About Me
I’m Kavi Chandra. Over the years, I’ve been fortunate to write 26 books and 45 short stories. Writing has always been my way to connect with people, sharing emotions and experiences. I’m grateful for every reader who enjoys my work.
All rights reserved. No part of this publication may be reproduced, distributed, or transmitted in any form or by any means, including photocopying, recording, or other electronic or mechanical methods, without the prior written permission of the publisher, except for brief quotations used in critical reviews and certain other non-commercial uses permitted by copyright law.
Topic starter
January 7, 2026 7:19 pm
ஜானகி மந்திரம் 1
முன்குறிப்பு:
2000 வருடங்களின் ஆரம்ப காலகட்டத்தில் நான் மும்பையில் இருக்கும் போது, என் நண்பன் மூலமாக கேள்விப்பட்ட கதை. அந்த உண்மை கதையில் கற்பனை முலாம் பூசி இருக்கிறேன்.
25 வருடங்களுக்கு முன்னால், உண்மையான காதல்கள் உயிரோடு இருந்த காலகட்டத்தில் நடந்த கதை என்பதை ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
இப்போதைய காலகட்டங்களில், நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் (பெரும்பான்மையான) உருட்டு காதல்களை மனதில் வைத்து படித்து cringeசாக தோன்றினால், நிர்வாகம் பொறுப்பல்ல...
2010, March 30
மும்பை சாண்டா குரூஸ் டொமஸ்டிக் ஏர்போர்ட்டில், பெங்களூரில் இருந்து வந்த ஸ்பைஸ் ஜெட் விமானம் தரையிறங்கி கொண்டிருந்தது. விமானம் தரையை தொட்டு ஓடி, திரும்பி, வேகம் குறைந்து நின்றதும், மைதிலி ஒரு பெருமூச்சை ரிலீஸ் செய்தாள். அவள் டைம் பார்க்கும் ரிஸ்டு வாட்சில், நாமும் எட்டிப் பார்த்தால், மணி இரவு 7:10. ஜன்னல் வழியே விமான நிலைய கட்டிடங்களும், அதன் கண்ணாடி சுவர்களும் நிறம் நிறமாய் தெரிந்தது.
விமான பயணம் உண்மையிலேயே செம போர். பஸ் ட்ரைனாவது பரவாயில்லை. வயல்கள், வேலை செய்யும் விவசாயிகள், நீர் நிலைகள், தூரத்தில் தெரியும் மலைகள், தோப்புகள், செடி கொடிகள், கிராமங்கள், நகரங்கள், வீடுகள், குடிசைகள், சாலைகள், கையாட்டி சிரிக்கும்
குதூகலக் குழந்தைகள்,
வெட்கத்தை அலசிக் காயப்போடும்
குளத்தங்கரை குயில்கள்
என ஜன்னல் வழி
இயற்கையின் வண்ணங்களுடன்
ஓவியக் கண்காட்சி! எவ்வளவு முறை பயணம் செய்தாலும் சலிக்காது.
விமான பயணத்தில்,
வானம், மேகம், கடல்.. முதல் பயணத்தில் தெரியும் ஆச்சரியம் அதன் பிறகு சத்தியமாக இருக்காது.
ஏர் ஹோஸ்டஸ்களின் செயற்கை புன்னகை, உப்பு சப்பில்லாத உணவு, இயந்திரத்தனமான முகங்கள், பிடிக்காத மேத்ஸ் கிளாசில் இருப்பது போல் வெறுப்படிக்கும் இறுக்கம்.
இன்னொரு தரம் என்ன ஆனாலும் சரி, பிளைட் ட்ராவலை தவிர்க்க வேண்டும்.
முதுகில் படியை தாங்கிய வேன் ஒன்று விமானத்தின் கதவருகே சென்று படியை பொருத்திக்கொள்ள, கதவு திறந்தது, எல்லோரும் படிக்கட்டு வழியாக ரன்வேயில் இறங்க, ஏழாவதாக மைதிலி படிக்கட்டுகளில் இறங்கும்போது, மும்பை ஆகாயத்தை பார்த்தாள். மனசில் வார்த்தையில் வடிக்க முடியாத பாரம். தொண்டையை ஏதோ ஒரு இரும்பு கரம் கவ்வ, உள்ளுக்குள் சொல்ல முடியாத உணக்கம் தோன்றி மறைந்தது.
காலம் எல்லா காயங்களையும் ஆற்றும் என்று சொல்வார்கள், ஆனால் அந்த கோட்பாட்டை சோதிக்கும் அளவுக்கு, நாம் நீண்ட காலம் வாழ்வதில்லை. ஒருவேளை காலம் எல்லா காயங்களை ஆற்றினாலும், காயங்கள் ஏற்படுத்திய தழும்புகளை நிச்சயமாக அழிக்காது.
மறுபடியும் ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றிவிட்டு, லௌன்ஜை நோக்கி சென்றாள். மெருன் நிற சுடிதார், எம்பிராய்டரி வேலைப்பாடு நிறைந்த துப்பட்டா, ரவிவர்மா ஓவிய பெண்களைப் போல், கூந்தல் பின்புறமாக பிரிந்து இருந்தது.
மும்பை விமான நிலையம் மின்சார அபிஷேகத்தில் மின்னியது. லௌன்ஜில், ஆரஞ்சு வர்ண பாலிமர் நாற்காலிகளில் கசங்கல் இல்லாத உடை அணிந்தவர்கள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள், நின்றிருந்தார்கள், சின்ன சின்ன குழுக்களாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னர் சர்க்யூட் டெலிவிஷன்களில் விமானங்கள் பற்றிய செய்திகள் கம்ப்யூட்டர் எழுத்துகளாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. விமானங்கள் வருவதையும் போவதையும் ஒரு ஐஸ்கிரீம் குரல் அறிவித்துக் கொண்டிருந்தது.
டைட் டி-ஷர்ட் ஜீன்ஸில் சென்ற ஒரு பெண்ணை, கூலிங் கிளாஸ் இளைஞர்கள் குரூப் பார்க்காதது போல் பார்த்தார்கள். யாரோ யாருடைய கைகளையோ பிடித்து குலுக்கினார்கள், யாரோ யாரையோ கட்டிப்பிடித்தார்கள். யாரோ சிரிக்கிறார்கள், யாரோ சிரிக்க வைக்கிறார்கள், ஒரு குழந்தை அழுகிறது, ஒரு தாய் சமாதானப்படுத்துகிறாள், மாலையுடன் ஒரு சிறிய கூட்டம் காத்திருந்தது. ட்ராலிகளில் பெட்டிகளை வைத்து தள்ளிக்கொண்டு சென்றார்கள்.
சுழலும் தடத்தில் பெட்டிகளுக்காக மைதிலி காத்திருந்தாள்.
பெங்களூரு டெக்னோநெட் ஆபீஸ் ட்ரெய்னிங் டிபார்ட்மென்ட் மேனேஜராக இருக்கிறாள். வருடத்திற்கு ஒருமுறை இந்தியாவில் இருக்கும் 10 பிரான்ச் ஆஃபீஸை சேர்ந்த மேனேஜரியல் லெவல் ஆபீஸர்களுக்கு செமினார் cum ஒர்க்ஷாப் மும்பை ஹெட் ஆஃபீஸில் நடக்கும். அதில் கலந்து கொண்டு ஒரு ஸ்பீச் கொடுப்பதற்காகவும், அதன் பிறகு, UK அக்கவுண்ட் ப்ராஜெக்ட் onsite வாய்ப்பு அவளுக்கு கிடைத்திருப்பதால்,
அப்படியே லண்டன் செல்ல இருப்பதாலும் தான் இந்த பயணம்.
போனை உயிர்ப்பித்து, ஹெட் ஆபீஸ் அட்மின் டிபார்ட்மெண்ட்க்கு அவள் வந்து சேர்ந்த தகவலை தெரிவித்தாள். அவள் தங்குவதற்காக ரூம் புக் செய்யப்பட்டிருந்த ஹோட்டல் டீடெயில்ஸ், அவளை அழைத்து செல்வதற்காக அனுப்பப்பட்டிருந்த கம்பெனி கேப் பற்றிய டீடைல்ஸ்சை தெரிவித்து, மெசேஜும் செய்தார்கள்.
கன்வேயர் பெல்ட் அருகே பெட்டிக்களுக்காக நின்றிருந்த மைதிலி சுத்திலும் பார்வையை சுழல விட்டாள்.
இளைஞன் ஒருவன் அவளை ஸ்கேன் செய்தபடி சென்றான். அவன் ஸ்கேனிங்கை மைதிலி கவனித்தாள்.
"பார்க்க கூடாதா? இளைஞன், அதுவும் சின்ன வயசு பையன்... யாருக்கு என்ன பிரச்சனை? சின்ன ஒரு என்டர்டைன்மென்ட் தானே.. பாத்துட்டு போகட்டும்.."
யாராலும் கவனிக்கப்படாமல், நிராகரிக்கப்பட்டு, அலட்சியம் செய்யப்பட்ட காலகட்டங்கள் அவள் ஞாபகத்துக்கு வந்தன.
அவளுக்கு சிரிப்பு வந்தது. யாருக்கும் தெரியாத சிரிப்பு.
ஒரே பாட்டில் தலைகீழாக எதுவும் மாறிவிடவில்லை. அவள் சார்ந்த உலகத்தை திரும்பி பார்க்க வைக்க ஆறு வருடங்களும், தீவிர உழைப்பும், முயற்சியும் அடங்கி இருக்கிறது.
வாழ்க்கையின் இந்த கிறுக்குத்தனங்கள் அவளுக்கு பிடித்திருந்தது. இது கிறுக்கா? இல்லை, சுவாரஸ்யமா? அல்லது manufacturing போது மூளையில் ஏற்பட்ட கோளாறா?
அவ்வளவு ஜனங்களுக்கு மத்தியிலும், மூலையில் நின்றிருந்த ஒரு இளைஞன், அவனருகே நின்ற ஒரு இளைஞி மேல் அவள் பார்வை பதிந்தது.
பார்த்ததுமே காதலர்கள் தான் என்று புரிந்தது. இருவரில் யாரோ வெளியூருக்கு செல்கிறார்கள், மற்றவர் அவரை வழியனுப்ப வந்திருக்க வேண்டும்.
இயல்பான ஆர்வத்தில் மைதிலி அவர்களைப் பார்த்தாள். அவர்கள் இருவரின் விரல்களும் தொட்டு தொட்டு மீண்டன. வாயால் பேசுவதை விட கண்களால் அதிகம் பேசிக் கொண்டனர். அவள் கண்களில் கண்ணீரின் பளபளப்பு. அவன் ஏதேதோ சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அவள் குழந்தைகள் அடம்பிடிப்பது போல்... இல்லை, இல்லை என்று தலையாட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அனேகமாக இவன் தான் எங்கேயோ வெளியூருக்கு போகிறான் போல... அதனால் சமாதானப்படுத்துகிறான் என்று யூகித்தாள்
கன்வேயர் பெல்ட்டை விட்டுவிட்டு, மைதிலி முழுவதுமாக அவர்களைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.
சற்று நேரத்தில் ஏதேதோ பேசி அவன் கேர்ள் பிரண்டை சமாதானப்படுத்தினான். அவள் உதட்டோரம் புன்னகை கசிந்தது.
சுற்றிலும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, அவளின் இடுப்பு சரிவில் கை பதித்து கிள்ளினான். அவளும் தொடுதலை ரசித்தாள் என்று தான் மைதிலிக்கு தோன்றியது. இருந்தாலும் போலி கோவத்துடன் கையில் வைத்திருந்த வேலட்டால், அவன் தோளில் ஒரு செல்ல தட்டு தட்டினாள்.
"அவ்வளவு வெளிச்ச வெள்ளத்திலும், எவ்வளவு இயல்பா ஒரு லவ் சீன் அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது?"
அனிச்சையாக மைதிலி இதழோரம் புன்னகை.
மறுபடியும் அவன் கையை நீட்ட... சுத்திலும் யாராவது பார்த்துவிடுவார்கள் என்று அவள் தயக்கத்தில் கண்ணைக் காட்ட... அவன் பொருட்படுத்தாமல், இடுப்பை நோக்கி கையை நீட்டினான். பட்டென்று அவன் கையை தட்டி விட்டாள்.
காதல் நாடகம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.
பார்க்க பார்க்க மைதிலிக்கு, கண்களில் ஏக்கம்.
இப்படித்தானே எனக்கும் நடந்திருக்க வேண்டும்?
Alternative ரியாலிட்டியில், இதில் ஒன்று நானாகவும், மற்றொன்று அவனாகவும் இருந்தால் எப்படி இருக்கும்?
ஆக்டோபஸ் கரங்களாக... இழப்பின் வேதனை சுற்றி வளைக்க ஆரம்பித்தது.
அவளுக்கு ஏற்பட்ட சோகங்களுக்கு, நொந்து போன உள்ளத்துடன், காயம்பட்ட இதயத்துடன், உருக்குலைந்த உடம்புடன், தான் நடமாடிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் என்னதான் உள்ளுக்குள் ஆளை அமிழ்த்தும் அளவுக்கு மனபாரம் இருந்தாலும், புன்னகையை உதட்டில் பூசிக்கொண்டு தான் நடமாடுகிறாள்.
கன்வேயர் பெல்டில் அவளுடைய பெட்டிகள் வர, அக்டோபஸை தள்ளிவிட்டு, பெட்டிகளை எடுத்தாள்.
ஏர்போர்ட் வெளியே பார்க்கிங்கில், கம்பெனி கார் காத்திருக்கும். காரில் நேராக ஹோட்டலுக்கு சென்று விடலாம் என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், கையோடு அவளை வர்ணித்து விடலாம்.
அவள் ஒரு நவீன அனாதை. டிசம்பர் வந்தால் 27 வயது. அம்மா, அப்பா, அக்கா, தங்கை, அண்ணன், தம்பி, யாருமே கிடையாது. அவள் அம்மாவும் 4 வருடங்களுக்கு முன்னால் வாழ்க்கை பயணத்தை முடித்துக் கொண்டாள். சொந்தம் என்று இருக்கும் மாமா குடும்பத்தினரிடமும், முதலில் இருந்தே அவளுக்கும் அவள் அம்மாவுக்கும் நல்ல உறவு கிடையாது. தற்போது whitefield, பெங்களூரில் சர்வ வசதிகள் நிறைந்த அப்பார்ட்மெண்ட் ஒன்றில் தனியாக ஜாகை.
மைதிலி அப்படி ஒன்றும் பிரமாதமான நிறம் என்று சொல்லிவிட முடியாது... திராவிட நிறம், அவள் தைரியமும் நம்பிக்கையும் முகத்தில் தெறிப்பதால், கருப்பு நிறம் dusky டோனாக ஜொலிக்கிறது. சிறுவயதில் கலர் ஷேமிங்கால் அவதிப்பட்டவள் தான். ஆனால் மாடல்களுக்கு இருப்பது போல் 360 டிகிரியில் அலைபாயும் கூந்தல். அகல அகலமான காதல் கண்கள், அபார நாசி, மாருதியின் ஓவிய பெண்கள் போல் உப்பிய கன்னங்கள். குவிந்த முத்தமிட தூண்டும் உதடுகள். வரிசை தப்பாத பல்வரிசை, அந்தப் பற்களில் தெரிந்த மின்னல்கள், நேர்த்தியான கழுத்து, அதற்கு கீழே!!!
திரண்ட அங்கங்கள். அவள் உடம்பின் திமிறல்களை பற்றி இங்கே சொல்ல ஆரம்பித்தால், அனாவசியமாக வாத்ஸ்யாயனர், அதிவீரராம பாண்டியர் எல்லாம் நினைவுக்கு வருவார்கள்.
ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், அவள் முகத்தை கொஞ்ச நேரம் உத்து பார்த்தால், "நான்" தெரியாது, நட்பு தெரியும்.
ட்ராலியில் அவளின் பெட்டிகளை ஏற்றி வைக்க பயணி ஒருவர் உதவி செய்ய, தள்ளிக்கொண்டே வெளியே வந்தாள். கேப் டிரைவருக்கு போன் செய்யவும், அவன் வந்து பெட்டிகளை எடுத்துக் கொண்டான்.
மைதிலி விமான நிலையத்தை விட்டு வெளிப்பட்ட போது லேசாக தூரிக் கொண்டிருந்தது. தூறலை ஏற்று கொண்டாள்.
கட் பண்ணினால், பாண்ட்ரா ஈஸ்ட்டில் இருக்கும், Trident ஹோட்டல் நோக்கி அவளை சுமந்து கொண்டு கம்பெனி கார் சென்று கொண்டிருந்தது.
மும்பை
நவீனமான, உயரமான, பளபளப்பான கட்டடங்கள், அகல அகலமான ரஸ்தாக்கள், பெரிய பெரிய பிளைஓவர்கள், கலைத்து விட்ட எறும்பு புற்று போல் ஜன நடமாட்டம், சோடியம் வேப்பரின் மஞ்சள் வெளிச்சம், மெர்க்குரி வேப்பரின் வெள்ளை வெளிச்சம், ஓனர்களுக்கு ஓயாமல் உழைக்கும் நீயான் விளம்பரங்கள், பலதரப்பட்ட வாகனங்கள். மும்பையின் உடல் மாறினாலும், முகம் மாறவே இல்லை ஆனால் அதை அனுபவிக்கும் மனநிலையில் அவள் இல்லை.
இரண்டு பிசியான ரோடு கைகுலுக்கும் இடத்தில் இருந்தது அந்த ஸ்டார் ஹோட்டல். ஹோட்டலின் வாசலில் கேபில் இருந்து உதிர்ந்து, டிரைவருக்கு நன்றி தெரிவித்து, டிப்ஸ் கொடுத்துவிட்டு போனசாக சிரித்தாள். சிரிப்பில் சினேகம்.
பச்சை ஊடுருவிய கண்ணாடி கதவை ஹோட்டல் ஆசாமி திறந்து விட புன்னகைத்தபடியே உள்ளே நுழைந்தாள். பல மேல்தட்டு, வெளிநாட்டு நபர்கள் நடமாடிக் கொண்டிருக்க, ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் செக்கின் செய்தாள். ஹோட்டல் பணியாளர் லக்கேஜை எடுத்துட்டு வருவாரு, நீங்க முன்னால போங்க என்று ரிசெப்ஷனிஸ்ட் சொன்னதும்,
கீ வாங்கிக்கொண்டு, லிப்டை நோக்கி சென்றாள்.
காத்திருந்தாள், காத்திருந்தாள்,
காத்... லிப்ட் வந்தது, நுழைந்தாள்.
