூத்துல அந்த ஒரு திருப்தி மட்டும்தான்."

சலோனி: பிரின்சிபாலுக்கு விஷயம் இந்நேரம் தெரிஞ்சிருக்கும். என்ன ஆக்ஷன் எடுக்க போறாரோ தெரியல.. என்று டென்ஷனாக பேச...

ஸ்ரேயா: அதெல்லாம் மை டாட் வில் டேக் கேர். நோ ப்ராப்ளம். ஆனா எனக்கு என்ன சந்தேகம்னா... யார் இதை போன் பண்ணிப் போட்டுக் கொடுத்தது?”

சலோனியும் பிரணவியும் அவளைப் புரியாமல் பார்த்தனர்.

ஸ்ரேயா தொடர்ந்தாள், “டாட் கிட்ட பேசும்போது சொன்னாரு... போலீஸ் ஸ்டேஷனுக்கு ஏதோ ஒரு ‘அனானிமஸ்’ லேடி கால் பண்ணி, நம்ம பங்களாவுல பார்ட்டி நடக்குற விஷயத்தை சொல்லியிருக்காங்களாம். அதே மாதிரி தான் அந்த கட்சிக்காரங்களுக்கும் தகவல் போயிருக்கு. நம்ம சம்பந்தப்பட்டவங்க தவிர வேற யாருக்குமே இந்த பார்ட்டி விஷயம் தெரியாதே!” என்று யோசித்தபடியே பேசினாள்.

சலோனி உதட்டை பிதுக்கினாள்,

“ஹாஸ்டல்ல நம்ம மேல கடுப்பா இருக்குறதுன்னா அந்த ரெண்டு எரும மாடுங்க (சஞ்சு மற்றும் இந்து) தான். அவளுங்களைத் தவிர வேற யாரும் இருக்க வாய்ப்பில்லை... ஆனா அவங்களுக்கு இந்த தேதி இந்த டைமுக்கு தான் நம்ம பார்ட்டிங்கற விஷயம் தெரிய வாய்ப்பே இல்லையே?”

ஸ்ரேயா ஆழ்ந்த யோசனையில் இருந்தாள். சட்டென்று ஏதோ பொறி தட்டியவளாக நிமிர்ந்தாள்.

“ஐ காட் இட்!”

“என்ன?” — இருவரும் ஒரே நேரத்தில் கேட்டனர்.

“அந்த வெயிட்டர் பொண்ணு! அன்னைக்கு நாம கஃபேல இந்தப் பார்ட்டி பத்தி டிஸ்கஸ் பண்ணும்போது அவதானே பக்கத்துல ஆர்டர் எடுத்துட்டு இருந்தா? அவளும்... சஞ்சு, இந்து ரூம் தானே. அநேகமா இந்த விஷயத்தை இவதான் அவங்ககிட்ட சொல்லியிருக்கணும். அவங்கதான் போன் பண்ணிப் போட்டுக் கொடுத்திருக்கணும்!”

ஸ்ரேயா சொல்லி முடிக்கும்போதே, அவளது முகம் ஆத்திரத்தில் ரத்தச் சிவப்பாக மாறியது. சலோனியும் பிரணவியும் அதே ஆவேசத்துடன் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டனர்.

SSG கல்லூரி கேண்டீன்

செகண்ட் ஹவர் முடிந்த பதினைந்து நிமிட பிரேக். கேண்டீனில் கூட்டம் கூட்டமாக மாணவ மாணவிகள் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். ஒரு டேபிளில் ஜூனியர் பசங்களும் பெண்களும் கூட்டமாக அமர்ந்து ரகசியமாகக் கிசு கிசுத்து கொண்டிருந்தனர்.

"விஷயத்தைக் கேட்டியா? நேத்து ஸ்ரேயா கண்டாலா பங்களாவுல செம பிரச்சனை!"

"ஆமாடா... பசங்களுக்கு பார்ட்டி கொடுத்திருக்கா. விஷயத்தைக் கண்டுபிடிச்ச கட்சிக்காரங்களும் போலீஸும் போய் பெரிய கலாட்டா ஆயிருச்சு. பார்ட்டிக்கு வந்தவங்க எல்லாம் தப்பி எஸ்கேப் ஆயிட்டாங்களாம்!"

"மனோ அந்தப் பார்ட்டிக்கு போயிருந்ததா எல்லாரும் பேசிக்கிறாங்க... நிஜமாவா?"

"தெரியல... ஆனா பார்ட்டி விஷயம் டிவி நியூஸ் சேனல்ல வந்துச்சு!"

"மனோ ஸ்ரேயாவை லவ் பண்றாரா?"

"தெரியல மச்சி... ஆனா நேத்து பார்ட்டில ரெண்டு பேரும் ஒண்ணாத் தான் இருந்திருக்காங்க!"

"இனிமே அவங்க காலேஜ் பக்கம் தலை காட்டவே முடியாது போல... பிரின்சிபால் வேற செம கடுப்புல இருக்காராம்!" என்று அந்தப் பேச்சு நீண்டுகொண்டே போனது.

அதே நேரம், கேண்டீனின் இன்னொரு மூலையில் அமர்ந்து இந்த நாடகத்தை ரசித்துக் கொண்டிருந்தனர் சஞ்சு, இந்து மற்றும் மைதிலி.

இந்து மெதுவாக மைதிலியின் பக்கம் சாய்ந்து, "டிவி நியூஸ் வர்ற வரைக்கும் நீ பிளான் பண்ணுவேன்னு நான் நினைக்கவே இல்லைடி... ஸ்ரேயாவோட 'Prestige' இப்போ ரோட்டுல கிடக்கு!" என்று கிசுகிசுத்தாள்.

சஞ்சு கட்டை விரலை உயர்த்திக் காட்டி, "மொத அடிலயே DSG குரூப் அவுட்!" என்றாள் உற்சாகமாக.

மைதிலி அதைப்பற்றி எந்த பதிலும் சொல்லவில்லை.

சஞ்சுவும் இந்துவும் உற்சாகத்தின் உச்சியில் இருக்க, மைதிலியின் முகம் மட்டும் ஒரு நீண்ட மௌனத்தைப் போர்த்திக் கொண்டிருந்தது.

ஏன் Unknown_Soul இரண்டு நாட்களாக ஆன்லைனுக்கு வரவில்லை? ஒருவேளை அவனுக்கு ஏதேனும் பிரச்சனையா? அல்லது தன்னைத் தவிர்க்கிறானா?

யாரும் அவளிடம் பேசத் தயாராக இல்லாதபோது, அவளது தனிப்பட்ட பிரச்சனைகளை, மனக்குறைகளை, கஷ்டங்களை எவ்வித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் காது கொடுத்துக் கேட்ட ஒரே ஜீவன் அவன் தான். தான் யார் என்ற அடையாளத்தையோ அல்லது தனிப்பட்ட விவரங்களையோ இதுவரை அவள் சொன்னதில்லை; அவனும் கேட்டதில்லை.

'ஏன் அவன் மெசேஜ் பண்ணலைன்னு நான் இவ்வளவு பீல் பண்றேன்? யாரும் கேட்காத என் கதையைக் கேட்டான் என்பதாலா? அல்லது அவன் காட்டும் அந்த அன்பில் நான் என்னை தொலைத்துவிட்டேனா? ஒருவேளை அவன் லவ் பண்ற மாதிரி நானும் அவனைப் பண்ண ஆரம்பிச்சுட்டேனா?' —

இந்தக் குழப்பம் அவளது அடிவயிற்றில் ஒரு மெல்லிய நடுக்கத்தை விதைத்திருந்தது. ஸ்ரேயா குரூப் அவமானப்பட்டதை பெரிய வெற்றியாக கொண்டாடுவதை விட, அந்த online நண்பனின் மௌனமே அவளது சிந்தனையை முழுவதுமாக ஆக்கிரமித்திருந்தது.

"சரி வாங்க கிளம்பலாம். கிளாசுக்கு டைம் ஆயிடுச்சு," என்று மைதிலி உணர்ச்சியற்ற குரலில் சொல்லிவிட்டு எழும்பி நடந்தாள். சஞ்சுவும் இந்துவும் அவளது இந்தத் திடீர் மாற்றத்தைப் புரியாமல் அவளைப் பின்தொடர்ந்தார்கள்.

மூவரும் கேண்டீனை

விட்டு வெளியேறினார்கள்.

அவர்கள் மறைந்த அடுத்த சில நொடிகளில், கேண்டீனின் மறுபக்க நுழைவாயில் வழியாக ‘டைரக்டர்’ ஜேம்ஸும், அவனது ‘ஹீரோ’ சிக்கியும் உள்ளே நுழைந்தனர்.

சிக்கி வழக்கம்போல ஆக்ரோஷமாக வரவில்லை. அவனது நடை தள்ளாடியது, கண்கள் எங்கோ வெறித்திருந்தன. நேற்று ஜேம்ஸ் சொன்ன அந்த ஒரு டயலாக்—"பால்கனி பொண்ணு உங்களைத்தான் சைட் அடிக்குது"—அவனை இன்னும் ஒரு ‘கரண்ட் ஷாக்கில்’ வைத்திருந்தது. அந்த இன்ப அதிர்ச்சியிலிருந்து அவன் இன்னும் மீளவில்லை என்பது அவனது அசட்டு சிரிப்பிலேயே தெரிந்தது.

கேண்டீனில் அமர்ந்து நேற்று நடந்த கண்டாலா பங்களா ரெய்டு பற்றி ரகசியமாகப் பேசிக்கொண்டிருந்த ஜூனியர் பசங்களும் பெண்களும் முதலில் அனைவரும் குழம்பி போனார்கள்.

வந்தது நிஜமாகவே சிக்கி தானா?

வழக்கமாக அவன் கழுத்தில் தொங்கும் அந்த அனுமான்-துளசி மாலை காணவில்லை. கைகளில் இருந்த அந்த ஆஞ்சநேயர் ஸ்டோன் பிரேஸ்லெட் மற்றும் கயிறுகள் எங்கே என்று தேட வேண்டியிருந்தது. எல்லாவற்றிற்கும் மேலாக, அவனது அடையாளமான அந்த அடர் சிகப்பு நிறத் திலகம் நெற்றியில் இல்லை.

அதற்குப் பதிலாக, முகம் ‘ஃபேஸ் வாஷ்’ செய்யப்பட்டு, இரண்டு கோட்டிங் பவுடர் அடிக்கப்பட்டு, ‘ஜில் ஜில்’ என்று மின்னியது.

2003-ன் ‘கூல்’ இளைஞர்களைப் போல ஒரு ட்ரெண்டி டிரஸ் அணிந்து, ‘தேரே நாம்’ சல்மான் கான் பாணியில் நடுவில் வகிடெடுத்து வாரிய தலைமுடியுடன் அவன் வந்த அந்தப் புது ‘கெட்டப்’பை பார்த்து பசங்க மொத்தமாக கன்ஃபியூஸ் ஆனார்கள்.

“டேய்... சிக்கி சார் ! பார்த்தா அவ்வளவுதான், அப்புறம் வம்பாயிடும். கிளம்புங்கடா!” என்று ஒருவன் சொல்ல, அந்த டேபிளில் இருந்தவர்கள் அவசர அவசரமாக தங்கள் பைகளை எடுத்துக்கொண்டு பிரியப் பார்த்தனர். மற்ற டேபிள்களில் அமர்ந்திருந்தவர்களும் எஸ்கேப்பாக பார்த்தார்கள்.

இதைப் பார்த்த டைரக்டர் ஜேம்ஸ், கையை உயர்த்தி சினிமா பாணியில் கத்தினான்.

“ரிலாக்ஸ்... ரிலாக்ஸ் நண்பர்களே! யாரும் ஓட வேண்டாம். நோ டென்ஷன்!”

பசங்க புரியாமல் நிற்க, ஜேம்ஸ் சிக்கியை ஒரு பார்வை பார்த்து விட்டு தொடர்ந்தான்.

“இன்னைக்கு தான் SSG கேம்பஸ் பசங்களுக்கு independence day! யார் வேணாலும், எப்போ வேணாலும் அவங்கவங்க கேர்ள் பிரண்ட்ஸ் கூட தைரியமாப் பேசலாம். அடுத்தவன் கேர்ள் ஃப்ரெண்ட்ஸ் கூடவும் பேசலாம். இனிமே யாரும் உங்களை மிரட்ட மாட்டாங்க. Pyar kiya to darna kya? நேத்து எங்க பாஸ் கனவுல வந்த ஹனுமான் pyaar ishq aur mohabbat எல்லாம் நல்ல விஷயம் தானேன்னு சொல்லிருக்காரு, அதனால, ஒரே ராத்திரில பாஸ் மனசு மாறிட்டாரு. பாஸ் சார்பில் நான் இதை அதிகாரப்பூர்வமா அறிவிக்கிறேன்!”

இதைச் சொல்லும்போது சிக்கி, ‘தேரே நாம்’ சல்மான் கான் ரேஞ்சுக்குத் தலையை மெல்ல ஆட்டி, கண்களை சுருக்கி, ஒரு கனவுலகப் புன்னகையுடன் ஆமோதித்தான்.

“நிஜமாவா சார்?” — ஒரு ஜூனியர் பையன் நம்பிக்கையில்லாமல் கேட்டான்.

“நிஜம்தான்டா! இனிமே ‘நோ மாரல் போலீஸிங்’. எங்க பாஸ் அனுமதி கொடுத்துட்டாரு... போங்கடா, போயி போட்டு தாக்குங்க!” என்று ஜேம்ஸ் ஒரு ‘மேக்-அப்’ மேன் போல சிக்கியின் சட்டையை சரிசெய்து கொண்டே சொன்னான்.

அடுத்த நொடி, கேண்டீன் முழுவதும் பலத்த கைதட்டல் ஓசை கேட்டது.

“ஹே...

சிக்கி பாய், SSG கா ஹீரோ பாய் !

ஜேம்ஸ் பாய் ஜிந்தாபாத்!” என்று ஜூனியர்கள் உற்சாகத்தில் விளையாட்டாய் கத்த, கேண்டீனே ஒரு நிமிடம் அதிரத்தொடங்கியது.

உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பதிவிடவும்

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Dennis jegan

(@dennisjegan)

Estimable Member Author

Joined: 1 year ago

Posts: 157

Topic starter March 3, 2026 8:45 pm

ஜானகி மந்திரம் 14 A

மதியம் 02:30 | SSG இன்டர்நெட் சென்டர்

இன்டர்நெட் சென்டரின் ஏசியில், மூலையில் இருந்த கேபினில் அமர்ந்து யுபிஎஸ்சி தேர்வுக்கு தேவையான குறிப்புகளை தனது நோட்டுப் புத்தகத்தில் தீவிரமாக எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள் மைதிலி. திரையில் எம்.எஸ்.என் மெசஞ்சர் ஒரு ஓரத்தில் திறந்திருந்தது.

திடீரென்று—

அந்தச் சிறிய 'டிங்' ஒலி கேட்டது. திரையின் கீழ் மூலையில் பச்சை மனிதன் சின்னம் மின்னி மறைய, ஒரு மெசேஜ் விண்டோ பாப்-அப் ஆனது.

Unknown_Soul: "Hi"

அவன்தான்!

இரண்டு நாட்களாக கண்டுக்காமல் விட்டுவிட்டு, ஒரு தகவலும் இல்லாமல் மௌனம் காத்தவன் இப்போது சாதாரணமாக ‘Hi’ என்கிறான். மைதிலிக்கு உள்ளுக்குள் சந்தோஷம் துளிர்த்தாலும், அவன் செய்த அலட்சியத்தால் ஒரு மெல்லிய கோபம் மூண்டது. உடனே பதில் அளிக்கவில்லை.

கடிகாரத்தின் முட்கள் நகர நகர, ஐந்து நிமிடங்கள் கழித்து மிகவும் நிதானமாக பதில் தட்டினாள்.

Sunshine_Girl: "Hi"

Unknown_Soul: "என்ன பண்ற?"

Sunshine_Girl: "நீ என்ன பண்ற? ரெண்டு நாள் எங்க போயிருந்த?"

Unknown_Soul: "சின்ன சின்ன பிராப்ளம்ஸ்... அதனால ஆன்லைன் வர முடியல. நீ கேக்குறத பார்த்தா, என் மெசேஜை ரொம்ப எதிர்பார்த்திருப்ப போல இருக்கே? ;-)"

உண்மையை ஒத்துக்கொள்ளலாமா வேண்டாமா என ஒரு நொடி மைதிலி தடுமாறினாள். அவள் டைப் செய்ய தொடங்கும் முன்னே அடுத்த மெசேஜ் வந்தது.

Unknown_Soul : "சரி ஓகே விடு, எப்படியும் நீ உண்மையைச் சொல்ல மாட்டேன்னு எனக்குத் தெரியும். ஆனா... நான் உன்னை ரொம்ப மிஸ் பண்ணேன்."

மைதிலிக்கு உள்ளுக்குள் சிலிர்ப்பு.

Sunshine_Girl: "அப்படியா? நான் எப்படி நம்புறது?"

Unknown_Soul:

"இதெல்லாம் எப்படி நிரூபிக்க முடியும்? அன்பு ஒரு உண்மையான உணர்வு. என்கிட்ட பணம் இருக்கு, வசதி இருக்கு, சொந்தம், நட்புன்னு எல்லாமே இருந்தும் எதுவுமே இல்லாத மாதிரி ஒரு ஃபீலிங் எனக்குள்ள எப்பவும் இருக்கு. உண்மையான அன்பு மட்டும் என் வாழ்க்கையில இல்லை... அந்த அன்பை ஆறுதலை தான் உன்கிட்ட எதிர்பார்க்கிறேன்."

மைதிலி அப்படியே உறைந்து போனாள். இவளிடம் அன்பு இருக்கிறது, ஆனால் வசதி இல்லை; அவனிடம் வசதி இருக்கிறது, ஆனால் அன்பு இல்லை.

யார் இவன்? அவனது குடும்பப் பின்னணி என்ன? என்று கேட்கத் துடித்தாள். ஆனால் இதுவரை எழுதப்படாத உடன்படிக்கை போல இருவரும் தங்களை பற்றிய அடையாளங்களை சொன்னதில்லை.

Sunshine_Girl: "நான் யாருன்னு உனக்கு தெரியாது, என்னை நீ பார்த்தது கிடையாது. என் பெயர் கூட உனக்கு தெரியாது. நான் ஒரு நிஜமே கிடையாது, வெறும் நிழல் தான். நான் எப்படி உனக்கு ஆறுதலா இருக்க முடியும்?"

Unknown_Soul_007: "வெயில்ல வர்றவங்க மரத்தடியில நிக்கிறது அந்த மரத்தோட நிழலுக்காக தானே? மரம் தான் நிஜம், நிழல் என்பது பிம்பம் தான்... ஆனா அந்த நிழல் மத்தவங்களுக்குப் பெரிய ஆறுதலா இருக்குது இல்லையா? அதே மாதிரி தான் நீயும் எனக்கு. பணத்துக்காக பழகுறவங்க மத்தியில, நான் யாரு என்னன்னு தெரியாம நீ காட்ற அன்பு எனக்கு புடிச்சிருக்கு.

Sunshine_Girl: "பேச்சு மட்டும் உனக்கு இப்படி கவிதையா எங்கருந்து தான் வருதுன்னு தெரியல..."

Unknown_Soul:

" உண்மையைத்தான் சொன்னேன். நேத்து கூட எங்க காலேஜ்ல ஸ்ரேயான்னு ஒரு பொண்ணு நடத்துன பார்ட்டிக்கு நான் போயிருந்தேன். உனக்கு ஸ்ரேயா யாருன்னு தெரியாதுல்ல? தெரிஞ்சுக்க வேணாம் விடு. அவ நேத்து என்கிட்ட நெருங்கி வரும் போதெல்லாம் எனக்கு உன் ஞாபகம் தான் வந்துச்சு. இத்தனைக்கும் நான் உன்னைப் பார்த்தது கூட கிடையாது. ‘shreya may be physically beautiful, but it's your unconditional love that truly attracts me.’ அவளோட அழகை விட உன் அன்பு தான் என்னை அதிகமா ஈர்த்திருக்கு."

இந்த மெசேஜை பார்த்ததும் மைதிலிக்கு தூக்கி வாரிப்போட்டது!

அவளது கைகள் நடுங்க.... இதயத் துடிப்பு எகிறியது.

இவன் இதே காலேஜ் தானா? ஸ்ரேயா கொடுத்த அதே கண்டாலா பங்களா பார்ட்டிக்கு இவன் போயிருக்கிறான் என்றால்... party பிரச்சனையில் தான் ஆன்லைன் வரவில்லையா? இவன் இப்போது இதே சென்டருக்குள், இதே கூரைக்கு அடியில் எங்கோ ஒரு மூலையில் உட்கார்ந்து கொண்டுதான் தன்னிடம் பேசிக் கொண்டிருக்கிறானா?

மைதிலி திகைத்தவாறு தன் கேபினை விட்டு மெல்ல தலை நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அந்த இன்டர்நெட் சென்டரில் வரிசையாக கேபின்கள் இருந்தன. அவை உயரமான தடுப்புகளால் மறைக்கப்பட்டிருந்ததால், உள்ளே இருப்பவர்களின் முகம் தெரியவில்லை. சில கேபின்களுக்குள் யாரோ இருப்பது மட்டும் அங்கிருந்த சிஆர்டி மானிட்டரின் மங்கலான வெளிச்சத்தில் நிழலாடியது.

பாதி கேபின்கள் காலியாக கிடந்தன.

'இந்த கேபின்களுக்குள் தான் அவன் எங்காவது இருக்கிறானா?'

ஆட்கள் இருந்த கேபின்களுக்குள் கீ போர்டு தட்டப்படும் சத்தங்கள் கேட்டன.

'இந்த நிமிடம் நான் பார்க்கும் இந்த மரத் தடுப்புகளுக்குப் பின்னால் தான் அவன் type செய்து கொண்டிருக்கிறானா?’

மைதிலிக்கு பயமாக இருந்தாலும் ஒரு பூனை குட்டி ஆர்வம் அவளை உந்தியது.

லாக் அவுட் பண்ணி வெளியே சென்று, பால்கனியில் வெயிட் பண்ணி, யாரெல்லாம் வருகிறார்கள் என்று பார்க்கலாமா? எப்படியும் நான் யாரென்று தான் அவனுக்கு தெரியாதே!

லாக் அவுட் பண்ணிவிட்டு கேபினை விட்டு வெளியே வந்தாள். பிரவுசிங் பணத்தை கொடுத்து விட்டு, வெளியே பால்கனியில் போய் நின்றாள்.

நகத்தை கடித்தபடி காத்திருந்தாள்.

அதே நேரம்,

புனே,

தேஷ்முக் நிவாஸ்.

மாடியில் இருந்த அந்த சொகுசு அறையில், மனோ தனது கம்ப்யூட்டர் முன் அமர்ந்திருந்தான்.

வழக்கமாக அவன் பயன்படுத்தும் ‘Mr_phantom’ என்ற ஐடியை பயன்படுத்தாமல், யாருமே அறியாத அந்தத் தனிப்பட்ட ரகசியமான ‘Unknown_Soul’ என்ற ஐடியில் லாகின் செய்திருந்தான்.

திரையில் ‘Sunshine_Girl’ இடமிருந்து வரப்போகும் பதிலுக்காக அவன் ஆவலோடு காத்திருக்க, அவனது கண்கள் அந்த நீல திரையில் நிலைத்திருந்தன.

மைதிலிக்கு எப்படி தெரியும், அவளது ரகசிய சிநேகிதன் வேறு யாருமல்ல... SSG காலேஜ் actual Hero மனோ தான் என்று!!!!

தொடரும்

உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பதிவிடவும்

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Dennis jegan

(@dennisjegan)

Estimable Member Author

Joined: 1 year ago

Posts: 157

Topic starter March 10, 2026 6:58 pm

ஜானகி மந்திரம் 15

அன்று மாலை, குளித்து முடித்துவிட்டு அவசரமாக தயாரானாள் மைதிலி. தனது கருகருப்பான கூந்தலை முன்பக்கத்தில் லாவகமாகப் பிரித்து, ஒரு பக்கம் மென்மையாக சரித்து, பின்னால் ஒரு 'முறுக்குக் கொண்டை' போல சுருட்டி முடித்தாள். அங்கொன்றும் இங்கொன்றுமாக தெரிந்த சிறிய முடிக் கற்றைகளை சிறிய பின்களால் லாவகமாக அடக்கி, கழுத்தின் பின்னே ஒரு 'ஸ்டைலிஷ் லோ-பன்' ஆக உருமாற்றினாள்.

அப்போது மேஜையின் மேல் ஒரு பார்சல் கவருக்குள் இருந்த அந்தப் பெட்டியின் மேல் அவளது பார்வை நிலைத்தது. அது நேற்று சஞ்சுவும் இந்துவும் அவளுக்கு தந்த ஒரு சர்ப்ரைஸ் பரிசு.

கவரைப் பிரித்து அந்த புதிய நோக்கியா மொபைலை கையில் எடுத்தபோது, சஞ்சு சொன்ன வார்த்தைகள் ஒரு மெல்லிய ஃப்ளாஷ்பேக்காக அவளுக்குள் நிழலாடியது.

"அம்மா கூடப் பேசுறதுக்கு எதுக்கு ஹாஸ்டல், ஆபீஸ், டெலிபோன் பூத்துன்னு ஓடுற? இதோ இந்த போன்ல பேசு..." என்று சஞ்சு உரிமையுடன் அதட்டலாக சொல்லி தன் கையில் திணித்த அந்தத் தருணம் அவளது நெஞ்சை நெகிழச் செய்தது.

தன் வறுமையையும், ஒரு போன் காலிற்காக அவள் படும் தவிப்பையும் புரிந்து கொண்டு, உடன்பிறந்த சகோதரிகள் போல அவர்கள் காட்டிய பாசம், அந்த மொபைல் வடிவில் அவளது கைகளில் கனத்தது.

ஆசையாக அந்தப் போனை வருடியவள், அதைத் தனது ஹேண்ட் பேக்கிற்குள் பத்திரமாக வைத்துக் கொண்டாள்.

கடிகாரம் 3.30 நெருங்கி கொண்டிருந்தது. லேட் ஆகிவிட்டது. 4 மணிக்கு ஆங்கிலோ இந்தியன் கஃபேவில் அவளது ஷிப்ட் தொடங்கிவிடும்.

சஞ்சுவும் இந்துவும் எங்கேயோ வெளியே சென்று இருந்தார்கள்.

அலமாரியில் இருந்து கஃபே யூனிஃபார்மான ஏப்ரனை எடுத்து, மடித்து தனது ஹேண்ட் பேக்கிற்குள் வைத்துக் கொண்டாள். கண்ணாடி முன் நின்று ஒருமுறை தன் முகத்தைப் பார்த்து கொண்டவளுக்கு, அவளின் ரகசிய சிநேகிதன் அனுப்பிய அந்த மெசேஜ் மீண்டும் நினைவுக்கு வந்து ஒரு மெல்லிய நடுக்கத்தைக் கொடுத்தது. ஆனாலும், இப்போது அந்த சிந்தனைகளை மூட்டை கட்டி வைத்துவிட்டு ரூமை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

ஹாஸ்டல் பால்கனியில் அவள் அவசரமாக நடந்து சென்றபோது எதிர்பாராத விதமாக அவளை வழிமறித்தனர் சலோனியும் பிரணவியும். இருவரின் முகத்திலும் நேற்று தப்பி வந்த ஆத்திரமும் களைப்பும் அப்பட்டமாக தெரிந்தது.

“ஒரு நிமிஷம் நில்லுடி!” — சலோனியின் குரலில் அதிகாரம்.

மைதிலி நின்றாள். “என்ன விஷயம்?”

“விஷயமா? உனக்கு தெரியாதா?” பிரணவி நக்கலாக சிரித்தாள்.

“நேத்து ராத்திரி கண்டாலா பங்களாவுல பார்ட்டி நடந்த விஷயத்தை போலீஸுக்கும், அந்த கட்சிக்காரர்களுக்கும் போட்டு கொடுத்தது நீதானே? எங்களுக்கு எல்லாம் தெரியும். எப்படி தெரியும்னு கேட்காத... உண்மையை சொல்லிரு. நீ பண்ணுனியா இல்ல உன் ரூம் மேட் அந்த ரெண்டு எரும மாடுகளும் பண்ணுனாங்களா?”

மைதிலி இருவரையும் நிதானமாகப் பார்த்தாள். “என்ன போலீஸ், என்ன கட்சிக்காரங்க, எனக்கு எதைப்பத்தியும் தெரியாது. தேவையில்லாத விஷயத்துல என்னை ஏன் இழுக்குறீங்க? எனக்கு வேலைக்கு டைம் ஆகுது, வழி விடுங்க.”

சலோனி ஒரு அடி முன்னால் வந்து பொங்கினாள்.

“ஆமா பெரிய கலெக்டர் வேலை... இந்த ஹாஸ்டல்ல உன் தோஸ்த் ரெண்டு பேரை தவிர, எங்களுக்கு எதிரா புரட்சி பண்ணணும்னு நினைக்கிறவங்க வேற யாருமே கிடையாது. எங்களுக்குன்னு ஒரு அந்தஸ்து இருக்கு. ஆனா அந்த ரெண்டு அழுக்கு பிடிச்சவளுங்க இருக்காளுங்களே... அவங்களுக்கு என்ன தகுதி இருக்குன்னு தேவையில்லாம எங்க விஷயத்துல மூக்க நுழைக்கிறாங்க? தராதரம் தெரிஞ்சு நடந்துக்கணும்.."

பிரணவி: ஆமா ரொம்ப கொழுப்பெடுத்து அலையுறாளுக. நீ வரதுக்கு முன்னாடி காலேஜ்ல இருக்குற அத்தனை பசங்க கூடவும் ஒட்டி உரசிட்டு திரிஞ்சாளுங்க. ஆனா பசங்க அவங்கள கண்டுக்காம, எங்க பின்னால சுத்துறத பார்த்து அவங்களுக்கு கடுப்பு.

அவங்க தான் பிளான் பண்ணி இதை பண்ணியிருக்கணும்.

சமீபகாலமாக சஞ்சுவையும் இந்துவையும் யாராவது தப்பாகப் பேசினால் மைதிலியால் அதை தாங்கிக் கொள்ள முடிவதில்லை. அவர்கள் நட்பு அவளுக்கு அவ்வளவு வலிமையை தந்திருந்தது.

மைதிலி குரலை சற்றே உயர்த்தி, “தோ பாருங்க... ஆனாவசியமா என் முன்னாடி என்னோட பிரண்ட்ஸைப் பத்தி தப்பாப் பேசாதீங்க. என் முன்னாடி மட்டுமல்ல எங்கேயும் என் பிரண்ட்ஸ் பத்தி தப்பா பேசக்கூடாது அப்புறம் நல்லா இருக்காது, சொல்லிட்டேன்! உங்கள மாதிரி கிடையாது என் பிரண்ட்ஸ். அவங்கள பத்தி பேசுறதுக்கு உங்களுக்கு தான் தகுதி கிடையாது” என்று பொங்கினாள்

சலோனியும் பிரணவியும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்து சிரித்தனர். சிரிப்பில் மைதிலி பற்றிய ஏளனம்.

“என்னடி இது புதுக் கூத்து? இவ்வளவு நாள் புள்ள பூச்சி மாதிரி இருந்துகிட்டு இப்போ திடீர்னு சவுண்ட் விடுற? Pennyless ஆ இருந்தாலும்... பேச்சு மட்டும் பலமா வருது! ரொம்ப துள்ளாத என்ன?” என்றாள் பிரணவி.

சலோனி: “ஒழுங்கு மரியாதையா இருக்கணும்.... ஜாக்கிரதை. அந்தச் சஞ்சு, இந்து கிட்டயும் சொல்லி வை... என்னைக்கு இருந்தாலும் அவளுங்க கையும் களவுமா சிக்குவாளுங்க. அன்னைக்கு இருக்கு வேடிக்கை!” என்று திமிருடன் சொல்ல, அவளை உலக மகா வெறுப்புடன் பார்த்துவிட்டு இருவரும் கைகளை வீசிக்கொண்டு அங்கிருந்து நகர்ந்தனர்.

மைதிலி அவர்களுக்கு வாயால் பதில் சொல்ல விரும்பவில்லை, அதனால் அவர்கள் செல்வதையே மௌனமாக திரும்பி பார்த்தாள்.

‘அதுவரைக்கும் நீங்க ஒண்ணா இருந்தா தானடி வேடிக்கை காட்டுவீங்க? அதுக்கு முன்னால நான் உங்களுக்குக் காட்டுறேன் உண்மையான வேடிக்கையை...’

மனதுக்குள் நினைத்தபடி, ‘Step Two’ திட்டத்தை எப்படி ஆரம்பிக்கலாம் என்ற கணக்குகளுடன் வேகமாகப் படிக்கட்டுகளில் இறங்கினாள்.

SSG கல்லூரி வளாகம்

மறுநாள் காலை 9:45 — காமர்ஸ் பில்டிங் நடைபாதை.

புத்தகங்களை மார்பில் அணைத்தபடி மைதிலி விரைவாக நடக்கிறாள்.

நடைபாதை ஓரமாக —

“தேரே நாம்” சல்மான் கான் மாதிரி ஹேர் ஸ்டைலில் சிக்கி.

அவள் கடந்து செல்கிறாள்.

அவன் தலை திருப்பி பார்க்கிறான்.

மைதிலி ஒரு கணம் நின்று திரும்பிப் பார்க்கிறாள்.

அவன் உடனே வேறு பக்கம் திரும்பி கொள்கிறான்.

‘இவன்…?’

அவள் புரியாமல் நடந்துசெல்கிறாள்.

காலை 11:25 — Library

அமைதியான நூலகம். அடுக்கி வைக்கப்பட்ட புத்தக வரிசைகள்.

மைதிலி ஒரு புத்தகத்தை தேடி கையை நீட்டுகிறாள்.

அந்தப் புத்தக அடுக்குகளுக்கு இடையே ஒரு சின்ன இடைவெளி.

அதன் வழியாக ஒரு கண் அவளையே உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறது.

மைதிலி திடுக்கிடுகிறாள்.

மறுபக்கம் — சிக்கி.

ஒரு பெரிய புத்தகத்தை முகத்துக்கு நேராக பிடித்துக் கொண்டு, அதன் மேலாக அவளையே பார்த்து கொண்டிருக்கிறான்.

மைதிலி கண்களை சுருக்கி அவனை முறைக்க...

அவன் பதட்டத்தில் கையில் இருந்த புத்தகத்தை தீவிரமாகப் படிப்பது போல நடிக்கிறான். புத்தகம் தலைகீழாக இருப்பதை அவன் கவனிக்கவில்லை.

மைதிலிக்கு அழுவதா சிரிப்பதா என்று தெரியவில்லை. அவன் ஒரு விசித்திரமான கார்ட்டூன் போல தெரிந்தான்.

12:40 — கேண்டீன்

கூட்டம். சத்தம்.

மைதிலி ஒரு தண்ணீர் பாட்டிலுடன் வெளியே வருகிறாள்.

கதவோரம் ஒரு டீ கிளாஸுடன் சாய்ந்து நிற்கிறான் சிக்கி.

அவளைப் பார்த்ததும் மெல்லிய குரலில் முனகுகிறான்:

"தேரே நாம்... ஹம்னே கியா ஹை..."

மைதிலி அவனை நேராக பார்க்கிறாள்.

அவன் சட்டென்று பாட்டை நிறுத்திவிட்டு ஆறிப்போய் ஜில்லிட்டு கிடந்த டீயை அவசரமாக ஒரு மிடறு குடிக்கிறான்.

வெளியே வந்த ஜூனியர்களும் அவனை குழப்பமாக பார்த்து விட்டு நகர்ந்தார்கள்.

பாட்டு பாடுறான்?

லூசு மாதிரி நடக்கிறான்?

கேர்ள்ஸ் பாய்ஸ் பேச allow பண்றான்?

ஆஞ்சநேயர் கனவில் வந்து சொன்னார்ன்னு சொல்கிறான்?

நல்லாத்தானே இருந்தான்! என்னாச்சு இவனுக்கு?

மதியம் 1:25 PM— படிக்கட்டு

மைதிலி மேலே ஏறுகிறாள்.

படிக்கட்டு கைப்பிடியில் ஸ்டைலாக சாய்ந்திருக்கிறான் சிக்கி.

அவள் மிக அருகில் சென்றபோது...

அவன் ஸ்டைலாக சிரிப்பதாக நினைத்து சிரிக்கிறான்.

மைதிலி

அவனை மேலிருந்து கீழ் வரை ஒரு பார்வை பார்த்தாள்.

'இவனுக்கு என்னதான் ஆச்சு?'

3:30 PM — மைதானம்

மாலை காற்று.

மைதிலி எதையோ அதிதீவிரமாக யோசித்தபடி தூரத்தில் நடக்கிறாள். அவள் நடையில் ஏகத்துக்கு பாரம்.

மரத்தின் பின்னால் —

சிக்கி.

அவன் பார்வை அவளை தொடர்ந்து செல்கிறது.

தூரத்தில் புட்பால் ப்ராக்டீஸ் நடந்துகொண்டு இருந்தது.

சிக்கிக்கு பின்னால் வந்து நின்ற ஜேம்ஸ், அவன் எங்கே பார்க்கிறான் என்று கவனித்து விட்டு, மெதுவாக அவன் தோளில் தட்டுகிறான்.

சிக்கி அதிர்ந்து திரும்ப, ஜேம்ஸ் தான் என்று தெரிந்ததும் free யாகிறான்.

ஜேம்ஸ்: “பாஸ்… ஃபுல் கேம்பஸயும் இன்னிக்கி ஒரு ரவுண்டு வந்துட்டீங்க போல...”

சிக்கி ஆச்சரியமாக: எப்படிடா கரெக்டா சொல்ற?

ஜேம்ஸ்: நீங்க லோ லோன்னு அலையறது தான் காலேஜுக்கே தெரிஞ்சு போச்சே... இன்னும் நம்ம பசங்களுக்கு பொண்ணு யாருன்னு தான் தெரியல... தெரிஞ்சா அவ்வளவுதான்.

சிக்கி: ஏன்டா என் ஆளுக்கு என்ன குறைச்சல்?

"என்ன குறைச்சலா? கலர் தான் குறைச்சல்" என்று மைண்ட் வாய்ஸில் சலித்துக் கொண்ட ஜேம்ஸ் வெளியே சொல்லவில்லை.

ஜேம்ஸ்: ஒண்ணுல்ல பாஸ்! இவ்வளவு நாள் சிங்கிளா சுத்திட்டு இருந்த உங்க மனச கவர்ந்த அந்த பைங்கிளி பாக்குறதுக்கு எப்படி இருக்குன்னு நம்ம பசங்களுக்கு ஒரு ஆர்வம் இருக்குமா இல்லையா? அதனால சொன்னேன்.

சிக்கி: ஏன்டா என் ஆளுக்கு என்ன? கலர் மட்டும்தான் இல்ல, மத்தபடி அவளுக்கு என்ன குறைச்சல்? காதலுக்கு கண்ணும் இல்லை, கலரும் இல்லை...

அது தான் டா… Loveeeeee.” ஷாருக்கான் போல் இரண்டு கையையும் விரித்து அவன் பரவசத்துடன் சொல்ல...

ஜேம்ஸ் முகத்தில் கடுப்பான ஒரு எக்ஸ்பிரஷன்.

“Love இல்லை பாஸ்… லவடா.”

சொல்ல நினைத்ததை சொல்லாமல் முழுங்கிக் கொண்டான். சொன்னால் அவன் ஸ்கிரீன் பிளே சிக்கல் ஆகிவிடும்.

மறுபக்கம், மைதிலி எதற்காக அத்தனை பாரமான யோசனையுடன் சென்று கொண்டிருந்தாள் என்றால்,

அதற்கு விடை சரியாக அரை மணி நேரத்திற்கு முன்னால் நடந்த அந்த சம்பவத்தில் ஒளிந்திருந்தது.

மதியம் 3 PM | SSG கம்ப்யூட்டர் சென்டர்.

கம்ப்யூட்டர் சென்டருக்குள் நுழைந்தாலே அந்த வழக்கமான பழைய ஏசியின் ‘ஹம்’ சத்தமும், அறையெங்கும் கேட்கும் கீபோர்டு தட்டல் ஒலிகளும் தான் நிறைந்திருக்கும். கவுண்டரில் அமர்ந்திருந்த சென்டர் மேனேஜர் சம்பாஜி, கம்ப்யூட்டர் திரையை பார்த்தபடியே ஒரு நீண்ட கொட்டாவியை விட்டுக் கொண்டிருந்தார்.

மைதிலி மூலையில் இருந்த அவளின் வழக்கமான கேபினுக்குள் நுழைந்து அமர்ந்தாள். யுபிஎஸ்சி குறிப்புகளை எடுக்க தொடங்கிய சில நிமிடங்களிலேயே, அந்தத் தனித்துவமான ‘டிங்’ ஒலி கேட்டது.

எம்.எஸ்.என் மெசஞ்சர் திரையில் மினுமினுத்தது அந்தப் பெயர்.