நான்காவது மாடியில் வெளிப்பட்டாள். திரும்பிய பக்கமெல்லாம் கிரானைட், தேக்கு கடைசல்கள். சாண்டல்ஸ் சத்தம் அதிகம் எழுப்பாமல், கார்பெட் தரையில் மெத்து மெத்தென்று நடந்து, ரூம் நம்பர் 111 ஐ திறந்து, உள்ளே நுழைந்தாள்.
இரவு 9 மணி
ஏர் கண்டிஷன் ரூம். டாய்லட்ட்ரீஸ், காபி கிட், டிஷ்யூ ஃபாக்ஸ், லைட்டிங்குடன் முழு நீள கண்ணாடி, பிளாட் ஸ்கிரீன் டிவி, பாத்ரோப் என ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் அனைத்து வசதிகளும் இருந்தன.
சரக்.... ஜன்னல் திரைகளை இரண்டு கைகளால் விலக்கினாள். கண்ணாடி ஜன்னல்களுக்கு வெளியே நீயான்களின் நீல சிகப்பு ஜாலங்கள், வாகனங்களின் வெளிச்ச பொட்டுகள். இடைவெளி விட்டு காற்று இதமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது.
இன்னும் மூன்று நாட்கள் தான் இந்திய காற்றை சுவாசிக்க முடியும் அதன் பிறகு நிரந்தரமாக இங்கிலாந்து வாழ்க்கை. எளிமையான வாழ்க்கையே அவளுக்கு போதுமானதாக இருந்தாலும், ஃபாரின் ஆஃபர் வந்தபோது அவள் ஒத்துக் கொண்டதற்கு வேறொரு காரணம் இருக்கிறது.
அது மட்டுமில்லாமல், உள்நாட்டிலேயே தனிமை தான் துணை என்ற போது, வெளிநாட்டில் இருந்தால் என்ன? சொந்த நாட்டில் இருந்தால் என்ன?
வாஷிங் மிஷினில் போட்ட துணிகளை போல, எண்ணங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று முட்டி மோதி, பின்னிப்பிணைந்து சுழல ஆரம்பிக்க...
Stop....
ஜன்னலில் இருந்து நகர்ந்து, சுடிதாரை களைந்து, கிரீன் ஸ்ப்ரூஸ் பைஜாமாவுக்கு மாறினாள். களைப்பாக இருந்ததால், கட்டிலில் போய் பொத்தென்று விழுந்தாள். மேகங்களை வைத்து தைத்தார் போல் கட்டில் சுகமாக இருந்தது. டிவியை போட்டு ரிமோட்டை எடுத்து, சேனல்களை குத்துமதிப்பாக மாற்றினாள்.
டோர் பெல் சத்தம் கேட்டதும், சர்ட்டின் மேல் பட்டன்களை போட்டுக்கொண்டு, கதவை திறந்தாள். சக்கரம் பொருந்திய தள்ளு வண்டியில், நைட் டின்னர் வந்தது. கையுறை அணிந்த பட்லர் கிளாஸில் தண்ணீர் ஊற்றி வைத்துவிட்டு serve பண்ணட்டுமா என்று கேட்க, "இல்ல, நானே பண்ணிக்கிறேன்", என்று அவள் சொன்னதும், பவியமாக வணங்கிவிட்டு வெளியேறினான்.
சாப்பிடாமல் மறுபடியும் கட்டிலில் போய் விழுந்தாள். அவளின் அழகான வளைவுகளை கட்டில் ஆசையோடு உள்வாங்கிக் கொண்டது.
அவளின் செல்போன் டயல்டோனை வெளியிட, திடுக்கென்று முழித்துக் கொண்டாள்.
அசதியில் அவளையும் அறியாமல் தூங்கி இருக்கிறாள். டிவியில் ஏதோ கார்ட்டூன் சேனல் ஓடி கொண்டிருக்க, சுவர் கடிகாரத்தை பார்த்தாள். மணி இரவு 10.30.
சார்ஜ் போட்டுருந்த செல்போனை உருவி, யார் கால் செய்வது என்று பார்க்க,
Call from இந்திரஜா, காலேஜ்மேட், கிளாஸ்மேட், ரூம்மேட்.
ஒரு காலத்தில் மைதிலிக்கு எல்லாமே, இந்துவும் சஞ்சுவும் தான்.
சஞ்சு???
சஞ்சனா.
சினிமாவில், கதைகளில்..
சில நேரங்களில், நாயகியை விட... நாயகியின் தோழிகள் அழகாகவும், அம்சமாகவும் அமைந்து விடுவதுண்டு. அப்படின்னா வேறு வழி இல்லை, இந்துவையும் சஞ்சுவையும் பற்றி சொல்லித் தான் ஆக வேண்டும்.
இந்துவுக்கு வெண் ரோஜா சருமம், சினிமா நட்சத்திரம் என்று சொன்னால் தாராளமாக நம்பலாம், தைரியமானவள்,
ஹாஸ்டல் காலங்களில் இந்துவின் பெப்பர்மென்ட் மணக்கும் மூச்சுக்காற்றை சுவாசிப்பது மைதிலிக்கு ஒரு அனுபவம்.
சஞ்சனாவுக்கு குழந்தைத்தனம் முடியாத முகம், கேட்பரிஸ் குரல், புன்னகை அச்சிடப்பட்டிருக்கும் உதடுகள், அசாத்திய கவர்ச்சியான பெரிய கண்களின் வெள்ளை பரப்பும், கருப்பு விழி வட்டமும் பார்ப்பவர்களை வரவேற்கும். இருவருக்கும் உடல் ரீதியான சிறப்பம்சங்கள் நிறைய இருந்தாலும், மைதிலிக்கு இருவரிடமும் அதிகமாக ஈர்த்த விஷயம். அவர்களின் நட்புதான்.
காலேஜ் முடிஞ்சதும் மைதிலி பெங்களூரிலும், இந்திரஜா புனேவிலும், சஞ்சனா நாசிக்கிலும்... காலத்தினால் ஆளுக்கொரு பக்கம் தூக்கி அடிக்கப்பட்டார்கள். ஒரு சில வருட தாம்பத்தியம் இந்துவுக்கும் சஞ்சுவுக்கும் உடலில் விரும்பத்தகாத மாற்றங்களை ஏற்படுத்தினாலும், அவர்கள் முகத்தின் கவர்ச்சி அப்படியே தான் இருந்தது.
மறுபடியும் கட்டிலில் படுத்தபடி, காலை அட்டென்ட் செய்து காதுக்கு ஒற்றினாள்.
இந்து: எப்படி இருக்க chutki?
காலேஜ் காலங்களில் குட்டியா, அன்பா, அவளின் அபிமானத்துடன் இருந்ததால்.... chutki.
மைதிலி: Ah you know...Another day another dollar.. நீ எப்படி இருக்க?
இந்து: cant complain...இப்ப எங்க இருக்கிற?
மைதிலி: மும்பை. போன வாரம் சொன்னேனே, அந்த செமினாருக்காக வந்திருக்கேன்.
லண்டனுக்கு நிரந்தரமாக இடம்பெயர்வதை சொன்னால், நிச்சயம் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். லண்டன் போனதும், அர்ஜெண்டாக கிளம்ப வேண்டிய சூழ்நிலை என்று சமாளித்துக் கொள்ளலாம். என்ன கொஞ்ச நாள் கோபித்துக் கொண்டு பேசாமல் இருப்பார்கள்! எப்படியாவது சமாதானப்படுத்தி விடலாம். பிரிந்து போவது அவளுக்கும் வலிக்கத்தான் செய்கிறது. இருந்தாலும்... இது வேறொரு வலியை குறைப்பதற்காக அவளே ஏற்றுக் கொள்கிற புதிய வலி.
அதென்ன வேறொரு வலி?
பொறுங்கள், உங்களுக்கே தெரிய வரும்.
இந்து: "ஏண்டி மும்பை வந்ததை என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொன்னியா? நான் எதார்த்தமா கால் பண்ண போய், தெரிஞ்சுகிட்டேன்", என்று உரிமையாக கோபித்துக் கொள்ள,
மைதிலி: இப்பதான் வந்து சேர்ந்தேன். நாளைக்கு பொறுமையா பேசலாம்ன்னு நெனச்சேன். அது மட்டுமில்லாம ரெண்டு நாள் hectic schedule. உன் ஹஸ்பண்ட் எப்படி இருக்காரு? சிரிஷ் என்ன பண்றான்? மூணு வயசு தானே ஆகுது.
இந்து: ஆமா, ராகேஷுக்கு 24 மணி நேரம் பிசினஸ் தான். வாண்டு பையன் இவ்வளவு நேரம் வீட்டையே இரண்டாக்கிட்டு இப்பதான் சாப்பிட்டு படுத்து தூங்குறான். அவனை சமாளிக்கிறதுக்கு வீட்ல என்னையும் சேர்த்து நாலு பேரு.
அவளை தவிர்த்து, மீதி 3 பேர், மாமனார், மாமியார், மற்றும் வேலைக்காரி என்று மைதிலிக்கு தெரியும் என்பதால், விவரம் கேட்கவில்லை.
இந்து: நேர்ல பாத்து எவ்வளவு நாளாச்சு? இந்த தடவை என்ன பிளான்?
மைதிலி: பிளான்ல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. ஃப்ரைடே சாட்டர்டே ஆபீஸ்ல வேலை இருக்கும். சண்டே ஈவினிங் அஞ்சு மணிக்கு பிளைட்.
இந்து: இந்த தடவையாவது மீட் பண்ணலாம்ல. சண்டே ப்ரீ தானே... இரு, சஞ்சனாவுக்கு con call போடுறேன்.
மைதிலி: ரெண்டு நாளா சரியா தூங்கலடி. Flight travel வேற. ரொம்ப டயர்டா இருக்கு. உன் ஹஸ்பண்ட்டும் வீட்ல இருப்பாரே. டிஸ்டர்பன்ஸா இருக்கும். நாளைக்கு பேசலாமே.
இந்து: அடி பின்னிருவேன், பேசாம இரு. என் புருஷன் ஆபீஸ் டூர் போயிட்டாரு. ஒரு வாரம் கழிச்சு தான் வருவாப்ல. சஞ்சு ஹஸ்பண்டு தான் பிரான்ஸ்ல இருக்காருல்ல. ராத்திரி மூணு மணிக்கு பண்ணாலும், அவளுக்கு பிரச்சனையே இல்லை. கண்டிப்பா கான்பிரன்ஸ் போடுறேன். ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கு.
அவளை hold போட்டுவிட்டு, சஞ்சனாவுக்கு கால் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
போச்சு!!! குறைஞ்சது இரண்டு மணி நேரம் பேசுவாங்க!
இருந்தாலும் அவள் தடுக்கவில்லை. அந்த இரண்டு அழகு பிசாசுகளுக்கும் கல்லூரி காலத்தில் இருந்தே, மைதிலி மேல் அளவுக்கதிகமான அன்பும், அக்கறையும், உரிமையும் ஜாஸ்தி.
நீங்கள் கொட்டாவிக்கு ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று புரிகிறது. ஏண்டா இந்த கதையை படிக்கிறோம் என்று நினைக்கிறீர்கள்! கரெக்டா?
பரவாயில்லை, கொட்டாவியை ரிலீஸ் செய்து விட்டு, தம் பிடித்து மேற்கொண்டு படியுங்கள்.
நம்ம மைதிலி வாழ்க்கையில் நடந்த சுவாரசியமான சம்பவங்களை விவரிக்கும் முன்னால், அவளைப் பற்றியும், அவள் நண்பர்களை பற்றியும், அவள் வாழ்க்கை முறை பற்றியும் தெரிந்து கொள்வது அவசியம் தானே!
Wait, கான்பரன்ஸ் கால் கனெக்ட் ஆகிவிட்டது. கல்லூரி தோழிகள் இணைந்தால், இஷ்டத்துக்கு பேசுவார்கள். அதனால் கண்டு கொள்ளாதீர்கள்.
வழக்கமான நல விசாரிப்புகளுக்கு பிறகு,
சஞ்சனா: எவ்வளவு நாளாச்சு? இப்படி பேசி... ஆளுக்கொரு பக்கம் பிஸி ஆகிட்டோம். விஷயம் தெரியுமா? பிரணவி டைவர்ஸ்க்கு அப்ளை பண்ணிருக்காளாம்?
மைதிலி: எந்த பிரணவி?
சஞ்சனா: அதான் நம்ம ஆப்போசிட் குரூப். ஸ்ரேயாவோட லெப்ட் ஹேண்ட். காமர்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட் லெக்சரர் ரேவந்தை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாளே... அவதான். ரெண்டு பேரும் செப்பரேட் ஆயிட்டாங்களாம். ஒரு வாரம் முன்னால ஒரு கல்யாணத்துல பார்த்தேன். மூக்கு சிந்திகிட்டு நடந்த பிரச்சினைல்லாம் கதை கதையா சொன்னா... ஹாஸ்டல்ல எவ்வளவு பிரச்சனை பண்ணாளுக, இப்ப எங்க பாத்தாலும் மாஞ்சி மாஞ்சி பேசுறா.
இந்து: அப்படியா, இது எனக்கு தெரியாதே! நம்ம கம்ப்யூட்டர் லேப் அட்டெண்டர் பசை பிரசாத் (பசவ பிரசாத்தை தான் அப்படி சொல்கிறார்கள்) கண்ணாலேயே ரேப் பண்ணுவானே... stroke வந்திருச்சாம்.
சஞ்சு: பொண்ணுங்கள தடவி தடவியே வந்திருக்கும். அப்புறம்... இன்னொரு விஷயம் தெரியுமா?
மைதிலி "ம்" கொட்டி கேட்டுக் கொண்டேருக்க, மற்ற இருவரும் மாற்றி மாற்றி சுவாரசியமாக காலேஜ் நண்பர்களின் லைஃப் ஹிஸ்டரியையும் பிரித்து மேய்ந்து கொண்டு இருந்தார்கள்.
நினைக்காதே!!!
அவனை பற்றி நினைக்காதே!!
மனசுக்குள் மெதுவாக கசிய ஆரம்பித்த அந்த எண்ணத்தை தவிர்க்க பார்த்தாள்.
புதைத்து வைத்திருந்த இடத்திலிருந்து,
மண்ணை கிழித்துக்கொண்டு முளைக்க தயாராக இருந்தான் "அவன்".
தொடரும்
முன்குறிப்பு:
2000 வருடங்களின் ஆரம்ப காலகட்டத்தில் நான் மும்பையில் இருக்கும் போது, என் நண்பன் மூலமாக கேள்விப்பட்ட கதை. அந்த உண்மை கதையில் கற்பனை முலாம் பூசி இருக்கிறேன்.
25 வருடங்களுக்கு முன்னால், உண்மையான காதல்கள் உயிரோடு இருந்த காலகட்டத்தில் நடந்த கதை என்பதை ஞாபகம் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.
இப்போதைய காலகட்டங்களில், நிகழ்ந்து கொண்டிருக்கும் (பெரும்பான்மையான) உருட்டு காதல்களை மனதில் வைத்து படித்து cringeசாக தோன்றினால், நிர்வாகம் பொறுப்பல்ல...
2010, March 30
மும்பை சாண்டா குரூஸ் டொமஸ்டிக் ஏர்போர்ட்டில், பெங்களூரில் இருந்து வந்த ஸ்பைஸ் ஜெட் விமானம் தரையிறங்கி கொண்டிருந்தது. விமானம் தரையை தொட்டு ஓடி, திரும்பி, வேகம் குறைந்து நின்றதும், மைதிலி ஒரு பெருமூச்சை ரிலீஸ் செய்தாள். அவள் டைம் பார்க்கும் ரிஸ்டு வாட்சில், நாமும் எட்டிப் பார்த்தால், மணி இரவு 7:10. ஜன்னல் வழியே விமான நிலைய கட்டிடங்களும், அதன் கண்ணாடி சுவர்களும் நிறம் நிறமாய் தெரிந்தது.
விமான பயணம் உண்மையிலேயே செம போர். பஸ் ட்ரைனாவது பரவாயில்லை. வயல்கள், வேலை செய்யும் விவசாயிகள், நீர் நிலைகள், தூரத்தில் தெரியும் மலைகள், தோப்புகள், செடி கொடிகள், கிராமங்கள், நகரங்கள், வீடுகள், குடிசைகள், சாலைகள், கையாட்டி சிரிக்கும்
குதூகலக் குழந்தைகள்,
வெட்கத்தை அலசிக் காயப்போடும்
குளத்தங்கரை குயில்கள்
என ஜன்னல் வழி
இயற்கையின் வண்ணங்களுடன்
ஓவியக் கண்காட்சி! எவ்வளவு முறை பயணம் செய்தாலும் சலிக்காது.
விமான பயணத்தில்,
வானம், மேகம், கடல்.. முதல் பயணத்தில் தெரியும் ஆச்சரியம் அதன் பிறகு சத்தியமாக இருக்காது.
ஏர் ஹோஸ்டஸ்களின் செயற்கை புன்னகை, உப்பு சப்பில்லாத உணவு, இயந்திரத்தனமான முகங்கள், பிடிக்காத மேத்ஸ் கிளாசில் இருப்பது போல் வெறுப்படிக்கும் இறுக்கம்.
இன்னொரு தரம் என்ன ஆனாலும் சரி, பிளைட் ட்ராவலை தவிர்க்க வேண்டும்.
முதுகில் படியை தாங்கிய வேன் ஒன்று விமானத்தின் கதவருகே சென்று படியை பொருத்திக்கொள்ள, கதவு திறந்தது, எல்லோரும் படிக்கட்டு வழியாக ரன்வேயில் இறங்க, ஏழாவதாக மைதிலி படிக்கட்டுகளில் இறங்கும்போது, மும்பை ஆகாயத்தை பார்த்தாள். மனசில் வார்த்தையில் வடிக்க முடியாத பாரம். தொண்டையை ஏதோ ஒரு இரும்பு கரம் கவ்வ, உள்ளுக்குள் சொல்ல முடியாத உணக்கம் தோன்றி மறைந்தது.
காலம் எல்லா காயங்களையும் ஆற்றும் என்று சொல்வார்கள், ஆனால் அந்த கோட்பாட்டை சோதிக்கும் அளவுக்கு, நாம் நீண்ட காலம் வாழ்வதில்லை. ஒருவேளை காலம் எல்லா காயங்களை ஆற்றினாலும், காயங்கள் ஏற்படுத்திய தழும்புகளை நிச்சயமாக அழிக்காது.
மறுபடியும் ஒரு பெருமூச்சை வெளியேற்றிவிட்டு, லௌன்ஜை நோக்கி சென்றாள். மெருன் நிற சுடிதார், எம்பிராய்டரி வேலைப்பாடு நிறைந்த துப்பட்டா, ரவிவர்மா ஓவிய பெண்களைப் போல், கூந்தல் பின்புறமாக பிரிந்து இருந்தது.
மும்பை விமான நிலையம் மின்சார அபிஷேகத்தில் மின்னியது. லௌன்ஜில், ஆரஞ்சு வர்ண பாலிமர் நாற்காலிகளில் கசங்கல் இல்லாத உடை அணிந்தவர்கள் உட்கார்ந்திருந்தார்கள், நின்றிருந்தார்கள், சின்ன சின்ன குழுக்களாக பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இன்னர் சர்க்யூட் டெலிவிஷன்களில் விமானங்கள் பற்றிய செய்திகள் கம்ப்யூட்டர் எழுத்துகளாக ஓடிக்கொண்டிருந்தன. விமானங்கள் வருவதையும் போவதையும் ஒரு ஐஸ்கிரீம் குரல் அறிவித்துக் கொண்டிருந்தது.
டைட் டி-ஷர்ட் ஜீன்ஸில் சென்ற ஒரு பெண்ணை, கூலிங் கிளாஸ் இளைஞர்கள் குரூப் பார்க்காதது போல் பார்த்தார்கள். யாரோ யாருடைய கைகளையோ பிடித்து குலுக்கினார்கள், யாரோ யாரையோ கட்டிப்பிடித்தார்கள். யாரோ சிரிக்கிறார்கள், யாரோ சிரிக்க வைக்கிறார்கள், ஒரு குழந்தை அழுகிறது, ஒரு தாய் சமாதானப்படுத்துகிறாள், மாலையுடன் ஒரு சிறிய கூட்டம் காத்திருந்தது. ட்ராலிகளில் பெட்டிகளை வைத்து தள்ளிக்கொண்டு சென்றார்கள்.
சுழலும் தடத்தில் பெட்டிகளுக்காக மைதிலி காத்திருந்தாள்.
பெங்களூரு டெக்னோநெட் ஆபீஸ் ட்ரெய்னிங் டிபார்ட்மென்ட் மேனேஜராக இருக்கிறாள். வருடத்திற்கு ஒருமுறை இந்தியாவில் இருக்கும் 10 பிரான்ச் ஆஃபீஸை சேர்ந்த மேனேஜரியல் லெவல் ஆபீஸர்களுக்கு செமினார் cum ஒர்க்ஷாப் மும்பை ஹெட் ஆஃபீஸில் நடக்கும். அதில் கலந்து கொண்டு ஒரு ஸ்பீச் கொடுப்பதற்காகவும், அதன் பிறகு, UK அக்கவுண்ட் ப்ராஜெக்ட் onsite வாய்ப்பு அவளுக்கு கிடைத்திருப்பதால்,
அப்படியே லண்டன் செல்ல இருப்பதாலும் தான் இந்த பயணம்.
போனை உயிர்ப்பித்து, ஹெட் ஆபீஸ் அட்மின் டிபார்ட்மெண்ட்க்கு அவள் வந்து சேர்ந்த தகவலை தெரிவித்தாள். அவள் தங்குவதற்காக ரூம் புக் செய்யப்பட்டிருந்த ஹோட்டல் டீடெயில்ஸ், அவளை அழைத்து செல்வதற்காக அனுப்பப்பட்டிருந்த கம்பெனி கேப் பற்றிய டீடைல்ஸ்சை தெரிவித்து, மெசேஜும் செய்தார்கள்.
கன்வேயர் பெல்ட் அருகே பெட்டிக்களுக்காக நின்றிருந்த மைதிலி சுத்திலும் பார்வையை சுழல விட்டாள்.
இளைஞன் ஒருவன் அவளை ஸ்கேன் செய்தபடி சென்றான். அவன் ஸ்கேனிங்கை மைதிலி கவனித்தாள்.
"பார்க்க கூடாதா? இளைஞன், அதுவும் சின்ன வயசு பையன்... யாருக்கு என்ன பிரச்சனை? சின்ன ஒரு என்டர்டைன்மென்ட் தானே.. பாத்துட்டு போகட்டும்.."
யாராலும் கவனிக்கப்படாமல், நிராகரிக்கப்பட்டு, அலட்சியம் செய்யப்பட்ட காலகட்டங்கள் அவள் ஞாபகத்துக்கு வந்தன.
அவளுக்கு சிரிப்பு வந்தது. யாருக்கும் தெரியாத சிரிப்பு.
ஒரே பாட்டில் தலைகீழாக எதுவும் மாறிவிடவில்லை. அவள் சார்ந்த உலகத்தை திரும்பி பார்க்க வைக்க ஆறு வருடங்களும், தீவிர உழைப்பும், முயற்சியும் அடங்கி இருக்கிறது.
வாழ்க்கையின் இந்த கிறுக்குத்தனங்கள் அவளுக்கு பிடித்திருந்தது. இது கிறுக்கா? இல்லை, சுவாரஸ்யமா? அல்லது manufacturing போது மூளையில் ஏற்பட்ட கோளாறா?
அவ்வளவு ஜனங்களுக்கு மத்தியிலும், மூலையில் நின்றிருந்த ஒரு இளைஞன், அவனருகே நின்ற ஒரு இளைஞி மேல் அவள் பார்வை பதிந்தது.
பார்த்ததுமே காதலர்கள் தான் என்று புரிந்தது. இருவரில் யாரோ வெளியூருக்கு செல்கிறார்கள், மற்றவர் அவரை வழியனுப்ப வந்திருக்க வேண்டும்.
இயல்பான ஆர்வத்தில் மைதிலி அவர்களைப் பார்த்தாள். அவர்கள் இருவரின் விரல்களும் தொட்டு தொட்டு மீண்டன. வாயால் பேசுவதை விட கண்களால் அதிகம் பேசிக் கொண்டனர். அவள் கண்களில் கண்ணீரின் பளபளப்பு. அவன் ஏதேதோ சொல்லிக் கொண்டிருக்க, அவள் குழந்தைகள் அடம்பிடிப்பது போல்... இல்லை, இல்லை என்று தலையாட்டிக் கொண்டிருந்தாள். அனேகமாக இவன் தான் எங்கேயோ வெளியூருக்கு போகிறான் போல... அதனால் சமாதானப்படுத்துகிறான் என்று யூகித்தாள்
கன்வேயர் பெல்ட்டை விட்டுவிட்டு, மைதிலி முழுவதுமாக அவர்களைப் பார்க்க ஆரம்பித்தாள்.
சற்று நேரத்தில் ஏதேதோ பேசி அவன் கேர்ள் பிரண்டை சமாதானப்படுத்தினான். அவள் உதட்டோரம் புன்னகை கசிந்தது.
சுற்றிலும் ஒரு முறை பார்த்துவிட்டு, அவளின் இடுப்பு சரிவில் கை பதித்து கிள்ளினான். அவளும் தொடுதலை ரசித்தாள் என்று தான் மைதிலிக்கு தோன்றியது. இருந்தாலும் போலி கோவத்துடன் கையில் வைத்திருந்த வேலட்டால், அவன் தோளில் ஒரு செல்ல தட்டு தட்டினாள்.
"அவ்வளவு வெளிச்ச வெள்ளத்திலும், எவ்வளவு இயல்பா ஒரு லவ் சீன் அரங்கேறிக் கொண்டிருக்கிறது?"
அனிச்சையாக மைதிலி இதழோரம் புன்னகை.
மறுபடியும் அவன் கையை நீட்ட... சுத்திலும் யாராவது பார்த்துவிடுவார்கள் என்று அவள் தயக்கத்தில் கண்ணைக் காட்ட... அவன் பொருட்படுத்தாமல், இடுப்பை நோக்கி கையை நீட்டினான். பட்டென்று அவன் கையை தட்டி விட்டாள்.
காதல் நாடகம் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.
பார்க்க பார்க்க மைதிலிக்கு, கண்களில் ஏக்கம்.
இப்படித்தானே எனக்கும் நடந்திருக்க வேண்டும்?
Alternative ரியாலிட்டியில், இதில் ஒன்று நானாகவும், மற்றொன்று அவனாகவும் இருந்தால் எப்படி இருக்கும்?
ஆக்டோபஸ் கரங்களாக... இழப்பின் வேதனை சுற்றி வளைக்க ஆரம்பித்தது.
அவளுக்கு ஏற்பட்ட சோகங்களுக்கு, நொந்து போன உள்ளத்துடன், காயம்பட்ட இதயத்துடன், உருக்குலைந்த உடம்புடன், தான் நடமாடிக் கொண்டிருக்க வேண்டும். ஆனால் என்னதான் உள்ளுக்குள் ஆளை அமிழ்த்தும் அளவுக்கு மனபாரம் இருந்தாலும், புன்னகையை உதட்டில் பூசிக்கொண்டு தான் நடமாடுகிறாள்.
கன்வேயர் பெல்டில் அவளுடைய பெட்டிகள் வர, அக்டோபஸை தள்ளிவிட்டு, பெட்டிகளை எடுத்தாள்.
ஏர்போர்ட் வெளியே பார்க்கிங்கில், கம்பெனி கார் காத்திருக்கும். காரில் நேராக ஹோட்டலுக்கு சென்று விடலாம் என்று அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் நேரத்தில், கையோடு அவளை வர்ணித்து விடலாம்.
அவள் ஒரு நவீன அனாதை. டிசம்பர் வந்தால் 27 வயது. அம்மா, அப்பா, அக்கா, தங்கை, அண்ணன், தம்பி, யாருமே கிடையாது. அவள் அம்மாவும் 4 வருடங்களுக்கு முன்னால் வாழ்க்கை பயணத்தை முடித்துக் கொண்டாள். சொந்தம் என்று இருக்கும் மாமா குடும்பத்தினரிடமும், முதலில் இருந்தே அவளுக்கும் அவள் அம்மாவுக்கும் நல்ல உறவு கிடையாது. தற்போது whitefield, பெங்களூரில் சர்வ வசதிகள் நிறைந்த அப்பார்ட்மெண்ட் ஒன்றில் தனியாக ஜாகை.
மைதிலி அப்படி ஒன்றும் பிரமாதமான நிறம் என்று சொல்லிவிட முடியாது... திராவிட நிறம், அவள் தைரியமும் நம்பிக்கையும் முகத்தில் தெறிப்பதால், கருப்பு நிறம் dusky டோனாக ஜொலிக்கிறது. சிறுவயதில் கலர் ஷேமிங்கால் அவதிப்பட்டவள் தான். ஆனால் மாடல்களுக்கு இருப்பது போல் 360 டிகிரியில் அலைபாயும் கூந்தல். அகல அகலமான காதல் கண்கள், அபார நாசி, மாருதியின் ஓவிய பெண்கள் போல் உப்பிய கன்னங்கள். குவிந்த முத்தமிட தூண்டும் உதடுகள். வரிசை தப்பாத பல்வரிசை, அந்தப் பற்களில் தெரிந்த மின்னல்கள், நேர்த்தியான கழுத்து, அதற்கு கீழே!!!
திரண்ட அங்கங்கள். அவள் உடம்பின் திமிறல்களை பற்றி இங்கே சொல்ல ஆரம்பித்தால், அனாவசியமாக வாத்ஸ்யாயனர், அதிவீரராம பாண்டியர் எல்லாம் நினைவுக்கு வருவார்கள்.
ஒன்று மட்டும் நிச்சயம், அவள் முகத்தை கொஞ்ச நேரம் உத்து பார்த்தால், "நான்" தெரியாது, நட்பு தெரியும்.
ட்ராலியில் அவளின் பெட்டிகளை ஏற்றி வைக்க பயணி ஒருவர் உதவி செய்ய, தள்ளிக்கொண்டே வெளியே வந்தாள். கேப் டிரைவருக்கு போன் செய்யவும், அவன் வந்து பெட்டிகளை எடுத்துக் கொண்டான்.
மைதிலி விமான நிலையத்தை விட்டு வெளிப்பட்ட போது லேசாக தூரிக் கொண்டிருந்தது. தூறலை ஏற்று கொண்டாள்.
கட் பண்ணினால், பாண்ட்ரா ஈஸ்ட்டில் இருக்கும், Trident ஹோட்டல் நோக்கி அவளை சுமந்து கொண்டு கம்பெனி கார் சென்று கொண்டிருந்தது.
மும்பை
நவீனமான, உயரமான, பளபளப்பான கட்டடங்கள், அகல அகலமான ரஸ்தாக்கள், பெரிய பெரிய பிளைஓவர்கள், கலைத்து விட்ட எறும்பு புற்று போல் ஜன நடமாட்டம், சோடியம் வேப்பரின் மஞ்சள் வெளிச்சம், மெர்க்குரி வேப்பரின் வெள்ளை வெளிச்சம், ஓனர்களுக்கு ஓயாமல் உழைக்கும் நீயான் விளம்பரங்கள், பலதரப்பட்ட வாகனங்கள். மும்பையின் உடல் மாறினாலும், முகம் மாறவே இல்லை ஆனால் அதை அனுபவிக்கும் மனநிலையில் அவள் இல்லை.
இரண்டு பிசியான ரோடு கைகுலுக்கும் இடத்தில் இருந்தது அந்த ஸ்டார் ஹோட்டல். ஹோட்டலின் வாசலில் கேபில் இருந்து உதிர்ந்து, டிரைவருக்கு நன்றி தெரிவித்து, டிப்ஸ் கொடுத்துவிட்டு போனசாக சிரித்தாள். சிரிப்பில் சினேகம்.
பச்சை ஊடுருவிய கண்ணாடி கதவை ஹோட்டல் ஆசாமி திறந்து விட புன்னகைத்தபடியே உள்ளே நுழைந்தாள். பல மேல்தட்டு, வெளிநாட்டு நபர்கள் நடமாடிக் கொண்டிருக்க, ஹோட்டல் ரிசப்ஷனில் செக்கின் செய்தாள். ஹோட்டல் பணியாளர் லக்கேஜை எடுத்துட்டு வருவாரு, நீங்க முன்னால போங்க என்று ரிசெப்ஷனிஸ்ட் சொன்னதும்,
கீ வாங்கிக்கொண்டு, லிப்டை நோக்கி சென்றாள்.
காத்திருந்தாள், காத்திருந்தாள்,
காத்... லிப்ட் வந்தது, நுழைந்தாள்.
நான்காவது மாடியில் வெளிப்பட்டாள். திரும்பிய பக்கமெல்லாம் கிரானைட், தேக்கு கடைசல்கள். சாண்டல்ஸ் சத்தம் அதிகம் எழுப்பாமல், கார்பெட் தரையில் மெத்து மெத்தென்று நடந்து, ரூம் நம்பர் 111 ஐ திறந்து, உள்ளே நுழைந்தாள்.
இரவு 9 மணி
ஏர் கண்டிஷன் ரூம். டாய்லட்ட்ரீஸ், காபி கிட், டிஷ்யூ ஃபாக்ஸ், லைட்டிங்குடன் முழு நீள கண்ணாடி, பிளாட் ஸ்கிரீன் டிவி, பாத்ரோப் என ஐந்து நட்சத்திர ஹோட்டலின் அனைத்து வசதிகளும் இருந்தன.
சரக்.... ஜன்னல் திரைகளை இரண்டு கைகளால் விலக்கினாள். கண்ணாடி ஜன்னல்களுக்கு வெளியே நீயான்களின் நீல சிகப்பு ஜாலங்கள், வாகனங்களின் வெளிச்ச பொட்டுகள். இடைவெளி விட்டு காற்று இதமாக வீசிக் கொண்டிருந்தது.
இன்னும் மூன்று நாட்கள் தான் இந்திய காற்றை சுவாசிக்க முடியும் அதன் பிறகு நிரந்தரமாக இங்கிலாந்து வாழ்க்கை. எளிமையான வாழ்க்கையே அவளுக்கு போதுமானதாக இருந்தாலும், ஃபாரின் ஆஃபர் வந்தபோது அவள் ஒத்துக் கொண்டதற்கு வேறொரு காரணம் இருக்கிறது.
அது மட்டுமில்லாமல், உள்நாட்டிலேயே தனிமை தான் துணை என்ற போது, வெளிநாட்டில் இருந்தால் என்ன? சொந்த நாட்டில் இருந்தால் என்ன?
வாஷிங் மிஷினில் போட்ட துணிகளை போல, எண்ணங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று முட்டி மோதி, பின்னிப்பிணைந்து சுழல ஆரம்பிக்க...
Stop....
ஜன்னலில் இருந்து நகர்ந்து, சுடிதாரை களைந்து, கிரீன் ஸ்ப்ரூஸ் பைஜாமாவுக்கு மாறினாள். களைப்பாக இருந்ததால், கட்டிலில் போய் பொத்தென்று விழுந்தாள். மேகங்களை வைத்து தைத்தார் போல் கட்டில் சுகமாக இருந்தது. டிவியை போட்டு ரிமோட்டை எடுத்து, சேனல்களை குத்துமதிப்பாக மாற்றினாள்.
டோர் பெல் சத்தம் கேட்டதும், சர்ட்டின் மேல் பட்டன்களை போட்டுக்கொண்டு, கதவை திறந்தாள். சக்கரம் பொருந்திய தள்ளு வண்டியில், நைட் டின்னர் வந்தது. கையுறை அணிந்த பட்லர் கிளாஸில் தண்ணீர் ஊற்றி வைத்துவிட்டு serve பண்ணட்டுமா என்று கேட்க, "இல்ல, நானே பண்ணிக்கிறேன்", என்று அவள் சொன்னதும், பவியமாக வணங்கிவிட்டு வெளியேறினான்.
சாப்பிடாமல் மறுபடியும் கட்டிலில் போய் விழுந்தாள். அவளின் அழகான வளைவுகளை கட்டில் ஆசையோடு உள்வாங்கிக் கொண்டது.
அவளின் செல்போன் டயல்டோனை வெளியிட, திடுக்கென்று முழித்துக் கொண்டாள்.
அசதியில் அவளையும் அறியாமல் தூங்கி இருக்கிறாள். டிவியில் ஏதோ கார்ட்டூன் சேனல் ஓடி கொண்டிருக்க, சுவர் கடிகாரத்தை பார்த்தாள். மணி இரவு 10.30.
சார்ஜ் போட்டுருந்த செல்போனை உருவி, யார் கால் செய்வது என்று பார்க்க,
Call from இந்திரஜா, காலேஜ்மேட், கிளாஸ்மேட், ரூம்மேட்.
ஒரு காலத்தில் மைதிலிக்கு எல்லாமே, இந்துவும் சஞ்சுவும் தான்.
சஞ்சு???
சஞ்சனா.
சினிமாவில், கதைகளில்..