Unknown_Soul: "நேத்து ஏன் பாதியிலேயே போயிட்ட? அப்புறம் நான் மெசேஜ் பண்ணதுக்கு நீ ரிப்ளை பண்ணவே இல்லையே?"

ஒரு சில நிமிடங்கள் அவனை காக்க வைத்துவிட்டு, பின் மெதுவாக தட்டினாள்.

Sunshine_Girl: "நேத்து கொஞ்சம் வேலை இருந்துச்சு... அதான் கிளம்பிட்டேன்."

அதே நேரம்,

புனே,

தேஷ்முக் நிவாஸ்

மாடியில் இருந்த தனது அறையில், மனோ தனது கம்ப்யூட்டர் முன் அமர்ந்திருந்தான். வழக்கமாக அவன் பயன்படுத்தும் ‘Mr_phantom’ என்ற ஐடியை தவிர்த்துவிட்டு, யாருமே அறியாத இந்த ‘Unknown_Soul’ என்ற ரகசிய முகவரி வழியாக தனது மனதை வெளிப்படுத்தி கொண்டிருந்தான்.

Unknown_Soul: "நமக்குள்ள ஒரு அக்ரிமெண்ட் இருந்தது... அடையாளத்தை கேட்டுக்கக் கூடாதுன்னு.... நீயும் என்னைப் பத்தி இதுவரைக்கும் எதுவும் கேட்டது இல்லை. ஆனா... நேத்து பார்ட்டியில் நடந்த சம்பவத்துக்கு பிறகு ஒரு விஷயம் நல்லா புரிஞ்சுது. அந்த ஸ்ரேயா கிட்ட எல்லாமே இருக்கு, ஆனா அவ மேல எனக்கு காதல் வரல, உன்னை நான் பார்க்க கூட இல்லை, ஆனா உன்னை எனக்கு பிடிச்சிருக்கு. இனியும் என்னால இந்த மௌனத்தை சுமக்க முடியல. நீ கேட்கலனாலும், நான் யாருன்னு நானே விருப்பப்பட்டு உன்கிட்ட சொல்லலாம்ல?"

மைதிலி தடுமாறினாள். இதற்கு என்ன பதில் சொல்வது? எப்படியும் இந்த காலேஜ் தான் என்று தெரிந்து விட்டது?

யார் இவன்? இத்தனை காலம் என் தனிமையை பகிர்ந்துகொண்ட இவன் யாராக இருக்கும்?’ என்று அவள் இதயம் படபடத்தது.

ஒருவேளை அவன் யாரென்று தெரிந்தால், இதுவரை அவள் மனதில் கட்டியிருந்த அந்த அழகான பிம்பம் உடைந்துவிடுமோ என்ற பயம் அவளை ஆட்கொண்டது.

எப்போதெல்லாம் அவளிடம் பேச யாரும் தயாராக இல்லையோ, அப்போதெல்லாம் அவளது மனக்குறைகளையும், கஷ்டங்களையும், தாழ்வு மனப்பான்மையால் விளைந்த வலிகளையும் எவ்வித எதிர்பார்ப்பும் இல்லாமல் காது கொடுத்துக் கேட்ட ஒரே ஜீவன் இவன் மட்டும்தான். அந்தத் நட்புக்கு ஒரு முகம் கிடைப்பது, அந்த பிம்பத்தின் மேலிருக்கும் நேசத்தை சிதைத்துவிடுமோ என்ற தடுமாற்றம் அவளது விரல்களை உறைய செய்தது.

அவன் ஒருவேளை தான் நினைத்தது போல மிக நல்லவனாக இல்லாமல் போனால்? இப்போது இருக்கும் இந்த ‘நிழல்’ ஆறுதல், ‘நிஜமான’ அதிர்ச்சியாக மாறிவிடுமோ? அவளது மூளை ஒரு பக்கம் ‘வேண்டாம்’ என்று எச்சரித்தாலும், இதயம் ‘யார் அவன்?’ என்று அறிய துடித்தது.

நீண்ட யோசனைக்கு பிறகு, நடுங்கும் விரல்களால் பதில் தட்டினாள்.

Sunshine_Girl: "அது உன் விருப்பம்..."

மறுபுறம் மனோ, அந்தப் பதிலைப் பார்த்ததும் ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை இழுத்துவிட்டுத் type செய்தான்.

Unknown_Soul: "I am Mano from SSG college... ஆனா நீ யாருன்னு நான் கேட்க மாட்டேன். உனக்கு விருப்பம் இருந்தா மட்டும் சொல்லலாம்."

அந்த வாசகம் மைதிலியின் கண்களில் மின்னலாக வந்து மோதியது.

‘மனோ... மனோவா?’

அவளது மனக்கண்ணில் சமீப காலமாக தன் பின்னால் ‘ராதே’ சல்மான் கான் கெட்டப்பில் அசிங்கமாக சுற்றி கொண்டிருந்த அந்த சிக்கியின் முகம் வந்து போனது.

‘அப்போ... அந்த மனோ தான் என்னோட Unknown_Soul-ஆ? அவன் செய்யும் அத்தனை கோமாளித்தனங்களுக்கும் இதுதான் காரணமா? நான் யாருன்னு தெரிஞ்சதனால தான் என் பின்னால சுத்துறானா?

இல்லையே! வாய்ப்பில்லையே!

நான் யாருன்னு அவன் கிட்ட சொல்லவே இல்லையே! என்னை கண்டுபிடிக்க வாய்ப்பே இல்லை!

பெர்சனாலிட்டி எப்படி இருந்தாலும் பரவாயில்லை, ஆனால் அவனுடைய activities!!! அவளுக்கு சுத்தமாக பிடிக்கவில்லை!

நான் அவன் ரகசியமாக chat செய்யும் sunshine girl என்பது தெரியாமல்... யாரோன்னு நினைச்சுக்கிட்டு சும்மா என்னை சைட் அடிச்சுட்டு சுத்திட்டு இருக்கான்!

நேரில் யாரை வேண்டுமானாலும் சைட் அடிக்கும் கேவலமான பிறவியா... திரைக்கு பின்னால் காதல் கவிதை பாடுகிறான்?’ — மைதிலிக்கு ஒரு மாபெரும் அருவருப்பு படர்ந்தது. தான் இவ்வளவு நாட்களாக உயரிய இடத்தில் வைத்துப் பார்த்த அந்த நட்பு, இவ்வளவு மட்டமானதாக இருக்குமா என்ற வேதனையில் அவளது கண்கள் கலங்கின.

உடனடியாக மெசஞ்சர் விண்டோவை ‘க்ளோஸ்’ செய்தாள். இனிமேல் அவனுடன் சேட் பண்ணவே கூடாது என்ற உறுதியுடன், கேபினை விட்டு வெளியே வந்தாள்.

அவள் மனதில் ஏற்படுத்தி வைத்திருந்த அவனின் பிம்பம் சுக்குநூறாக உடைந்து சிதறிக்கிடந்தது.

தொடரும்

உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பதிவிடவும்

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Dennis jegan

(@dennisjegan)

Estimable Member Author

Joined: 1 year ago

Posts: 157

Topic starter March 12, 2026 7:02 pm

ஜானகி மந்திரம் 16

Unknown_Soul தான் மனோ என்று தெரிந்த அந்த நொடியில் மைதிலியின் உள்ளே ஏதோ ஒன்று உடைந்து போனது.

அடுத்த இரண்டு நாட்கள் —

அவள் வழக்கமான மைதிலியாக இல்லை.

காலேஜில் வகுப்புகள் நடந்துகொண்டே இருந்தன.

கேண்டீனில் கலாட்டாக்கள், ஹாஸ்டல் அரட்டை, கலாய், சிரிப்புகள் எல்லாம் பழையபடியே இருந்தன.

ஆனால் —

மைதிலி மட்டும் அந்த உலகத்திலிருந்து கொஞ்சம் விலகி நின்றவள் போல இருந்தாள். எந்த சம்பாஷணையிலும் பங்கேற்கவில்லை. கேட்ட கேள்விகளுக்கு மட்டும் பதில் அளித்துவிட்டு அமைதியாக இருந்தாள்.

சஞ்சுவும் இந்துவும் முதலில் அதை கவனிக்கவில்லை.

ஆனால் மெதுவாக ஏதோ சரியில்லை என்று புரிந்தது.

கேண்டீனில் அமர்ந்திருந்தபோது சஞ்சு மைதிலி மூஞ்சியை பார்த்துவிட்டு,

“சுட்கி… என்னடி எலக்சன்ல நின்னு டெபாசிட் இழந்தவ மாதிரி இருக்குற, என்ன விஷயம்? மறுபடியும் அந்த ரெண்டு பேரும் வந்து உன்னை மிரட்டுனாங்களா?"

மைதிலி:

“இல்ல இல்ல அவங்க அதுக்கப்புறம் வரல…” என்று மட்டும் சொன்னாள்.

இந்து கண்களை சுருக்கி பார்த்தாள்.

“வேற என்னடி? நீ வேலை பாக்குற Cafeல யாராவது உன்னை கிண்டல் பண்ணாங்களா?"

அதற்கும் மைதிலி ஒரு மெல்லிய புன்னகையுடன்...

“இல்ல…” என்றாள்.

அவர்களின் கிளாஸ் கேர்ள்ஸ் இடையில் வந்து ஹாய் சொன்னதால், பேச்சு அப்படியே முடிந்தது.

அந்த இரண்டு நாட்கள் —

சஞ்சுவும் இந்துவும் எவ்வளவு பேசினாலும் மைதிலி விட்டேத்தியான பதில்கள் மட்டுமே கொடுத்தாள்.

அவளது மனம் வேறு எங்கோ சிறைப்பட்டிருந்தது.

மூன்றாவது நாள் இரவு – லேடீஸ் ஹாஸ்டல் |Room no: 143

ஹாஸ்டலில் இரவு சத்தங்கள் கொஞ்சம் கொஞ்சமாக அடங்கி கொண்டிருந்த நேரம்.

மைதிலி அவள் படுக்கையின் ஓரத்தில் அமைதியாக அமர்ந்திருந்தாள்.

சஞ்சுவும் இந்துவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.

இந்துவே முதலில் பேசினாள்.

“சரி… இப்ப சொல்லு.”

மைதிலி தலை தூக்கி பார்த்தாள்.

“என்ன?”

சஞ்சு கைகளை மார்புக்கு குறுக்காக கட்டி கொண்டாள்.

“ட்ராமா வேண்டாம். ரெண்டு நாளா என்ன ஆச்சுன்னு கேக்குறோம்… நீ ஒன்னும் இல்லன்னு சொல்ற. ஆனா உன் முகத்தைப் பார்த்தாள். அப்படி தெரியலையே?

இந்து அவள் அருகே வந்து அமர்ந்து அக்கறையாக கேட்டாள்.

“ஏதாவது பிரச்சனை இருந்தா சொல்லு. நாங்க இருக்கோம்ல. பணம் ஏதாவது வேணுமா? அம்மா ஏதாவது போன் பண்ணி சொன்னாங்களா?"

மைதிலி: சேச்சே! அப்படில்லாம் எதுவும் இல்லை?

இந்து: அப்புறம் ஏன்டி இப்படி வாழ்க்கையைப் பறிகொடுத்த மாதிரி, எதுக்கெடுத்தாலும் வேண்டா வெறுப்பா பேசுற?

மைதிலி சில நொடிகள் அமைதியாக யோசித்தாள்.

சொல்லலாமா… வேண்டாமா…

என்று அவள் உள்ளே போராடினாள்.

ஆனால் அவர்கள் இருவரின் முகத்தில் இருந்த அக்கறையை பார்த்தபோது —

மறைக்க முடியவில்லை.

மெதுவாக பேச தொடங்கினாள்.

“எனக்கு… ஒரு ஆன்லைன் ஃப்ரெண்ட் இருந்தான்…”

சஞ்சு புருவம் உயர்த்தினாள்.

“ஆன்லைனா?”

மைதிலி ஆமா வென்று தலையசைத்தாள்.

“எம்.எஸ்.என் மெசஞ்சர்ல… Unknown_Soulன்னு ஒரு ஐடி… ரொம்ப நாளா பேசிக்கிட்டு இருந்தோம். முதல்ல ஆக்சிடென்ட்டா வேற யாருக்கோ அனுப்புறதுக்கு பதிலா எனக்கு தப்பா மெசேஜ் அனுப்பிட்டான். அதுக்கப்புறம் சேட்டிங் கண்டினியூ ஆச்சு. போகப்போக நான் எப்பல்லாம் நோட்ஸ் எடுக்க போறேனோ அப்பல்லாம் chat பண்ண ஆரம்பிச்சோம். ரொம்ப பர்சனலா பேசிக்கிறது இல்ல, ஜெனரலா தான் பேசுவோம்"

இந்து ஆச்சரியமாக பார்த்தாள்.

மைதிலி தயக்கமாக தொடர்ந்தாள்:

“அப்புறம்...ஒருத்தருக்கொருத்தர் ஐடென்டிட்டி ரிவில் பண்ண வேண்டாம்னு எங்களுக்குள்ள சொல்லப்படாத ஒரு அக்ரீமெண்ட் இருந்தது… ஆனா திடீர்னு ரெண்டு நாள் முன்னால… அவனே சொன்னான்.”

சஞ்சு சிரித்தபடியே: இவ ஏன் டல்லா இருக்கான்னு இப்ப புரிஞ்சு போச்சு. மெசேஜ்ல பெரிய சல்மான்கான் ரேஞ்சுக்கு பில்டப் பண்ணிருப்பான். ஆள் யாருன்னு சொன்னதும், எவனோ ஒரு மொக்க பீசுன்னு தெரிஞ்சிருக்கும். இவ பல்பு வாங்கிருப்பா! அதானே.... விடுடி! இதுக்கா ஃபீலிங்கில் இருந்த? இதெல்லாம் ஒரு விஷயமா? நேர்ல பார்த்து பழகுற பசங்களையே நம்ப முடியல, இதுல ஆன்லைன் பிரண்ட்ஷிப் எல்லாம் சுத்த வேஸ்ட்... நேரிலயே எவனும் உண்மைய பேசுறதில்லை. ஆன்லைன்ல எவன் உண்மையை சொல்லப் போறான்?"

மைதிலி ஒரு ஆழ்ந்த மூச்சை விட்டாள்.

“நீ சொல்றபடி தான் நடந்துச்சு, ஆனா பெர்சனாலிட்டிக்காக நான் சொல்லல, அவனுடைய கேரக்டர் நல்லா இருக்கும்ன்னு நினைச்சு தான் பழகுனேன். அது நான் நினைச்சபடி இல்லைன்னு உண்மை தெரிய வந்தப்ப தான் மனசுக்கு கஷ்டமா போச்சு..."

அவர்கள் இருவருக்கும் இது ஒரு சப்பை மேட்டர், சால்ட் வாட்டர்.

இந்து: அட இதுக்கா ரெண்டு நாளா மூஞ்சி தூக்கி வெச்சிட்டு இருந்த? வில்லேஜில் இருந்து நீ வந்ததுனால உனக்கு சிட்டி கல்ச்சர் தெரியல. டீசன்ட் பசங்க கூட பிரண்ட்ஷிப் வேணும்னா... என்கிட்ட கேட்டனா இன்ட்ரொடியூஸ் பண்ணிருக்க மாட்டேனா? எவனோ ஒருத்தன் பொய் சொல்லிட்டான்னு இப்படி அழுது வடிஞ்சிட்டு இருக்க. Arey chodtho yaar.

சஞ்சு கிண்டலாக: “அடுத்த தடவை யாராவது Unknown_Heart, Mystery_Boyன்னு மெசேஜ் அனுப்பி அம்பு விட்டான்னா... நேரா block பண்ணிரு. காலேஜ்ல எவ்வளவு பசங்க இருக்காங்க, அதை விட்டுட்டு எதுக்கு ஆன்லைன் ப்ரெண்ட்ஷிப்?"

இந்து: “ஆமா அதான் safe.”

மைதிலி ஓகே என்று தலையாட்டினாள்.

அறையில் ஒரு சிறிய அமைதி நிலவியது.

சஞ்சுவும் இந்துவும் அவளை ஆறுதல் படுத்தி, தைரியப்படுத்தும் நோக்கத்தில் இருந்ததால், அவர்களும் பையன் யாரென்று கேட்கவில்லை... இவளும் சொல்லவில்லை.

இந்து ஏற்கனவே அவள் பக்கத்தில் அமர்ந்திருந்தாள்.

சஞ்சு எழுந்து வந்து மறுபக்கம் அவள் அருகே அமர்ந்தாள்.

இருவரும் மைதிலியை நடுவில் வைத்து கொண்டு பார்த்தார்கள்.

சஞ்சு மெதுவாக அவள் தோளில் கை வைத்தாள்.

“விடுடி… இதெல்லாம் லைஃப்ல வர்ற சின்ன சின்ன எபிசோடுகள் தான். அதுக்காக தேவையில்லாம மனசை கஷ்டப்படுத்திக்காத.”

இந்து ஆமோதிப்பது போல் தலையசைத்து....

“நீ எதுக்காக இங்க வந்த? நல்லா படிக்கணும்… வாழ்க்கையில் முன்னேறணும்… நல்ல ஜாப் வாங்கணும்… அதுக்காகத்தானே?”

மைதிலி ஆமாவென்று தலையசைக்க,

"அப்புறம் என்ன? இதெல்லாம் சீரியஸா எடுத்துக்காம ஒதுக்கி தள்ளிட்டு, அதுல கான்சன்ட்ரேட் பண்ணு"

சஞ்சு சிரித்தபடி சொன்னாள்.

“ஆமா… Unknown_Soul, Mystery_Boy எல்லாம் நம்ம syllabusல இல்லை.”

அவள் மைதிலியின் முதுகில் தட்டி கொடுத்துவிட்டு,

“எல்லாத்தையும் மறந்துட்டு படுத்து தூங்கு சுட்கி" என்றாள்.

இந்து: “நாளைக்கு காலையில தூங்கி எழும்பறப்ப எல்லாம் ஓகேவா இருக்கணும் புரிஞ்சுதா?.”

மைதிலி எதுவும் பேசவில்லை.

ஆனால் அவர்களின் வார்த்தைகளில் இருந்த அந்த அக்கறை அவள் மனதை சற்று அமைதியாக்கியது.

இந்து எழுந்து சென்று விளக்கை அணைத்தாள்.

அறை இருளில் மூழ்கியது.

மறுநாள் காலை 9.45 மணி

காலை வெயில் கேம்பஸ் எங்கும் பரவியிருந்தது. மைதிலி காலேஜ்க்கு சென்று கொண்டிருந்தாள்.

நண்பர்கள் வாங்கி தந்திருந்த ஒரு அடர் நீல நிற சில்க் சுடிதார் அணிந்திருந்தாள். அதன் கழுத்துப் பகுதியில் மெல்லிய ஜரிகை வேலைப்பாடுகள் மின்னின. துப்பட்டா லேசான சந்தன நிறத்தில், நீல நிறப் பூக்களுடன் மிக நளினமாக இருந்தது. கூடவே இந்துவும் சஞ்சுவும் வந்தனர். அவர்கள் ஆட்டிடியூட்டுக்கு தகுந்த உடைகள் அணிந்து இருந்தனர்.

Wait ...Wait...

இருங்க, ரைட்டர் சார்! நேத்து ராத்திரி நடந்த சீனை இன்னும் முழுசா எழுதலையே!

இந்து லைட்டை அணைத்ததும் அறை இருளில் மூழ்கியது. மூவரும் அவர்கள் பெட்டில் படுத்திருக்க... இந்துவும் சஞ்சீவும் எப்படியும் கொஞ்ச நேரத்தில் தூங்கி விடுவார்கள். மைதிலிக்கு தான் தூங்குவதற்கு நேரம் பிடிக்கும்.

திடீரென்று இருட்டில் சஞ்சுவின் குரல் கேட்டது.

"ஹே ஒரு நிமிஷம். ஒரு முக்கியமான விஷயம் கேட்கல" என்று எழும்பி லைட்டை மறுபடியும் போட்டாள்.

மற்ற இருவரும் அவளை பார்க்க,

சஞ்சு: ஆமா யாருடி அந்த ரோமியோ? நம்ம காலேஜ் பையனா?

மைதிலி மெதுவாக சொன்னாள்.

“ஆமா... நம்ம காலேஜ் தான். மனோ…”

அந்த ஒரு வார்த்தை —

பொக்ரான் அணுகுண்டு போட்டது போல் அதிர்ச்சி.

சஞ்சுவும் இந்துவும் ஒரே நேரத்தில் அவளை பார்த்தார்கள்.

“என்ன???”

இருவரும் டென்ஷனில் எழுந்து நின்றார்கள்

“என்ன சொல்ற?”

சஞ்சு அதிர்ச்சியாய்,

“நம்ம காலேஜ் ஹீரோ மனோவா? இல்ல வேற மனோவா?"

மைதிலி: அவன் தான்.

இருவரும் பதட்டத்தில் ஒரே நேரத்தில் பேச ஆரம்பித்தார்கள்.

“அவனா உன்னோட ரகசிய ஃப்ரெண்டா?”

“Impossible டி!”

“அவன் கூடவா சேட் பண்ணுன?"

"உண்மையைத்தான் சொல்றியா?"

அவர்களின் முகத்தில் அதிர்ச்சியும் ஆச்சரியமும் கலந்திருந்தது.

மைதிலி ஆமா என்பது போல் தலையசைத்தாள்.

இந்து இன்னும் நம்பாமல் தலையசைத்தாள்.

“சீரியஸா சொல்றியா?”

மைதிலி மீண்டும் அமைதியாக தலையசைத்தாள்.

சஞ்சு இன்னும் நம்ப முடியாமல் பார்த்தாள்.

“சுட்கி… அவனுக்குப் பின்னால எவ்வளவு girls சுற்றுறாங்க தெரியுமா? காலேஜ்ல முக்கால்வாசி பொண்ணுங்களுக்கு அவன் தான் கிரஷ் … அந்த மனோ உன்னோட secret friendship வச்சிருக்கான்னு சொல்றியா?”

இந்து:

“சரி அதெல்லாம் கூட விடு. அதுக்காக நீ ஏன் டல்லா இருக்க?”

மைதிலி தலை குனிந்தாள்.

“அதுதான் பிரச்சனை…”

இருவரும் கவனமாக பார்த்தனர்.

மைதிலி தொடர்ந்தாள்.

“மெசேஜ்ல என்னை பார்க்க கூட செய்யாமல்… என்னை ரொம்ப புடிச்சிருக்குன்னு சொல்றான்…”

அவள் குரல் சற்று நடுங்கியது.

“ஆனா நேர்ல… நான் யாருன்னு தெரியாம… என் பின்னால சுத்திட்டு இருக்கான். போற இடமெல்லாம் பின்னாலேயே வருறான். இம்சையா இருக்கு..."

இருவருக்கும் அதிர்ச்சி மேல் அதிர்ச்சி

“என்னடி சொல்ற?”

மைதிலி தொடர்ந்தாள்.

“இதே மாதிரி எவ்வளவு பொண்ணுங்க பின்னால சுத்துவானோ யாருக்கு தெரியும்?… நிறைய பொண்ணுங்க அவன் கிட்ட பேசுறதாகவும் பழகுவதாகவும் சொன்னான். ஆனால் எல்லாம் போலியா பழகுறாங்க... நீ மட்டும் தான் எதார்த்தமா பேசுற, உண்மைய சொல்ற. எதையும் எதிர்பார்க்காமல் பழகுற. அதுக்காகவே உன்னை மட்டும்தான் பிடிச்சிருக்கு. வேற பொண்ணுங்களை பிரண்டா நினைக்க கூட மனசு ஏத்துக்கலன்னு சொன்னான் அவன் பொய் சொல்லி ஏமாத்துனதுனால தான் மனசுக்கு கஷ்டமா இருக்கு.”

சஞ்சு உடனே சொன்னாள்.

“ஒரு நிமிஷம்… ஒரு நிமிஷம்…”

அவள் கையை உயர்த்தினாள்.

“நேர்ல உன் பின்னால சுத்துறான்னு சொல்றியா?”

மைதிலி தலையசைத்தாள்.

“ஆமா.”

சஞ்சு குழப்பமாக இந்துவை பார்த்தாள்.

“என்னால நம்ப முடியலையே… என்ன நடக்குது இங்க?”

இருவரும் நினைத்தது —

காலேஜ் ஹீரோ மனோவை.

ஆனால் மைதிலி பேசிக் கொண்டிருந்தது —

சிக்கியைப் பற்றி.

இந்து தொண்டையை செறுமி கொண்டு கவனமாக பேசினாள்.

“மைதிலி… நான் சொல்றதை தப்பா நினைச்சுக்காத. No offences..."

அவள் சற்றே தயங்கி பேசினாள்.

"நெஜமாவே அவன் பின்னால காலேஜ்ல மட்டுமல்ல... வெளியில் கூட நிறைய பொண்ணுங்க சுத்துறாங்க தெரியுமா? நானே என் கண்ணால பார்த்திருக்கேன். ஸ்ரேயா உட்பட நிறைய அழகான பொண்ணுங்க பித்து பிடிச்ச மாதிரி அவன் பேசுறதுக்காக ஏங்கி காத்துருக்காங்க. அவனுக்கு அவ்வளவு மார்க்கெட் வேல்யூ. அவங்களையெல்லாம் பார்க்காமல்… உன் பின்னால சுத்துறான்னு சொல்ற… உன் கூட ரகசியமா friendship வச்சிருக்கான்னு சொல்ற… என்னால நம்பவே முடியல.”

சஞ்சு எக்ஸ்ட்ரா கேள்வியை அதோடு add பண்ணினாள்.

“அதனால தான் திரும்ப திரும்ப கேக்குறோம். உண்மையிலே மனோவைத்தான் சொல்றியா? இல்ல, வேற யாரையாவது நினைச்சுகிட்டு மனோன்னு சொல்றியா?”

மைதிலி:

“நான் எதுக்கு உங்க கிட்ட பொய் சொல்ல போறேன்?”

அறையில் அமைதி. பூகம்பம் ஏற்பட்டதற்கு பின்னால் வந்த அமைதி.

இந்துவுக்கும் சஞ்சுவுக்கும் என்ன நடக்கிறது என்றே புரியவில்லை

பிறகு மைதிலியே அந்த அமைதியை கலைத்தாள்.

“நம்பலைனா…நாளைக்கு என் கூட காலேஜுக்கு வாங்க.”

சஞ்சுவும் இந்துவும் அவளை பார்த்தார்கள்.

“நான் எங்கெல்லாம் போறேனோ… அவன் என் பின்னாலே வருவான்... பாருங்க. நான் உங்களுக்கு அப்போ காட்றேன்.”

அவள் உறுதியாக சொன்னாள்.

சஞ்சுவும் இந்துவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

அவர்களின் சந்தேகத்தைத் தீர்க்க ஒரே வழி —

நாளை நேரில் பார்ப்பது தான்.

இருவரும் இன்னமும் நம்பாமல், குழப்பமாக தலையசைத்தார்கள்.

“சரி. நாளைக்கு செக் பண்ணி தான் பாத்துருவோமே.."

லைட் அணைக்கப்பட அரை மீண்டும் இருளில் மூழ்கியது

மறுநாள் காலை.

காலேஜ் வளாகம் வழக்கம்போல் சுறுசுறுப்பாக இருந்தது.

மரங்களின் வழியாக சூரிய ஒளி தரையில் பட்டு பச்சை நிழல்களை வரைந்தது.

மைதிலி, சஞ்சு, இந்து — மூவரும் நடைபாதையில் சேர்ந்து நடந்து கொண்டிருந்தார்கள்.

வழக்கமாக சிக்கி நின்று கொண்டிருக்கும் ஒவ்வொரு இடத்திலும் அவனை மைதிலி தேடினாள்.

வழக்கமாக பின்னால் சுற்றுபவன் அன்றைக்கு வரவில்லை.

சஞ்சுவும் இந்துவும் இன்னும் பொக்ரான் அதிர்ச்சியில் இருந்து மீண்டுருக்கவில்லை. மைதிலி சுத்தி சுத்தி பார்த்துக் கொண்டு வர... இந்து and சஞ்சு ஏற்கனவே பேசி ஒரு முடிவு எடுத்திருந்தார்கள்.

அதாவது, எப்படியும் வேறு யாரோ ஒரு மனோவை தான் காட்டப் போகிறாள்... ரொம்ப பீல் பண்ணாதவாறு அட்வைஸ் பண்ண வேண்டும்.

மைதிலி m.v: எங்கே போனான் இவன்?

நேற்று வரை நிழல் மாதிரி பின்னாலே சுற்றியவன் — இன்று ஆளையே காணவில்லை.

“என்னடி?” என்று சஞ்சு கேட்டாள்.

“ஒன்னுல்ல வழக்கமா வர்றவன் இன்னைக்கு காணல…” என்ற மைதிலியின் கண்கள் இன்னும் சுற்றிக்கொண்டிருந்தன.

காமர்ஸ் பில்டிங் வந்து, படிக்கட்டில் ஏறி, அவளுடைய கிளாஸ் வராண்டாவில் மூவரும் நடந்தார்கள்.

அப்போதும் —

அவன் இல்லை.

மைதிலியின் மனதில் ஏமாற்றம் தோன்றியது.

இப்போ எப்படி காட்டுவது?

நான் சொன்னதை இவர்கள் நம்புவார்களா?

சஞ்சு தோளை குலுக்கினாள்.

“சரி ஓகே…leave it. அப்புறம் பாத்துக்கலாம். கிளாசுக்கு போறோம். டைம் ஆயிடுச்சு.”

இருவரும் விடைபெற்று திரும்பிப் போகப் போன தருணத்தில்,

எதிர்பக்க வராண்டாவில் இருந்து,

முடியை நடுவில் வகிடெடுத்து, சல்மான் கான் ஸ்டைலில் தலையை ஆட்டியபடி…

சிக்கி வந்தான்.

அவனை பார்த்த நொடியில் மைதிலியின் முகம் பிரகாசமானது. அவள் முகம் பிரைட் ஆவதை சிக்கி பார்த்துவிட்டு, மேலும் உற்சாகமானான்.

மைதிலி அவசரமாக சஞ்சுவையும் இந்துவையும் தட்டி கிசுகிசுத்தாள்.

“வந்துட்டான்… பாருங்க!”

இருவரும் அவள் காட்டிய திசையில் பார்த்தார்கள்.

இருவருக்கும் முதலில் அதிர்ச்சி, பின்னர் கடுப்பு, அதைத்தொடர்ந்து காமெடி.

சிக்கி அவர்கள் அருகே வந்தான்.

அவன் வழக்கம்போல ஸ்டைல் வாக் ஒன்றை போட்டு, தலையை கோதிக்கொண்டே நடந்தான்.

மைதிலியை ரொமான்டிக் லுக் விட்டான்.

பின்னர் அவர்களை கடந்து சென்று விட்டான்.

பின்னர் மைதிலி இருவரையும் பார்த்த நொடியில், இருவருக்கும் ஒரே நேரத்தில் சிரிப்பு பொத்துக்கொண்டு வந்தது.

சஞ்சு: “சுட்கி… இந்த மெண்டலை தான் மனோன்னு சொன்னியா?”

இந்து ரொம்ப சிரிக்க கூடாது என்பதற்காக சிரிப்பை அடக்கிக் கொண்டு...

“இவன் ஒரு காமெடி பீஸ்டி! காலேஜ்ல பெரிய தாதா மாதிரி சுற்றுவான்… ஆனா எவனும் அவனை சீரியஸா எடுத்துக்க மாட்டாங்க, ஏதோ மனோ கூட இருக்கிறதுனால ஜூனியர்ஸ் கொஞ்சூண்டு மதிச்சு பேசுவாங்களே தவிர... தனியா இருந்தா கண்டுக்க கூட மாட்டாங்க” என்றாள்.

சஞ்சு: “பேருக்காக தான் பயப்படுற மாதிரி நடிப்பாங்க. வாய்ப்பு கிடைச்சா தூக்கி போட்டு மிதிச்சிருவாங்க.இவன் பேர் சிக்கி. Full name ஏதோ ஒண்ணு தெரியல”

அவள் சிரித்தபடி முடித்தாள்.

மைதிலிக்கு குழப்பம்.

சிக்கியா…?

அன்றைக்கு கோமல் இவனை தானே சுட்டிக்காட்டி மனோ என்றாள்.

அவள் குழப்பத்தில் நின்றுகொண்டிருக்க—

இந்து அவள் தலையில் செல்லமாக தட்டினாள்.

“அதான் பார்த்தேன்… மனோவா? He is genuinely a nice guy. இந்த மாதிரி நடக்க மாட்டானே. Ridiculousசா flirt பண்றதல்லாம் அவன் அகராதியில் கிடையாது. அவனத்தான் பாதி பசங்க ரோல் மாடலா வச்சிருக்காங்க..."

சஞ்சு: நீ சிக்கிய பாத்துட்டு மனோன்னு நினைச்சிருக்க! சாட்டிங்ல்ல அவன் மனோன்னு சொல்லி... போட்டோ ஏதாவது அனுப்பினானா?

மைதிலி: இல்ல போட்டோ ஏதும் அனுப்பல. ஆனா நான் தான் SSG காலேஜ் மனோன்னு சொன்னான். கொஞ்ச நாள் முன்னால என் classmate கோமல் கிட்ட மனோ யாருன்னு நான் கேட்டப்ப இவனைத்தான் காமிச்சா.. அந்த unknown soul மனோ, இவன் தான்னு நான் நினைச்சுகிட்டேன்.

ஓகே என்ன நடந்திருக்கும் என்று இருவருக்கும் புரிந்தது.

அந்த நேரத்தில்—

காலேஜ் பெல் அடிக்க....

சரி ஓகே அப்புறம் பேசிக்கலாம். நாங்க கிளாசுக்கு போறோம் என்று இந்துவும் சஞ்சுவும் விடை பெற்றார்கள்

கிளாசுக்குள் இருந்த மற்ற மாணவ மாணவிகள் கரைச்சலாக சத்தமிட்டு கொண்டிருந்தனர். கிளாஸ் வாசலில் மைதிலி மட்டும் அப்படியே நின்றாள். என்ன யோசிப்பதென்றே அவளுக்கு தெரியவில்லை. குழப்பமாக இருந்தது. தூரத்து வராண்டாவில் ப்ரொபசர் வந்து கொண்டிருந்ததால், குழப்பத்தை மூட்டை கட்டி விட்டு கிளாசுக்குள் நுழைந்தாள்.

அதே நேரம்,

கிளாசுக்கு போய்க் கொண்டிருந்த இந்துவுக்கும் சஞ்சுவுக்கும் சிக்கியை நினைத்தாலே சிரிப்பு வந்ததால், கஷ்டப்பட்டு அடக்கிக் கொண்டு நடந்தார்கள்.

வராண்டாவை கடந்து படிக்கட்டில் இறங்கி, வெளியே வந்து, அவர்கள் பில்டிங்கை நோக்கி வேக வேகமாக சென்றார்கள்

திடீரென்று இந்து நடையை மெதுவாக நிறுத்தினாள்.

அவள் முகத்தில் சிரிப்பு மெதுவாக மங்கியது.

“ஏண்டி…” என்றாள் சற்று யோசனையாக.

சஞ்சுவும் நின்று திரும்பிப் பார்த்தாள்.

“என்ன?”

இந்து புருவத்தை சுருக்கினாள்.

“ஒரு நிமிஷம்… எனக்கு ஒரு சந்தேகம் வந்திருக்கு.”

“என்ன சந்தேகம்?”

இந்து: “அவ சிக்கிய மனோன்னு தப்பா நினைச்சிருப்பா… அது ஓகே. ஆனா…சிக்கி தான் ஆன்லைன்ல ‘நான் மனோ’ன்னு அவகிட்ட பொய் சொன்னானா? இல்ல உண்மையிலேயே மனோ தான் அவ கூட chat பண்ணிட்டு இருக்கானா? நம்ம காலேஜ்ல வேற யாராவது மனோ இருக்காங்களா?

அந்த கேள்வி காற்றில் மிதந்தது.

இருவரும் அப்படியே நின்றுவிட்டார்கள்.

கிளாசுக்கு போகும் மாணவர்கள் அவர்களை கடந்து சென்று கொண்டிருந்தார்கள்.

சஞ்சு:

“நீ சொல்றது சரிதான் டி… Unknown_Soul ஐடி காரன் நான்தான் SSG college மனோன்னு சொல்லியிருக்கான். ஒருவேளை… அவனை மாட்டி விடுறதுக்காக சிக்கி ஏதாவது சில்மிஷம் பண்ணி இருப்பானோ? இல்லை, அவன் பெயரை பயன்படுத்தி இவளை கரெக்ட் பண்ண ட்ரை பண்றானா?"

இந்து உடனே மறுத்தாள்.

“இல்ல டி… சிக்கிக்கு அந்த அளவுக்கு brain இருக்குமா? அப்படியே இருந்தாலும் மனோ அவன் பிரண்டு தானே! அவனை எதுக்கு மாட்டி விடனும்? ஒருவேளை நான்தான் மனோன்னு பொய் சொல்லி இவளை கரெக்ட் பண்ண சிக்கி முயற்சி பண்ணிருந்தா கூட... எவ்வளவு முட்டாள்தனம். ஒரே நிமிஷத்துல கண்டுபிடிச்சிட முடியாதா?

சஞ்சு : Then he should be someother mano… வேற யாராவது இருக்கலாம்…”

இந்து ஆமோதித்து தலையசைத்தாள்.

“இது செக் பண்ண வேண்டிய விஷயம் தான். பாவம்டி சுட்கி. வாழ்க்கையில் பல கஷ்டங்களை பட்டுட்டு வந்துருக்கா. அன்புக்காக ஏங்குறவ. நல்ல பையன்னு நம்பி பேசினவன், பின்னாலயே சுத்தி flirt பண்றான்னு தப்பா நினைச்சதாலேயே... ரெண்டு நாளா எப்படி அவளுக்கு மூஞ்சி செத்துப் போச்சு பாத்தியா? இதுல என்னமோ குழப்பம் இருக்கு?"

சஞ்சுவும் ஆமோதிப்பது போல் தலையசைத்தாள்.

இந்து: ஒண்ணு பண்ணலாம். இன்னைக்கு மதியம் நெட் சென்டருக்கு அவ போவாள்ல அப்போ நாமளும் கூடவே போய் செக் பண்ணுவோம். யார் அந்த unknown soul ங்கற உண்மையை கண்டுபிடிக்கலாம். வாட் டூ யூ சே?"

சஞ்சு: “ஓகே டி. டன்..."

அதைத்தொடர்ந்து வாட்ச்சை பார்த்து விட்டு,

“பின்னால இன்னும் நிறைய லீவ் போட வேண்டிருக்கு. அதனால இப்பவே அட்டனன்ஸ் கரெக்ட் பண்ணி வச்சுருவோம். வா… கிளாசுக்கு போலாம்!” என்று பரபரக்க,

அடுத்த நொடி—

அவர்கள் இருவரும் அவசர அவசரமாக அவர்கள் கிளாஸ் இருக்கும் பில்டிங்கை நோக்கி ஓடினார்கள்.

அதே நேரம்,

கேண்டீன். ஒரு டேபிளில் டீ கிளாஸ் உடன் டைரக்டர் ஜேம்ஸ் கேமராமேன்...

"புதிருக்கு விடை சொல்லலாமா? உண்மையை இப்ப reveal பண்ணலாமா? இல்ல, இன்னும் குழப்பலாமா?"

என்று அவன் கதையில் அதிதீவிர யோசனையில் இருந்தான்.

தொடரும்

உங்களின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் பதிவிடவும்

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Kavi Chandra

(@kavi-chandra)

Member Admin

Joined: 1 year ago

Posts: 439

March 16, 2026 12:44 pm

ஜானகி மந்திரம் 17

அன்று மதியம் 1 PM

புனே நோக்கி நீண்டு கொண்டிருந்த ஹைவேயில் ஒரு வெள்ளி நிற Toyota Camry வழுக்கி கொண்டிருந்தது.

மனோவின் கார்.

கார் உள்ளே குளிர்ந்த ஏசி காற்று. டாஷ்போர்டில் 2003-ன் அந்த ‘ஹை-எனர்ஜி’ ராக் ஹிட் பாடலான லிங்கின் பார்க்-கின் ‘Numb’ அதிரடியாக ஒலித்து கொண்டிருந்தது.

"I'm tired of being what you want me to be

Feeling so faithless, lost under the surface

Don't know what you're expecting of me

Put under the pressure of walking in your shoes"

முன்பக்கம் சீட்டில் சாய்ந்து அமைதியாக அமர்ந்திருந்தான் மனோ.

காரை டிரைவ் செய்து கொண்டிருந்தவன் — பாபி.

பாட்டு சத்தம் தான் காரை நிரப்பி இருந்தது.

பாபி ஒரு கண்ணால் ரோட்டை பார்த்துக் கொண்டு, இன்னொரு கண்ணால் மனோவை கவனித்தான்.

பின்னர் சாங் சவுண்டை குறைத்து விட்டு பேசினான்.

“ஏண்டா… ரெண்டு நாளா உம்முன்னு இருக்கே?”