சில நேரங்களில், நாயகியை விட... நாயகியின் தோழிகள் அழகாகவும், அம்சமாகவும் அமைந்து விடுவதுண்டு. அப்படின்னா வேறு வழி இல்லை, இந்துவையும் சஞ்சுவையும் பற்றி சொல்லித் தான் ஆக வேண்டும்.
இந்துவுக்கு வெண் ரோஜா சருமம், சினிமா நட்சத்திரம் என்று சொன்னால் தாராளமாக நம்பலாம், தைரியமானவள்,
ஹாஸ்டல் காலங்களில் இந்துவின் பெப்பர்மென்ட் மணக்கும் மூச்சுக்காற்றை சுவாசிப்பது மைதிலிக்கு ஒரு அனுபவம்.
சஞ்சனாவுக்கு குழந்தைத்தனம் முடியாத முகம், கேட்பரிஸ் குரல், புன்னகை அச்சிடப்பட்டிருக்கும் உதடுகள், அசாத்திய கவர்ச்சியான பெரிய கண்களின் வெள்ளை பரப்பும், கருப்பு விழி வட்டமும் பார்ப்பவர்களை வரவேற்கும். இருவருக்கும் உடல் ரீதியான சிறப்பம்சங்கள் நிறைய இருந்தாலும், மைதிலிக்கு இருவரிடமும் அதிகமாக ஈர்த்த விஷயம். அவர்களின் நட்புதான்.
காலேஜ் முடிஞ்சதும் மைதிலி பெங்களூரிலும், இந்திரஜா புனேவிலும், சஞ்சனா நாசிக்கிலும்... காலத்தினால் ஆளுக்கொரு பக்கம் தூக்கி அடிக்கப்பட்டார்கள். ஒரு சில வருட தாம்பத்தியம் இந்துவுக்கும் சஞ்சுவுக்கும் உடலில் விரும்பத்தகாத மாற்றங்களை ஏற்படுத்தினாலும், அவர்கள் முகத்தின் கவர்ச்சி அப்படியே தான் இருந்தது.
மறுபடியும் கட்டிலில் படுத்தபடி, காலை அட்டென்ட் செய்து காதுக்கு ஒற்றினாள்.
இந்து: எப்படி இருக்க chutki?
காலேஜ் காலங்களில் குட்டியா, அன்பா, அவளின் அபிமானத்துடன் இருந்ததால்.... chutki.
மைதிலி: Ah you know...Another day another dollar.. நீ எப்படி இருக்க?
இந்து: cant complain...இப்ப எங்க இருக்கிற?
மைதிலி: மும்பை. போன வாரம் சொன்னேனே, அந்த செமினாருக்காக வந்திருக்கேன்.
லண்டனுக்கு நிரந்தரமாக இடம்பெயர்வதை சொன்னால், நிச்சயம் ஒத்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். லண்டன் போனதும், அர்ஜெண்டாக கிளம்ப வேண்டிய சூழ்நிலை என்று சமாளித்துக் கொள்ளலாம். என்ன கொஞ்ச நாள் கோபித்துக் கொண்டு பேசாமல் இருப்பார்கள்! எப்படியாவது சமாதானப்படுத்தி விடலாம். பிரிந்து போவது அவளுக்கும் வலிக்கத்தான் செய்கிறது. இருந்தாலும்... இது வேறொரு வலியை குறைப்பதற்காக அவளே ஏற்றுக் கொள்கிற புதிய வலி.
அதென்ன வேறொரு வலி?
பொறுங்கள், உங்களுக்கே தெரிய வரும்.
இந்து: "ஏண்டி மும்பை வந்ததை என்கிட்ட ஒரு வார்த்தை சொன்னியா? நான் எதார்த்தமா கால் பண்ண போய், தெரிஞ்சுகிட்டேன்", என்று உரிமையாக கோபித்துக் கொள்ள,
மைதிலி: இப்பதான் வந்து சேர்ந்தேன். நாளைக்கு பொறுமையா பேசலாம்ன்னு நெனச்சேன். அது மட்டுமில்லாம ரெண்டு நாள் hectic schedule. உன் ஹஸ்பண்ட் எப்படி இருக்காரு? சிரிஷ் என்ன பண்றான்? மூணு வயசு தானே ஆகுது.
இந்து: ஆமா, ராகேஷுக்கு 24 மணி நேரம் பிசினஸ் தான். வாண்டு பையன் இவ்வளவு நேரம் வீட்டையே இரண்டாக்கிட்டு இப்பதான் சாப்பிட்டு படுத்து தூங்குறான். அவனை சமாளிக்கிறதுக்கு வீட்ல என்னையும் சேர்த்து நாலு பேரு.
அவளை தவிர்த்து, மீதி 3 பேர், மாமனார், மாமியார், மற்றும் வேலைக்காரி என்று மைதிலிக்கு தெரியும் என்பதால், விவரம் கேட்கவில்லை.
இந்து: நேர்ல பாத்து எவ்வளவு நாளாச்சு? இந்த தடவை என்ன பிளான்?
மைதிலி: பிளான்ல்லாம் ஒன்னும் இல்ல. ஃப்ரைடே சாட்டர்டே ஆபீஸ்ல வேலை இருக்கும். சண்டே ஈவினிங் அஞ்சு மணிக்கு பிளைட்.
இந்து: இந்த தடவையாவது மீட் பண்ணலாம்ல. சண்டே ப்ரீ தானே... இரு, சஞ்சனாவுக்கு con call போடுறேன்.
மைதிலி: ரெண்டு நாளா சரியா தூங்கலடி. Flight travel வேற. ரொம்ப டயர்டா இருக்கு. உன் ஹஸ்பண்ட்டும் வீட்ல இருப்பாரே. டிஸ்டர்பன்ஸா இருக்கும். நாளைக்கு பேசலாமே.
இந்து: அடி பின்னிருவேன், பேசாம இரு. என் புருஷன் ஆபீஸ் டூர் போயிட்டாரு. ஒரு வாரம் கழிச்சு தான் வருவாப்ல. சஞ்சு ஹஸ்பண்டு தான் பிரான்ஸ்ல இருக்காருல்ல. ராத்திரி மூணு மணிக்கு பண்ணாலும், அவளுக்கு பிரச்சனையே இல்லை. கண்டிப்பா கான்பிரன்ஸ் போடுறேன். ஒரு முக்கியமான விஷயம் இருக்கு.
அவளை hold போட்டுவிட்டு, சஞ்சனாவுக்கு கால் செய்து கொண்டிருந்தாள்.
போச்சு!!! குறைஞ்சது இரண்டு மணி நேரம் பேசுவாங்க!
இருந்தாலும் அவள் தடுக்கவில்லை. அந்த இரண்டு அழகு பிசாசுகளுக்கும் கல்லூரி காலத்தில் இருந்தே, மைதிலி மேல் அளவுக்கதிகமான அன்பும், அக்கறையும், உரிமையும் ஜாஸ்தி.
நீங்கள் கொட்டாவிக்கு ஆயத்தமாகிக் கொண்டிருக்கிறீர்கள் என்று புரிகிறது. ஏண்டா இந்த கதையை படிக்கிறோம் என்று நினைக்கிறீர்கள்! கரெக்டா?
பரவாயில்லை, கொட்டாவியை ரிலீஸ் செய்து விட்டு, தம் பிடித்து மேற்கொண்டு படியுங்கள்.
நம்ம மைதிலி வாழ்க்கையில் நடந்த சுவாரசியமான சம்பவங்களை விவரிக்கும் முன்னால், அவளைப் பற்றியும், அவள் நண்பர்களை பற்றியும், அவள் வாழ்க்கை முறை பற்றியும் தெரிந்து கொள்வது அவசியம் தானே!
Wait, கான்பரன்ஸ் கால் கனெக்ட் ஆகிவிட்டது. கல்லூரி தோழிகள் இணைந்தால், இஷ்டத்துக்கு பேசுவார்கள். அதனால் கண்டு கொள்ளாதீர்கள்.
வழக்கமான நல விசாரிப்புகளுக்கு பிறகு,
சஞ்சனா: எவ்வளவு நாளாச்சு? இப்படி பேசி... ஆளுக்கொரு பக்கம் பிஸி ஆகிட்டோம். விஷயம் தெரியுமா? பிரணவி டைவர்ஸ்க்கு அப்ளை பண்ணிருக்காளாம்?
மைதிலி: எந்த பிரணவி?
சஞ்சனா: அதான் நம்ம ஆப்போசிட் குரூப். ஸ்ரேயாவோட லெப்ட் ஹேண்ட். காமர்ஸ் டிபார்ட்மெண்ட் லெக்சரர் ரேவந்தை கல்யாணம் பண்ணிக்கிட்டாளே... அவதான். ரெண்டு பேரும் செப்பரேட் ஆயிட்டாங்களாம். ஒரு வாரம் முன்னால ஒரு கல்யாணத்துல பார்த்தேன். மூக்கு சிந்திகிட்டு நடந்த பிரச்சினைல்லாம் கதை கதையா சொன்னா... ஹாஸ்டல்ல எவ்வளவு பிரச்சனை பண்ணாளுக, இப்ப எங்க பாத்தாலும் மாஞ்சி மாஞ்சி பேசுறா.
இந்து: அப்படியா, இது எனக்கு தெரியாதே! நம்ம கம்ப்யூட்டர் லேப் அட்டெண்டர் பசை பிரசாத் (பசவ பிரசாத்தை தான் அப்படி சொல்கிறார்கள்) கண்ணாலேயே ரேப் பண்ணுவானே... stroke வந்திருச்சாம்.
சஞ்சு: பொண்ணுங்கள தடவி தடவியே வந்திருக்கும். அப்புறம்... இன்னொரு விஷயம் தெரியுமா?
மைதிலி "ம்" கொட்டி கேட்டுக் கொண்டேருக்க, மற்ற இருவரும் மாற்றி மாற்றி சுவாரசியமாக காலேஜ் நண்பர்களின் லைஃப் ஹிஸ்டரியையும் பிரித்து மேய்ந்து கொண்டு இருந்தார்கள்.
நினைக்காதே!!!
அவனை பற்றி நினைக்காதே!!
மனசுக்குள் மெதுவாக கசிய ஆரம்பித்த அந்த எண்ணத்தை தவிர்க்க பார்த்தாள்.
புதைத்து வைத்திருந்த இடத்திலிருந்து,
மண்ணை கிழித்துக்கொண்டு முளைக்க தயாராக இருந்தான் "அவன்".
தொடரும்
Topic starter
January 7, 2026 7:24 pm
ஜானகி மந்திரம் 2
அவன்???
வேண்டாம்!
அவனைப் பற்றி தோன்றும் எண்ணங்களை எதிர்கொள்ள மைதிலி தயாராக இல்லை. போதும்! கஷ்டப்பட்டதெல்லாம் போதும்!
சஞ்சுவும் இந்துவும் பேசிக் கொண்டிருக்கும் போது, தன்னை டைவர்ட் செய்து கொள்வதற்காக பட்லர் வைத்து விட்டு சென்ற டின்னர் டேபிளில், என்னவெல்லாம் இருக்கிறது என்று மைதிலி ஒவ்வொன்றாக பார்த்தாள்.
பட்டர் நான், சிக்கன் ஹக்கா,
சவுந்தி ஆலூ, முர்க் முசல்லம் போன்ற ஐட்டங்களை பார்த்ததும், சாப்பிட்டுக் கொண்டே "ம்" கொட்டினாள்.
கடிகாரத்தில் பெரிய முள்ளும் சின்ன முள்ளும் உருண்டு புரண்டு கொண்டிருக்க.... காலேஜ் நாட்கள் முடிந்து, ஆறு வருடங்களில், முதல் வருடத்தை மட்டும் தான் பேசி முடித்து இருந்தார்கள். இன்னும் ஐந்து வருடங்கள் பாக்கி இருந்தது. மைதிலி சாப்பிட்டு முடித்து விட்டு அவர்கள் பேச்சு கச்சேரியில் கலந்து கொண்டாள்.
கொஞ்சம் கொஞ்சமா அவனுடைய எண்ணங்கள், மறுபடியும் தண்ணீருக்குள் மூழ்கி போனது.
தூங்கிக் கொண்டிருக்கும் டாம், கதவு டப் டப் என்று தட்டப்படும் சத்தத்தை கேட்டு கொட்டாவி விட்டபடியே, எழும்பி சென்று, கதவைத் திறந்து, வெளியே எட்டி பார்க்க, டாமுக்கு தெரியாமல் ஜெர்ரி அதன் காலுக்கடியில் உள்ளே நுழைந்து, டாமை வெளியே தள்ளி கதவை பூட்டி விட்டு கெக் கெக் என்று சிரிக்கிறது.
கார்ட்டூன் சேனலில் ஓடும் மேற்கண்ட காட்சியை பார்த்தபடியே, மைதிலி அவர்கள் பேசுவதை கேட்டுக் கொண்டிருந்தாள்.
இந்து: சொல்ல மறந்துட்டேன். எல்லாருமே இப்போ ஒரே ஸ்டேட்டில 200 கிலோமீட்டர் சுற்றளவில் இருக்கோம். நாம மீட் பண்றதுக்கும் நல்ல வாய்ப்பு வந்திருக்கு. கம்மிங் சண்டே காலேஜ் அலுமினி ரியூனியன் மீட் நடத்துறாங்க. காலேஜ் whatsapp குரூப்பில் போட்டிருந்தாங்க. பாபி கூட போன் பண்ணிருந்தான். நாம அட்டென்ட் பண்ணா என்ன? நம்ம காலேஜ் நண்பர்களை பார்த்த மாதிரி இருக்கும். நாமளும் மீட் பண்ணி ரொம்ப நாளாச்சுல்ல.
மைதிலி திடுக்கென்று நிமிர்ந்து உட்கார்ந்தாள்.
சஞ்சு: ஆமா திரிஷ்யா கூட சொன்னா, நான் ப்ரீயா தான் இருக்கேன். எனக்கு ஓகே. Chutki தான் சொல்லணும்.
மைதிலி தரப்பில் பதில் இல்லை.
வெளிநாடு கிளம்ப போகும் சூழ்நிலையில், இவர்களை பார்த்து கொண்டிருந்தால் ஆபத்து. எப்படியாவது உண்மையை கண்டுபிடித்து விடுவார்கள். அதுக்கப்புறம் தடுக்கத்தான் பார்ப்பார்கள்.
இந்து: என்னடி, ஏதாவது சொல்லு?
இவ்வளவு நாள் மைதிலியை கல்யாணம் பண்ணிக்கோ என்று வற்புறுத்திக் கொண்டிருந்தவர்கள், கொஞ்ச நாளாகத்தான் அவள் மனவோட்டத்தை புரிந்து கேள்வி கேட்காமல் விட்டிருந்தார்கள்.
ஏற்கனவே நடந்த கல்யாண சம்பாஷணைகளில் ஒரு குறும்பகுதியாவது உங்களிடம் போட்டுக் காட்டினால் தான், உங்களுக்கு புரியும். அதனால் ஒரு மைக்ரோ பிளாஷ்பேக்.
இந்து: காலேஜ்ல நடந்த எல்லா விஷயத்தையும் உன் கூடவே இருந்து நாங்க பார்த்தவங்க. உன் கஷ்டம், எங்க கஷ்டம் தெரியும் தானே. மத்தவங்கள மாதிரி, உன் வாழ்க்கையை பத்தி தெரியாம நாங்க மேம்போக்கா பேசுறவங்க கிடையாது.
அவன் கதை முடிஞ்சுது. Chapter close. இன்னும் நீ அவனை நெனச்சுக்கிட்டு இருக்கிறதுல ஏதாவது யூஸ் இருக்கா?
சஞ்சு: கரெக்ட், இல்லாதவனையே நினைச்சுகிட்டு இருக்கிறதால தான் இவளுக்கு கல்யாணம் பண்ணிக்க புடிக்கல?
மைதிலி: சேச்சே!! அப்படியெல்லாம் இல்லை... நடந்த விஷயங்களை மறக்கிறதுக்கு முதல்ல கஷ்டமா இருந்தது உண்மைதான். போகப் போக வேற வேலைகள், commitments, work pressure ன்னு நிறைய diversions வந்துருச்சு. ஓடிக்கிட்டே இருக்கிறதால பழைய விஷயங்களை நினைக்கவே நேரமில்லை. அதெல்லாம் எப்பவோ மறந்தாச்சு. Trust me
சஞ்சு: அப்புறம் கல்யாணம் பண்ணிக்கிறதுக்கு என்ன?
இவர்களுக்கெல்லாம் பதில் சொல்வதற்காகவே ஸ்டாண்டர்டாக ஒரு பதிலை மைதிலி தயாரித்து வைத்திருந்தாள்.
"கல்யாணம் பண்ணிக்கிறது பத்தி ஒண்ணும் பிரச்சனை இல்ல... ஆனா நான் எதிர்பார்க்கிற மாதிரி, மனசுக்கு புடிச்ச மாதிரி, ஒருத்தன் இன்னும் அமையல. அமைஞ்சா நிச்சயமா பண்ணிக்குவேன்... யாராவது இருந்தா நீங்களே சொல்லுங்க. பேசிப் பார்ப்போம்."
கல்யாணம் பண்ணிக்கொள்ள அவளுக்கு அபிப்பிராயம் இல்லை என்பதும், இது அவர்களுக்காக சொன்ன சால்ஜாப்பு என்பதும், அவர்கள் இருவருக்கும் தற்சமயத்துக்கு தெரியப்போவதில்லை.
இந்து: அதெல்லாம் அமைவாங்க chutki. நாங்கல்லாம் மனசுக்கு புடிச்சா கல்யாணம் பண்ணிட்டோம். எப்படியோ மேரேஜ் நடந்துச்சு. இப்ப வேற வழியில்ல, புடிச்சு போச்சு. உனக்காக இன்னொருத்தன் இனிமேயா பொறந்து வரப் போறான்? கல்யாணத்துக்கு நீ ஒத்துக்கிட்டதே பெரிய விஷயம். உன் அம்மா இருந்தா, நாங்க சொல்றத தான் சொல்லிருப்பாங்க.
மைதிலி: சும்மா ஏனோ தானோன்னு ஏதோ ஒரு கல்யாணத்தை பண்ணிக்கிட்டு வாழ்க்கை நடத்துவதற்கு எனக்கு புடிக்கல. உண்மையிலேயே மனசுக்கு புடிச்ச மாதிரி யாராவது வந்தா, நிச்சயமா பண்ணிக்குவேன்.
சஞ்சு: ok accepted. ஆனா நான் ஒரு விஷயம் சொல்றேன். கொஞ்சம் cringeஜா தான் இருக்கும். இருந்தாலும் நான் சொல்றேன்ல கேட்டுக்கோ. உனக்கு துணையா இருந்த உங்க அம்மாவும் இப்போ இல்லை. நாங்க ரெண்டு பேரும் தான் உன்னோட அம்மா இடத்துல இருக்கோம். நல்லா புரிஞ்சுக்கோ.
மைதிலி கண்களில் குப்புக்கென்று நீர் துளிர்த்தது.
அவர்களின் அக்கறையை ஏற்றுக் கொண்டாலும், கல்யாண விஷயத்தை மட்டும் அவளால் ஏற்றுக் கொள்ள முடியவில்லை.
என்னதான் ஸ்டாண்டர்டாக இதே பதிலை அவள் திரும்ப திரும்பி சொன்னாலும், அவர்கள் இருவருக்கும் சந்தேகம் தீரவே இல்லை.
அவ்வப்போது தெரிஞ்ச பையன், உறவுக்கார பையன், என்று இருவரும் மாத்தி மாத்தி அனுப்பும் ப்ரோபோசல்களை எதையாவது காரணம் சொல்லி, தட்டி கழித்துக் கொண்டே இருந்தாள். லண்டன் onsite போகும் offer ஆபீசில் சொன்னவுடன், அவள் ஒப்புக்கொண்டதற்கு முக்கிய காரணமும் கல்யாண விஷயத்தில் இருந்து தப்பிப்பதற்கு தான்.
Cut to the present:
இந்து: என்ன chutki... நான் கேட்டுட்டே இருக்கேன்... நீ யோசிச்சிட்டே இருக்க.. நீ தான் பழசல்லாம் மறந்துட்டியே... அப்புறம் காலேஜுக்கு வந்தா என்ன?
சரியான பதில் சொல்லவில்லை என்றால், இவர்கள் விட மாட்டார்கள். எமகாதகிகள். எப்படியாவது சமாளிக்க வேண்டும்.
இப்போதைக்கு ஆமாம் என்று சொல்லி வைப்போம். மைதிலி அவசரமாக மனசுக்குள் முடிவெடுத்து,
"மீட் பண்றது ஓகே... அதுக்காக காலேஜுக்கு போகணுமா? மறந்து போன விஷயங்களை மறுபடியும் ஞாபகப்படுத்துற மாதிரி இருக்கும். அதான் யோசிக்கிறேன்", தயக்கத்தை குரலில் காட்டாமல், பிசிறு தட்டாமல் பேசினாள்.
இந்து: எதுக்கு நீ அந்த ஒரு கஷ்டமான விஷயத்தைப் பற்றி மட்டும் நினைச்சுககிட்டே இருக்கணும். அதை ஓரமா எடுத்து வை. நாங்க இருக்கிறோம். மத்த பிரண்ட்ஸ் வருவாங்க. இதெல்லாம் pleasant memories தானே.
மைதிலி: அதுக்கில்ல ரெண்டு பேரும் மும்பை வாங்க. Full day டைம் ஸ்பென்ட் பண்ணலாம்... சண்டே ப்ரீயா தான் இருப்பேன். ரெண்டு மணிக்கு நான் கிளம்பினா போதும் ஓகேவா?"
எப்படியும் வர மாட்டார்கள் என்ற நம்பிக்கையில் அவள் சொல்ல,
இந்து: அஞ்சு மணிக்கு தானே பிளைட்ன்னு சொன்னே!
அடிப்பாவி! கரெக்டா கேட்ச் பண்றாளே!
மைதிலி: ஆமா, அஞ்சு மணிக்கு தான். டிராபிக் பிரச்சனை வந்திடக் கூடாதுல்ல. அதனால சொன்னேன். நீங்க இங்க வாங்களேன் ப்ளீஸ்!
சஞ்சு:
என்னடி பெரிய MNC ல... பெரிய ஆபிஸர்னு தெனாவெட்டா பேசுறியா? எப்பவும் நாங்க சொல்றத தான் நீ கேக்கணும், புரிஞ்சுதா?
அவர்கள் இருவரின் அன்புக்கும் என்றைக்குமே அவள் கட்டுப்பட்டவள். ஏன் என்று உங்களுக்கு போக போக தெரியும்.
மைதிலி: அதுக்காக இல்ல... மறந்து போன விஷயங்களை எதுக்கு தேவையில்லாமல் கிளறனும்..அதனால் தான் சொன்னேன்!
இந்து: Accha...i understand...u got over from that episode...it doesnt bother u anymore இல்ல... அப்படித்தானே சொல்ற? எங்களுக்கு proove பண்ணு.
மைதிலி: எப்படி ப்ரூப் பண்ணனும்?
இந்து: simple. Lets go to this alumini meet. நம்மளும் பழைய பிரண்ட்ஸை பார்த்த மாதிரி இருக்குமே. எவ்வளவு வருஷம் ஆச்சு? சரின்னு சொல்லுடி...
இருவரும் விடாமல் வற்புறுத்த, மைதிலி வேறு வழி இல்லாமல் ஓகே என்றாள்.
ஹே!!!!! இந்து மற்றும் சஞ்சு தரப்பில் உற்சாக குரல்கள். மாத்தி மாத்தி மகிழ்ச்சியை பரிமாறிக் கொண்டு, பத்து நிமிடம் கழித்து போனை வைத்தார்கள். கூட்டு தொலைபேசி அழைப்பு நிறைவு பெற்றது.
கட்டிலில் இருந்து எழும்பி, திறந்திருந்த ஜன்னலருகே சென்று பார்த்தாள். வெளிச்சத்தை அணிந்து கொண்ட வாகனங்கள், தூரத்து கட்டிடங்கள், வானத்தில் ஆஜராகி இருந்த அவசர நட்சத்திரங்கள், ஒலி துண்டிக்கப்பட்ட விமானம் எல்லாவற்றையும் பார்வையால் வலம் வந்தாள். பின்னர் எங்கேயோ ஒரு புள்ளியில் அவள் பார்வை வெறித்தது.
ஒரு முழு நிமிடத்திற்கு பிறகு, பார்வையை மீட்டு, மார்புகள் விம்ம, ஆழமாக மூச்சு விட்டாள்.
நினைவுகள் நம் கட்டுப்பாட்டில் இல்லை. "Come on think" என்று கட்டளையிட்டு நினைப்பை உருவாக்கவும் முடியாது... "stop thinking" என்று உத்தரவு போட்டு நிறுத்தி வைக்கவும் முடியாது.
மனது காற்றென்றால், நினைவுகள் புகை மாதிரி... வாசனை மாதிரி, எங்கிருந்தோ கசியும் பாட்டு சத்தம் மாதிரி... காற்றுக்கு தகுந்த மாதிரி எழும்பும், மிதக்கும், தவழும், சுழலும், கரையும்.
மைதிலி மறுபடியும் கட்டிலில் போய் பொத்தென்று விழுந்தாள். கண்களை மூடினாள்.
மூன்று வருடங்கள்.
மற மற என்று ரெண்டு அழகான ராட்சசிகளும் சொல்வது போல்,
மறக்க நினைத்தாலும் முடியாத.... மறக்கக் கூடாத... மாபெரும் அத்தியாயத்தை அமைத்த மூன்று வருடங்கள்.
ஆனால் அந்த அத்தியாயத்தின் கடைசி பத்தி எழுதப்படாமல் நிறைவுற்று இருந்தது.
அவள் மறுதலித்த நினைவுகளின் பின்னணியை நினைத்துப் பார்க்கப் போவதின் உத்தேசமாய்..
ஜன்னல் பக்கமாக இருந்து மெல்லிய காற்று வீச ஆரம்பிக்க...
மைதிலி நினைக்கவே கூடாது என்றிருந்த காட்சி, பயாஸ்கோப் போல அவள் கண் முன்னே விரிந்தது.
2003 August 10
பறந்து விரிந்த khandala SSG college. பிரம்மாண்டமான காலேஜ் பில்டிங்கள், அவள் கண்களின் பயாஸ்கோப் ஸ்கிரீனில், ஈஸ்ட்மேன் கலரில் விரிந்தன.
அரையிருளில் இருந்த பில்டிங்கள், அவள் கண்களுக்குள் பளிச் பளிச்சென்று புத்துயிர் பெற்றன. காலேஜின் சிமெண்ட் பாதைகளில், மரத்தடி பெஞ்சுகளில், பார்க்கிங்கில், கிரவுண்டில், நிழலோவியங்களாக freeze ஆகி இருந்தவர்கள் சொடக்கு போட்டது போல், கலர் போட்டோவாக மாறி, பிரேம் பை பிரேமாக உயிர் பெற்றனர்,
பழைய பிளாக் அண்ட் வொயிட் silent movie போலிருந்த காட்சிகள், டால்பி டிஜிட்டல் ஸ்டீரியோவில் பேசும் படமாக மாறியது.
கல்லூரி வளாகம் முழுக்க சந்தோஷ கூச்சல்கள், வராண்டாக்களில் கூட்டம் கூட்டமாக சிரிப்பு சத்தம்.
சிறு சிறு குழுக்களாக மரத்தடி பெஞ்சுகளில் அரட்டைக் கச்சேரி. காலேஜ் பெல் அடிக்க டைம் இருந்ததால், கேண்டினில் பாட்டு, கூத்து, ஆரவாரம்.
காலேஜ் மெயின் கேட் தாண்டி புயல் வேகத்தில் Ducati ஸ்போர்ட்ஸ் பைக் ஒன்று உள்ளே நுழைந்தது. ஆக்சிலரேட்டரை திருகி, விர் விர் என்று இஞ்சின் சத்தமிட்டு புகையை கக்கியபடி பைக் சீறி செல்ல, சிமெண்டு சாலையை ஆக்கிரமித்து சென்றவர்கள் விலகி வழி விட்டார்கள். ஆங்காங்கே பேசிக் கொண்டிருந்த சுடி, மிடி, ஜீன்ஸ் அணிந்த இளம் பெண்கள் பரவசமாக அவனைப் பார்க்க, பைக் அலட்சியமாக காற்றில் மிதப்பது போல், பார்க்கிங்கில் நுழைந்தது. அவனுடைய வழக்கமான இடத்தில் பைக்கை பார்க் செய்தான். சைடு மிரரை பார்த்து அலை அலையாய் காற்றில் கலைந்த தலை முடியை கைகளாலேயே கோதி சரி செய்து கொண்டு திரும்பினான். அவன் திரும்பியதும், கண்களுக்கு அணிந்திருந்த கூலர்ஸில் காலை இள வெயிலின் ஒளி கீற்று பட்டு தெறித்து மினுமினுத்தது.
காலேஜ் கேம்பஸில் திடீரென்று மின்னல் வெட்டியது போல் பரபரப்பு. கசகசவென கலகலப்பாக இருந்த காலேஜ் கேம்பஸ், டெசிபல் குறைந்து கலகலத்து போனது.
பார்க்கிங்கில் இருந்து வெளிப்பட்டு, சிமெண்ட் சாலையில் நடந்து, காலேஜ் மெயின் பில்டிங்கை நோக்கி சென்றவனை பார்த்த பெரும்பான்மையான கேர்ள்ஸ் பெருமூச்சு விட்டார்கள், பேசிக் கொண்டிருந்த ஒரு சில பேர் வார்த்தையை தவற விட்டார்கள், ஒரு சிலர் கையில் வைத்திருந்த வேலட்டையும் நோட்டையும் தவற விட்டார்கள், நிறைய பேர் மனதை தவற விட்டார்கள்.
அணிந்திருந்த கருப்பு லெதர் ஜாக்கெட் காற்றில் படபடக்க சென்றவனின் நடையில்... நளினமும் கம்பீரமும் ஒரு சேர இருந்தது. நண்பர்களுக்கு, தெரிந்த முகங்களுக்கு.. ஹாய், குட்மார்னிங், ஹலோ என்று நட்பை தூவியப்படியே சென்றான். அவனின் ஹாய், ஹலோவை பெற்றுக் கொண்டவர்கள், பூட்டான் பம்பர் லாட்டரி அடித்தது போல் பெருமிதமாக பார்த்துக் கொண்டார்கள். அவன் தங்களின் நண்பன் என்று சொல்லிக் கொள்வதில் ஒரு கௌரவம்.
ரொம்பதான் பீற்றபடுகிறான்.. என்று நீங்கள் நினைக்கலாம். அவனைப் பார்த்தால், அவனுடன் பேசினால், அவனுடன் பழகினால், அப்படி சொல்ல மாட்டீர்கள்! அவன் பெர்சனாலிட்டியை விட... அவனுடைய குணநலன்களுக்கு இன்னும் விசிறிகள் ஜாஸ்தி.
அவனைப் பற்றிய வர்ணனைகளை அடுத்த எபிசோடுக்கு தள்ளி வைத்துவிட்டு, மெயின் பில்டிங்க்குள் நுழைபவனை பின்தொடரலாம்.
மெயின் பில்டிங் கிரவுண்ட் ப்ளோர் காரிடரில் நடந்து, அங்கு நின்று பேசிக் கொண்டிருந்த பெண்களின் பிபியை ஏற்றிவிட்டு, அவர்களை கடந்து, பில்டிங் பின் பக்கமாக வந்தான்.
வலது பக்கமாக தெரிந்த கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் ப்ளாக்கை நோக்கி சென்றான். வந்ததுலருந்து கடந்து போகும் வரை, புன்னகை மாறாமல் இருக்கும் அவன் முகத்தை இன்னொரு முறை பார்க்க வேண்டும் போல, பெண்களுக்கு ஒரு பரபரப்பு.
அவனின் வருகையை பார்த்த கேர்ள்ஸ் மத்தியில் பிரமிப்பு படர்வதையும், அவர்களை இயல்பாக இருக்க விடாமல் செய்வதையும்,
Main building வராண்டாவில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த இரண்டு ஃபர்ஸ்ட் இயர் பசங்களுக்கு, உங்களை மாதிரியே நிறைய கேள்விகள்.
முதலாமவன்: ஏ கான் ஹே? ஹாலிவுட் ஹீரோ brad pit மாதிரி இருக்கான்?
அவன் கண்களில் எக்கச்சக்க பொறாமை.
இரண்டாமவன் அவனை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு,
"இவரை தெரியாதா? இவ்வளவு நாள் இந்த காலேஜ்ல எந்த சந்துக்குள்ளடா இருந்த?", என்று கேட்க,
முதல் பையன்: நான் புதுசுபா. காலேஜ்ல ஜாயின் பண்ணி மூணு நாள் தான் ஆச்சு.
இரண்டாமவன்: இவரு நம்ம சீனியர், காலேஜ் ஸ்டூடண்ட் யூனியன் பிரசிடெண்ட், பைக் ரேசர், காலேஜ் கிரிக்கெட் டீம், ஃபுட்பால் டீம் கேப்டன், இன்னும் என்னென்னலாமோ... CS டிபார்ட்மென்ட் பைனல் இயர். ரொம்ப நல்ல டைப்.
முதலாமவன்: உங்க ஹாலிவுட் ஹீரோவுக்கு பேரு கிடையாதா?..
பெண்கள் எல்லோர் மனதிலும் ரசவாதம் நிகழ்த்துமளவுக்கு பெர்சனாலிட்டியாக இருக்கிறானே என்ற கடுப்பில் கேட்க,
அதற்கு இரண்டாமவன்,
"பேரு ராம் மனோகர். சுருக்கமா மனோ."
கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் ப்ளாக்கில் ஸ்விட்ச் பேக் படிக்கட்டில் ஏறினான். அடுத்த புளோருக்கு மேல் நோக்கி ஏறும் படிக்கட்டை இணைக்கும் லேண்டிங்கில் துள்ளித் திரும்பிய மனோ, அதே வேகத்தில் ஏறி, செகண்ட் ஃப்ளோர் வந்ததும், நின்றான்.
செகண்ட் ப்ளோர் வராண்டாவில் சொற்பமாக ஒரு சில பேர் நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
மனோ கூலிங் கிளாசை மெதுவாக கழட்டினான்.
ட்ரிங்ங்ங்ங்....
சினிமா ஆரம்பிப்பதற்கு அறிகுறியாக பெல் அடித்தது. மன்னிக்கவும்,
காலேஜில் வகுப்புகள் ஆரம்பிப்பதற்கு அறிவிப்பாக பெல் அடித்தது.
மனோவின் முகத்திற்கு டைட் க்ளோசப் போக, பயாஸ்கோப் ஸ்கிரீனை பார்த்து, இடது கன்னத்தில் குழி விழ கவர்ச்சிகரமாக சிரித்தான். ஸ்கிரீன் முழுவதும் அவனுடைய வசீகரம் ததும்பி வழிந்தது.
தொடரும்
Topic starter
January 9, 2026 8:43 pm
ஜானகி மந்திரம் 3
யார் இவன்?
முகம் சரியாக தெரியவில்லையே!
ஸ்கிரீனை பார்த்து சிரித்துக் கொண்டிருந்தவனின் முகம், தூரத்தில் நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்த மைதிலிக்கு சரியாக தெரியவில்லை.
இளநீல சாம்பல் நிறத்தில் ஊமையொளியுடன் வானம். தூரத்து பனிமலை முகட்டை உறைந்து படிந்த மேகங்கள் முத்தமிட்டு கொண்டிருக்க, அதன் முன்னால் விதவிதமான நீல வண்ணங்களை கரைத்தது போல், கண்ணடி பரப்பான அடி தளத்துடன் பெரிய ஏரி. மலையின் நிழலும் மேகங்களின் நிழல்களும் ஏரியில் மிதந்து கொண்டிருந்தன.
தூக்கிவாரி இரண்டு பக்கமும் பின் போட்டு வைத்திருந்த அவள் கூந்தலின் கூட்டு சேராத உதிரிகளோடு, தவழ்ந்து வந்த காற்று அசைத்து விளையாடிக் கொண்டிருக்க, அணிந்திருந்த வயலட் சுடிதாரில் சிதறியிருந்த பூக்கள் சிலிர்த்து நிமிர, எங்கும் எதிலும் பனிப்புகை தூவலின் ஆக்கிரமிப்பு. மொழியில் கொண்டுவர முடியாத சோகமான கவிதைத்தன கனவுவெளி.
சுற்றிலும் சிவப்பு, இளஞ்சிவப்பு, ஊதா, ஆரஞ்சு துலிப் மலர்களின் வண்ணச் சிதறல். ஆயிரக்கணக்கான பச்சைக் கரங்களை அசைத்து, பனி காற்றுடன் விளையாடிக் கொண்டிருந்தன துலிப் செடிகள். இடையிடையே சறுக்கி ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்த பனி புகையின் குறுக்கீட்டால், அவன் மேகங்களுக்கு நடுவே நிற்பது போல் தோற்ற மயக்கம்.