மனோ வெளியே சாலையை வெறித்து கொண்டே இருந்தான்.

பாபி மீண்டும் பேச,

“ஏதாவது வீட்ல பிரச்சனையா? பிரச்சனை புதுசா என்ன… உன் வீட்டுல அது தினசரி நடக்கிற சீரியல் தானே.”

மனோ பெருமூச்சு விட்டான்.

“ஒன்னும் இல்லடா சாதாரணமாகதான் இருக்கேன்… I’m just in a bit of a funk, can't really put my finger on why?"

பாபி ஸ்டீரிங்கை வளைத்து திருப்பிய படி,

“அதனால தான் கேக்குறேன்டா. வழக்கமா நீ இப்படியா இருப்பே? எப்பவுமே ஜாலியா துரு துருனு இருப்பியே. வீட்டுக்கு போறதே தூங்குறதுக்குத்தான். முக்காவாசி நேரம் காலேஜ்ல, கிரவுண்ட்ல, வெளியில, cafeல தான் சுத்திக்கிட்டு இருப்ப. பாதி நேரம் எங்க கூட தான் ஸ்பென்ட் பண்ணுவ. இப்ப என்னடான்னா… காலேஜ் முடியறதுக்குள்ளயே வீட்டுக்கு போயிடுற? பிராக்டிஸ் போறதில்ல, எங்க கூட டைம் ஸ்பென்ட் பண்றதில்ல. அதைக் கேட்கத்தான் இன்னைக்கு எனக்கு கார் அவசிய தேவை இல்லனாலும், பர்பஸா உன் கூட வந்தேன். ஏண்டா நம்ம பசங்க கூட ஏதாவது ப்ராப்ளமா?” என்று கேட்டான்.

பாபி எதையும் தவற விடாதவன். அவன் கவனிப்பு கூர்மையானது.

மனோ: சேச்சே!!! நம்ம பசங்க என்ன பண்ண போறாங்க? அதெல்லாம் ஒண்ணுமே கிடையாது. நீ வீணா ஓவர் திங்க் பண்ணுற!

அவன் உண்மையை சொல்ல முடியவில்லை.

இரண்டு நாட்களாக அவன் மனதை கலக்கி வைத்திருந்தது —

ஒரு மெசேஜ் வராதது.

அவன் மனதில் அந்த எண்ணமே ஓடிக் கொண்டிருந்தது. அவனுடைய ரகசிய ஆன்லைன் தோழி.

அவளை அவன் ஏன் இவ்வளவு விரும்ப ஆரம்பித்தான்? அவளை அவன் பார்த்தது கூட கிடையாது. அவள் அழகா? கவர்ச்சியானவளா? எதுவும் அவனுக்குத் தெரியாது. ஆனால், அவளிடம் இருந்த அந்த எதிர்பார்ப்பில்லாத அன்புதான் அவனை முழுமையாகக் கட்டிப்போட்டிருந்தது.

அழகு காரணமாக அல்ல.

காலேஜில் — மனோவை மொய்ப்பதற்கு தயாராக இருக்கும் பெண்கள் கூட்டம். அவர்களுக்குள் போட்டி. அவனுடன் பேச வேண்டும், அருகில் நிற்க வேண்டும், கவனிக்கப்பட வேண்டும்.

பலருக்கும் அவன் ஒரு status symbol. ஆனால் அந்த எல்லா உறவுகளிலும் ஒரு சிறிய எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.

புகழ், பணம், பிரபலம்... இந்த மூன்று சொற்களை தாண்டி அவர்களால் மனோவைப் பார்க்க முடிந்ததில்லை.

அந்த Unknown_Soul chat windowக்குப் பின்னால் இருந்த அந்த பெண் மட்டும் வேறுபட்டவள். அவள் அவனை பார்த்ததே இல்லை. அவன் யார் என்று கூட அவன் சொல்லும் வரையில் தெரியாது. அவன் பணக்காரன் என்று தெரியாது. அவன் காலேஜ் ஹீரோ என்று தெரியாது.

அவள் பேசும்போது —

அவன் ஒரு சாதாரண மனிதன்.

அதனால்தான் மனோ அவளிடம் தன் மனதை திறக்க ஆரம்பித்தான்.

காலேஜில் எல்லோரும் அவனை ஹீரோவாக வைத்துக் கொண்டாடினாலும்—

அவனுக்குள் இருந்த சில விஷயங்களை யாரிடமும் சொல்ல முடியாது.

அவனுடைய குறைகள், கஷ்டங்கள், பயங்கள்.

ஆனால் அந்த ஆன்லைன் தோழியிடம் மட்டும் அதை தயக்கமில்லாமல் சொல்ல முடிந்தது.

அவளும்—அதை அமைதியாக கேட்டு கொண்டாள்.

ஆறுதல் சொன்னாள்.

ஆனால்… ஒரு நாளும் அதில் எந்த advantageயும் எடுத்துக் கொள்ளவில்லை.

அந்த எளிமை…

அந்த உண்மைத்தன்மை…

அந்த எதிர்பார்ப்பில்லாத அன்பு…

அவனை கவர்ந்தது.

பெற்றோரின் பாசத்திற்காக அவன் ஏங்கிய தருணங்களில் எல்லாம், அவர்களுக்குள் இருந்த ஈகோவும் சண்டையுமே அவனுக்கு விடையாகக் கிடைத்தன. வெளியுலகிற்கு அவன் ஒரு ‘ராஜகுமாரன்’, ஆனால் அந்த ஆடம்பர மாளிகைக்குள் அவன் ஒரு ‘அனாதை’யாகவே உணர்ந்தான். தன்னை ஒரு உயரத்தில் வைத்துப் பார்க்கும் இந்த உலகம் அவனுக்குப் பிடிக்கவில்லை. அவனது கைகளில் இருக்கும் வைர மோதிரத்தை விட, மனசுக்கு ஆறுதலாக இருக்கும் இன்னொரு மனசு தான் அவனுக்கு தேவைப்பட்டது.

அதனால்தான்— அவள் இரண்டு நாட்களாக மெசேஜ் செய்யாதது. அவனை இவ்வளவு பாதித்திருந்தது.

ஆனால் அந்த உண்மையை

பாபியிடம் எப்படி சொல்ல முடியும்?

மனோ: “Nothingடா… சும்மா தான்.”

பேச்சை மாற்ற முயன்றான்.

“சரி… நீ chat பண்ணிட்டு இருந்தியே…”

பாபி புருவம் உயர்த்தினான்.

“யாரு?”

“உன்னோட online girl friend டா.”

மனோ: “எப்படி இருக்கா? மெசேஜ் பண்றாளா? ஆளை பாத்திட்டியா? போட்டோ எதுவும் அனுப்பினாளா?"

பாபி சிரித்தான்.

“அவளுக்கென்ன நல்லாத்தான் இருக்குறா. இன்னும் பாக்கல. மீட் பண்றதுக்கு கேட்டேன். நேரம் வரும்போது சொல்றேன்னு சொல்லிட்டாப்ல.”

அவன் காரை ஓட்டிக்கொண்டே பேசினான்.

“இருந்தாலும் விடல. அடிக்கடி meeting கேட்டுக்கிட்டு தான் இருக்கேன். சீக்கிரமே meet பண்ணி ஆள் நல்லா இருந்தா...அப்படியே ஆன்லைன் friendship ஐ நிஜமாவும் confirm பண்ணிடலாம்.”

மனோ: அப்போ… ஆள் நல்லா இருந்தா தான் லவ் பண்ணுவியா? நல்ல பொண்ணா இருந்து… ஆள் சுமாரா இருந்தா என்ன பண்ணுவ? கழட்டி விட்ருவியா?”

பாபி சிரித்தான்.

“என்னடா இப்படி சாய்ஸ்ல விடுற மாதிர tough கொஸ்டின் கேக்குற?”

ஒரு நொடி யோசித்து விட்டு பதிலளித்தான்.

“ரெண்டுமே தான் வேணும். ஆளும் நல்லா இருக்கணும்… பொண்ணும் நல்லவளா இருக்கணும். ஆனா இந்த காலத்துல அது சாத்தியமே இல்ல. ஒரு பக்கம் டோங்கிரா பிகரா இருந்தா, நல்ல பொண்ணுங்களா இருக்காங்க… இன்னொரு பக்கம் சூப்பர் பிகருங்கல்லாம் திமிர் புடிச்சவளா இருக்காங்க. நம்ம ஸ்ரேயா குரூப் மாதிரி. ஆமா பார்ட்டி பஞ்சாயத்துக்கு அப்புறம் போன் பண்ணினாளா?

மனோ புன்னகைத்து விட்டு,

“அவ டெய்லி மெசேஜ், கால் பண்ணிட்டு தான் இருக்கிறா. நான் தான் அவாய்ட் பண்ணிடுறேன்.."

என்றான்.

மனோவின் மனசு தற்போதைய சம்பாஷணயில் லயிக்கவில்லை — அவன் மனதில் 'ஏன் மெசேஜ் வரவில்லை, அவளுக்கு ஏதாவது பிரச்சனையா?' என்று நினைப்பு மட்டும் தான் நிரம்பி வழிந்தது.

அவனுடைய ஆன்லைன் தோழியை பார்க்க வேண்டும் என்ற ஆசை அவனுக்கும் இருந்தது.

ஆனால்…

அவன் அதை ஒருபோதும் கேட்கவில்லை.

ஏனென்றால் —

“நான் advantage எடுக்க பார்க்கிறேன்னு நினச்சுக்குவாளோ…”

என்ற ஒரு பயம்.

அதனால்தான்—அந்த எல்லை கோட்டை அவன் தாண்டவில்லை.

மனோ அமைதியாக வெளியே பார்த்தான்.

ஹைவேயில் மரங்கள் வேகமாக பின்னால் ஓடிக் கொண்டிருந்தன.

ஆனால்—

பாபியின் மனதில் மட்டும் இன்னும் சந்தேகம்.

சமீப நாட்களாக இவன் சரியில்லை… அடிக்கடி சைலண்ட் zoneற்கு போறான்... வீட்டுக்கு போகவே விருப்பப்படாதவன், இப்ப வீட்டுக்கு போறான்…

பசங்களிடம் சகஜமாக பேசுவதில்லை… சேட்டிங்கில் ஆன்லைன் காமிக்குது. ஆனா நமக்கு மெசேஜ் பண்ண மாட்டேங்குறான். கேட்டா அப்படியே விண்டோ க்ளோஸ் பண்ணாம வச்சுட்டேன்னு சொல்றான்..

இவனுக்கு என்ன ஆச்சு…?”

“Something is wrong... சீக்கிரமே கண்டுபிடிக்கிறேன்.”

என்று மனதில் முடிவு செய்து கொண்டான்.

மதியம் 2:30 மணி — SSG இன்டர்நெட் சென்டர்

வழக்கமாக மைதிலி மட்டும் வந்து அமரும் அந்த மூலையிலுள்ள கேபினுக்குள் —

இன்று மூன்று பேர்.

மைதிலி, சஞ்சு, இந்து.

உள்ளே வந்து அமர்வதற்கு முன்னாலேயே மற்ற கேபின்களில் ஏதாவது ஒன்றில், மனோ அல்லது அவன் சம்பந்தப்பட்டவர்கள் யாராவது இருக்கிறார்களா என்று ஒரு பார்வை பார்த்துக் கொண்டார்கள்.

யாரும் இல்லை.

கேபினுக்குள் வந்து அமர்ந்ததும், மைதிலி முகத்தில் சிறிய பதட்டம்.

அதை கவனித்த சஞ்சு சிரித்தாள்.

“ஏண்டி சுட்கி… டென்ஷன் ஆகுற? அந்த திமிர் புடிச்ச DSG குரூப்பை அவ்வளவு அசால்ட்டா பிளான் போட்டு கலங்க வச்ச நீ… இந்த சின்ன விஷயத்துக்கா டென்ஷன் ஆகுற?”

சிறிது சிரித்தபடி சொன்னாள்.

“ஃப்ரீயா விடு… பாத்துக்கலாம்.”

மைதிலி பதிலேதும் சொல்லவில்லை.

அவள் பார்வை மட்டும் கம்ப்யூட்டர் திரையில்.

அதை பார்த்த இந்து மெதுவாக சொன்னாள்.

“நீ எதுக்கு டென்ஷன் ஆகுறன்னு எனக்கு புரியுது. உன் நம்பிக்கை வீணா போயிடக் கூடாது… அவன் நல்ல பையனா இருக்கணும்… அதுதான் நீ நினைக்கிற. புரியுது. ஆன்லைன் பிரண்ட்ஷிப் பெரும்பாலும் fakeகாதான் இருக்கும். அதனால நீ அதை நினைச்சு ரொம்ப worry பண்ணிக்காத!"

சஞ்சு:

“மெசஞ்சர் ஓபன் பண்ணு… அவனுக்கு மெசேஜ் அனுப்பு.”

மைதிலி தலையசைத்துவிட்டு,

எதிரே இருந்த கம்ப்யூட்டரின்

இடது மூலையில் இருந்த Start பட்டனை மவுசால் கிளிக் செய்தாள்.

Start menu திறந்தது.

அதில் இருந்து,

Programs,

அதன் கீழே இருந்த MSN Messenger என்பதை கிளிக் செய்தாள்.

MSN Messenger Sign-in window திரையில் திறந்தது. Email address, Password டைப் பண்ணி லாகின் செய்தாள்.

அடுத்த வினாடி MSN Messenger திறந்து, அவளுடைய Contact list திரையில் தோன்றியது.

அதில் சில பெயர்கள்.

ஆனால் அவள் கண்கள் தேடியது — ஒரே ஒரு பெயரை.

Unknown_Soul.

அந்த பெயரை கிளிக் செய்தாள்.

ஒரு சிறிய chat window திறந்தது.

மைதிலிக்கு சில நொடிகள் தயக்கம். நண்பர்கள் முன்னால் எப்படி chat பண்ணுவது என்று வெட்கம் கலந்த தயக்கம்.

இந்து: என்னடி யோசிக்கிற அனுப்பு!

மைதிலி மெதுவாக type செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

Sunshine_Girl:

"Hi… ரெண்டு நாளா … busy கொஞ்சம் வேலை அதனால் ஆன்லைன் வரவில்லை..."

அவள் Enter அழுத்தினாள்.

மெசேஜ் அனுப்பப்பட்டது.

திரையில் அந்த வரிகள் மட்டும் நின்றன.

மைதிலி, சஞ்சு, இந்து —

மூவரும் அந்த chat windowவை பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார்கள்.

வரப்போகும் பதிலை எதிர்பார்த்துக் காத்துக் கொண்டு....

பதில் வருமா?

அதே நேரம்.

புனே — தேஷ்முக் நிவாஸ்.

மனோவின் அறை.

அவன் அறைக்குள் அங்கும் இங்கும் நடந்துக்கொண்டிருந்தான்.

மேசையின் மீது இருந்த கம்ப்யூட்டர் ஆனாக இருந்தாலும் —அவன் அதற்கருகே சென்று உட்காரவில்லை.

அவன் மனதில் ஓடிக் கொண்டிருந்தது ஒரே ஒரு கேள்வி.

“என்னாச்சு அவளுக்கு…?”

இரண்டு நாட்களாக Sunshine_Girl online வரவே இல்லை. மெசேஜும் இல்லை.

அவளுக்கு ஏதாவது பிரச்சனைஆ?

அவள் நலமா இருக்காளா?

அதை தெரிந்து கொள்ளவும் வழி இல்லை.

அந்த காலத்தில் MSN Messengerல இப்போ மாதிரி

யாரை search பண்ணி கண்டுபிடிக்கவும் முடியாது.

அவளாக online வந்தால்தான் பேச முடியும்.

அந்த எண்ணமே மனோவை அமைதியாக இருக்க விடவில்லை.

அவன் மீண்டும் கம்ப்யூட்டர் முன் வந்து நின்றான்.

திரையில் MSN Messenger open ஆகி இருந்தது. அவன் contact listஐ பார்த்தான்.

Sunshine_Girl — Offline

அவன் பெருமூச்சு விட்டான்.

அதே நேரத்தில் —

திரையில் திடீரென்று ஒரு chat window திறந்தது.

Sunshine_Girl:

Hi…

மனோ ஒரு நொடி திரையை பார்த்தபடியே நின்றான்.

அவன் முகத்தில் தானாக ஒரு புன்னகை பரவியது.

இரண்டு நாட்களாக அவனை வாட்டியிருந்த அந்த கவலை ஒரே நொடியில் கரைந்தது.

அவன் உடனே chairயில் அமர்ந்து கீ போர்டை தட்டினான்.

Unknown_Soul:

ரெண்டு நாளா ஏன் எனக்கு மெசேஜ் பண்ணல?

நான் ரொம்ப feel பண்ணேன் தெரியுமா?…

அதே நேரம்,

SSG இன்டர்நெட் சென்டர்

மெசேஜ் வந்ததை பார்த்தவுடன், சஞ்சுவும் இந்துவும் ஒரே நேரத்தில் முனைந்து பார்த்தார்கள்.

சஞ்சு கண்களை பெரியதாக திறந்தாள்.

“என்ன கம்ப்யூட்டர் பக்கத்திலேயே உட்கார்ந்து இருந்தானா என்ன?....உடனே மெசேஜ் வந்துருச்சு...பாரு… ரொம்ப feel பண்ணியிருக்கானே!”

கலாய்க்கும் விதத்தில் சொல்லிவிட்டு மைதிலியை பார்த்தாள். பின்னர் கைகளை பரபரவென தேய்த்தாள்.

“சுட்கி… இது என்னன்னு எனக்கு தெரிஞ்சாகணும். அதனால நான் சொல்ற மாதிரி அனுப்பு.”

மைதிலி விசுவாசமாக பார்க்க.. சஞ்சு dictate செய்ய ஆரம்பித்தாள்.

“இதான் கன்டென்ட்... நான் online வரலைன்னா நீ எதுக்கு feel பண்ணனும்?…நீ சும்மா time passக்காகத்தானே பேசுற… அதுக்காக இவ்வளவு feel பண்ண வேண்டியது இல்ல…”

மைதிலி தயங்கினாள்.

“இப்படியே அனுப்பணுமா…?”

சஞ்சு உறுதியாக: “ஆமாடி… அனுப்பு.”

இந்துவும் ஆமோதித்தாள்.

“சொன்னதை மட்டும் டைப் பண்ணி அனுப்பு.”

சிறிது தயக்கத்துடன் —

மைதிலி அவர்கள் சொன்னபடி type செய்து அனுப்பினாள்.

மனோ அந்த மெசேஜை படித்தான்.

வார்த்தையால் ஏற்பட்ட காயம் முகத்தில் தெரிந்தது.

அவன் உடனே பதில் type செய்ய ஆரம்பித்தான்.

Unknown_Soul:

என்ன இப்படி சொல்லிட்ட…?

நேரம் போக்குறதுக்காக உன் கிட்ட பேசுறேன்னு நினைக்கிறியா? எனக்கு நிறைய friends இருக்காங்க…

அவங்க எனக்கு முக்கியம் தான். ஆனா உன் கிட்ட பேசுறது வேற மாதிரி."

சில விநாடிகள் நின்றான்.

பின்னர் மீண்டும் type செய்தான்.

"உன் கிட்ட பேசும்போது…என்கிட்டே பேசுற மாதிரி feel வரும். எந்த விதமான போலித்தனமும் இல்லாம பேச முடியும். நடிக்க வேண்டிய அவசியமே இல்ல. உண்மையா பேச முடியும். அதனால்தான்…"

சிறிய இடைவெளி.

"நீ எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும்.

நீதான் என்னை நானாகவே இருக்க விடுற. நான் சொல்றது உண்மைதான் நீ நம்பலனா என்ன பண்ண முடியும்?"

அந்த மெசேஜை படித்த மைதிலிக்கு உண்மையில் என்ன ரெஸ்பான்ஸ் செய்வது என்று தெரியவில்லை.

ஆனால் —

சஞ்சுவும் இந்துவும் ஒரே நேரத்தில் ஒருவரை ஒருவர் பார்த்தார்கள்.

சஞ்சு: “Unknown_Soul சார் ரொம்ப feel பண்றாரு…”

இந்து சிரித்தபடி: “ரொம்ப லவ் பண்றானோ என்னவோ", என்றாள்.

சஞ்சு: “ Ok then... இப்ப next step. இவன்தான் நம்ம காலேஜ் மனோவா இல்லையான்னு confirm பண்ணணும். சுட்கி… chat continue பண்ணு. அடுத்த கேள்விலேயே தெரிஞ்சிடும்.”

மைதிலி விரல்கள் கீ போர்டில் நகரத் தொடங்கின.

சாட்டிங் தொடர்ந்தது…

Sunshine_Girl:

"SSG காலேஜ்ல படிக்கிற மனோன்னு நீ சொன்னியே?

அந்த காலேஜ்ல புட்பால், கிரிக்கெட் டீம் கேப்டன்…

கல்ச்சுரல் கிளப் and ஸ்டூடண்ட் யூனியன் சேர்மன்…

அந்த மனோவா நீ?"

மனோவின் கண்கள் திரையில் நிலைத்துவிட்டன.

அவன் முகத்தில் ஒரு ஆச்சரியம்.

இவளுக்கு எப்படி என்னை பற்றி தெரியும்…?

ஒருவேளை… இவளும் SSG காலேஜ் தானா?

அந்த எண்ணம் அவனுள் ஒரு பரபரப்பை ஏற்படுத்தியது.

அவன் கைகள் வேகமாக கீபோர்ட்டில் நகர்ந்தன.

Unknown_Soul:

"Exactly… அது நான் தான்."

சிறிது இடைவெளிக்கு பிறகு அவன் மீண்டும் எழுதினான்.

"எனக்கு நீ யாருன்னு தெரிஞ்சுக்க ஆசை இல்லன்னு சொல்ல மாட்டேன்…ஆனா நான் கேட்டு உன்னை கஷ்டப்படுத்த மாட்டேன்.

நீயா எப்ப சொல்லணும்னு நினைக்கிறாயோ… அப்ப சொல்லு."

மெசேஜ் அனுப்பப்பட்டது.

அந்த பதிலை மூவரும் ஒரே நேரத்தில் படித்தார்கள்.

ஒரு நொடி —

அந்தப் பதிலைப் படித்ததும் சஞ்சுவும் இந்துவும் ஒரு நொடி ஸ்தம்பித்தனர். பேரதிர்ச்சி.

சஞ்சுவின் குரல் கம்மியது:

"என்னடி சொல்றான்? நம்ம காலேஜ் மனோவா? என்ன நடக்குதுன்னு புரியலையே! என் கண்ணாலே நம்ப முடியல?"

இந்து: இது வெளியே தெரிஞ்சா என்னாகும் தெரியுமா? காலேஜ் பொண்ணுங்க கொந்தளிச்சு போயிருவாங்க!”

சஞ்சு: “எல்லாரையும் விட்டுட்டு… மைதிலியா select பண்ணிருக்கானா?”

இப்போது தான் சஞ்சுவுக்கும் இந்துவுக்கும்

உண்மையான பதட்டம் வந்தது.

சஞ்சு: “ஒரு நிமிஷம்… முதல்ல இவன் உண்மையிலேயே அந்த மனோ தான்னு confirm பண்ணிக்குவோம். ஆன்லைன்ல நிறைய பேரு பொய் சொல்லி chat பண்ணுவாங்க.”

இந்து: "அப்படின்னா… photo அனுப்ப சொல்லலாமா?”

சஞ்சு: “வேண்டாம். மனோ போட்டோ நிறைய பேர் கிட்டே இருக்கும். அதை இவனும் வச்சிருந்தான்னா … அதை அனுப்பிருவான். அது சரியான proof ஆகாது.”

மைதிலி அவள் கருத்தை சொல்லவே இல்லை. அவளுக்கு தன்னை நம்பி பேசும் மனோவை சோதித்து கொண்டிருக்கிற விஷயமெல்லாம் பிடிக்கவே இல்லை, இருந்தாலும் நண்பர்களுக்காக அமைதியாக இருந்தாள். சஞ்சுவும் இந்துவும் அதிதீவிர யோசனையில் இருந்தார்கள்.

திடீரென,

சஞ்சு: ஒண்ணு பண்ணலாம்.

நாளைக்கு அவனை test வைக்கலாம். கொஞ்சம் பழைய ஐடியா தான். நாளைக்கு என்ன dress போட்டுட்டு வரணும்னு நாம சொல்லுவோம். மனோ அதே மாதிரி போட்டு வர்றனான்னு பார்ப்போம்... போட்டுட்டு வந்தான்னா அவனுக்கு இவளை பிடிச்சிருக்கு. unknown soulதான் மனோன்னு கன்பார்ம் பண்ணிடலாம்... என்றாள்.

இந்து உடனே உற்சாகமாக சொன்னாள்.

“Super idea!”

“என்ன color?”

சஞ்சு ஒரு நொடி யோசித்தாள்.

“Hmm… Black pant… light blue shirt.”

இந்து தலையசைத்தாள்.

“Perfect"

மைதிலி சங்கடத்துடன் அமைதியாக இருந்தாள். ஏதாவது சொன்னால்,

சஞ்சுவும் இந்துவும் கோபித்துக் கொள்வார்கள் என்று தெரியும்.

சஞ்சு அவளை தட்டி சொன்னாள்.

“சுட்கி… type பண்ணு.”

மைதிலி மெதுவாக keyboardஐ நோக்கி கைகளை வைத்தாள்.

சஞ்சு dictate செய்தாள்.

Sunshine_Girl:

"உண்மையிலே உனக்கு என்னை பிடிச்சிருந்தா நாளைக்கு காலேஜ்க்கு வரும்போது Black pant… light blue shirt போட்டுட்டு வா பார்க்கலாம்..."

டைப் பண்ணி விட்டு மைதிலி ஒரு நொடி தயங்கினாள். என்னடி யோசிக்கிற என்று இந்து என்டர் தட்ட போக, சஞ்சு அவளை தடுத்தாள்.

சஞ்சு: ஒரு நிமிஷம் வெயிட் பண்ணு. நாளைக்கு பாத்து இந்த காம்பினேஷன்ல நிறைய பேரு டிரஸ் பண்ணிட்டு வந்தா... என்ன பண்றது?

இந்து: பாயிண்ட்... வேற என்ன பண்ணலாம்? ப்ளூ பேண்ட் பிளாக் ஷர்ட்ன்னு மாத்திரலாமா

சஞ்சு: ரொம்ப காமெடியா இருக்கும். பாவம்! அவ்வளவு கஷ்டப்படுத்த கூடாது.

சஞ்சு இரண்டு விநாடி யோசித்தாள்.

பின்னர் அவள் முகத்தில் ஒரு சின்ன சிரிப்பு.

“Got it. Black pant… light blue shirt…அதோட right handல white sports wrist band போட்டுட்டு வர சொல்லு.”

புனே — மனோவின் அறை

திரையில் அந்த மெசேஜ் தோன்றியது.

ஒரு நொடி மனோ அதை மீண்டும் படித்தான்.

பின்னர் அவன் முகத்தில் மெதுவாக ஒரு புன்னகை பரவியது.

இதுவரை இருந்த சந்தேகம் அந்த ஒரு நொடியில் தெளிவானது.

அப்படின்னா…

நிச்சயமாக இந்த காலேஜ் தான். நான் தான் மனோன்னு confirm பண்ணிக்கிறதுக்காகதான் இப்படி வர சொல்லுறா.

அந்த எண்ணமே அவனுள் ஒரு குழந்தை மாதிரி உற்சாகத்தை எழுப்பியது.

அவன் உடனே keyboardஐ நோக்கி கைகளை நகர்த்தினான்.

Unknown_Soul:

"Ok… நான் வரேன்.

ஆனா… நீ யாருன்னு நான் எப்ப தெரிஞ்சிக்கிறது?"

இன்டர்நெட் சென்டர்

மெசேஜ் வந்தவுடன் சஞ்சுவும் இந்துவும் ஒரே நேரத்தில் திரையை நோக்கி முனைந்தனர்.

அவர்கள் இருவரும் அவசரமாக கிசுகிசுத்தார்கள்.

“இப்ப என்ன சொல்வது?”

“ ஆமாம் இல்லை இரண்டையுமே சொல்ல கூடாது. பொதுவா ஏதாவது ஒரு பதில் சொல்லலாம்..."

சிறிய டிஸ்கஷன்.

சில விநாடிகளில் ஒரு முடிவு.

சஞ்சு மெதுவாக சொன்னாள்.

“இப்படி அனுப்பு…”

மைதிலி டைப் செய்தாள்.

Sunshine_Girl:

"முதல்ல நீ யாருன்னு நான் தெரிஞ்சுக்கிறேன்…அதுக்கப்புறம் நான் யாருன்னு தெரிஞ்சுக்கலாம்."

மனோ அந்த மெசேஜை பார்த்தான்.

அவன் சிரித்தான்.

பின்னர் ஒரு யோசனை அவன் மனதில் தோன்றியது.

அவன் உடனே பதில் தட்டினான்.

Unknown_Soul:

"அப்படியில்லனா…

எனக்கு உன் phone நம்பராவது கொடு.

நேரில் கூட உன்னை பார்க்கணும்னு insist பண்ண மாட்டேன்.

உனக்கு எப்ப comfortableஆ இருக்குதோ அப்ப பார்க்கலாம்.

அவசரம் இல்ல."

இன்டர்நெட் சென்டர்

இந்த மெசேஜ் வந்தவுடன் —

மறுபடியும் அவசர ஆலோசனை.

இந்து மெதுவாக கேட்டாள்.

“நம்பர் கொடுத்தா… address கண்டுபிடிச்சிடுவானா?”

சஞ்சு உடனே தலையசைத்தாள்.

“வாய்ப்பே இல்லை. இவளுக்கு நான் கொடுத்த சிம்கார்டு நான் வாங்கியது கூட இல்ல. எங்க ஊர்ல ஒரு ரீடெய்லர் பத்து சிம் கார்டு வாங்கிட்டு வந்தான். அதுல எங்க வீட்ல நாலு சிம் வாங்கினாங்க... அதுல ஒன்னு தான் இது. அவன் எந்த address proof குடுத்திருக்கானோ யாருக்கு தெரியும். சோ… tension வேண்டாம்.”

இந்து யோசித்து விட்டு தலையசைத்தாள்.

மைதிலி இன்னும் சிறிது தயங்கினாள்.ஆனால் நண்பர்களின் அழுத்தம்.

அவள் மெதுவாக number type செய்தாள்..

Sunshine_Girl:

"9822054763"

அதன் கீழே இன்னொரு வரி—

" நம்பர் அனுப்புனதும் அடிக்கடி phone பண்ணாத…

எங்க வீட்டுல தெரிஞ்சா problem ஆயிரும். ஏதாவது முக்கியமான விஷயம் இருந்தா நானே call பண்ணுவேன். நீ sms மட்டும் பண்ணு… ok va?"

மெசேஜ் அனுப்பப்பட்டது.

புனே

திரையில் அந்த number தோன்றியவுடன் —

மனோ ஒரு நொடி நம்பவே முடியாமல் பார்த்தான்.

பின்னர் திடீரென்று அவன் chairயிலிருந்து எழுந்தான்.

“Hurray!”

உற்சாகத்தில் துள்ளி குதித்தான்.

அவன் சிரிப்பு அறை முழுக்க பரவியது.

இரண்டு நாட்களாக மனதை அழுத்திக் கொண்டிருந்த அந்த கனமான உணர்வு —

ஒரே நொடியில் காற்றாகி பறந்தது.

பத்து நிமிடத்திற்கு பிறகு,

சாட்டிங் விண்டோவை மூடிவிட்டு, கணினியை லாக்-அவுட் செய்தபோது மைதிலியின் விரல்கள் இன்னும் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன. மனதிற்குள் ஆயிரம் மின்னல்கள் ஒரே நேரத்தில் வெட்டியது போன்ற ஒரு திகைப்பு. அவள் மெல்ல கேபினை விட்டு வெளியே வந்தாள். இன்டர்நெட் சென்டரின் வாசலில் இந்துவும் சஞ்சுவும் அவளுக்காக காத்துக் கொண்டிருந்தனர்.

மூவரும் அந்தத் கட்டிடத்தின் முதல் மாடி வராண்டாவில் நின்றார்கள். மதியம் மூன்று மணி என்பதால் மாணவர்கள் நடமாட்டம் அவ்வளவாக இல்லை.

மைதிலி அவர்களைப் பார்த்து மிக அப்பாவியாக கேட்டாள்:

"ஒருவேளை... ஒருவேளை... நாளைக்கு அது நிஜமாவே மனோதான்னு தெரிஞ்சா, நான் என்ன பண்ணனும்?"

இந்து அவளை ஒரு கணம் வியப்புடன் பார்த்துவிட்டு, சிரித்தாள்.

"என்ன பண்ணனுமா? இவ்வளவு நாளா சேட்டிங்லயே பெரிய தாஜ்மஹாலை கட்டி வச்சுக்கிட்டு, இப்போ வந்து கேக்குறியே எங்கிட்ட என்ன பண்றதுன்னு? ரெண்டு நாளா மேடம் எதுக்காக மூஞ்சியைத் தூக்கி வைச்சிருந்தீங்க? அவன் பொய் சொல்லிட்டான், ஏமாத்திட்டான், நல்லவன்னு நினைச்சேன்... ஆனா இப்படி பண்ணிட்டான்னு எவ்வளவு வருத்தம்? சோறு கூட இறங்கலையே... நாங்க பார்த்துட்டு தானே இருந்தோம்!"

மைதிலியின் முகம் இன்னும் பரிதாபமாக மாறியது.

"இல்லை இந்து... நான் அதுக்காக கேக்கல. நான் ஏதோ என்னை மாதிரி சாதாரணமான ஒருத்தனா இருப்பானு நினைச்சு தான் பேசவே செஞ்சேன். அவன் இந்த அளவுக்கு காதல், கீதல்னு போவான்னு நான் கனவுல கூட நினைக்கல. கொஞ்சம் கொஞ்சமா எனக்கும் அவனை பிடிச்சுப் போச்சு... இது லவ்வான்னு கூட எனக்குத் தெரியல. ஆனா இப்போ அவன் மனோ தான்னு சொல்றதைப் பார்க்கும்போது... ஒருவேளை அது கன்ஃபார்ம் ஆயிடுச்சுனா நான் என்ன பண்ணட்டும்? எனக்குப் புரியவே இல்லை."

அவள் குரலில் திடீர் கவலை. அவர்களை விட்டு நடந்து சென்று, வரண்டா ரைலிங்கை பிடித்து முதுகு காட்டி நின்றாள்.

"அவரு எங்க... நான் எங்க? நீங்க எல்லாரும் அவர பெரிய காலேஜ் ஹீரோன்னு சொல்றீங்க. எல்லாரும் ஆகா ஓகோன்னு புகழ்றாங்க. நான் ஒரு சாதாரணப் பொண்ணு... அவரோட அந்தஸ்துக்கு பக்கத்துல நிக்க கூட எனக்குத் தகுதி கிடையாது."

மைதிலி தனது வறுமையையோ, கஷ்டங்களையோ நேரடியாக சொல்லவில்லை என்றாலும், அவளது ஆழ்மனதில் இருந்த அந்தத் தாழ்வு மனப்பான்மை வார்த்தைகளில் விஷமாக வழிந்தது. தனக்கும் அந்த 'ஹீரோ' பிம்பத்திற்கும் இடையே இருக்கும் இடைவெளி அவளை அச்சமூட்டியது.

இந்து அவள் அருகே சென்று முதுகை தட்டி, மோவாயை பிடித்து, முகத்தை திருப்பினாள்.

"உனக்கு என்னடி குறைச்சல்? நல்ல டஸ்கி ஸ்கின் டோன். லட்சணமான முகம்... கும்முனு வேற இருக்குற! என்ன, பணம் மட்டும் தானே இல்ல? அதுக்கு என்ன இப்போ?"

மைதிலி இன்னும் சமாதானம் அடையவில்லை. அவளது மனதுக்குள் ஒரு court session நடந்துகொண்டு இருந்தது. ஆதரவாகவும் எதிராகவும் வாக்குவாதங்கள்.

சஞ்சுவும் அருகே வந்து மைதிலியின் கையை ஆதரவாக பற்றி கொண்டாள்.

"சுட்கி... என் மனசுல தோணுறதை சொல்லட்டுமா? எங்க ரெண்டு பேருக்குமே லவ் லைஃப் இதுவரைக்கும் நல்லபடியா அமையல. ஃபுல்லா ஏமாற்றங்கள் தான். நியாயப்படி நீ வேற யாரையாவது லவ் பண்ற மாதிரி ஒரு சூழ்நிலை அமைஞ்சிருந்தா, 'லவ் பண்ணாத, சிங்கிளாவே இரு, ஒழுங்கா படிச்சு கேரியரை பாரு'ன்னு தான் நான் அட்வைஸ் பண்ணியிருப்பேன்."

சிறிது இடைவெளி விட்டு சஞ்சு தொடர்ந்தாள், "ஆனா எனக்கு என்ன தோணுதுன்னா... ஒருவேளை இது மனோவா இருந்துச்சுன்னா, அவனுக்குப் பின்னாடி ஆயிரம் பொண்ணுங்க சுத்தலாம். ஆனா உன்ன மாதிரி ஒருத்தி அவனுக்கு கிடைக்கவே மாட்டா. உன் அன்புல இருக்குற அந்த உண்மை அவனுக்கு தெரிஞ்சிருக்கு. அதனாலதான் உனக்காக ஏங்குறான். அதனால நீ தாராளமா இதை கன்சிடர் பண்ணலாம் மைதிலி."

மைதிலியும் சஞ்சுவின் கையை இறுகப் பற்றி கொண்டாள். கண்கள் பனித்தது.

மறுபக்கம் இந்துவும் சேர்ந்துகொண்டாள். "ஆமாடி... சஞ்சு சொல்றது சரிதான். அவன் அழகா, பெர்சனாலிட்டியா, பணக்காரனா, காலேஜ் ஹீரோவா இருக்கலாம். உன்கிட்ட அதெல்லாம் இல்லாம இருக்கலாம். ஆனா எங்களை பொறுத்தவரைக்கும் நீ தான் எங்களோட சிண்ட்ரெல்லா! இந்த சிண்ட்ரெல்லாவுக்கு ஏத்த ராஜகுமாரன் அவன் தான். சரி விடு. அதுக்குள்ள குழம்ப வேண்டாம். முதல்ல நாளைக்கு என்ன நடக்குதுன்னு பார்க்கலாம்."

"Lets see!" என்று சஞ்சு உற்சாகமாகச் சொன்னாள்.

மைதிலியின் குழம்பிய முகத்தையும், கலங்கிய கண்களையும் பார்த்த இருவரும், அவளை அப்படியே விட விரும்பவில்லை.

"ஏய்... இப்போ எதுக்கு இந்த மூஞ்சி? எல்லாம் நல்லாத்தான போயிட்டுருக்கு... சிரிடி!" என்று சொல்லி ஆளுக்கு ஒரு பக்கமாக அவளை கிச்சு கிச்சு மூட்டினார்கள்.

மைதிலி " Hey விடுங்க... விடுங்க!" என்று சிரித்தபடியே அவர்களிடம் இருந்து தப்பிக்க ஓடினாள். அவர்கள் உற்சாகமாக விரட்டினார்கள்.

அந்தப் பெரிய கட்டிடத்தின் வராண்டாவில் மூவரின் சிரிப்பு சத்தம் மட்டும் எதிரொலித்தது.

தொடரும்

This post was modified 5 days ago by Kavi Chandra

ReplyQuote

Kavi Chandra

(@kavi-chandra)

Member Admin

Joined: 1 year ago

Posts: 439

March 16, 2026 12:53 pm

"ராமனின் மோகனம் ஜானகி மந்திரம்..!!" கதையின் கருத்துக்களை கீழே உள்ள லிங்கில் சென்று பகிர்ந்து கொள்ளுங்கள்.

ஜானகி மந்திரம் - 17

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

This post was modified 8 hours ago by Kavi Chandra

ReplyQuote

Kavi Chandra

(@kavi-chandra)

Member Admin

Joined: 1 year ago

Posts: 439

March 21, 2026 2:17 pm

ஜானகி மந்திரம் 18

இரவு 10 மணி — லேடீஸ் ஹாஸ்டல்

ஹாஸ்டல் அந்த நேரத்தில் அமைதியாகி இருந்தது.

பல அறைகளில் லைட் குட் குட் நைட் சொல்லியிருக்க... சில அறைகளில் இன்னமும் லைட் வெளிச்சம் தெரிந்தது. சில வரண்டாக்களில் இருந்து கசியும் பேச்சு சத்தங்கள்..
தூரத்தில் எங்கோ ஒரு ரூமில் சிரிப்பு… மற்றொரு ரூமில் இருந்து இருமல் சத்தம், பல வராண்டாக்களில் அமைதி, இரவு வலுபெற்று கொண்டிருந்தது.

ஸ்ரேயா ஃப்ளோரின் வராண்டா ஓரத்தில் —

ஸ்ரேயா, சலோனி, பிரணவி மூவரும் நின்றிருந்தார்கள்.