முகமும் சரியாக தெரியவில்லை. ஆனால் தெரிந்தவரைக்குமே அதன் வசீகரம், அவளின் எண்ணங்களை சிதறசெய்து பரவசமான விழிமயக்கு மந்தத்தன்மை ஏற்படுத்தியது.
காற்றில் அசைந்து கொண்டிருந்த துலிப் செடிகளை விலக்கியபடியே கடந்து, அவனை நோக்கி சென்றாள். ஈர உடையை உடுத்திக் கொண்டிருந்தது போல் ஜில்லிப்பு. மனதிற்கு இதமான மெல்லிய இசை எங்கிருந்தோ கசிந்தது.
அவனை நோக்கி கிட்டே செல்ல செல்ல, அவனின் வசீகரம் அதிகரிப்பது அவளுக்கு தெரிந்தது.
நெஞ்சுக்குள் இனம் புரியாத படபடப்பு. விழிகள் அகலமாகின.
கிட்டத்தட்ட அவனை நெருங்கி விட்டாள். அவனை கடந்து சென்ற புகை விலக விலக.. அவன் முகம் தெரிய போன கடைசி நொடியில்,
"ஏய் என்னடி உட்கார்ந்துகிட்டே தூங்கிட்டு இருக்க", அவள் ரூம்மேட் திஷாவின் குரல் ரூம் வாசலில் கேட்டதும்,
சேரில் உட்கார்ந்தபடி, டேபிளில் தலை சாய்ந்து தூங்கிக் கொண்டிருந்த மைதிலி, திடுக்கென்று முழித்துக் கொண்டாள்.
மேற்படி சம்பவம் நிகழ்ந்து கொண்டிருப்பது SSG காலேஜ் கேம்பஸ் குள்ளயே, அமைதியான ஒரு பிரதேசத்தில் வீற்றிருக்கும் லேடிஸ் ஹாஸ்டலில்...
திஷாவும் தான்வியும்... மைதிலியை ஏற இறங்க பார்த்துவிட்டு ரூமுக்குள் நுழைந்தார்கள். இருவரும் ஸ்விம்மிங் காஸ்ட்யூம் இருந்த பேக்கை, கட்டிலில் தூக்கி எறிந்து விட்டு ஆளுக்கொரு பக்கமாக உடைமாற்ற ஆரம்பித்தார்கள்.
நீச்சல் போட்டிகளில் பங்கு கொள்வதால், பயிற்சிக்காக h2o ஸ்விம்மிங் கிளப்புக்கு போய் விட்டு வந்திருந்தார்கள். ஸ்விம்மிங் கிளப் இருப்பது ஹாஸ்டலை விட்டு 5 km தள்ளி என்றாலும், ஸ்போர்ட்ஸ் ட்ரைனிங்காக மட்டும் ஹாஸ்டலை விட்டு வெளியே போய்விட்டு வருவதற்கு ஸ்பெஷல் அனுமதி உண்டு.
இருவரையும் பார்த்ததும், தூக்கம் கலைந்து, சங்கடமாக அவர்களை பார்த்து, சம்பிரதாய சிரிப்பு சிரித்தாள்.
மீண்டும் ஒரு அதிகாலை கனவு. யாரோ ஒரு அறிமுகமில்லாத அழகான ஆண். இந்த மாதிரி கனவு வந்தது இதுவே முதல் முறை. ஊருக்கு போகும்போதெல்லாம் அம்மா சொல்லும் சிண்ட்ரெல்லா மாதிரியான கதைகள் அவளுக்கு ஞாபகத்துக்கு வந்தன. அப்போதெல்லாம் அவளுக்கு சிரிப்பு தான் வரும். நிஜ வாழ்க்கையில் ராஜகுமாரர்கள் அழகான ராஜகுமாரிகளை தான் தேடி போவார்களே தவிர... அவளை மாதிரி சுமார் மூஞ்சி குமாரிகளை அல்ல.
திஷாவுக்கு ஏற்கனவே டி-ஷர்ட்க்குள் அணிந்திருந்த ப்ரா ஸ்ட்ராப் கழண்டு இருந்ததால், டிஷர்டையும் ப்ராவையும் உருவி சேரில் விசிறி எறிந்தாள்.
"அந்த பிராணவிக்கு பிரா கிறுக்கு புடிச்சிருக்கு. எப்ப பாரு, கட்டி புடிச்சி ஹூக்கை கழட்டி விட்டுறா சனியன். "
பிரணவிக்கு அது ஒரு வேடிக்கை. இடம் பொருள் ஏவல் இல்லாமல், ஓடி வந்து கட்டிப்பிடித்து, முதுகு பக்கமாக பிரா ஹூக்கை நைசாக கழட்டி விட்டுவிடுவாள். அவள் அதில் எக்ஸ்பர்ட். கழட்டப்பட்டவர்கள் நெளிய வேண்டியரும். அதனால்தான் பிரணவி, 'பிரா'ணவி என்று ஹாஸ்டலில் அன்புடன் அழைக்கப்படுகிறாள்.
தான்வி: எல்லாம் ஸ்ரேயா, சலோனி இருக்கிற தைரியம். மூணு பேரும் என்ன ஆட்டம் போடுறாளுங்க. எல்லாரையும் சகட்டுமேனிக்கு பேசுறது, இஷ்டத்துக்கு வெளிய போறது வர்றது, யாரையும் மதிக்கிறதில்லை, வார்டனை என்னமோ சொல்லி மடக்கி போட்டுருக்காங்க. அவ அப்பனுக்கு நாலு கம்பெனி இருக்கு. ஸ்விஸ் பேங்க்ல அக்கவுண்ட். எல்லாம் பண கொழுப்பு. இவர்களை யார் தட்டிக் கேட்கப் போறாங்க?
பூத்துவாலையை வாயில் கவ்வியபடி மார்பு பிரதேசத்தை மறைத்தபடி, மார்பில் என்னமோ பரிசோதித்துக் கொண்டிருந்த திஷா,
"நமக்கு மட்டும் பணத்துக்கு என்ன குறைச்சல். அதெல்லாம் இல்ல. ஒருவேளை மனோ இருக்கிற தைரியமா இருக்கும்", என்றாள்.
ஆனால் அப்படி இருக்க கூடாது என்ற ஆதங்கமும், அவள் பதிலில் ஒளிந்து இருந்தது.
தான்வி: "அவதான் வெளியில சொல்லிட்டு திரியிறா. அவ ஒண்ணும் மனோவின் கேர்ள் ஃபிரண்ட் கிடையாது. இவதான் அவனை ஈஷிக்கிட்டு இருக்கா. அவன் கண்டுக்கவே மாட்டேங்குறான்... நீ பீல் பண்ணாத நமக்கு இன்னும் சான்ஸ் இருக்கு."
திஷா அவளை கடுப்பாக ஏறிட்டு பார்க்க,
உடனே தான்வி,
"நமக்குன்னா... உனக்குன்னு அர்த்தத்தில் சொன்னேன்" என்று பேச்சை மாற்றினாள்.
திஷா: "பிரா ரொம்ப டைட்டாயிடுச்சுடி. ரொம்ப இறுக்குது. அடுத்த சைஸ் வாங்கும் போது, ரேசர் பேக் டைப்ல வாங்கணும்.."
தான்வி பெருமூச்சு விட்டபடி: "மாசத்துக்கு ஒரு தடவை சைஸ் மாத்திக்கிட்டே இருக்குற... வளர்ச்சி விகிதம் ரொம்ப அதிகமா இருக்கே. எவனுக்கு கொடுத்து வச்சிருக்கோ.... ஒருவேளை அந்த மனோ தானா?"
திஷா: கண்ணு போடாதடி...
மனோ பெயர் அவளுடன் சேர்த்து அடிபட்டதும், திஷா வெட்கப்பட முயற்சி செய்தாள், ஆனால் சுத்தமாக அவளுக்கு செட் ஆகவில்லை. வெட்கம் என்ற பெயரில் வேறு ஏதோ சமாச்சாரம் தான் வெளிப்பட்டது.
தான்வி அவளின் நெஞ்சில் கை வைத்து பிளாட்டாக தடவியபடி, "ஒரே சைஸ் ஸ்போர்ட்ஸ் ப்ராவை தான் ரொம்ப நாளா யூஸ் பண்றேன்.... எனக்கு ஸ்லேட் மாதிரில்ல இருக்கு ", என்று பெருமூச்சு விட்டபடி சொல்ல...
திஷா அவள் ஆதங்கத்தை புரிந்து கொண்டு, "பிகர் மத்கர் பேட்டா....you will get it soon...."
மைதிலி மைண்ட் வாய்ஸ்: யார் இந்த மனோ?
காலேஜே அவனைப் பற்றி தான் பேசுகிறது. வந்ததுல இருந்து அவனைப் பார்க்கவும் இல்லை.
மூன்றாவதாக அந்த ரூமில் மைதிலி ஒருத்தி இருந்தாலும், அவளை கண்டுகொள்ளாமல் இருவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் பளபள நிறத்தையும், நடவடிக்கையும் பார்க்கும்போதே பாதாம் பிஸ்தாக்களின் உபயம் தெரிந்தது. பெரிய இடத்துப் பெண்கள். அவர்கள் கவலைப்படுவதற்கு பணத்தைத் தவிர வேறு ஏதாவது பிரச்சனைகள் இருக்கும்.
அவர்கள் மட்டுமல்ல, இந்த காலேஜ் கேர்ள்ஸ் பெரும்பான்மையாக எல்லோருமே கரன்சி காற்றை சுவாசிப்பவர்கள் தான். சம்பந்தமில்லாமல் வந்து மாட்டிக்கொண்டது மைதிலி மட்டும்தான். அதுவும் மூன்றாவது வருடத்தில், ஒரு மாதத்திற்கு முன்னால் தான், அவள் இந்த காலேஜுக்கு டிரான்ஸ்பர் ஸ்டூடண்டாக வந்திருந்தாள்.
அங்கிருந்து 150 கிலோமீட்டர் தொலைவில், மஞ்சார் பக்கத்தில், வாயில் நுழையாத பெயருடைய ஏதோ ஒரு கிராமம்தான் அவளுடைய ஊர். அங்கே ஒரு லேடிஸ் காலேஜில் தான் முதல் இரண்டு வருடம் பி காம் படித்தாள். காலேஜ் நிதி நெருக்கடி காரணமாகவும், வேறு பல பிரச்சினைகள் காரணமாகவும் இழுத்து மூடப்பட்டது.
அங்கு படித்துக் கொண்டிருந்த மாணவர்களை மும்பை யூனிவர்சிட்டி பொறுப்பெடுத்து, ஸ்பான்சர் செய்து, பல்வேறு காலேஜ்களில் பிரித்து போட்டார்கள். அந்த அடிப்படையில் தான் மைதிலி இந்த காலேஜுக்கு தாரை வார்க்கப்பட்டாள்.
நடுத்தர வர்க்கத்து ஆசாமிகள் சந்தர்ப்ப சூழ்நிலையால் பைவ் ஸ்டார் ஹோட்டலுக்குள் நுழைந்தால், எப்படி தடுமாறுவார்களோ? என்ன மனநிலை இருக்குமோ? அதே மனநிலை தான் மைதிலிக்கும்... கண்ணைக் கட்டி காட்டில் விட்டது போலிருந்தது. உண்மையை சொல்ல வேண்டுமென்றால் அவள் நடுத்தர வர்க்கம் கூட கிடையாது, வறுமையான சூழ்நிலை தான்.
அவள் அப்பா மோகன்தாஸ், மைதிலிக்கு ஒரு வயதாக இருக்கும் போதே ஆக்சிடெண்டில் இறந்த பிறகு. ஆதரவு கொடுக்க வேண்டி வருமே என்று சொந்தக்காரர்கள் அனைவரும் கைவிட்டு விட... அனாதரவாக நின்றார்கள். வேறு வழியில்லாமல், சொந்தம் என்றிருந்த ஒரு மாமா வீட்டில் தான், அவள் அம்மா ஜான்சி கைக்குழந்தையுடன் தஞ்சம் புகுந்தாள்.
சாகர் மாமா, கட்டில் மேஜை செய்யும் ஒரு ஓட்டை கம்பெனியில் ரொம்ப காலமாக சேரை தேய்த்துக் கொண்டிருந்தார். கமலினி அத்தைக்கு பைனான்ஸ் பிசினஸ். கையில் பணம் விளையாடும். அம்மாவுக்கு பேரில் மட்டும் தான் வீரம். மாமா நல்லவர் தான், ஆனால் அத்தையை பொறுத்தவரையில் அவர்கள் வேண்டாத விருந்தாளி. போதாக்குறைக்கு அத்தைக்கு அமில நாக்கு. தினம் ஒரு கேலி, கிண்டல், சுடுசொல், பிரச்சனை. மாமா வீட்டின் ஆட்சி அதிகாரம் அத்தையிடம் இருப்பதால், அவரால் எதிர் கேள்வி கேட்க முடியாது. குழந்தையுடன் வந்த ஜான்சியை அடித்து விரட்டாமல், வீட்டில் தங்குவதற்கு இடம் கொடுத்ததற்கு முக்கிய காரணம், வீட்டு வேலைக்கு வருபவர்களின் அதிக சம்பளமும், ரொம்ப நாள் தாங்காமல் ஓடி விடுவதும் தான். தங்குவதற்கு இடம் என்றால், ஸ்டோர் ரூம் பக்கத்தில், கரப்பு நாற்றமும், மட்டமான சுண்ணாம்பும் அடிக்கப்பட்ட ஒரு டஞ்சன் ரூம்.
ஜான்சிக்கு கைக்குழந்தையான மைதிலியுடன் தனியே சென்று ஜீவிக்கும் தைரியம் இல்லாமல் போனதால், அண்ணன் வீட்டிலேயே பணிந்து, முடங்கி, சம்பளம் இல்லாத வேலைக்காரியாக எப்படியோ கஷ்ட ஜீவனத்தில் நாட்கள் போய்க் கொண்டிருந்தது. மாமா மகன் சஞ்சீவ் கான்வென்ட் ஸ்கூலுக்கும், மைதிலி கவர்ன்மென்ட் ஸ்கூலுக்கும் போய் வந்தார்கள். சஞ்சீவ் அவளை விட ஆறு வருடம் மூத்தவன். மாமா செய்த ஒரே புத்திசாலித்தனமான காரியம், மைதிலியை ஆறாம் வகுப்பில் இருந்து அரசு மாணவிகள் விடுதியில் கொண்டு சேர்த்தது தான். சஞ்சீவின் சேட்டைகள் தான் அதற்கு முக்கியமான காரணம். வீட்டில் இருந்தால், அத்தைக்கு இரண்டு வேலைக்காரி கிடைத்து இருப்பார்கள். கஷ்டம் வரும் போதெல்லாம் மைதிலிக்கு அழுகை வரும். கூடவே அப்பா மீது தான் கோபம் வரும்.
'இப்படி அனாதரவாக விட்டுட்டு போயிட்டாரே!'
சின்ன வயதில், மைதிலிக்கு தூக்கத்திலிருந்து திடீரென்று முழிப்பு வரும்போது, அம்மா தூங்காமல் அழுது கொண்டிருப்பதை பல நாட்கள் பார்த்திருக்கிறாள்.
அம்மாவின் கண்ணீரை, மைதிலி தன் பிஞ்சு கரங்களால் துடைத்து, அழாதம்மா என்று ஆதரவாக சொன்னாலும், என்ன காரணமாக அழுகிறாள் என்று முதலில் புரியவில்லை. கொஞ்சம் வளர்ந்த பிறகு பிரச்சனை என்னவென்று புரிந்தது. வழக்கமாக பவுடர் போடாமலேயே பளபளப்பாக இருந்த அம்மாவின் முகம், கூடிய சீக்கிரம் பளபளப்பை இழந்ததன் காரணமும் புரிந்தது.
அம்மா எல்லா கஷ்டங்களையும் தனக்காக தான் பொறுத்துக் கொண்டிருக்கிறாள்!
ஒரு நாள் ரூமுக்குள், ரொம்பவே தளர்ந்து போய் அவள் அழுது கொண்டிருந்தபோது, "அம்மா, நான் இருக்கேன். நான் என்ன செய்யணும் சொல்லுங்க. அழாதீங்க",
மைதிலி சொன்னதும், ஜான்சிக்கு ஆறுதலாக, நம்பிக்கையாக இருந்தது.
என்ன செய்யணும் என்று ஜான்சிக்கு புரிந்தது.
வேலைக்கு அஞ்ச கூடாது என்று தீர்மானித்தாள். கமலி சொல்வதை செய்து கொண்டு, ஒரு மூலையில் முடங்கிக் கொள்ளலாம். எப்படியாவது மைதிலி ஸ்கூலுக்கு போய், படித்து, பாஸாகி பெரிய பதவியில் அமர்ந்ததும்...
அவள் யோசித்துக் கொண்டிருக்கும் போதே,
"நாலே துணி தான் இருக்கு. பின்னால பக்கெட்ல வச்சிருக்கேன்... துவைச்சு போட்டுரு", கமலினியின் குரல் கூடத்திலிருந்து கேட்க,
ஜான்சி எழும்பி, ஓடி சென்று, அவள் கைகாட்டிய இடத்தை பார்க்க ஒரு மாதத்திற்கு உண்டான அழுக்கு மலை குவிந்து கிடந்தது.
வேலைகள் ஓயப் போவதில்லை. மைதிலி தலை எடுக்கும் வரை நானும் ஓயக்கூடாது.
ஜான்சி முகத்தில் முடிவெடுத்த இறுக்கம்.
ஒரு முறை எட்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போது, லீவ் சமயத்தில், மாமா வீட்டுக்கு மைதிலி அம்மாவிடம் ஒரு முக்கியமான விஷயத்தை பகிர்ந்து கொள்வதற்காக வந்திருந்தாள். அவள் பெரிய பொண்ணு ஆனது தான் அந்த முக்கியமான விஷயம். அது நல்ல விஷயமா? கெட்ட விஷயமா? என்று கூட அவளுக்கு தெரியவில்லை. அவள் வைத்திருந்த பாவாடை சட்டைகள் ரொம்பவே இறுக்கமாகி போனது. வீட்டுக்கு போய் அம்மாவிடம் சொல்லி, இந்த முறையாவது புது சட்டை வாங்க வேண்டும் என்று நினைப்பில் வந்திருந்தாள்.
வீட்டு வாசலை நெருங்கிய போதே வீட்டுக்குள் அத்தையின் காட்டு கூச்சல் கேட்டுக் கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்குள் அவள் நுழைந்ததும், அத்தை கத்துவதை நிறுத்திவிட்டு முறைக்க ஆரம்பித்தாள். அம்மாவின் கன்னம் சிவந்திருந்தது. என்ன காரணம் என்று கேட்டபோது கீழே விழுந்து அடிபட்டு விட்டது என்று அம்மா சொன்னாலும், என்ன நடந்திருக்கும் என்று அவளால் ஓரளவுக்கு யூகிக்க முடிந்தது.
ஹாலில் அத்தையும், சஞ்சீவ்வும் அவர்கள் இருவரையும் குறுகுறு என்று பார்த்துக் கொண்டிருக்க, மாமா தலை குனிந்தபடியே உட்கார்ந்து இருந்தார். அத்தை செய்யும் தவறை தட்டிக் கேட்க முடியாததால் ஏற்பட்ட தலை குனிவு.
தலை முடி கலைந்து நின்றிருந்த அம்மாவின் கையை ஆதரவாக பிடித்து, ரூமை நோக்கி கூட்டி சென்றாள்.
அம்மாவின் கன்னத்தில் கண்ணீரின் உப்பு கோடு தெரிந்தது. அவசரமாக முகத்தை முந்தானையால் துடைத்துக் கொண்டாள்.
மகள் முன்னால் அழுது, அவளை காயப்படுத்தி விடக் கூடாது என்பதால், வெடிக்க காத்திருக்கும் விம்மல்களை ஜான்சி உதட்டை மடித்து விழுங்கிக் கொண்டாள்.
ரூமுக்குள் நுழைந்து கதவை பூட்டியதும், அம்மாவை கட்டிப்பிடித்து மைதிலி அழ ஆரம்பிக்க... அதுவரை அழுகையை கட்டுப்படுத்திக் கொண்டிருந்த ஜான்சியும் அழுதாள்.
அம்மாவும் மகளும் கட்டிப்பிடித்து குலுங்கி குலுங்கி அழுதார்கள். ரொம்ப நேரம் அழுதார்கள்.
ஹாலில் மாமாவும் அத்தையும் காரசாரமாக பேசுவது கேட்டது. சமீப காலங்களில் ஏற்பட்ட ஆஸ்துமா தொந்தரவு காரணமாக, அம்மாவால் முந்தி மாதிரி ஓடியாடி வேலை செய்ய முடியவில்லை. அதுதான் அத்தையின் கோபத்துக்கு காரணம் என்பதை மைதிலி புரிந்து கொண்டாள்.
அம்மாவை கட்டிலில் உட்கார வைத்து,
"நான் தலை முடியை பின்னி விடுறேன்ம்மா..", என்றாள்.
"உனக்கு எதுக்குமா? நீ இப்பதான் வந்திருக்க. கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடு..."
அம்மாவின் கூந்தலை இரண்டு கைகளாலும் அள்ளி, 3 கால்களாகப் பிரித்து பின்ன ஆரம்பித்தாள்.
பின்னும் போது,
"மா... நான் ஒண்ணு சொன்னா கோச்சுக்க மாட்டியே", என்று மைதிலி கேட்க,
"சொல்லுமா?"
"நான் ஸ்கூலுக்கு போகலமா... ஏதாவது வேலைக்கு போறேன். நீ எதுக்கு அடியும் திட்டும் வாங்கணும். நாம வேற எங்கயாச்சும் போயிடலாம். இதுக்கு மேல எவளும் உன் மேல கை வைக்கிறதுக்கு நான் விடமாட்டேன்..."
ஜான்சி திரும்பி செல்வ மகளை பார்த்து, பிரமித்தாள். மைதிலியை கட்டிப்பிடித்து முகமெங்கும் முத்தம் பதித்தாள்.
"வேண்டாம் கண்ணா. நான் எப்படியாவது சமாளிச்சுக்குவேன். இதெல்லாம் சின்ன சின்ன அவமானங்கள்... நான் தாங்கிக்குவேன்."
மைதிலி: இல்லம்மா... அடுத்தவங்களுக்கு நம்ம எதுக்கு கஷ்டம் கொடுக்கணும். எதுக்கு பேச்சு வாங்கணும்? நாம வேற எங்கேயாச்சும் போயி உழைச்சு சாப்பிடலாம். நிம்மதியா இருக்கலாம்.
ஜான்சிக்கு மகளைப் பார்க்க பெருமையாக இருந்தது.
ஒரு சில நிமிடங்கள் அமைதியாக பார்த்துக் கொண்டிருந்தவள், பேச ஆரம்பித்தாள்.
"இல்லம்மா... நான் சொல்றத கேளு. நாம ஒண்ணும் இவங்களுக்கு கஷ்டம் கொடுக்கல. தர்மத்துக்கு தங்கல. நான் அவங்களுக்கு வேலைக்காரியா உழைச்சு கொட்டுறேன். அதனால்தான் சாப்பாடு போடுறாங்க.
இப்ப நீ வேலைக்கு போனா... என்ன பெருசா சம்பளம் கிடைச்சிரும். நம்ம வயித்து பொழப்பு வேணும்னா ஓடும். ஆனா நம்மளை கைவிட்ட, கேலி பேசின, இளக்காரமா நடத்துனவங்களுக்கு பதில் சொல்ல முடியாது. பதில்ன்னா பழிவாங்கறதில்ல. நல்லது சொல்லிக் கொடுக்கணும். அதுக்கு நீ பெரிய ஆளா வரணும். அதுக்கு இதை பத்தில்லாம் கவலைப்படாம நல்லா படிக்கணும். பெரிய கம்பெனில பெரிய ஆபீஸர் ஆகணும்...."
"இல்லம்மா... நான் எதுக்கு சொல்றேன்னா..."
"நீ இன்னும் சின்ன பொண்ணு கிடையாது. பெரிய பொண்ணு தானே... நான் சொல்றதை கேட்டு தான் ஆகணும். அம்மா மேல சத்தியம்.."
எட்டாங்கிளாஸ் படிக்கும் மைதிலி, வாழ்க்கையில் பிரச்சனைகளை மட்டுமே அதிகம் பார்த்த மைதிலி, எங்கேயோ ஒரு அரசு மாணவிகள் விடுதியில் திடீரென்று ஏற்படும் அடிவயிற்று வலி என்னவென்று புரியாமல் முழித்த மைதிலி, உதவிக்கு யாருமே இல்லாத இடத்தில் அனாதையாக வயசுக்கு வந்த மைதிலி, யாரிடம் சொல்வதென்று தெரியாமல் தவித்த மைதிலி,
"நீ பெரிய பொண்ணு தானே... நான் சொன்னது உனக்கு புரியலையா? அம்மா மேல சத்தியம் பண்ணு..."
மைதிலி கையை பிடித்து அவளின் தலை மேல் அழுத்தி, அம்மா திரும்ப கேட்க,
அம்மாவின் முகத்தை தீர்க்கமாக பார்த்துக் கொண்டிருந்த மைதிலி,
"நான் பெரிய பொண்ணு ஆயிட்டேன்ம்மா... அம்மா மேல சத்தியம்....."
கண்களில் நீர் மல்க சொன்னாள்.
ஜான்சி திகைத்து போய் அவளை ஏறிட்டு,
"பெரிய பொண்ணா? வயசுக்கு வந்துட்டியா?"
மைதிலி ஆமாவென்று தலையாட்டினாள்.
"எவ்வளவு நாளாச்சு?", என்று ஜான்சி கேட்க,
மைதிலி தயக்கமாக: நா..லு மா...சம்..
மகளைப் பரிதாபமாக பார்த்து ஜான்சி: நாள், நேரம்ல்லாம் ஞாபகம் இருக்கா?, என்று கேட்க,
மைதிலி சொன்னாள்.
ஜான்சி வெடித்து அழுதபடி: ஐயோ!!! என் புள்ளைக்கு பக்கத்திலிருந்து மஞ்சத்தண்ணி கூட ஊத்த முடியாம போச்சே! ஆளுக்கொரு பக்கமா பிரிஞ்சு கிடக்குறோமே!!! நான் என்ன பண்ணுவேன்?
ஜான்சி அவளை இழுத்து அணைத்துக் கொண்டாள்.
இந்த முறை மைதிலி அழவில்லை.
பெரிய மனுஷத்தனமாக அம்மா முதுகில் தட்டி கொடுத்து,
"உங்க மேல சத்தியம். உங்க விருப்பப்படியே, பெரிய ஆபிஸராகி உங்களை சந்தோஷமா வச்சுக்குவேன்... கேலி பேசினவங்களுக்கும், இளக்காரமா நடத்துனவங்களுக்கும் தகுந்த பதில் சொல்லுவேன்", என்று அவள் சொன்ன அந்த நொடியில் தான்,
அவள் உண்மையிலேயே பெரிய பெண்ணானது.....
தொடரும்
Topic starter
January 12, 2026 8:55 pm
ஜானகி மந்திரம் 4
"ஏய் என்னடி நான் சொல்றது கேக்குதா இல்லையா?"
தான்வி கத்தியதும், மைதிலி திடுக்கென்று சுதாரித்தாள்.
திஷா: இவளுக்கு எப்ப பாரு படுத்துட்டு கனவு காண்றது, நின்னுட்டு கனவு காண்றது, கனவிலேயே வாழ்க்கையை ஒட்டிருவா போலிருக்கே...
அம்மாவிடம் சொன்ன வாக்குறுதி மைதிலிக்கு நியாபகத்துக்கு வந்ததும், அவள் நெஞ்சு பல கிலோக்கள் எடை கூடியிருந்தது.
தான்வி மைதிலியை பார்த்து. "மகிமா ரூமை கொஞ்சம் கிளீன் பண்ணிரு.. நேத்து நைட்டே சொன்னா.. நான் மறந்துட்டேன். அவ பிராக்டிஸ் முடிஞ்சு வர்றதுக்குள்ள கொஞ்சம் பண்ணிரு. ப்ளீஸ்..."
லேடிஸ் ஹாஸ்டலில் ரூம்களை ஆயாக்கள் வாரத்துக்கு ஒரு முறை தான் சுத்தம் பண்ணுவார்கள். ரூம்களில் கேர்ள்ஸ் செய்யும் தப்பு தண்டாக்கள் வெளியே தெரிந்துவிடும் என்பதால், பல ரூம்களில் ஆயாக்களை உள்ளே விடுவதே இல்லை.
மைதிலி தயங்கியபடி: காலேஜுக்கு கிளம்பனும் ஆல்ரெடி லேட் ஆயிருச்சு . ஈவினிங் வந்து பண்றேனே... என்றாள்.
திஷாவும் தான்வியும் ஒருவரை ஒருவர் அர்த்தத்துடன் பார்த்துக் கொண்டார்கள்.
பின்னர்,
தான்வி: நாங்க மட்டும் என்ன மாடு மேய்க்கவா போறோம்? காலேஜுக்கு தான் கிளம்பனும். பத்து நிமிஷ வேலை தானே முடிச்சிரு. நீதான சொன்ன, எல்லார்கூடயும் பழகணும், பிரண்ட்ஷிப் ஆகணும்னு... இந்த மாதிரி சின்ன சின்ன ஹெல்ப் பண்ணா தான்.. எல்லாரும் உன் கூட சீக்கிரமா ஜெல்லாவாங்க...
திஷா: உனக்கு புடிக்கலைன்னா விட்டுட்டு பரவால்ல..We don't want to compel you.
மைதிலி: சே! சே! அப்படில்லாம் எதுவும் இல்லை? ஏதாவது ஒரு வகையிலயாவது உங்களுக்கு ஹெல்ப் ஃபுல்லா இருக்க முடியுதேன்னு எனக்கு சந்தோஷம் தான்.
மைதிலி டிரான்ஸ்பர் ஸ்டுடென்ட் என்பதால், காலேஜுக்கும் ஹாஸ்டலுக்கும் புதுசு. அதுவும் மூன்றாவது வருடத்தில் தான் வந்து சேர்ந்ததால், யாரும் அவளுக்கு பழக்கமில்லை. மேலும் ஹாஸ்டலில் எல்லாம் பெரிய இடத்து பிள்ளைகளாக இருப்பதால், அவர்களுக்கு முதுகு வளையாது. அதனால் துணி துவைத்து கொடுப்பது, அயன் பண்ணி தருவது, ரூமை சுத்தப்படுத்துவது போன்ற எடுபுடி வேலைகளை செய்கிறாள். அதை அட்வான்டேஜ் எடுக்கும் விதமாக, அவளை நன்றாக பயன்படுத்தி எக்கச்சக்க வேலை வாங்கி கொள்கிறார்கள். அவர்கள் பயன்படுத்துவது மட்டுமில்லாமல், வேறு ஒரு சில சீனியர்களுக்கும் அவளை வேலை செய்ய சொல்லி உபயோகப்படுத்திக் கொண்டார்கள்.
நட்புக்கு தானே செய்கிறோம் என்று நினைத்ததால் மைதிலிக்கு அதில் பெரிய கஷ்டமில்லை. அது மட்டுமில்லாமல், வேலைகள் அவளுக்கு பழக்கம் தான் என்பதால், அவள் குறை சொல்வதில்லை.
உன்ன வேலை வாங்குறதுக்காக செய்றாங்கன்னு தெரிஞ்சும், ஏன் செய்யணும் என்று நீங்கள் அவளிடம் கேட்டால் அவள் சொல்லும் பதில்.
"பரவாயில்லை, பெரிய இடத்துப் பசங்களுக்கு வேலை செஞ்சு பழக்கம் இருக்காது. நாம செஞ்சு கொடுத்தா அவங்க கிட்ட ஈசியா நட்பாகிற முடியும். என் அம்மா ஆசையை நிறைவேற்றனும்... அதுதான் முக்கியம்.. அம்மா எனக்காக அங்க அழுக்கு துணி துவைச்சு போட்டுட்டு இருக்கா... அவளுக்காக நான் இங்க கஷ்டப்படுறது ஒண்ணும் எனக்கு பெரிய விஷயமில்லை..."
இப்படித்தான் அவளிடமிருந்து பதில் வரும். அதுக்கப்புறம் நம்மால் என்ன சொல்ல முடியும்?
மைதிலி சரி என்று தலையாட்டியபடி, ரூமை விட்டு வெளியே சென்று, பக்கத்தில் இருந்த மகிமா ரூமை நோக்கி நடந்தாள்.
அவள் சென்றதும்,
தான்வி: ஜூனியர் எவளையாச்சும் ஒரு நாள் வேலை வாங்கலாம், ரெண்டு நாள் வேலை வாங்கலாம்... தொடர்ந்து வேலை வாங்குனா ராக்கிங்ன்னு ஏதாவது பிரச்சனையாயிடும். இந்த காலா கவ்வாவை வச்சு தான் ஓட்டணும். வேற வழியே இல்லை
Kaala kavva= அண்டங்காக்கை
திஷா: அவளுக்கு கலர் மட்டும்தான் கொறச்சல். மத்தபடி நல்ல பாடி ஷேப். சீக்கிரம் தெளிஞ்சாலும் தெளிஞ்சுருவா.
தான்வி: அதெல்லாம் தெளிய வாய்ப்பே இல்லை. அவ ரேஞ்சுக்கு இந்த காலேஜ் ரொம்ப ரொம்ப ஜாஸ்தின்னு அவளுக்கு தெரியும். அவளுக்கே அந்த காம்ப்ளக்ஸ் இருக்கு. அவளை நம்ம ரூம்ல போட்டப்பவே நான் வேண்டான்னு சொல்லாததுக்கு காரணம். நமக்கு ஒரு வேலைக்காரி கிடைச்சிருச்சேன்னு தான்.... நம்ம கூட பிரண்ட்ஷிப் கிடைக்கனும்னா சும்மாவா?
திஷா: அதுவும் கரெக்ட் தான். நமக்கு ஒரு அடிமை பெர்மனன்டா இருக்கிறது நல்லது தானே.
தான்வி: படே படே தேஷோமே சோட்டி சோட்டி பாத்தே தோ ஹோத்தி ரகதி ஹை.
(ஷாருக்கான் நடித்த இந்தி படத்தின் டயலாக்...
அதற்கு அர்த்தம், பெரிய பெரிய இடங்களில், இந்த மாதிரி சின்ன சின்ன விஷயங்கள் நடக்கத்தான் செய்யும்)
இருவரும் வெடித்து சிரிக்கிறார்கள்.
திஷா: சரி சீக்கிரம் ரெடியாகு... எம்ஆர்எப் ரேஸ் முடிஞ்சு மனோ இன்னைக்கு தான் காலேஜுக்கு வரான்... விஷ் பண்ணனும்.
தொடப்பத்தை மறந்து வைத்துவிட்டு சென்றதால், திரும்பி எடுக்க வந்த மைதிலி அவர்கள் இருவரும் பேசுவதைக் கேட்டதும் வெளியே, கதவருகியிலேயே நின்றிருந்தாள்.
கேட்க கேட்க கண்களில் நீர் முட்டியது.
காலா கவ்வா, வேலைக்காரி, அடிமை.....
போன்ற பெயரடைகள் சுருக் சுருக்கென்று ஊசியாய் குத்தியது.
பணமும் அழகும் தான் ஒரு மனிதனை அளக்கும் அளவுகோல்களா? மனசை யாரும் பார்க்க மாட்டார்களா?
சே! என்ன உலகம் இது?
ரோபோ போல் திரும்பி, மகிமா ரூமை நோக்கி தளர்ந்து போய் நடக்க ஆரம்பித்தாள்.
சிறுவயதில் இருந்தே அவளின் கலர் கான்சன்ட்ரேஷனை பற்றிய கமெண்ட்கள் அவள் காதில் விழுந்திருக்கிறது. வண்ணங்களின் பொலிவுகளில்
வசிய பட்டிருப்பவர்களுக்கு
அவள் கருமையின் மினுமினுப்பு
புரியப்போவதில்லை. அதற்காக அவர்கள் சொல்வது மாதிரி அண்டங்காக்கை கருப்பு அவள் கிடையாது. மாநிறம் தான். மேனி எழிலை பராமரிக்காததால், கொஞ்சம் Tan ஆகி தெரிகிறாள்.
மைதிலி மனதில் நிறைய கேள்விகள்.
நீ அழகியா? இல்லை.
வசதியான குடும்பமா? இல்லை.
பேங்க் பேலன்ஸ் இருக்கிறதா? இல்லை
அதிர்ஷ்டம் இருக்கா? இல்லை
திறமைசாலியா? இல்லை.
என்கிட்ட வேற என்ன இருக்கு?
நம்பிக்கை இருக்கிறதா? இருக்கு.
உழைப்பு இருக்கிறதா? இருக்கு.
அப்புறம் என்னடி?