காற்று லேசாக வீசியது.
ஆனா அந்த மூவரின் முகத்தில் மட்டும் டென்ஷன். அவர்களின் அட்மாஸ்பியரில் பெரிதாக அண்டர்ஸ்டாண்டிங், பாண்டிங், பாசிட்டிவ் வைப் எதுவுமே கிடையாது.

கடந்த சில நாட்களில் நடந்த விஷயங்கள் —

அவர்களது இமேஜை மோசமாக குலைத்துவிட்டது.

பார்ட்டியில் நடந்த சம்பவம்

நியூஸ் சேனல்கள் கிழித்தது…

காலேஜ் பிரின்ஸ்பால் ரெய்டு விட்டது…

மேனேஜ்மென்ட் வார்னிங்…

எல்லாம் சேர்ந்து —

DSG Girls என்ற பெயரே இப்போது ஒரு பிரச்சனையாக, சுமையாக மாறி இருந்தது.

பிரணவி திடீரென்று சிரித்தாள் — ஆனால் அது வேதனை கலந்த சிரிப்பு.

“DSG கேர்ள்ஸ்ன்னு எவ்வளவு கெத்தா சுத்திட்டு இருந்தோம்…ஒரே ஒரு பிரச்சனையில… இப்படி நம்ம கெத்தை கலைச்சிட்டாங்களே… காலேஜுக்கு கூட போக முடியல. இன்னைக்கு பிரின்சிபால் ரூமுக்கு எதோ போலீஸ் வந்துட்டு போனதா கேள்விப்பட்டேன்..."

சலோனி: “ ஏண்டி பயப்படுற? அவங்க வேற எதுக்காகவாவது வந்துருப்பாங்க. அதான் SRK Dad போலீஸ் தரப்பு பிரச்சனையை சால்வ் பண்ணிட்டாரே... இப்போ என்ன பிரச்சனைன்னா... நியூஸ் சேனல்களில் காலேஜ்களில் போதை பார்ட்டி கலாச்சாரம்ன்னு ஒரு நியூஸ் ஃப்யூச்சர் போட்டு கிழிச்சிட்டானுங்க.
அதனாலதான் நம்ம குரூப் பொண்ணுங்க கூட இப்ப நம்மள avoid பண்ணுறாங்க… ரூமுக்கு கூட வர்றதில்ல, பேசினா கூட நின்னு பேச மாட்டேங்கிறாங்க. புதுசா ஏதாவது பிரச்சனை ஆயிரபோகுதுன்னு பயம்.”

ஸ்ரேயா எதுவும் பேசாமல் மௌனமாக கேட்டுக் கொண்டிருக்க... அவள் தரப்பில் ரெஸ்பான்ஸ் இல்லாததால் இருவரும் தொடர்ந்தார்கள்.

பிரணவி ஸ்ரேயாவை நேராக பார்த்தபடி, “நம்ம பேரை இப்படி damage பண்ணிட்டாங்க… அந்த சஞ்சுவும் இந்துவும் தான் போன் பண்ணி விஷயத்தை escalate பண்ணியிருக்காங்கன்னு எனக்கு ஸ்ட்ராங்கா சந்தேகம்… நாங்க அந்த கருவாச்சிகிட்ட பேசும்போது அவ முழிச்ச முழியே சரியில்லை."

அவள் குரல் வெறுப்பில் கடினமானது.

“Properஆ பதிலடி கொடுக்கணும். குடுத்தே ஆகணும்... பாண்டியா கிட்ட சொல்லி, அவளுங்க ஹாஸ்டல விட்டு வெளியே வரும்போது நாலு தட்டு தட்ட சொல்லலாமா?"

சலோனி அதை ஆமோதிப்பது போல் தலையசைத்து,

“No... அது சரியா இருக்காது. பதிலடி கொடுக்கணும் தான் ஆனால் நேரடியாக கொடுக்க முடியாது. ஏற்கனவே இந்த இன்சிடெண்டுக்கு பிறகு Mano கூட உன்கிட்ட பேசவே இல்லல்ல SRK… அதனால பதிலடி கொடுக்கிறேன்ன்னு பிரச்சனைகள் பெருசாச்சின்னா அவ்வளவுதான் கலாசாயிரும்..."

ஸ்ரேயா முகத்தில் இப்போது தடுமாற்றம். அவளது அமைதி முன்னை விட இன்னும் கனமானது. அந்தத் தடுமாற்றம் மிகச் சிறியது, ஆனால் ஆழமானது. முகத்தில் எந்த உணர்ச்சியையும் அவள் கசியவிடவில்லை, ஆனால் அவளது கண்கள் ஒரு கணம் நிலைகுலைந்து தரை விரிசலை பார்த்தன. அந்தத் தடுமாற்றம் ஒரு மின்னல் போல வந்து மறைந்தது.

சலோனி: எத பண்ணாலும் அவளுங்க பண்ண மாதிரி அண்டர் கிரவுண்ட் வேலைதான் பண்ணனும். இருக்கிற பிரச்சினையில மனோ ஃப்ரெண்ட் சந்தீப் வேற text பண்ணி torture பண்ணிட்டு இருக்கான்… ஒரு நாளைக்கு 50 மெசேஜ் வருது.

பிரணவி சலிப்புடன் சொன்னாள்: எனக்கும் அது தான் பிரச்சனை. அந்த மணிஷ் ஓவரா பிகேவ் பண்றான்.
எல்லா sideலயும் problem…”

இருவரும் அவளை ஏத்தி விடுவது போல பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.

சஞ்சு மற்றும் இந்து - இவர்கள் இருவரும்தான் இந்த ஸ்கிரிப்ட்டின் டைரக்டர்கள் என்பது ஸ்ரேயாவுக்கு இப்போது தெளிவாக தெரிந்தது.

'மனோ தவிர்ப்பது ஒரு பக்கம் வலிக்கத்தான் செய்தது. ஆனால், அந்த வலியை விட, அதற்கு காரணமாக இருந்தவர்களை சைலண்டாக போட்டு பொழக்க வேண்டும் என்கிற வெறி அவளுக்குள் உருவானது.

அதே நேரம் — Room No: 143

அங்கேயும் அதே டிஸ்கஷன்.

ஆனா vibe — முற்றிலும் வேற.

அங்க டென்ஷன் இருந்தாலும் — அதுக்குள்ள energy, bonding, positive vibe இருந்தது.

மூவரும் படுக்கையில், தரையில், chairல — எங்க இடம் கிடைத்ததோ அங்கே உட்கார்ந்து இருந்தார்கள்.

இந்து: “அவங்க மைதிலி கிட்ட பேசின விதத்தை பார்த்தாலே புரியுது. நிச்சயமா நம்மள target பண்ணுவாங்க. அவங்க start பண்ணுறதுக்கு முன்னாடியே...நாம finish பண்ணணும். என்ன பண்ணலாம்?”

சஞ்சு கைகளை கோர்த்து சொடக்கு எடுத்து,

“யோசிப்போம்…. ஏற்கனவே அவங்க பெரிய சிக்கல்ல இருக்காங்க.. முதல்ல அதுலருந்து வெளில வரதுக்கு தான் முயற்சி பண்ணுவாங்க.. அதன் பிறகு தான் நம்மள டார்கெட் பண்ணலாம்... So, அவசரப்பட்டு எந்த wrong move-உம் எடுக்க வேண்டாம். Let's wait for the right moment."

இந்து: "இல்லடி... அவங்க செம கோவத்துல இருக்காங்க. இல்லன்னா மைதிலியை வழி மறிச்சி ஏன் அப்படி கேட்கணும்? கடைசி செமஸ்டர்...விஷயம் வெளியே தெரியக்கூடாது, பிரச்சனை வரக்கூடாதுன்னு நினைச்சா? எப்படி அவங்களுக்கு இந்த விஷயம் தெரிஞ்சது? எப்படி கரெக்டா மைதிலி கிட்ட வந்து கேட்டாங்க? really suspicious, எனக்கு என்னவோ சரியா படல!"

சஞ்சு: விஷயத்தை அவங்க கண்டுபிடிச்சு இருக்க மாட்டாங்க. ஹாஸ்டல்ல அவங்களுக்கு எதிராக இருக்கிறது நாமதான். நம்ம கூட இருக்கிறது மைதிலி. So அவளை தனியா புடிச்சு மிரட்டினா உண்மையை சொல்லிடுவாங்குற நம்பிக்கையில பிட்டு போட்டு பார்த்துருக்காங்க. மைதிலி சொல்லல. இவ்வளவுதான் நடந்திருக்கும். நீ ரொம்ப ஓவரா யோசிச்சு குழம்பாதே.

இந்து: இல்லடி, எனக்கு என்னவோ சம்திங் ராங்ன்னு தான் தோணுது.

சஞ்சு: ok அப்படின்னா ஏதாவது நல்ல ஐடியா இருந்தா நீயே சொல்லு.

இந்து: ஐடியா இருந்தா சொல்ல மாட்டேனா?

இருவரின் சம்பாஷணையிலும்
மைதிலி பங்கேற்கவில்லை.
அவள் mindல ஓடிக்கொண்டிருந்தது —ஒரே ஒரு விஷயம்.

“நாளைக்கு...அவன் வருவானா…?”

Black pant…

Light blue shirt…

White wrist band…"

அவள் கண்ணில் அந்த image. அந்த எண்ணமே அவளை வேற உலகத்துக்கு கொண்டு போயிருந்தது.

இந்து கவனித்தாள்.

“என்னடி சுட்கி… இவ்வளவு தீவிரமா யோசிக்கற?”

மைதிலி திடுக்கிட்டு திரும்பினாள்.

“ஒண்ணும் இல்ல…”

சொல்லிவிட்டு ஒரு சின்ன சிரிப்பை உதிர்த்தபடி அவள் தன்னை நிதர்சனத்திற்கு இழுத்துக்கொண்டாள்.

“நீங்க என்ன பேசிட்டு இருந்தீங்க?”

சஞ்சு: Arey yaar....இவ்வளவு நேரம் என்ன அரை தூக்கத்தில் இருந்தியா? நாங்க பேசுனத கவனிக்கலையா? DSG கேர்ள்ஸ்க்கு என்ன counter குடுக்கலாம்ன்னு பேசிட்டு இருந்தோம்...

ஒரு நொடி —

மைதிலி அமைதியாகி பின்னர் மெதுவாக ஆனால் உறுதியாக சொன்னாள்.

“அதுக்காக… நான் already ஒரு ஐடியா யோசிச்சுட்டேன்.”

இந்து & சஞ்சு — இருவரும் ஒரே நேரத்தில் அவளை பார்த்தார்கள்.

சஞ்சு ஆர்வமாக முன்னே வந்தாள்.

“என்ன சுட்கி?? இவ்வளவு பாஸ்ட்டா இருக்கியே? ஆப்டர்நூன் இன்டர்நெட் சென்டர் சம்பவத்தில் இருந்து நீ வெளியே வந்திருக்க மாட்டேன்னு நினைச்சேன்..."

இந்துவும் அவளுக்கு அருகே வந்து நின்றாள்.

“சொல்லு… என்ன ஐடியா?”

மைதிலி புன்னகைத்தபடி,

“இன்னைக்கு நம்ம காலேஜ் கேம்பஸ்க்கு…மூணு போலீஸ்காரங்க வந்திருந்தாங்க. பாத்தீங்களா?”

சஞ்சு உடனே தலையசைத்தாள்.

“ஆமா… நானும் கேள்விப்பட்டேன்…”

இந்து புருவம் உயர்த்தினாள்.

“அதுக்கென்ன? எதுக்காக வந்திருந்தாங்கன்னு தெரியுமா?”

மைதிலி: “நான் ஸ்காலர்ஷிப் கையெழுத்து வாங்க பிரின்சிபால் ரூமுக்கு போகும்போதுதான் பார்த்தேன்… அப்போ வாசலுக்கு வெளியே தான் நின்னுட்டு இருந்தேன். அவங்க ஏதோ ஒரு ஃபங்ஷனுக்காக நம்ம பிரின்சியை இன்வைட் பண்ண வந்திருக்காங்க..."

இந்து & சஞ்சு — கவனமாக கேட்டார்கள்.

“அதனால…?”

மைதிலியின் கண்களில் ஒரு சின்ன குறும்பு மின்னல்.

“இத வச்சு… ஒரு சின்ன game play பண்ணலாம். போலீஸ் எதுக்கு வந்தாங்கன்னு நம்ம காலேஜ் பசங்களுக்கு தெரியாது… தெரிஞ்சாலும், பிளேட்டை மாத்தி போட்டு அந்த DSG கேர்ள்ஸ்க்கு கொக்கி போடலாம். ஏற்கனவே இந்த பிரச்சனைக்கு அப்புறம் DSG கேர்ள்ஸ்ன்னா எல்லாரும் தலை தெறிக்க ஓட்றாங்க. அல்மோஸ்ட் மீதி பேர் எல்லாம் எஸ்கேப். ஸ்ரேயா கிட்ட இன்னும் ஒட்டிக்கிட்டு இருக்கிற அந்த ரெண்டு பேரையும் பிரிச்சிட்டா அவ தனி மரம் ஆயிருவா... அதுக்கப்புறம் அவ செல்லாக்காசு..."

இருவரும் ஆச்சரியமாக ஒருமித்த குரலில், எப்படி என்று கேட்க, மைதிலி சொல்ல ஆரம்பித்தாள்.

அதே இரவு — 10:45 PM

கண்டாலா – பாம்பே ஹைவே
காலாப்பூர்.

ஹைவேயின் இரைச்சலுக்கு மிக அருகில் இருந்தாலும், அந்த லோகாலிட்டி ஒரு தனித்தீவு போல அமைதியில் உறைந்திருந்தது. வரிசையாக நின்றிருந்த ரோ-ஹவுஸ்கள் நிலவொளியில் நீண்ட நிழல்களை தரை எங்கும் இறைத்திருந்தன.
தூரத்து சாலையில் சீறிப்பாயும் வாகனங்கள் சத்தம், ஒரு சீரான இடைவெளியில் அந்த மௌனத்தை கிழித்து போட்டது.

பாபியின் வீடு — அந்த டவுன்ஷிப்பின் நடுப்பகுதியில்.

வீட்டுக்குள் நிசப்தம்.

அம்மாவும் அப்பாவும் ஏற்கனவே தூங்கிவிட்டார்கள்.

ஹால் இருளில் உறங்கிக் கொண்டிருந்தது.
பாபியின் அறைக்கதவு இடுக்கிலிருந்து மட்டும் ட்யூப்லைட் ஒளிக்கீற்று ஹாலில் கசிந்தது.

அறைக்குள் ஒரு கனமான மர மேசை. அதன் மேல் ஆக்கிரமித்திருந்தது ஒரு பெரிய, பழுப்பு நிற CRT மானிட்டர். Windows XP டெஸ்க்டாப். இரவு 12 மணி வரை அவனுக்கு இதுதான் உலகம் - கேம்ஸ், சாட், படங்கள்.

சேரில் சாய்ந்து அமர்ந்திருந்த பாபியின் முகத்தில் மானிட்டரின் வெளிச்சம் பிரதிபலித்தது. அவன் கண்கள் திரையை ஊடுருவின.

திரையில் —

MSN Messenger

அதில் Mano ID — Offline.

அவன் மெதுவாக login window திறந்தான்.

User ID type பண்ணினான்.

Password…

முதல் முயற்சி — தவறு.

இரண்டாவது — தவறு.

அவன் நின்றான்.

மனோ எதை விரும்புவான்…?

எதை பாஸ்வேர்ட்டாக வைப்பான்? அவனுக்குப் பிடித்த அந்த பைக் மாடலா?

சட்டென ஒரு பொறி தட்ட, மீண்டும் டைப் செய்தான்.
Enter.

தவறு..

அவன் மீண்டும் வேறொன்றை type பண்ணினான்.

Enter.

ஒரு நொடி — திரை அமைதியாக நின்றது.

பிறகு —

Logged in.

பாபி நிம்மதி பெருமூச்சு விட்டான்.

Mano IDல login ஆனவுடன் பாபி நேராக chat historyக்குள் சென்றான்.

அங்கே வரிசையாகப் பெயர்கள். பல ஐடிக்கள். ஆனால், எல்லாவற்றையும் மீறி Sunshine_Girl என்ற பெயர் மட்டும் ஒரு விசித்திரமான ஈர்ப்புடன் நின்றது.
பாபி அந்த chat விண்டோவை திறந்தான்.

சாட்டிங்கை படிக்க நிமிடங்கள் நகர நகர... அவன் முகத்தில் இருந்த expression மாற ஆரம்பித்தது.

முதலில் ஒரு மெல்லிய கேலி சிரிப்புடன் படிக்க தொடங்கியவன், போகப் போக சிரிப்பு மறைந்து curiosity படர்ந்தது. அதைத்தொடர்ந்து குழப்பம், பின்னர் திகைப்பு.

முழுக்க ஒரு flowவாக — அந்த conversationஐ absorb பண்ணிக் கொண்டிருந்தான்.

ஒரே ஒரு விஷயம் மட்டும் தெளிவாயிற்று.

மனோ சும்மா time pass பண்ணவில்லை.

அவன் முழு மனசோட involve ஆயிட்டான்.

பாபி டென்ஷனில் நாற்காலியில் பின்னால் சாய்ந்தான்.

மனோ -
கல்லூரியின் ஹீரோ, பெண்கள் கூட்டத்தால் விரும்பப்படுபவன், யாரிடமும் பிடி கொடுக்காதவன் - ஆனால் இங்கே ஒரு முகம் தெரியாத பெண்ணிடம் இவ்வளவு பேசியிருக்கிறான். அந்த வரிகளில் தெரிந்த 'Depth' பாபியை திகைக்க வைத்தது.

நிஜத்தில் எவ்வளவோ options இருந்தும்—

ஏன் இந்த யாருக்கும் தெரியாத தொடர்பு?

அதுதான் அவனை இன்னும் அதிகமாக disturb பண்ணியது.

“எவ்ளோ பொண்ணுங்க அவனை சுத்துறாங்க…அவங்களல்லாம் விட்டுட்டு ஏன் இப்படி?…

அவன் மோவாயை பலமாகத் தேய்த்தபடி,

"என்னடா இது... லூசா நீ?" அவன் குரல் அந்த அமைதியான அறையில் ஒலித்தது.

அவனுக்கு தெரிந்த மனோ வேறு. கேம்பஸில் நுழையும்போதே செம மாஸாக வருவான். அந்த ஸ்டைலான நடை, அளந்து பேசும் கம்பீரம், எதற்கும் கலங்காத அபாரமான கான்பிடன்ஸ்... எத்தனையோ பெண்கள் அவன் ஒரு பார்வைக்காக காத்திருப்பார்கள். அவன் ஒரு 'கிளாசிக் ஹீரோ'.
ஆனால், இங்கே இந்த MSN விண்டோவில் தெரிவது அந்த பிம்பம் இல்லை; அவனின் பலவீனம் தெரிகிறது.

பாபி மீண்டும் ஒருமுறை — ஆரம்பத்திலிருந்து முடிவு வரை அந்த சேட்களை ஸ்க்ரோல் செய்தான். ஒவ்வொரு வரியும் மனோவின் பிம்பத்தை உடைத்து சிதறடித்தது. நேரம் ஓடுவதை பற்றிய உணர்வே அவனுக்கு இல்லை.

ஒரு இடத்தில் மனோ டைப் செய்திருந்தான்:

"இங்க சுத்தி இருக்கிற பொண்ணுங்களுக்கு என் மேல இருக்கிற கிரேஸ்... அது என்னோட பணத்துக்கும், அழகுக்கும், வெற்றிகளுக்கும் கிடைக்குற அட்டென்ஷன். நிஜமான மனோ யாருன்னு யாருக்குமே தெரியாது... அவங்களுக்கு தெரிஞ்சுக்க விருப்பமும் இல்லை. ஐ ஆம் ஜஸ்ட் எ ஷோ பீஸ் ஹியர்..."

பாபிக்குத் தூக்கி வாரிப் போட்டது. தன் நண்பன் மனோவா இப்படிப் புலம்பி இருக்கிறான்?

அடுத்த சில வரிகளில் அவனது ஏக்கம் இன்னும் அப்பட்டமாக தெரிந்தது.

"உன் கூடப் பேசும்போது மட்டும்தான் நான் 'நடிக்காம' இருக்கேன் சன்ஷைன்... மத்தவங்க முன்னாடி நான் போட்டுட்டு இருக்கிற அந்த 'ஸ்மார்ட் & கூல்' மாஸ்க் எனக்கு மூச்சு முட்டுது. ப்ளீஸ்... என்னை விட்டுப் போயிடாதே."

பாபி தன் தலையை இரு கைகளாலும் பிடித்துக்கொண்டான். இவ்வளவு தூரம் ஒரு முகம் தெரியாத பெண்ணிடம் தன் ரகசிய அறைக்கதவை திறந்து வைத்திருக்கிறான். மனோ - அழகானவன், அறிவானவன், எதையும் சாதிக்கக் கூடியவன். அவன் ஏன் இவ்வளவு பாதுகாப்பற்ற உணர்வுடன் (Insecure) முகம் தெரியாத, பெயர் தெரியாத ஐடி யிடம் கெஞ்ச வேண்டும்?

பாபிக்கு ஒரு பக்கம் ஆச்சரியமாகவும், மறுபக்கம் பயமாகவும் இருந்தது. கான்பிடென்ட்டான ஒருவன் எமோஷனலாக ஒருவரிடம் சரணடையும்போது, அது எவ்வளவு ஆபத்தானது என்பது அவனுக்கு தெரியும்.

பாபி அமைதியாக யோசித்தாலும்
அந்த அமைதிக்குள் —
restlessness மெதுவாக ஊற ஆரம்பித்தது.

“இது சரியா…?”

அவன் தன்னிடமே மெதுவாக கேட்டான்.

அவன் ஆன்லைன்ல chat பண்ணாதவனில்லை. அவனுக்கும் plenty of contacts இருந்தது.

Casual talks… flirting… timepass…

இதெல்லாம் அவனுக்கு புதியது இல்லை. சேட்டிங்கில் என்னென்ன பண்ணனும், எப்படி சீன் போடணும், எப்படி பில்டப் பண்ணனும், எப்படி கொக்கி போடணும், எல்லாமே அவனுக்கு கைவந்த கலை...

ஆனா — மனோ விஷயம் வேறாக இருக்கிறது.

ஊர் பெயர் முகம் தெரியாத ஒரு பெண். ஒரே ஒரு ஐடி மட்டும் தான் மனோவுக்கு தெரியும்!

அதற்குள் இவ்வளவு depth… அனுப்பியிருக்கும் மெசேஜ்களில் வெளிப்பட்ட மனோவின் முகம் பாபிக்கு புதிதாக இருந்தாலும், அதில் இதுவரை யாருக்கும் தெரியாத உண்மைகள் இருக்கிறதே!

எப்பவுமே கான்ஃபிடண்டாக, எப்பவுமே controlல இருக்கும் type தான் மனோ. இப்போ இவ்வளவு emotionally involved ஆகிறானா…?

Why???? அது தான் பாபிக்கு புரியவில்லை.

FAKE ஐடியாக இருந்தால் பரவாயில்லை, சாட்டிங்கோடு முடிந்துவிடும். ஒருவேளை அவனை யாராவது டார்கெட் செய்து இருந்தால்? மனோவுக்கு எவ்வளவோ பெண்கள் ப்ரொபோஸ் செய்திருக்கிறார்கள், No என்று தன்மையாகத்தான் ரிஜெக்ட் செய்திருக்கிறான். அவர்கள் யாராவது ஒருத்தர் பழி வாங்குவதற்காக Fake idயில் சாட் பண்ணி, அவனை மனசை கலைத்துக் கொண்டு இருந்தால், என்ன பண்ணுவது?

பாபிக்கு யோசித்து யோசித்து மண்டை குழம்பியது.

'ஒருவேளை இது நிஜமான ஐடியாகவே இருக்கட்டும். ஆனா அந்தப் பொண்ணு நிஜத்துல ஒரு டோங்கிரா பிகராக இருந்துட்டா? ஆன்லைன்ல இதெல்லாம் சகஜம்தானே... மூஞ்சை காட்டாம ஐடி மட்டும் மாடர்னா வச்சுக்கிட்டு வார்த்தையாலேயே வசியப்படுத்துவாங்க. மனோ இப்போ அவளை ஒரு 'தேவதை' மாதிரி கற்பனை செஞ்சுட்டு இருக்கான். நாளைக்கு நேர்ல பார்க்கும்போது அவளோட லுக் அவன் எதிர்பார்ப்புக்கு கொஞ்சம் கூட சம்பந்தம் இல்லாம இருந்துட்டா... மனோ எவ்ளோ நொறுங்கிப் போவான்?'

பாபி டென்ஷனில் தலையைக் கோதிக் கொண்டான்.

மனோ வருத்தப்படுவது ஒரு பக்கம் இருக்கட்டும், ஆனால் அதற்குப் பின்னால் இருக்கும் ஆபத்து அவனுக்குப் புரிந்தது.

'மனோ... நீ எவ்ளோ பொண்ணுங்களை ரிஜெக்ட் பண்ணியிருப்ப? உன் ஒரு பார்வைக்காக ஏங்கிட்டு இருந்த அத்தனை பேரையும் just like thatனு தாண்டி வந்தவன் நீ. இப்போ விஷயம் தெரிஞ்சா அவங்களெல்லாம் கைகொட்டி சிரிப்பாங்களேடா!'

'இவ்வளவு பில்டப் கொடுத்த மனோ, கடைசில ஒரு மொக்க பீஸ்கிட்டப் போய் விழுந்துட்டானே'ன்னு எல்லாரும் கேலி பண்ணுவாங்களே... அந்த அவமானத்தை உன்னால தாங்க முடியுமா?"

கல்லூரியின் 'ரொமான்டிக் ஹீரோ' ஒரு நகைச்சுவை பொருளாக மாறுவதை அவனால் கற்பனை கூட செய்ய முடியவில்லை.

மனோ... முட்டாள்தனமாக தன் மொத்த ஜாதகத்தையும் அங்கே கொட்டி வைத்திருந்தான். தன் பெயர், காலேஜ், தான் ஓட்டும் பைக் மாடல் என அத்தனையையும் அந்த பெண் கேட்காமலேயே உளறி தீர்த்திருந்தான்.
ஆனால், அந்தப் பக்கம்?
பாபிக்கு ஒரு நிமிடம் திகைப்பாக இருந்தது. அந்த Sunshine_Girl ஒரு இடத்தில் கூடத் தன்னைப் பற்றிய நேரடித் தகவலை சொல்லவில்லை. அவள் எங்கே இருக்கிறாள், என்ன படிக்கிறாள், அவளது நிஜப் பெயர் என்ன... எதுவுமே இல்லை. அவள் ஒரு நிழலை போல தப்பித்துக் கொண்டே இருந்தாள்.

மனோவின் தொடர்ச்சியான கெஞ்சல்களுக்குப் பிறகு, ஒரு கட்டத்தில் அவள் மொபைல் எண்ணை பதிவிட்டிருந்தாள்.

Bhenchod!!!!.... இது போதும்!

பாபி அந்த எண்களை குறித்துக் கொண்டு சட்டென்று எழும்பி நின்றான். அவன் எழுந்த வேகம் தாங்காமல் நாற்காலி சர்ரென்று பின்னால் சென்றது.

அவன் மோவாயை மெல்ல தடவியபடி ஒரு மெல்லிய, தீர்மானமான புன்னகையை உதிர்த்தான்.

பின்னர்,

"My dear sunshine girl !!!!உன்னைக் கண்டுபிடிக்காம விடமாட்டேன். நீ உண்மையா, பொய்யா, முகமூடி போட்டுருக்கியா, எல்லாத்தையும் தெரிஞ்சுக்கிறேன்... நீ உண்மையாவே என் நண்பனோட காதலுக்கு தகுதியானவளா... இல்ல, அவன் எமோஷன்ஸை வச்சு விளையாடுறியான்னு சீக்கிரமே தெரிஞ்சுக்கிறேன் ..."

பாபியின் உதடுகள் முணுமுணுத்தன.

சவுண்ட் வரவில்லையே தவிர, ரவுண்டு கட்டி அடிக்க போகும் உறுதி தெரிந்தது.

தொடரும்

This post was modified 8 hours ago by Kavi Chandra

ReplyQuote

Kavi Chandra

(@kavi-chandra)

Member Admin

Joined: 1 year ago

Posts: 439

March 21, 2026 2:19 pm

ஜானகி மந்திரம் 18 A

மறுநாள் காலை.

9.45 AM

காலேஜ் மெயின் கேட்டை தாண்டி —

மனோவின் டுகாட்டி பைக் வேகமாக உள்ளே நுழைந்தது.

Black pant.

Light blue shirt.

Right handல white sports wrist band.

அந்த combination — அவனை வித்தியாசமாக காட்டியது. எப்போதும் நவீனமான, ட்ரெண்டியான உடைகளில் வலம் வருபவன், இன்று ஒரு பக்கா எக்ஸிக்யூட்டிவ் தோரணையில் வந்தது அங்கிருந்தவர்களுக்கு ஆச்சரியத்தை அளித்தது.

ஆக்சிலரேட்டரை அவன் முறுக்கிய விதம், இன்ஜின் சத்தம் காற்றை கிழித்துக்கொண்டு முன்னேறியது. கல்லூரி சாலையில் நடந்து கொண்டிருந்த மாணவர்கள், அவன் வருகையை உணர்ந்த மாத்திரத்திலேயே ஒரு 'ரிப்ளெக்ஸ்' போல தானாகவே விலகி வழிவிட்டார்கள். பேசிக்கொண்டிருந்தவர்கள் பேச்சை நிறுத்தினார்கள்; சிரித்துக் கொண்டிருந்தவர்களின் இதழ்கள் பாதியிலேயே உறைந்தன.

வேகம் குறையவில்லை, ஆனால் அவனது கண்ட்ரோல் எப்போதும் போல மிகத் துல்லியமாக இருந்தது. பார்க்கிங் ஏரியாவிற்குள் நுழைந்தவன், தனக்கே உரித்தான அந்த பிரத்யேக இடத்தில் பைக்கை ‘பெர்ஃபெக்ட்’ ஆக நிறுத்தினான்.

இன்ஜின் ஆப் செய்யப்பட்டது.

ஒரு நொடி... நிசப்தம்.

பின்னர், அவன் காலை பின்பக்கமாக விசிறி பைக்கிலிருந்து கீழே இறங்கினான். சைடு மிரரைப் பார்த்தபடியே, காற்றில் கலைந்திருந்த தனது முடியைக் கையால் கோதி சரிசெய்தான்.

இன்று அவன் கண்களை மறைக்கக் கூலர்ஸ் இல்லை.

கண்களில் வழக்கமான அந்தத் தெளிவோ, கூர்மையோ இன்று மிஸ்ஸிங்.

அதற்குப் பதில், அவன் விழிகள் அலைபாய்ந்து கொண்டிருந்தன.

பார்க்கிங்கிலிருந்து வெளியே வந்து நடக்கத் தொடங்கியபோது, அவனது நடை இன்று வழக்கமானதாக இல்லை. எப்போதும் நேர்கொண்ட பார்வையோடு, அவனை நோக்கி வரும் விஷ்களை தலையசைத்து கலெக்ட் செய்து கொண்டே ‘கான்ஃபிடென்ட்’ ஆக நடப்பவன், இன்று ஒவ்வொரு மூலையையும், ஒவ்வொரு கூட்டத்தையும் உற்றுப் பார்த்துக் கொண்டே நடந்தான்.

தன்னை இந்த உடையில் வரச் சொன்ன அந்த ‘சன் ஷைன் கேர்ள்’ யார்? அந்த மெசேஜுக்கு பின்னால் ஒளிந்திருக்கும் முகம் எது? ஒவ்வொரு மாணவியை கடக்கும்போதும், அவனது கண்கள் அனிச்சையாகத் தேடின.

“யார் அவள்? இப்போது எங்கே நின்று என்னை கவனித்துக் கொண்டிருப்பாளோ?” என்ற கேள்வி அவனை உள்ளுக்குள் அரித்துக் கொண்டிருந்தது.

அவனைப் பார்த்த மாணவர்கள் தங்களுக்குள் ஆச்சரியமாக முணுமுணுத்தனர்.

“என்னடா நடக்குது? மனோ இன்னைக்கு என்ன எல்லாரையும் சுத்தி சுத்திப் பார்த்துக்கிட்டே நடக்கிறான்?”

“வழக்கமா அவன் யாரையுமே கண்டுக்க மாட்டானே... இன்னைக்கு என்ன புதுசா இருக்கு?”

மெயின் பில்டிங் வராண்டாவில் நின்று கொண்டிருந்த மாணவிகள் கூட்டத்தைக் கடக்கும்போது, அவன் கண்கள் அவர்கள் ஒவ்வொருவர் முகத்தையும் ஒரு கணம் அளவெடுத்தன. அவனது இந்தத் தேடல் நிறைந்த பார்வை, அங்கிருந்த மாணவிகளுக்கு புதுவிதமான பதற்றத்தையும், ஆர்வத்தையும் தந்தது.

பெண்கள் கூட்டத்துடன் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த...

சஞ்சு.

இந்து.

மைதிலி.

மூவரும் — பேசவில்லை.

சுற்றிலும் மாணவிகளின் சலசலப்பு இருந்தும், சஞ்சு, இந்து, மைதிலி ஆகிய மூவருக்கும் அந்த உலகம் அப்படியே 'மியூட்' செய்யப்பட்டது போல் இருந்தது.

சஞ்சுவின் முகத்தில் —

அதிர்ச்சி.

இந்துவின் முகத்தில் —

நம்பிக்கையற்ற அதிர்ச்சி.

சஞ்சு: இந்து... இது... இது கனவு இல்லையே? நாம சொன்ன அதே கலர்... அதே ரிஸ்ட் பேண்ட்... இது... இது நிஜமாவே காலேஜ் ஹீரோ மனோ தானா?"

அவளது குரல் கிசுகிசுப்பாகக் கூட வரவில்லை, ஒரு நடுக்கமாகத்தான் வெளிப்பட்டது.

இந்து: "நம்ப முடியல சஞ்சு... முகம் தெரியாத ஒருத்திக்காக, அவ சொன்ன ஒத்தை வார்த்தைக்காக டோட்டலா காஸ்ட்யூம் சேஞ்ச் பண்ணிட்டு வருவான்னு நான் எதிர்பார்க்கவே இல்லை. அதுவும் மனோ அப்படிப்பட்ட ஆளு இல்ல. ஒருவேளை உண்மையா தான் லவ் பண்றானா?

மைதிலிக்கு மட்டும் திகைப்பு, இருந்தாலும் அவனை எங்கேயோ பார்த்தது போன்ற ஒரு நினைவு, எங்கே என்று தான் சட்டென்று ஞாபகத்துக்கு வரவில்லை.

காற்றோடு கலந்து வந்த அந்த 'Azzaro Visit' சென்ட்டின் நறுமணம் மைதிலியின் நாசியைத் தாக்கியது. அந்த மணம்... அவளது மூளைக்குள் ஒரு மின்னல் வெட்டை நிகழ்த்தியது.

காட்சிகள் ஒவ்வொன்றாக 'கட்-ஷாட்'களில் தெறித்து விழுந்தன.

நெட் சென்டரில் அவளை இடித்து விட்டு சென்ற உருவம், காபி ஷாப்பில் அவளிடம் சாரி கேட்டது... அவனேதான்...

அப்போதும் அதே நடை... அதே தலைமுடி... அதே பாடி லாங்குவேஜ்... ஆனால் மங்கலாக தெரிந்த அந்த பிம்பம் இப்போது 'ஹை-டெபனிஷன்' தெளிவோடு கண்முன்னே!

மைதிலிக்குத் தலை சுற்றியது.

'Unknown_Soul' ஒரு சாதாரணப் பையனாக இருப்பான், அவனோடு தன் வறுமையை பகிர்ந்து கொள்ளலாம் என்று நினைத்தவளுக்கு, இப்போது கண்முன் நிற்பது ஒரு எட்டாத உயரத்தில் இருக்கும் இமயம் என்பது புரிந்தது.

மெயின் பில்டிங்கை கடந்து அவன் உள்ளே சென்ற போது, ஒரு நொடி அவன் பார்வை அந்தத் தூணோரம் திரும்பியது. மைதிலி சட்டென்று தூணின் பின்னால் மறைந்து கொண்டாள். அவளது இதயம் ஒரு பறவையின் சிறகை போல அடித்துக் கொண்டது.

"இவ்வளவு அழகானவனா அவன்? இவ்வளவு செல்வாக்கு உள்ளவனா? நான்... ஒரு சாதாரண வேலைக்காரியின் மகள், எனக்கும் இவனுக்கும் டபுள் ஏணி வைத்தால் கூட எட்டாதே?"

அந்த நொடியில், மகிழ்ச்சியை விட ஒரு பெரிய 'பயம்' மைதிலியை ஆட்கொண்டது. தான் ஆசைப்பட்டது ஒரு சிறிய தீபத்தை, ஆனால் இப்போது தன் முன்னே நிற்பதோ ஒரு காட்டுத்தீ!

மைதிலி பேச்சு மூச்சற்று நிற்பதை பார்த்ததும்,

இந்து மற்ற இருவரிடமும், "இங்கே எதுவும் பேச வேண்டாம். தனியா போய் பேசிக்கலாம்" என்று கிசுகிசுக்க, மூவரும் அங்கிருந்து நகர்ந்தார்கள்.

மனோ Computer Science blockக்குள் நுழைந்தான்.

Second floor வராண்டா.

அங்கே நின்று பேசிக் கொண்டிருந்த சிக்கி, மனிஷ், பிரேம், சந்தீப் மற்றும் பாபி

அவனை பார்த்தார்கள்.

பாபியை தவிர மற்றவர்கள் அனைவருக்கும் திகைப்பு.

சந்தீப்: என்னடா நடக்குது இங்க?

மனிஷ்: வழக்கமா பாம்பே மாடல் மாதிரி ஸ்டைலான காஸ்ட்யூம்ஸ்ல வருவான், இன்னைக்கு ஐடி எக்ஸிக்யூட்டிவ் மாதிரி வந்திருக்கான்!

பாபிக்கு விஷயம் தெரிந்தாலும் வெளியே காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

சிக்கி அவனை கீழிருந்து மேலே வரை பார்த்தான்.

“இவன் இந்த மாதிரி dressல வந்ததே கிடையாதே... சம்திங் இஸ் சாங்…?”

பிரேம்: என்ன சொன்ன?

சிக்கி சுதாரித்து, "கன்பியுஷன்ல தப்பா சொல்லிட்டேன்... சம்திங் இஸ் ராங்.."

சந்தீப் மனோவை பார்த்து: இன்னைக்கு ஏதாவது ஸ்பெஷலா? என்று கேட்க

மனோ —

அவர்களை பார்த்து சின்ன புன்னகை.

Same confident smile.

ஆனா —

அந்தப் புன்னகைக்குள் ரகசியம் இருப்பது அவர்களுக்கு தெரியாது.

திடீரென்று —

ஒரு பலமான ஹார்ன் சத்தம்!

அந்தச் சத்தம் மைதிலியின் 2003-ம் ஆண்டு நினைவலைகளை சுக்குநூறாக உடைத்தது.

நிசப்தமான அந்தப் பழைய கல்லூரி வராண்டா மறைந்து, இப்போது இரைச்சல் மிகுந்த மும்பை மாநகரத்தின் டிராஃபிக் அவள் கண்முன்னே விரிந்தது.

மைதிலி தன் கண்களை மெல்லத் திறந்து சிமிட்டினாள். ஜன்னல் வழியாகப் பார்த்தபோது, அந்தேரி மேம்பாலத்தின் மேல் வாகனங்கள் எறும்புகளைப் போல ஊர்ந்து கொண்டிருந்தன. ஏசியின் குளிர்ச்சியையும் மீறி, அவளது நெற்றியில் மெல்லிய வியர்வைத் துளிகள் அரும்பியிருந்தன.

அந்த 'Azzaro Visit' சென்ட்டின் மணம் இன்னும் அவளது நாசியில் தங்கியிருப்பது போன்ற ஒரு பிரமை.

கேப் டிரைவர் எரிச்சலுடன் ஸ்டீயரிங்கில் தாளம் போட்டபடி, "மேடம்... இந்த டிராஃபிக்ல போனா இன்னும் ஒரு மணி நேரமாகும். உங்களுக்கு ஓகேதானே?" என்று மிரரில் பார்த்து ஹிந்தியில் கேட்டார்.

மைதிலி ஓகே என்று தலையசைத்தாள்.

தொடரும்

This post was modified 8 hours ago 2 times by Kavi Chandra

ReplyQuote

Kavi Chandra

(@kavi-chandra)

Member Admin

Joined: 1 year ago

Posts: 439

March 21, 2026 2:56 pm

ஜானகி மந்திரம் - 18 & 18 A

https://kavichandranovels.com/community/topicid/636/

ReplyQuote

Page 2 / 2 Prev

Forum Jump:

Previous Topic

Currently viewing this topic 1 guest.

About Me

ராமனின் மோகனம் ஜானகி மந்திரம்

Super Globals

Options and Features