இவர்கள் சொல்வதற்கெல்லாம் நீ எதற்கு அழ வேண்டும்? கண்ணீரை துடைத்துக் கொள். எதற்காகவும் நீ அழக்கூடாது. என்ன வேண்டுமானாலும் சொல்லிட்டு போகட்டும். நான் ரியாக்ட் பண்ண மாட்டேன்.
அவர்கள் சொன்ன வேலையை செய்வதற்காக, மகிமா ரூமை நோக்கி நடையை தொடர்ந்தாள்.
அதே நேரம்,
மூன்று மாடிகள் கொண்ட பில்டிங்குகள் முக்கோண வடிவில் இணைந்தது போலிருக்கும் அந்த லேடிஸ் ஹாஸ்டலின் மூன்றாவது மாடியில், வேறொரு ரூம்.
அந்த ரூம் கதவுக்கு வெளியே வராண்டாவில்,
சலோனியும் பிரணவியும் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். இருவருமே ஜீன்ஸ் அணிந்திருந்தார்கள். Monday அவர்கள் குரூப்பில் ஜீன்ஸ் must... மேலும் ஒரு சில dress codes உண்டு. அவற்றை மிஸ் செய்தால், டாப்லெஸ்ஸாக இரவு முழுவதும் ரூமில் இருக்கும் தண்டனை அளிக்கப்படும். எல்லாம் DSG ரூல்ஸ்.
அது என்ன DSG?
Diva squad girls.
பிரணவியும் சலோனியும்... மேக்கப் சமாச்சாரங்களால் அழகாக தெரியும் அழகிகள் என்பதோடு வர்ணனை, முற்றும்.
சலோனி, "SRK டைம் ஆயிட்டுருக்கு", சத்தமாக கத்தினாள்.
ரூமுக்குள்ளே இருந்து "Yeah coming" என்று பதில் வந்தது.
ஸ்ரேயா ரத்தன்குமார் தான் அந்த SRK. அந்த காலேஜிலேயே நிச்சயமாக டாப் 3 பணக்காரிகளில் அவளும் ஒருத்தி. காலேஜ் ஸ்டுடென்ட் கமிட்டி மெம்பர், லேடிஸ் ஹாஸ்டல் செக்ரட்டரி, மெஸ் கமிட்டி ஹெட் என மனோவுக்கு பிறகு அந்த காலேஜில் செல்வாக்கான நபர். ஸ்ரேயாவின் குடும்ப நிறுவனமான ரத்தன் கோல்ட் ஹவுஸ்க்கு இந்தியா பூராவும் எக்கச்சக்கமான கிளைகள் உண்டு. செய்கூலி இல்லை, சேதாரம் இல்லை.
ஹாஸ்டலில் தெரிந்த நூற்றுக்கணக்கான ஜன்னல்கள் சிலது மூடி இருந்தன. சிலது திறந்திருந்தது. திறந்திருந்த ஜன்னல்களில் எல்லாம் காலேஜுக்கு கிளம்பும் அவசரம் தெரிந்தது. டிரஸ் மாற்றிக்கொண்டு, உதடுகளுக்கு பெயிண்ட் அடித்துக் கொண்டு, தலை முடியில் ஹேர் டிரையர் யூஸ் பண்ணி கொண்டு, மேக்கப் செய்து கொண்டு தெரிந்தார்கள்.
எதிர் பில்டிங் மூன்றாவது மாடி வரன்டாவில் இரண்டு பெண்கள் டெனிம் ஷார்ட்ஸ் அணிந்து, ஏதோ பேஷன் ஷோக்காக வாக்கிங் பிராக்டீஸ் செய்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்களும் DSG தான். இன்றைக்கு அவர்கள் காலேஜுக்கு மட்டம் என்று தெரிந்தது.
திரும்பவும் DSG யா? Wait, அதுக்குத்தானே வரேன்.
மேலும் ஒரு சில கேர்ள்ஸ் குளித்து முடித்த கையோடு, அரைகுறையாக அவசர அவசரமாக சென்று கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சிலர் போனில் கொஞ்சிக் கொண்டிருந்தார்கள். மற்ற வராண்டாக்களில் மாணவிகள் காலேஜ் கிளம்பி சென்று கொண்டிருப்பது தெரிந்தது.
பிரணவி: என்னடி இன்னும் லேட் பண்றா, டைம் ஆயிடுச்சு?
ஸ்ரேயா ரூம் கதவை தட்டுவதற்காக சலோனி செல்ல,
ரூம் கதவு திறக்கப்பட்டது. ஸ்ரேயா வெளிப்பட்டாள். புறாக்கள் விம்ம அவர்களை பார்த்தாள். கூடவே தூக்கலான ஏதோ ஒரு பெர்ஃப்யூம் மணம்.
பிரணவியும் சலோனியும் ஒரே நேரத்தில், "வாவ்" என்றார்கள்.
ஸ்ரேயாவிடம் இளமை மற்றும் கவர்ச்சியின் ஜுவாலைகள். கேஷுவல் ரவுண்டு நெக் டாப்பும், ஜீன்ஸும் அணிந்திருந்தாள். அவள் கண்ணசைத்தால் லட்சம் பேர் கைகட்டி சேவகம் செய்ய தயாராக இருப்பார்கள் போல... அந்தளவுக்கு அழகு. அவள் அலட்சியம் கூந்தலில் இருந்தே ஆரம்பித்தது. நெற்றியோர முடிக்கற்றைகள் கார் வைப்பர்கள் போல் நெற்றியில் அசைந்து கொண்டிருந்தன. மற்றபடி கண், மூக்கு, உதடு, மார்பு, இடுப்புக்கு... உங்களுக்கு மிகவும் பிடித்தமான உவமைகளை சொல்லிக் கொள்ளுங்கள். அது நிச்சயமாக அவளுக்கு பொருந்தும். மிகவும் அழகாக இருக்கிறாள் என்று விளக்குவதற்கு, பிரம்மதேவன் ஓவர் டைம் வேலை செய்தார் என்று எழுதும் எழுத்தாளர் சங்க விதிக்கேற்ப, அவள் விஷயத்தில் பிரம்மதேவன் ஓவர் டைம் தான் வேலை செய்திருக்கிறார்.
இருவரையும் பார்த்த ஸ்ரேயா "Dont say looking hot. Thats usual.. say something vague. I'm bored of direct lines...", என்றாள்.
ஒரு சில நொடிகள் யோசித்த Saloni: “There’s something about you. Colors seem brighter when you're around."
ஸ்ரேயா சிரித்தபடி,
"Nice try dude", என்றாள்.
ஸ்ரேயா அப்பாவுக்கு சொந்தமாக கண்டாலாவில் கெஸ்ட் ஹவுஸ் ஒன்று இருந்தாலும், பாதுகாப்பு காரணங்களுக்காக அவள் தந்தை ஹாஸ்டலில் தான் இருக்க வேண்டும் என்று அறிவுறுத்தி இருந்தார். வேறு வழியில்லாமல் இருக்கிறாள். ஆனால் அப்பாவின் செல்வாக்கை பயன்படுத்தி, அவர்கள் புளோரை மொத்தமாக ஸ்ரேயா வாடகைக்கு எடுத்திருந்தாள். காலேஜ் பில்டிங்கை விலைக்கு வாங்க முடியாது என்பதால் தான், வாடகை. அந்த ஃப்ளோரில் இருக்கும் மூன்று ரூம்களில், அவளும் பிரணவியும் சலோனியும் தங்கியிருக்க, மற்ற ஏழு ரூம்களும் காலியாக தான் இருந்தது. அந்த ஃப்ளோர் பக்கமே அவர்கள் மூவரையும், கிளீன் பண்ணும் இரண்டு ஆயாக்களை தவிர, வேறு யாரும் வர மாட்டார்கள். "No entry" போர்டு வைக்காதது மட்டும்தான் குறை.
சரி DSG க்கு வருவோம். "Diva squad" என்ற ஸ்ரேயா தலைமையில் இயங்கும் இந்த குரூப்பில் எல்லோரையும் சேர்த்துக் கொள்ள மாட்டார்கள். செலக்ட்டிவ்வாக காலேஜின் உயர் சமூக பெண்கள் மட்டும்தான் சேர்க்கப்படுவார்கள்.
அவர்கள் குரூப்பின் மோட்டோ.
"Good girls go to heaven, bad girls go everywhere."
பாரதி கண்ட புதுமைப் பெண்கள் என்று சொன்னால் பாரதியாரை அவமானப்படுத்திய மாதிரி...
DSG என்றால், அமெரிக்கன் காலேஜ்களில் இருக்கும் fraternities/sororities குரூப் மாதிரி. இன்னும் புரியிற மாதிரி சொல்ல வேண்டும் என்றால்,
லேடிஸ் கிளப் மாதிரி என்று வைத்துக் கொள்ளுங்கள். DSG குரூப்பின் முக்கிய குறிக்கோள்கள், காலேஜ் மற்றும் ஹாஸ்டலில் குரூப் மெம்பர்கள் சம்பந்தமான முக்கிய முடிவுகள் எடுப்பது,
கெஸ்ட் ஹவுஸில் நைட் பார்ட்டிஸ், movie nights, spa days, slumber party events and agenda முடிவு செய்வது, bowling in mall, drive-by birthday celebration for squad sisters, எந்த நாளுக்கு என்ன dress code, boyfriend சர்ச்சைகளை தீர்த்து வைப்பது, போன்ற அதி முக்கியமான விஷயங்கள் அவர்கள் குரூப்பில் முடிவெடுப்பார்கள். காலேஜ் ஸ்டூடண்ட்ஸ் வெப்சைட்டில், msn messenger மற்றும் yahoo chatடில், அவர்களுக்கென்று தனி chat room கூட உண்டு.
DSG குரூப்பின் ஸ்பெஷாலிட்டியே Squad krush party தான். chat ரூமில் மெம்பர்கள் ஏற்கனவே பேசி முடிவெடுத்த தினத்தில், ஸ்ரேயாவின் கெஸ்ட் ஹவுஸில் krush party நடக்கும். ஸ்குவாட் மெம்பர்களால் முன்கூட்டியே , அங்கீகரிக்கப்பட்ட தகுதியான பாய் ஃப்ரெண்ட் மெட்டீரியல் boys மட்டும் அனுமதிக்கப்படுவார்கள். கிட்டத்தட்ட டேட்டிங் மாதிரி. இந்த casual cocktail பார்ட்டியில், ஸ்குவாட் மெம்பர்கள், அவர்களின் பாய் பிரண்டுகள், பாய் பிரண்டாக விருப்பப்படுபவர்கள் கலந்து கொள்வார்கள். பாட்டு, ஆட்டம் மற்றும் சுத்தமான பிளாஸ்டிக் கோப்பைகளில் ஆல்கஹால் ஐட்டங்கள் என இரவு முழுவதும் கூத்து நடக்கும். DSG மெம்பர் கூட்டி வந்த crush வொர்க் அவுட் ஆனாலும், ஸ்குவாட் ஹெட் ஸ்ரேயாவிடம் பெர்மிஷன் வாங்கினால் தான் அடுத்த ஸ்டெப்புக்கே போக முடியும். இல்லையென்றால் முத்தத்தோடு அன்றிரவே முடிந்து விடும். Good times for all squad sisters. எல்லாமே secret.
The Krush party or alcohol news if gets broken out, we are “officially” not squadsisters. இதுதான் party rule.
ஸ்ரேயாவின் சாம்ராஜ்யத்துக்கு ஆபத்து ஏற்பட்டால், பார்ட்டிக்கு வரும் பசங்க ஓவரா நடந்தால், பேச்சுவார்த்தைகளில் சரி செய்ய முடியாத பிரச்சினை என்றால், விஷயத்தை பாண்டியாவிடம் சொல்வாள். பாண்டியாவுக்கு பக்கத்தில் இருக்கும் லோனாவாலா தான் ஜாகை. பாண்டியா, ஸ்ரேயாவின் கரன்சிக்காக வாலாட்டுபவன். சிறுவயதில் இருந்தே நிழல் மனிதர்களால் வளர்க்கப்பட்டவன். சட்டத்திற்கு புறமான தொழில் எதுவென்றாலும் சமர்த்தாக செய்பவன். அவனுடைய கைத்தடிகள் நாலஞ்சு பேருடன் புல்லட்டில் வந்து இறங்கி, ஸ்ரேயா சொன்ன வேலையை செய்து முடித்து விட்டு கிளம்புவான்.
DSG குரூப்புக்கு ஒரு சில விசித்திரமான ரூல்ஸ் உண்டு. கதையின் போக்கில், தேவைப்படுமானால் தெரிந்து கொள்வீர்கள்.
ஸ்ரேயாவை பற்றி சுருக்கமாக சொல்வதென்றால்,
அவள் காலேஜ் வந்த முதல் மாதத்திலேயே, காலேஜ் கம்ப்யூட்டர் ரூமில் அவளிடம் flirt செய்ய வந்த இளைஞனிடம் அவள் சொன்ன பதில்,
"My eyeliner is too expensive to waste over stupid boys like you...get lost"
இதிலிருந்தே அவளைப் பற்றி உங்களுக்கு தெரிந்திருக்கும்.
"Ok girls, Mano is coming today. அவனை வெல்கம் பண்ண போகணும். Come on lets go...",
என்று ஸ்ரேயா சொன்னதும், மூவரும் கிளம்பினார்கள்.
ஸ்ரேயா, 'No shaking', ரூல்ஸ் பிரகாரம், உடல் ஓவராக குலுங்காமல் நடுவில் நடக்க, அவளுக்கு இரு பக்கமும் பிரணவியும் சலோனியும் வந்தார்கள்.
மூன்றாவது ப்ளோரிலிருந்து இரண்டாவது ப்ளோருக்கு இறங்கியதும், மெடிக்கல் காலேஜ் டீனுக்கு இருபுறமும் வரும் பயிற்சி டாக்டர்கள் போல், பிரணவியும் சலோனியும் வந்தபடி,
எதிரே வரும் ஹாஸ்டல் பெண்களை "move" என்று அதட்டி கொண்டே நடந்தார்கள்.
தவறுதலாக எதிரே வந்த ஹாஸ்டல் பெண்கள், பதட்டமாக ஒதுங்கி வழிவிட்டார்கள்.
மாட்டேன்,
நான் எதற்கு நகர வேண்டும்? அது நானல்ல..
ஏமாற்றுகிறது கண்ணாடி.
என்னை எங்கோ ஒளித்து வைத்துவிட்டு, வேறு யாரையோ காட்டுகிறது.
மகிமா ரூம் சுவரில் மாட்டப்பட்டிருந்த பெரிய கண்ணாடியில், தன் முகத்தை பார்த்துக் கொண்டிருந்த மைதிலிக்கு தான் மேற்படி ஏமாற்றம். அவள் ரூமை பெருக்கி முடித்துவிட்டு, கண்ணாடியை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள்.
கருப்பாக ஒரு முகம் தான் கண்ணாடியில் தெரிந்தது. அவளுக்கு நிறமழுக்கம் தானே தவிர அவலட்சணம் என்று சொல்லிட முடியாது.
கண்ணாடி பிம்பம் மௌனமாக அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க, "அது நான் இல்லை", மைதிலி தனக்கு தானே சமாதானம் சொல்லிக் கொண்டாள். கண்ணாடிகள் இருக்கும் அறைகள்
அவளைப் பொருத்தமட்டில் இறுக்கமானது.
எட்டிப் பார்க்கையிலெல்லாம், கண்ணாடிகள்
அவள் உயிருடன் இருப்பதை மட்டும்தான்
உறுதி செய்கின்றன.
கடந்த பின்போ, எக்ஸாம் ஹாலில் பரிட்சை பேப்பரை வைத்துக் கொண்டு முழிக்கும் லாஸ்ட் பெஞ்ச் ஸ்டூடண்ட் போல,
பிம்பங்களை உதிர்த்து
ஏதுமறியாமல் நிற்கின்றன.
இல்லை! இது நான் இல்லை.
எனக்கிருக்கும் சின்னஞ்சிறு சிறகுகள் எங்கே?
சிறகடித்து வானம் தொட்டு வரும், வழக்கம் எனக்குண்டு.
என் சிறகுகளை இந்த கண்ணாடி காட்டவில்லை!
பல்வேறு வண்ணங்கள் எனக்குண்டு.
அன்பை இழைத்து, அழுகையில் ஊறி, அவமதிப்பில் நனைந்து, அறிவில் தெளிவாகும்,
வானவில் வண்ணங்கள்..
அது எதுவுமே தெரியவில்லையே?
கறுப்பு வெள்ளையாய் தானே காட்டுகிறது
கண்ணாடி...
பரிகாச பேச்சு பட்டு,
மனசு கிழிந்த
காயங்கள் எனக்குண்டு. தழும்புகளை காட்டாமல்
எதையோ காட்டி
நிற்கிறது...
நிஜத்தைக் காட்டும் கண்ணாடி இல்லை இது!
வயலட் நிற சுடிதாரும், அதே நிற துப்பட்டாவும் ஹேர் கிளிப்பில் அடக்கிய தலைமுடியும், வெள்ளரி விதை போல சிறிய பொட்டுமாக ரொம்ப சாதாரணமாக இருந்தாள் மைதிலி.
"ரூமை கிளீன் பண்ண சொன்னா, கண்ணாடியில் உன் அழகை ரசிச்சிட்டு நிக்கிறீங்களா மேடம்",
கிண்டலாக வாசல் பக்கம் சத்தம் கேட்க, திடுக்கிட்டு மைதிலி திரும்பி பார்த்தாள்.
டென்னிஸ் ராக்கெட்டுடன் குட்டை பாவாடையில் மகிமா உள்ளே நுழைய,
மைதிலி சுதாரித்து,
"இல்ல, ரூம் கிளீன் பண்ணிட்டேன். கண்ணாடியை துடைக்கலாமான்னு பாத்துட்டு இருந்தேன்.."
மகிமா: oh okkk... தேங்க் யூ
மைதிலி: சரி அப்ப நான் கிளம்புறேன். லேட்டாயிடுச்சு...
சொல்லிவிட்டு, அவள் பதிலை எதிர்பார்க்காமல், ரூமை விட்டு வெளியே வேகமாகச் சென்று, அவள் ரூமை நோக்கி ஓடினாள்.
சுற்றிலும் ஹாஸ்டலில் மாணவிகள் பரபரப்பாக இயங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.
சற்றும் எதிர்பாராத ஒரு தருணத்தில்,
படிக்கட்டில் இருந்து ஸ்ரேயா முதலில் ஃபர்ஸ்ட் ப்ளோரில் இறங்க, சலோனி மற்றும் பிரணவி அவளுக்கு பின்னால் வந்தார்கள்.
தட்... ஸ்ரேயா மேல் மைதிலி மோதினாள்.
செமத்தியான மோதல்.
தொடரும்
